31-05-11

Wie kan me helpen vinden?

 

 

'Der Vorleser'. Nog enkele pagina's cadeau.
Vanavond zal ik de film opnieuw zien. Heb zo-even al gespiekt.

Het thema houdt me bezig. Als professionele twijfelaar.
Wie zou ik in 1941 geweest zijn
als ik twintig jaar eerder was geboren?

Ik denk terug aan een film die ik ooit op tv zag.

Een Duits officier komt terecht op een boerderij in Frankrijk. Vader wil als een daad van verzet niet spreken met de galante man. Hij ordonneert z'n dochter hetzelfde.

Over de tijd heen groeit er toch een soort liefde bij haar.
Voor de vijand. Zij speelt piano. Hij luistert.

Het verzet heeft plannen om de man te doden.
De dochter weet ervan. Er wordt een tijdbom onder z'n auto aangebracht.
Die ochtend speelt het meisje alsof haar leven ervan afhangt. De Duitse officier blijft gekluisterd luisteren tussen de deurstijlen in de gang.

Zijn collegae officieren roepen hem. Hij aarzelt... blijft ...
En dan plots ontploft de auto die al eerder had moeten wegwezen. De ogen van pianiste en luisteraar kruisen elkaar.

Zij "wéten" beide.


Wie zou mij de titel van deze film kunnen mededelen?

 

 

 

92.172

 

 

12-05-11

De schaamte voorbij


 


De lente is lenig.
Ze overspant een spagaat aan seizoenen.
Het lijkt nu al weken zomer.
Maar het gras kleurt als de herfst.

Op de voetbalvelden joelde de jeugd.
Het krioelde van ruggen met Messi.
Nummers en kleuren etaleerden
hun dromen. Rijk en beroemd.

Zelf had ik mijn helden meegenomen.
Om de tijd door te komen.
Camps en Dewulf 2003 - Stukjes gewijs.
Dit maneuver was pijnlijk en troostend.

Lag het aan de zon, de luidruchtige lucht,
of de foute plek? Ik weet het niet.
Maar hun stukjes leken mij cliché en versleten.
Hun gedachten waren al lang overspoeld door het verleden.

Maar wat mij vooral shockeerde: hun stijl leek belegen.

Mijn pijnlijke schaamte van gisteren verdween
als mist boven oktoberweiden.
Ach, 'goden zijn dan toch maar mensen, blijkbaar'.

 

 

 

89.975


 

06-05-11

La douceur de vivre

 

 


Keuvelen. Wellicht kent de sms-jeugd de betekenis
van dit woord niet meer. Het is te traag.
En onvindbaar in een gsm-woordenboek, vermoed ik.

Keuvelen is familie van schuifelen. Maar dan doorheen het alfabet. Op een zachte zomeravond. De wind is al gaan liggen. Hij deed het licht uit. Maar liet wat sterren branden.

En dan napraten met vrienden. In de avondgeur van de tuin.
Traagzaam. Alsof het nooit ochtend wordt.
Een kruisbestuiving van herinneringen en hoop.

Dàt moet het geluk zijn.

 

 

 

89.159

04-04-11

Gestolen tijd

 

 

De kerkklokken herinneren mij
aan de heilige tijd van toen.
Toen de tijd nog duurde
alsof hij nooit voorbij wou gaan.

Nu heb ik het gevoel
dat ik de tijd verlies.
Hij is niet meer van mij.
Men steelt mijn zee van tijd.

Ik ben een strandjutter van de eeuwigheid.
Op zoek naar wat er overblijft.

 

 

 

85.68O

 

19-03-11

Het craquelé op mijn bestaan

 

 

Het sierlijke Tjechische bureautje zwijgt.
Ook de stoelen met hun versleten huid
zijn zwijgzaam. De ruime tafel is gekwetst

door een souvenir aan het vocht van bloemen.
Tegen de muur wachten de buffetkasten,
zoals altijd. Ingetogen dragen ze hun lasten.

De leefkamer ademt mijn jaren uit. Geruisloos.
De traagzame aanvaarding van de tijd
en de inherente slijtage van dingen en mensen.

Ik zie er werkelijk tegen op om al die afgeleefde rimpels op te fleuren. De onrust en zorg voor de aankoop, de levering.
Vooral het ongemak van die eerste kras, vlek en scheur.

Het is alsof ik het sepia
van mijn herinneringen zou schrapen.

 

 

 

83.989

07-01-11

Minnaar

 

 

nu ligt zij in de armen
van de aarde
haar naakte later

nooit meer als
altijd herinnering

 

 

 

75.448

26-09-10

De jaren stillekes

 

Het waren de jaren stillekens.
De stijve jaren vijftig. Ze geurden saai
naar de pastoor. Zondag, lof en wierook.
In de vasten ook de Vespers nog.

Tante Julia was jong en kwam van een ander dorp.
Aangetrouwd. Met nonkel Sooi.
Genoeg redenen om haar verdacht te vinden.
En ze deed er nog een schepje bovenop.

Ze zong. Met de radio. 'Bij ons in de Jordaan'.
O, schande. Dat de familie zoiets nog moest meemaken.
Na al dat leed. Pas na de oorlog.
Moeder (grootmoeder) gestorven en vava bleef achter
met vijf kinderen. En de nonnetjes nooit ver weg.

En nu dat nog.
Voor mij was het de eerste kennismaking met
de 'verboden wereld'.
Verder dan de communiebank was ik nog niet geweest.


Later kwamen de autoloze zondagen. De seventies.

Ik werkte op een 'international department'.
We spraken Frans en Engels.
De 'sjiekste' afdeling van de onderneming.

Ria, was jong. Op haar blauwe bloes
stond in rode letters: 'Kiss me'.
Wat we niet deden. Helaas.
Ach, sommige jongeren doen domme dingen
(niet) in hun jeugd. En spijt komt steeds te laat.

Ria zong 'Hazes'.
Het was beneden het niveau van ons departement.
We keken dan ook meewarig naar haar. Soms zelfs met wat compassie.
En schrokken dus niet toen zij in een Vlaamse film,
een bescheiden bijrolletje kreeg als 'hoer'.

Zingen of spreken, moest ze niet. Een figurante
met haar aangeboren talenten tegen het wulpse decor.


Zopas hoorde ik 'Hazes' op Radio 1.
De journalist die Lux presenteert, hét culturele programma
van de VRT, bracht hem in herinnering. Na hem volgde Brel.


Smaken veranderen. Van smakeloos naar politiek correct.
Hazes is nu een lieveling van de intellectuele elite.
Authentiek sinds de documentaire "Zij gelooft in mij".

Helaas, kon de charmezanger niet lang genieten van
de goeie smaak van deze elitaire ambassadeurs van de cultuur.

Ria was haar tijd ver vooruit.

 

 

16-09-10

Gebed voor een blad


Ik bid elke dag
voor ieder blad
aan de lindenboom. En ook de beukenhaag.
Opdat het niet zou vallen.

Want anders
verliest de wind z'n stem.
En klinkt z'n lied
als in de winter.

Schor en iel.
Eerder geritsel.
Of fluitend door een kier.

Nu zingt z'n ziel
nog uitgelaten.
Als een verliefde man.

Breedsprakerig en overmoedig.

 

 

62.966