17-11-15

Mijn tweede huid

 


Zoals men zegt dat iets iemand op het lijf geschreven is,
zo kan het met een huis.
Hoe het huis in haar lichaam woont. Hoe het, als een taal,
in het lichaam geschreven is. Pas wanneer het lichaam
in een ander huis komt wonen, weet men dat.
Dan heeft het plotseling zijn heel eigen herinneringen
aan het voorbije huis.

Uit 'Kleine dagen' - pag. 115 - Bernard Dewulf

 

Mijn huis is nog niet voorbij.
De trappen worden voorzichtiger
met de dag. En mijn jaren.
Ze dragen mij. Doorzichtiger.

Trap op, trap af.

Alsof ik een koolmeesje was.
Uit een gedicht van Gezelle.
Terwijl ik slechts een doodgewone huismus ben.
Van ochtend naar avond. Van bed naar bed.

In dit stenen nest.

Verzamel ik mezelf.
En het leven.
De lusten en de lasten.
Tussen de liefde en de leegte.

Ze bekleden mijn uren. Muren van verleden tijd.

 


PS.
Laat alle deuren op een kier.
Nolens klinkt nu anders.
Na Parijs.

Alsof de dichter bang is.
Zou angst om te leven
niet erger zijn dan de vrees om te sterven?

Zolang de deur op een kier blijft,
is ze niet gesloten.
Mag je binnen. En kan je buiten.

Het huis wordt slaperig.
Ik dek het toe
met mijn gedachten.

 

Les fleurs ont fané.
Als een verwelkte roos in mijn tuin.
Van Heden.

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=lnxEcQltUnM

 
Tussen de Liefde en de Leegte - Stef Bos - HD Lyrics on Screen
Eenvoudig mag ook... en.. ik vind me er een beetje in terug.. maar een beetje, dan.. (zoals geen haven kunnen vinden en geen wortel te kunnen schieten..) English ...
Voorbeeld verwijderen

 

 

21:26 Gepost in Dagboek | Tags: stef bos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

07-09-15

Was ik maar een dichter...


Pluralis modestiae

ik schrijf je
op de takken
van de avond

het duister waarin jij vertrok

en ik een veerpont werd
tussen
gemis en verlangen

aan tafel

zie ik slechts die lege plek
en in ons bed
jouw achtergelaten afdruk

van toen

wij
nog meervoud waren
en niet de majestatis pluralis

voor enkelvoud.

 

 

 

PS.
En dan vind ik dit. Verloren.
Tussen oud wit.
En het wordt avond. In mijn weemoed.

En ik lees me gelukkig.
Aan m'n bezittelijke woorden. De mijne.
Hoe tastbaar ze verdwijnen.

En ik nog altijd droom
een dichter te worden.
In deze droom wil ik leven en sterven.

Amen.

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=hZ_u5utvqMg

 

 

 

21:00 Gepost in Dagboek | Tags: stef bos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

31-03-14

Mijn stad heeft mooie benen

 

 

 

Mijn vingers zwijgen nooit.
Als ik door de stad stap.
Ze ratelen en verzamelen
al wat ik betrap. In de straten.

Ze plunderen mijn hoofd.
Betasten mijn gedachten.
En notuleren in hun toppen.
Wat ze straks op het witte scherm

weer zullen morsen.

 

 

 

 


PS.
Nooit wandel ik alleen door mijn stad.
Ik hoor ze praten.
Ze schrijven wat ik zie. En dicteren hardop.
Jagers die hun prooi vertalen.

 

 

 200.635

 

21:05 Gepost in Dagboek | Tags: stef bos | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

10-03-13

Al die nutteloze dingen

 

de geur van een vrouw
en de kleur van haar ogen
het maanlicht op de trap
en het verdriet van rozen

het luiden van klokken
en het botten van bomen
wolken als schapen
en handen die praten

de inkt van een dichter
en het leeslint tussen zijn woorden.

 

 

 

 

Lees meer...

27-11-09 |Permalink

Zondagochtend. Mijn zinnen slapen. M'n vingers verdwalen. Als... vraag ik aan m'n laptop. Hij antwoordt uitbundig.  Als is een woord van dromerige jongetjes. Een kruispunt van verlangen. Een vluchtheuvel ook voor onmacht. En grote mensen.

Later als ik groot ben. Is dit nu later?

 

160.788

09:47 Gepost in Dagboek | Tags: stef bos | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook

21-05-10

Is dit dan later?


Maar jongetjes
hebben de kwalijke neiging
om oud te worden

en in de kom
van hun hand vergeten ze
dan de knikkers

het lanterfanten
en het sprietje
tussen de wolken

hoog boven hun dromen.

 

14:52 Gepost in gedAcht | Tags: titel, stef bos | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook