26-09-17

Hij kuste niemand.


Ik stond in de file op de Tervuursesteenweg. De deur van een rijhuis ging open. Terwijl een moeder een klein blond meisje op haar arm hield, nam een oudere, lichtjes verfomfaaide man afscheid. Hij kuste niemand. Hij stapte weg op het trottoir langs de grijze gevels. Het meisje, veilig bij haar moeder, wuifde hem na. Met de iets te wilde bewegingen van het kleine kind.

Een heel alledaagse scène. Toch greep ze mij diep aan. Misschien juist omdat ze zo terloops plaatsvond, en ik wellicht de enige mens ter wereld was die ze zag.

Het afscheid heeft iets heel bijzonders. Het is een voorafspiegeling van de dood, waarna niets meer komt, of iets geheel anders.

De deur ging zachtjes dicht, het meisje en haar moeder verdwenen in het huis. De man stapte verder over straat, waarbij niet duidelijk was of hij nog aan het meisje dacht, of aan haar moeder. Misschien was hij al verder. Wanneer iemand over straat loopt, weet je niet wat hij denkt. Rustige mensen hebben vaak kolkende gedachten.

Terwijl de file langzaam in beweging kwam en de auto's bumper aan bumper voortschreden als maakten zij een vredige avondwandeling, bleef ik aan het meisje denken en aan de dartele, onbezorgde wijze waarop ze afscheid nam.

Later wordt ze groter, moet ze naar school waar de liefde niet langer onvoorwaardelijk is. Vroeg of laat wil ze weg van haar moeder. Wat vandaag veiligheid heet, is morgen gebrek aan vrijheid. Hoe zal ze dan denken over de man die zopas haar huis verliet en nu geduldig wacht tot het verkeerslicht op groen springt? Blijft hij in haar leven? Hoelang?

Nog even duurt de schoonheid van haar prille kinderjaren. Een wereld zonder vijanden. Honden en katten die een naam dragen en het leven waarvan zij het centrum is herbergzaam maken. Dagen die eindeloos zijn en verdriet dat overgaat.

 Uit HLN - COLUMN | Tervuursesteenweg - RIK TORFS 26 september 2017

 

                                                                        °°°

 

Terwijl de Togati de stad folkloristisch kleurden,
wat archaïsch en carnavalesk,
reed de vroegere Rector Magnificus,
bumper aan bumper door de Tervuursesteenweg.

Diep in gedachten verzonken. Weg van de Ratio. En de Alma Mater.

Hij werd geroerd en ontroerd.
Door een alledaagse scène.
Het achteloze afscheid van een dochter. En haar vader.

Mooier inaugurale rede kon de kersverse Rector niet uitspreken.



 

 

PS.
Torfs, over wie veel kan gezegd en geschreven worden,
wordt hier de dichter van het kleine.
Dat hijzelf al vlug verafschuwt en kneuterig noemt.

Keukentafelpoëzie.

Wel, geef mij maar deze cordon bleu.
Zacht en teder als een zomeravond.
Die de dag toedekt met een briesje.

Nog even voor het slapen gaan.

 

 

Veto

330764

 

 

10:19 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

07-09-17

zij is (g)een eendagsvlieg

 

 

 
We brachten samen de nacht door.
Onze eerste.
Ik boven, zij beneden. In de keuken.

Het was een gelukkig weerzien deze ochtend.
Ze is goed gemanierd.
En ambeteert me niet. Ze is een wat afstandelijk type.

Geen gebrom. Geen gedol. Ze tippelt eerder.

Schijnbaar achteloos
laat ik wat broodkruimels achter. Boerengrijs op steen.
En van de paté leg ik de vette randjes opzichtelijk op het keukenblad.

Ze is duidelijk een autonome reizigster.

Is niet van het volgzame soort.
Dat slechts herkauwt
wat een ander klaarmaakt.

Het wordt wennen. In dit gedeelde en gevleugelde leven.

 

 

PS.
De woorden hierboven, kon ik gisteren nog schrijven.
Na onze eerste nacht, onze eerste ochtend.
Vandaag is het leeg in de keuken.

Is ze vertrokken door het open venster?
Zag ze een aantrekkelijke huisvlieg daarbuiten, waar de acacia nog groen is?
Of werd ze afgeslacht door zo'n heimelijke herfstspin?

Het zal niet in Het Laatste Nieuws komen.




PS.
Dit daarentegen wel:

Rik Torfs - COLUMN | Advocaat van de duivel

Gisterenmorgen was ik voor het eerst advocaat van de duivel, op Joe, bij Sven & Anke.
De bedoeling is dat ik in een wekelijkse rubriek de presentatoren en de luisteraars een moreel dilemma voorleg.
Bijvoorbeeld: een gezelschap doet in een overdruk restaurant veel moeite om een fles wijn te bestellen. Pas na de derde poging komt ze eraan. Maar kijk, later blijkt ze niet op de rekening te staan. Moet je dat melden of niet?
...



Enzoverder. Moraalles voor gevorderden.

De ex-rector is werkelijk niet te stoppen.

Een Kerkjurist in vrije val?
Of zijn de prangende wereldproblemen op?

 

328874

08:30 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

17-08-17

jongens van dertien

De ochtenden worden kouder in augustus. Vijf bussen staan zij aan zij op een onherbergzaam groot parkeerterrein nabij een supermarkt. Klaar om naar een taalkamp in Engeland te vertrekken.

Jongens, meisjes, ouders lopen af en aan, koffers en schoudertassen torsend, zoekend naar de juiste bus. Meisjes giechelen anders dan anders. Jongens doen alsof ze hier wel vaker komen of bekijken een bericht terwijl ze nonchalant hun koffer naar de bagageruimte slepen.

Plots staat daar die ene jongen van dertien met betraande ogen tussen zijn nerveuze vader en zijn bezorgde moeder. Zijn oudere broer zit na een vluchtig afscheid op de bus. Met de scène daarbuiten heeft hij niets te maken.

De jongen wil, kan gewoon niet instappen. Hij legt een arm om de schouder van zijn schijnbaar onbewogen vader, diens toestemming afsmekend om thuis te mogen blijven. Er is veel beweging rond de bussen. Je kunt besluiten om niet te kijken. Maar dat lukt niemand.

Een hartverscheurend tafereel. Jongens van dertien zien er niet aantrekkelijk uit. Ze zouden al verder moeten zijn, vinden ze zelf, maar het kind in hen is niet dood. Verdriet hoeft niet om grote dingen te gaan. Een veertiendaagse reis naar Engeland kan onoverkomelijk zijn.

"Morgen zal je spijt hebben dat je niet meeging", probeert een begeleidster nog. Vergeefs. De vader schuift de koffer zachtjes weg. De bus vertrekt, voor altijd, definitief als de dood. Straks zit de jongen in de auto naar huis. Daar wilde hij zo graag naartoe. Onderweg zwijgt iedereen. Dat dure taalkamp, zucht zijn vader woordeloos. Hij had gehoopt dat zijn zoon dapperder zou zijn.

Daar zit je dan als jongen van dertien. Je hebt het niet gedurfd. Je hebt je tranen getoond aan meisjes die in de bus stilletjes zaten te gniffelen, dat weet je zeker. En thuis zal het anders zijn dan een paar uur geleden, ook al zit je alleen op je kamer met de knuffels uit je kindertijd.

Er gebeuren in de wereld vreselijke dingen. Maar er is ook stil verdriet.

Uit HLN van vandaag - Rik Torfs

                                                         °°°

 

Hun lichaam is reeds groter dan hun vader.
Van binnen blijven ze bedrieglijk klein.
Het afweersysteem nog niet op scherp gesteld.

Kwetsbaar. Soms een open wonde.

Gekneld tussen Sinterklaas
en hun eerste lief.
Die ze beiden nog moeten verliezen.

Om te weten. Wat het is groot te zijn. Later.


PS.
Torfs schreef me terug naar mijn korte broek.
Toen verdriet nog anders was dan nu.
Geen Facebook om mee te kijken. Geen taalkamp.
Maar wel een Klein Seminarie. Waar je voor maanden opgesloten werd.

Nooit een traan gelaten. Grote jongens wenen niet.
Tenzij van binnen.


326855

08:26 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook

05-08-17

pleidooi voor enige gêne

Toch dit. We krijgen talloze tips over hoe we vandaag moeten leven. Zelfbewust. Duurzaam. Gezond en bekommerd om het klimaat. Welke tien films we niet mogen missen, welke toprestaurants - honger of niet - we absoluut moeten bezoeken. Seksisten dienen we te misprijzen, zelfbeschikking is ons hoogste goed. Daarbij lijkt het alsof het leven eindeloos is, de wereld voor ons werd geschapen en het er enkel op aankomt zo prettig mogelijk door ons bestaan te flaneren. Yolo, you only live once. We moeten ervan genieten. Moeten. Genieten.

Niet iedereen kan dat. Sommige mensen zijn oud en ziek en arm. Of gewoon onaantrekkelijk. Moeilijke karakters. Gierigaards en onverschilligen. Er zijn ook aarzelende mensen met een somber zelfbeeld. Diep vanbinnen weet iedereen die niet aan zelfbedrog doet dat hij of zij eigenlijk minder geweldig is dan vandaag wel zou moeten. Het ophouden van schijn speelt in vele levens een belangrijke rol. Mensen zouden een moord begaan om een goede reputatie te behouden. Niet wie we zijn, maar wat anderen van ons vinden komt dan op de eerste plaats. We weten dat het zo is, maar zouden nog liever doodgaan dan het te bekennen. Op die manier vervreemden we van onszelf.

De drie dode Bruggelingen ken ik niet. Elkaar kenden ze evenmin. Wie waren ze? Hoe kwam het dat niemand, geen hond, hen miste? Ieder van hen had op een gegeven moment een laatste gesprek met een ander mens. Misschien was het vluchtig, enige belangstelling veinzend, in Amerikaanse stijl: "How are you today?" Een schijnbare vraag waarop een eerlijk antwoord enkel voor gêne zorgt.

Wat ik tevergeefs zoek in de gepolijste wereld van vandaag, is belangstelling voor onaantrekkelijke mensen die bitter, eenzaam of lelijk zijn. Die als kind wervelende dromen hadden, maar nu gehavend en met onverzorgd gebit ontgoocheld verder leven, tegelijk te moe om hun verdriet in cynisme om te zetten.
...
Rik Torfs - Citaat uit: Onaantrekkelijke mensen -  HLN van vandaag

 

Met enige gêne moet ik het bekennen.
Ik ben niet geschikt voor cultuur.
Er moet ooit wat misgelopen zijn met mij.

Toen ik lang geleden geconcipieerd werd.

Een fabrieksfout. Van het ene wat veel, misschien,
van het andere, wat weinig, wellicht.
Maar mijn potentieel aan cultuur: zero, zero, zero...

Zoiets als Contador. In de Ronde van Frankrijk.

Zovele jaren na datum lijd ik nog altijd
aan dat mislukt concept.
Geen druppel cultuur in mijn bloed. Geen kruimel begeestering in mijn hersenen.

Ooit zal ik eenzaam sterven. Zonder. Dat weet ik nu al.



 

 

PS.
Gisteren naar de Tempel van de Cultuur geweest. Museum M. BarAmuze.
De performance van een Dichter en een Zanger. La Muse s'amuse.
Mijn oren kreunden onder de decibels. Ik onder de woorden.

Geen schoner stem dan die van Papier.

O, mijn God, wat zat ik te hunkeren onder deze kwelling.
Naar het einde. De stilte en de rust.
De leegte van het woord.


In de hoek van de hoge museale Bar schilderde de zon op het venster.

Wolken en schaduw aan de hemel.
Het Rumoer overstemde de Troost.


Voorwaar, voorwaar, ik was daar wellicht de enige Barbaar tussen de Happy Few.
En niemand die vroeg: "How are you today?"
Gelukkig maar.



325656

 

08:27 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook

20-07-17

Bijna

 Bijna

Somberman heeft last van de warmte. Hij zweet als een os. Maar er zijn natuurlijk ergere dingen. Somberman zou Somberman niet zijn als hij daar niet naar op zoek zou gaan.

Hij herinnert zich een keer dat hij bijna verdronk in zee. Maar zo erg was het niet. 'Bijna' betekent dat hij niet verdronk en veilig op het strand aankwam. Dat had dus beter gekund.

Ook was hij een keer door niet uitkijken bij het oversteken van de straat bijna onder een auto gekomen. Maar bijna is niet half en een koe is geen kalf en hij leefde nog altijd.

Als hij er goed over nadacht, waren en veel bijna's in zijn leven. Bijna van de trap gevallen, bijna door een Roemeense zakkenroller beroofd.

Allemaal gemiste kansen.

Het maakt hem gelukkig ongelukkig.

 

07:53 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

10-07-17

het geslacht der engelen - in het echt

 

'Mag God nog.'

Dagenlang discussieerden we in hotel Martin's Patershof in Mechelen. We, dat zijn de Nederlandse rechtsfilosoof Paul Cliteur, de briljante jonge imam Khalid Benhaddou en ikzelf, dat alles onder leiding van Lisbeth Imbo, die vreemd genoeg even intelligent is als ze lijkt.
Thema: 'Mag God nog.' Zonder vraagteken, heb ik begrepen. Later dit jaar komen de gesprekken in een boek.

Paul Cliteur is atheïst, Khalid Benhaddou moslim, ikzelf katholiek. Lisbeth Imbo heeft grote religieuze belangstelling. Ze is een buitenbeentje in de wereld van de journalistiek, waar seculiere stedelingen met een plattelandsverleden waarover ze enige gêne vertonen ruimschoots in de meerderheid zijn.

Bijzonder fijn was dat het gesprek een gesprek was, geen debat. Niemand werd boos. Geen heilige verontwaardiging. Geen korte lontjes. Geen lange tenen. En toch ging het over religie en levensbeschouwing. Gevoelige onderwerpen.

Je moet maar eens een tweet versturen over God. Vlijmscherpe reacties gegarandeerd. "God? Wie een beetje nadenkt, weet dat die niet bestaat!" Soms word je ronduit van achterlijkheid beschuldigd. Vreemd, lieden die geweldig boos worden op iemand die er niet is. Misschien bestaat God minstens een beetje. Anders zouden mensen niet zo kwaad op hem zijn.

Het gesprek was een verademing. Je kunt van mening verschillen en toch naar anderen luisteren. En als je een mening hebt, zijn er naast verschillen doorgaans ook gelijkenissen. Het belang van levensbeschouwing, bijvoorbeeld. Dat bleek al uit de gesprekken zelf. Anders blijf je geen dagen bezig. Het samenspel tussen geloof en rede: daarover zijn karikaturale debatten, maar evenzeer subtiele gesprekken mogelijk.
...

Uit HLN - 8 juli 2017 - Rik Torfs

                                                         ...

 

Ooit waren er concilies waar men debatteerde
over het geslacht der Engelen.
Torfs was toen nog niet geboren.

Hij zou er korte metten mee gemaakt hebben.
Enerzijds, anderzijds. Of ze nu in het echt bestonden,
dàt zou hij zeker in het midden gelaten hebben.

Niet te veel naar links, liever iets naar rechts.

In het echt dus, dàt is wat anders dan in de echt.

Lidwoorden zijn belangrijk in het leven.
Zeker als het over geslachten gaat.

Ik heb het er moeilijk mee. Vooral in het Frans.
Waar ze wufter en eleganter klinken.
En ze me doen denken aan une Parisienne.

Die zijn vooral lekker in de Delhaize. Verder ben ik niet geraakt. In het echt.

In mijn goesting echter wel. Plus-que-parfait.
Veel heb ik in het echt gemist
in mijn geslachtelijk leven.

Zeker als ik mijn curriculum vitae vergelijk
met de hedendaagse jeugd.
Die gulzig haar goesting doet.

Geen tijd meer tussen verlangen en voldoening. In deze tijd.

Alles is instant klaar.
Om te gebruiken of mee te nemen.
A la carte et à volonté.

Het is niet makkelijk oud te worden in deze ongekende overvloed.
Oude mannen op een bank hebben nog hun dromen.
Jongeren zijn ze al verloren.

Hebben ze nog wat over voor later? Op die lege bank. Alleen.


                                                     ...
   jul.

Het mooie van een vervreemdende vergadering is dat ooit het bevrijdende moment aanbreekt waarop ze voorbij is.

 

PS.
En ik hoor Raymond zingen:

In m'n hoofd is alles heel eenvoudig

In m'n hoofd valt alles op z'n plaats
Geen verderf, geen loeiende reclame
Welkom, welkom, in m'n hoofd

 323212

10:20 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook

29-06-17

Achter de gordijnen...

"Raar toch”, jammerde de oud-minister. “En ik die dacht dat al die mensen mijn vrienden waren.” Die uitspraak bevreemdde mij. Hij had beter moeten weten. Het is prachtig vrienden te hebben. Maar echte vrienden, die je steunen door dik en dun? Zo heeft ieder mens er maximaal een handvol. Wie beweert er meer te hebben, heeft er waarschijnlijk geen enkele.

De jongste tijd denk ik vaak aan mijn oude kennis. Ik beleef mijn laatste weken als rector van de KU Leuven. Er komt een opvolger met geheel andere opvattingen. Je voelt hoe in vele kantoren een wat aparte sfeer hangt. Mensen passen zich aan. Sommigen blijven heel aardig, anderen duiken weg achter de gordijnen wanneer ze je ontwaren in de verte. Dat kan niemand hen kwalijk nemen, zolang ze de gordijnen niet beschadigen.

In plaats van ontgoocheling, zoals bij de oud-minister, is dankbaarheid op haar plaats. Bedank oprecht wie je niet trouw is maar het vroeger wel was. En wees diep dankbaar voor wie het altijd blijft. Koester dat geschenk.

Eigenlijk heeft alles te maken met hoe je naar mensen kijkt. Doorgaans zijn ze niet heel goed en niet heel slecht, doch valt er best mee te leven.

Maar nu ook weer niet met iedereen.

Uit HLN van vandaag - Rik Torfs

                                                             ...

 

Beste vriend,

zo zal ik nooit een brief beginnen.
Ik schrijf immers geen brieven meer.
En superlatieven kunnen enkel vallen.

What goes up, must come down.

De Trappen van Vergelijking, weet je wel.
Je struikelt vlugger dan je denkt.
Zeker op de sporten van een ladder.

Sedert Vriend een Telwoord werd op FB,
ben ik ze allemaal verloren.
Altijd bang geweest van getallen.

Daar kon ik niet tegen winnen.

 


PS.
Vriend. Is een woord als een mooie herinnering.
Gevuld met weemoed.
De jaren weten ondertussen dat alles verandert.

Gelukkig wordt een Retorica nooit ouder.
Ze verliest slechts haar korte broek.
Waarin wij droomden.

De ene verloor ze onderweg, een ander ontwaakte nooit.




321991

08:31 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

20-06-17

Genadeloos in eigen naam

Hoewel ik jong ben en op de drempel sta van een geweldige carrière, maakte ik al veel moois mee. Kerkelijk recht doceren, is een zeldzaam voorrecht. Ik heb oud-studenten in de vijf werelddelen. Sommigen werden bisschop, ondanks mijn lessen. Laatst mocht ik met zo iemand in China gelakte eendenborst eten.

Veel geluk heb ik gehad. Ik mocht televisieprogramma’s maken, in het parlement zetelen, rector zijn van de KU Leuven.

Maar mijn allergrootste plezier is en blijft schrijven. Je bent helemaal alleen, zakt weg in een gemakkelijke canapé die je op termijn rugproblemen bezorgt, tokkelt ondertussen wat op een bereidwillige pc. Schrijven is werken, maar ook puur plezier.

Zeker schrijven voor ‘Het Laatste Nieuws’. Ik heb dat vroeger even gedaan. Enkele columns tijdens de Ronde van Frankrijk. Het waren misschien geen sterke stukken, maar de koers is spannend, de landschappen zijn prachtig, zodat iedereen je vergeeft of vergeet.

Schrijven voor ‘Het Laatste Nieuws’ is schrijven voor een grote krant die de vrijheid liefheeft. Waarin vele meningen staan, waarin het over alles gaat wat een mens beroert. Er is lucht en openheid. Daaraan is behoefte in sombere tijden.
...
Uit Column Rik Torfs - Genadeloos HLN -

rik torfs

                                                                    ...

Achter geblindeerde draperies, leef ik een heet en teruggetrokken bestaan.
Ondanks de terreur van de Tropen, toch de ochtend getrotseerd.
En naar buiten gesukkeld.

Op onze kleine Grote Markt
zat een frivool briesje samen met mij op de bank.
Het was nog genieten. Desondanks.


Maar ik was vooral onderweg, naar het Laatste Nieuws van Torfs.
Die resideert in onze bib. Op papier althans.

Helaas, de edities waarin hij etaleert, escaleert en pedaleert als een pennenridder, bleken eens te meer niet te vinden.

Bijgevolg liet ik me deze namiddag verleiden.
Door de Slechte Smaak. En een Proef-abonnement. Op 'de laatste nieuwsjes'.

1 Euro voor vier weken Torfs.

Pars pro toto.


Ik heb die verzameling papier nooit een krant genoemd.
Of in mijn handen geduld.
Want, volgens mijn hautaine mening: beneden alle niveau.

En dus toch gezondigd tegen mijn hoogmoed en vooroordelen.
Mij wacht nu de Straffe Gods.
Gelukkig enkel digitaal.

Ondertussen heb ik Torfs al genuttigd
als een Eerste Communiekant.
Voorzichtig en wat teleurgesteld.

Tot morgen. Als ik niet gesmolten ben.

 

 

 

 

PS.
Na zijn scheiding van De Standaard, hart & hoofd, glorificeert Torfs nu HLN.
Onder eigen naam.

Zelfs driemaal per week. Als dat maar goedkomt.




17:06 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

14-06-17

Welk perspectief wil je?

De werkelijkheid volgt de droom. De zoete droom maar ook de angstdroom. Je moet je concentreren op wat je wilt en niet op wat je niet wilt. Want de werkelijkheid is een spiegel van je gedachten.

Ik had al vaker naar de berkenboom gekeken. Hij had zijn beste tijd gehad. Hij zat de kastanjeboom die tot volle wasdom wil komen in de weg. De storm zette de puntjes van mijn verlangen op de i. Omlaag ging hij, met wortels en al. Zonder een litteken in de bodem achter te laten.

Ik was zo dankbaar toen ik de berk op de ochtend na de storm diagonaal in onze tuin zag hangen. Het waren de pijnbomen die zijn val hadden gebroken. Ik belde mijn boom­sjamaan die nooit de telefoon opneemt maar nu wel. Hoewel hij bijna nooit tijd heeft, had hij die nu wel. Een uur later kwam hij langs om in de vijftien meter hoge pijnbomen te klimmen en van daaruit de berkenboom te ontmantelen.

Nu de boom weg is, ontstaat er opeens een nieuwe werkelijkheid. Andere bomen komen tevoorschijn, krijgen ruimte. De diepte is anders, het perspectief. Zo is het met alles wat wegvalt en verdwijnt. Altijd komt er iets anders voor in de plaats. Daarom moet je je nooit aan iets vastklampen. Het ­enige wat je met doen is blijven kijken, en je verbazen.

Uit:  "Wat wil je?" - COLUMN -

 

 

08:40 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

29-05-17

vriend of vreemdeling

rik torfs

Foto Het Nieuwsblad

Afscheid

Op 6 maart 2003 schreef ik mijn eerste column voor De Standaard. Guy Verhofstadt was ­premier, Steve Stevaert de rijzende ster, Peter Vandermeersch hoofdredacteur. Een andere tijd.

Vandaag, 29 mei 2017, valt het doek. Mijn laatste stuk voor deze krant. Niet simpel. Zoals het de voorbije weken lastig was om met schrijven door te gaan, alles in mij verzette zich ertegen. Vervreemding. Het leek alsof elk woord een ander werd, zodra het in de krant verscheen. Zoiets komt niet plots. De Standaard en ikzelf zijn de laatste jaren langzaam uit elkaar gegroeid, zoals vrienden vreemden worden en partners waar­nemers van elkaars gebreken. Ik neem het niemand kwalijk. We hebben een andere mensvisie, huldigen een andere ethiek. Waarom komt het afscheid nu? Er is naast een diepere oorzaak ook een duidelijke aanleiding.

Uit De Standaard - 29 mei 2017


Goedemorgen waarde heer Torfs en Rector,

 

de zondag zal voortaan minder lang duren. De maandag wordt weer minder interessant.
Ik heb u graag gelezen.
Vooral als u niet over politiek schreef.

Het zijn turbulente tijden voor u, vermoed ik.
Met veranderlijke drukgebieden en perspectieven.
Voor de schrijver en de mens.

Ik wens beiden het beste.

Groeten,


...


PS.
Zou u me toestaan te stellen dat ik u minder herkende in uw 'Tweets'.
Het zou interessant zijn ze even onder de loupe te nemen.
Merkbare evolutie. De laatste maanden.

Ik ben benieuwd waar u terug zal opduiken.
Als columnist. Of...
Het lijkt mij onmogelijk dat uw pen kan rusten.

 

                                      ...

 

Mijn eerste woorden vandaag schreef ik naar de heer Torfs.
In alle vroegte.

Het is ochtend en heerlijk koel.
Mijn hersenen nog niet gestoomd.

Tijdens de hitte
verdampen mijn gedachten. Onderweg.
Van hoofd naar vingers.

Woordeloos. Zo trekken de dagen voorbij. Een zinloze karavaan.

318268

 

07:46 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook

30-01-17

Ik ben niet echt weg

 
 
Citaat uit een COLUMN

Meer gedichten en gebeden

Zaterdagmorgen. Ik woon de uitvaart bij van Herman Vanden Berghe (1933-2016), wereldvermaard geneticus, gewezen vicerector van onze universiteit. De muziek waarvan de gestorvene zo’n kenner was, vertelt over diens leven, daarbij nu en dan geholpen door woorden. Uitvaarten zijn een reis in de tijd.
...
Tot mijn verste herinneringen behoort een scène uit de zomer van 1959. Aan een tafel in onze tuin vertelde mijn tante dat we een geweldige zomer hadden. Banale woorden, niet uitgesproken om te onthouden. Maar wat we onthouden en wat we vergeten, kiezen we niet zelf. 

 

Ik bid
tot de bomen,
de wolken en de vogels

opdat zij mijn pen
mogen bekoren
en vasthouden

als ik mezelf verlies

en val
uit mijn dromen
Icaros

uiteindelijk geboren. En alreeds verloren.

 

 

 

PS.

Testament

Als ik dood ga, huil maar niet
ik ben niet echt dood moet je weten
het is maar een lichaam dat ik achterliet
dood ben ik pas als jij me bent vergeten.

En als ik dood ga, treur maar niet
ik ben niet echt weg moet je weten
het is de heimwee die ik achterliet,
dood ben ik pas als jij dat bent vergeten.

En als ik dood ga, huil maar niet
ik ben niet echt dood moet je weten
het is het verlangen dat ik achterliet
dood ben ik pas als jij dat bent vergeten
dood ben ik pas als jij me bent vergeten.

Bram Vermeulen -

 

 305015

19-12-16

als alle vrienden dood zijn...

 

Opeens schiet mij door het hoofd dat de meeste mensen die ik in Straatsburg heb gekend ondertussen gestorven zijn. Dat gevoel heb ik in Leuven nooit, gewoon omdat ik er elke dag nieuwe, andere mensen ontmoet. En plotseling besef ik dat door eenzaamheid de indruk ontstaat dat alle vrienden dood zijn, dat enkel vreemde mensen overblijven. Oud en Eenzaam is een prachtig boek van Gerard Reve. En het is eenzaamheid die oud maakt, eenzaamheid waardoor in ons hart doden niet langer door levenden worden vervangen.

Uit: Kerstmis in Straatsburg - COLUMN -

 

 

FB is als een ouwe vriend.
Hij helpt mij niet te vergeten
hoe het vroeger was.

Zorgvuldig als een meedogende notaris
notuleert hij trouw
wat mijn vingers ooit schreven.

Getallen schrapt hij welwillend.
Omdat ik er bang voor ben.
Gevallen letters, daarentegen, raapt hij zelfs van de grond op.

Tenminste, zo zou ik het willen. Als ik nog oude vrienden had.

 

 

 

 


PS.
Hij was een oude man. Dat zag ik zelfs in het duister.
En hij kwam naar mij.
Te midden van de druk bevolkte Wintertuin.

'Dat zie ik graag, zegt hij zomaar,
iemand die zich apart zet in de menigte,
om te kijken. Naar wat er gebeurt rondom hem.'

Ik dacht dat hij mijn biografie schreef. Zo allesomvattend. In twee zinnen.

Wat later twijfelde ik toch.
Niet aan zijn inzicht of biografische kennis.
Maar aan zijn grijze wijsheid.

De kerstboom op de Grote Markt kwam uit zijn bos.
En ze hadden hem nog altijd niet betaald.

Ik trachtte te relativeren dat er meer was dan geld
in het leven.
En dat we sowieso alle kerstbomen binnenkort achter ons zouden laten.

Maar hij bleef hangen in zijn pecuniaire kerstsfeer.

 

 

 

 

http://uvi.skynetblogs.be/archive/2015/12/18/temps-perdu-...

 
uvi.skynetblogs.be
Zie ik schrijf je naamhier in het watervoor ik je vergeet je rimpelt evenen bent dan wegvoor eeuwig maar diep in mijn vingersvoel ikje naam...

 

299756

 

08:31 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

06-12-16

Tussen tuin en stad

...

Natuurlijk brengt de stad verstrooiing, als het dat is wat iemand zoekt. Tentoonstellingen, voetbalwedstrijden, gesubsidieerd theater, cinema. Maar sommige dingen zijn er niet. Ongetemd groen bijvoorbeeld, zonder het keurslijf van parken en plantsoenen. Bomen en struiken zijn zoals mensen, vrij of minder vrij.

Misschien is dat wel de ultieme vraag. Waar zijn we werkelijk vrij, in de stad of op het land?
Vroeger ongetwijfeld in de stad. De dorpse sociale controle viel weg. Schuld en schaamte verdwenen langs grote boulevards of door kronkelende straten. Je hoefde niet te denken zoals iedereen, je hoefde niet te denken, maar het mocht. Je kon uitbundig leven of teruggetrokken. Eigenlijk was er geweldig veel keuze.

Vandaag leven we in steden met talloze regels, over wonen en verkeer, over geluid en licht, over groen en beton. Je ziet zelden de horizon, tenzij je hoog in een toren woont, maar dan mis je de aarde. De ideale stad is een stad zonder ideale mensen.

Misschien is ze vandaag een eenzame plek op het land, waar je boeken kunt lezen en naar wolken kijken. Met een echt gevoel van warmte voor de medemens, die je niet ziet en nergens hoort.

Rik Torfs is rector van de KU Leuven. Zijn column verschijnt wekelijks op maandag. In De Standaard.
5 december 2016

 

" Misschien is ze vandaag een eenzame plek op het land, waar je boeken kunt lezen en naar wolken kijken. Met een echt gevoel van warmte voor de medemens, die je niet ziet en nergens hoort."

 

 

Misschien is dàt dan wel de virtuele mens.
Van Facebook.
Die je met een vingerknip
op de toets,

tot vriend maakt of elimineert.

Hij geurt niet of zeurt niet.
Maar stuurt je
gul zijn ruimdenkende duimen. Of z'n onuitputbaar hart.
Hij is er altijd. Of niet.

Al naargelang je goesting.

 

 


PS.
Tragikomisch. De stad van de Professor.
De wijze heer komt en gaat.
Resideert en reist. Vele bomen ver.

Beneden hem leven ergens de mensen.


PS.
Maar ik lees hem wel graag. Deze vrijbuiter.

 

 

298143

08:27 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

21-11-16

Semper aperta - Torfs in de Champions League

 

Dood vereenzaamde Rosa (81) revolteert Spanjaarden

Hoewel de economie aantrekt, blijft de armoede in Spanje schrijnend.
Het symbool van een mogelijke revolte: de 81-jarige Rosa, gestorven door een omgevallen kaars in haar van gas en licht afgesloten appartement.

Meer doden door kou dan in verkeer

 

 

 De Standaard

 ...

 

Rectoren in Heidelberg

In de Alte Aula hangt het wapenschild van de universiteit. Het toont een redelijk verstandig ogende leeuw die een boek openhoudt, met daarnaast de spreuk van Heidelberg, “semper aperta”. Altijd open. Het boek. En de geest.

Ik keek er vaak naar tijdens de vergadering van LERU, de League of European Research Universities, een groep van drieëntwintig universiteiten, waaronder Leuven. Twee keer per jaar vergaderen de rectoren en vicerectoren-onderzoek bij één van de leden. LERU is de voorbije jaren uitgegroeid tot een geoliede machine, die over grote universitaire vraagstukken solide papers schrijft en de onderzoekspolitiek in de Europese Unie grondig beïnvloedt.

Vijf universiteiten van het Verenigd Koninkrijk maken er deel van uit: Oxford, Cambridge, Imperial College, University College London en Edinburgh University. Ze behoren stuk voor stuk tot de wereldtop, om het in belegen voetbaltaal uit te drukken.

Wie niet durft te verliezen, wacht enkel de nederlaag.

 Uit 'De Standaard' - Rik Torfs - 21 november 2016

 

 ...

 

Ik raad het niemand aan een Krant te lezen
in de ochtend.
Het kan je gezondheid schaden.
Vooral je goed humeur.


Een spagaat
tussen droom en daad.
Rosa die gedood wordt
door een kaars.

En tussendoor.

Rectoren in Heidelberg.
De lakeien van de Sedes Sapientiae.
To wine and dine.
Terwijl Rosa slaapt.

 

 


PS.
Heidelberg is Heist-o/d-Berg niet.
Maar veel verder gaat mijn geografisch vermogen niet.
Heidelberg is een liedje uit mijn jeugd.


"Ich hab' mein Herz in Heidelberg verloren" .

En Heist (niet aan zee) een plek dichtbij m'n dorp.
Waar Torfs ooit een jongetje was.
Ik kwam er vele jaren. Onderweg naar Mechelen.

Toen reed er nog een tram.
Met kleine jongens in.
Tranen in hun dromen. En rozen op het bord.

 

 

 

PS.
Torfs etaleert graag zijn geografische verplaatsingen.
Alsof de wereld binnensluipt in zijn woorden.
En er een mondiaal belang aan verleent.


Soms wordt het gênant. Als ik denk aan al die omgekomen bomen.
Onder zijn voetafdruk.
En Joke die maar bossen moet bebomen.

 

 

 

16:41 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

07-11-16

Vluchten kan niet meer

In Jacobs vlucht is wisselen van overtuiging overigens geen eenrichtingsverkeer. Iemand kan katholiek zijn en gereformeerd worden, of andersom. Zo ging het eertijds ook in de Nederlanden. Maar vandaag is dat in onze contreien minder het geval. Toch als het om christenen gaat. Vlamingen en Nederlanders verliezen hun geloof vlugger dan de bladeren vallen in november, maar de omgekeerde beweging zien we zelden.

...

Wij houden van de Rede. Zij stal de hoofdletter van god. Wetenschappelijke strengheid en precisie slaan wij hoog aan, en terecht. Maar is een zuiver rationele benadering van de werkelijkheid redelijk? Of is ze eerder utilitaristisch, op onmiddellijk praktisch nut gericht, waardoor ze andere menselijke eigenschappen en verzuchtingen, zoals aandacht voor het transcendente, te lichtzinnig van tafel veegt? Een mens hunkert immers niet enkel naar wat redelijk is en denkt minder rationeel dan onze tijdgenoten zonder nadenken aannemen.

Uit: "Vluchten voor de waarheid " - Rik Torfs - maandag 7 november 2016 - DS

 

 

30-10-11

Losgelaten

 

Valt het blad
of laat de boom los
wat hij liefhad

draagt de wind
de val
zoals een zucht

het verlangen.

 

 ***

 

2016


De bomen staan bijna leeg.
De kerken eveneens.
Het is november. Ook voor God.

De grond is bezaaid met afvalligen.

En zijn huis verlaten.
Nog enkel bezocht
door verdwaalden.

Toeristen die goddeloze Pixels verzamelen.

 

 

294500 

 

10:41 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook

20-10-16

de egel en de denker

 

'NIEMAND WEET NATUURLIJK WAAR IK WOON!'
riep de egel en hij sloeg zichzelf voor zijn voorhoofd.
'Vandaar dat ik nooit post krijg!'

Hij zat in een hoek van zijn kamer onder de struik
en dacht na over zijn eenzaamheid. Niet dat hij iemand
wilde zien, maar hij wilde wel graag eens iets van iemand horen.

Plotseling wist hij wat hem te doen stond. Hij stak zijn stekels op
en liep naar de berk, niet ver van de struik. Daar kraste hij in
de bast, met een van zijn scherpste stekels:

Brieven voor mij gaarne hier bezorgen.
Egel.

Uit 'Misschien wisten zij alles' - pagina 228 - Toon Tellegen

 

***

De overleden man uit Gent die pas na zes tot acht maanden ontdekt werd in zijn flatgebouw (DS 19 oktober) stond bekend als een eenzaat. Uit onderzoek in opdracht van de Koning Boudewijnstichting blijkt dat van alle 65-plussers 3 procent zich ‘zeer ernstig eenzaam’ voelt en 5 procent ‘ernstig eenzaam’ is. Samen gaat dat om 165.000 bejaarde Belgen. Ter vergelijking: Brussel centrum telt 178.000 inwoners.

Pijnlijk gevoel

Het verbaast allicht niet: eenzaamheid neemt toe naarmate iemand ouder wordt. Levenspartners, familie en vrienden vallen een voor een weg. Toch nuanceert Leen Heylen, de onderzoeksleider van Vonk3 en docent ouderencoaching aan de Thomas More Hogeschool: ‘Eenzaamheid is een pijnlijk gevoel dat je op elke leeftijd kan overvallen. Het wordt vooral een probleem als dat gevoel chronisch wordt, want dan heeft het een impact op je levensverwachting.’

Uit : Armoede - ‘Vereenzamen heeft een even grote invloed op de gezondheid als obesitas en roken.’

165.000 65-plussers zijn erg eenzaam - DS 

 

 

Gisteren was ik nog eens onder de mensen.
Een apart publiek. Denkers. En sprekers.
The future is More. Met Rector Torfs in een glansrol.

De verba van de anderen verbleekten al vlug
tot maanlicht.
Onder de flitsende schichten van zijn dubbelzinnige woorden.

Het was alsof hij een column schreef in de lucht. Vuurwerk. 

Het auditorium hing aan zijn lippen. En de handen klapten van plezier.
De andere sprekers waren slechts povere imitatoren.
Ook al deed de Minister en onze Burgemeester verwoede pogingen.

Zou de eloquente meester tijd hebben om eenzaam te zijn, vroeg ik me af.
Deze ochtend voor de spiegel.
Hij bleef het antwoord schuldig.

En keek me even beduusd in de ogen.
Alsof het een zelfonderzoek was.
En toen dacht ik aan de egel.

En de eenzaamheid van mijn brievenbus.

 


Denken is eenzaam op de loer liggen. - Rik Torfs

 

292.589

09:18 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

17-10-16

de ochtend

 

In een gang van het New Otani Hotel in Tokio stond ik op de lift te wachten, toen er een telefoontje van De Standaard kwam. Of ik commentaar kon geven bij het overlijden van Roger Blanpain. Zo vernam ik zijn dood. Bruusk. Op een plek waar mensen in en uit liften stappen, zich naar boven of beneden haasten, waar lichtjes flikkeren en bellen rinkelen. Waar alles beweegt en niets tot stilstaan uitnodigt.

maandag 17 oktober 2016 De Standaard - Rik Torfs 

 ---

 

hij geurt
naar koffie en smaakt
naar speculoos

maar zonder woorden
is hij smakeloos
zo'n maandagochtend

uit de oude doos.

 

  

 

PS.
Nog voor de douche
en het ontbijt
willen mijn vingers proeven.
Van deze toetsen.

En op maandag
Torfs lezen.
Zijn eerste zin had ik voorspeld.
Aan Mrs. Jones.

Die zo dadelijk hier is.
Voor le petit déjeuner. Met een wentelteefje.
Ik moet me haasten.
Langzaam. Als een stramme egel.

 

PS.
Torfs etaleert graag zijn geografische verplaatsingen.
Alsof de wereld binnensluipt in zijn woorden.
En er een mondiaal belang aan verleent.

Ik wist (toevallig) dat hij met de koninklijke beau monde en de intelligentsia naar Japan was.

 

292275 

 

27-09-16

hier en nu

Ik ben blij dat alles her­haling is. Ik houd van mijn rituelen. Keer het liefst steeds terug naar dezelfde restaurants en dezelfde ­vakantiebestemmingen. Ik herlees graag dezelfde boeken en zie dezelfde films. Ik houd van de tafel dekken en ook van afruimen.

Ik heb een vriend die ­verslaafd is aan het nieuwe, het steeds andere. Hij is doodsbang om iets te missen. Hij wil altijd op het puntje van de golf staan. Hij gaat naar alle tentoonstellingen van hedendaagse kunst. Het liefst een paar per dag. Hij wil totaal op de hoogte zijn. Op de hoogte waarvan precies? Ik word doodmoe van hem. Want het is voor hem nooit genoeg. Hij is altijd buiten adem. Het idee dat iets aan hem voorbijgaat, is niets anders dan doodsangst. Net als iemand die alles achter de rug wil hebben, is hij niet in staat om in het moment te zijn. Het leven is misschien geen stijgende lijn en je mist sowieso een heleboel, maar je bewustzijn kan groeien. Dat is hard werken. Je moet jezelf bezig zien. Je eigen angsten onder ogen komen en je eigen verlangens. Maar de beloning is groot. Je komt terecht in het eeuwige heden. Je wilt nergens anders meer zijn dan HIER.

dinsdag 27 september 2016 - Cultuur - De Standaard

Citaat uit column van Oscar Van den Boogaard.

 

 

Zwaluwen leven met de gedachte:
straks zal ik weer vertrekken.
Naar ginder.
 
Huismussen, zoals ik, blijven zitten
op de rand van de dakgoot.
Het hier. En nu.
 
Hun verlangen en gemis verschillen. In tijd.
Bij de ene schuilt het in morgen,
bij de andere huist het in vandaag.
 
Thuisblijven is altijd een beetje reizen.
Voor mij.
 
De poëzie van mijn stad
lees ik in elke straat waar ik wandel.
Ieder huis is anders. Elke dag opnieuw.
 
Het is mijn blik die de wereld maakt
zoals hij bestaat. Voor mij.
Ieder mens schrijft hem anders.
 
Al naargelang zijn gemis en verlangen.
 
 
 

PS.
Zij kwam me hijgend achterna gelopen.
Om mij te overtuigen. Van de misdaden die Israël beging.
En kloeg de KULeuven aan omwille van hun samenwerking in een onderzoek met die Staat en politie.
 
En dat de Joden de Palestijnen verdreven hadden en hun gevangenen,
kinderen zelfs, martelden, enzoverder.
Ik stelde dat ik niet bevoegd noch competent was om
daarover iets zinnig te zeggen.

Ik wel, zei ze, met mijn gezond verstand.
Tja, bedenk ik: ik heb ook wel wat gezond boerenverstand,
maar vrees dat we er daar niet mee geraken.
 
Zij bleef halsstarrig in haar ideaal en geloof. Ik moest verder. Reizen.
 
Bizar, maar de wereld komt naar mij.
's Avonds zag ik haar op het tv-nieuws.
Op de grond liggen. Met al haar gezond verstand. Onder de spandoeken.
 
Rector Torfs glimlachte minzaam. En sprak bemoedigende woorden.
Hij leek mij plotseling wat op Sinter Klaas.
Bij de stoute kinderen.
 
 
 290524

25-03-16

De vergeefse voorbijganger

 

Besef dat je een voorbijganger bent in het leven.

‘Er is één zekerheid: we gaan allemaal dood – of toch op aarde.
We zullen vergeten worden en dat is een geruststellende gedachte.
Al onze pogingen om in de geschiedenisboeken te komen zijn absurd.
Die heroïsche standbeelden op onze stadspleinen, wie weet nog wie dat zijn?

Zodra je beseft dat jouw aanwezigheid hier niet veel voorstelt,
kan je zonder druk op je schouders gewoon je leven leiden.
Je hoeft niks spectaculairs te beleven.

Overschat jezelf niet, je bent maar een druppel op een hete plaat.
Als je zoals ik gelovig bent, dan kan je uit je geloof kracht en vertrouwen halen.
Dan is die vergankelijkheid niet vergeefs.’

Uit 'De vijf levenslessen van Rik Torfs' - ‘Dromen zijn geen illusies’
De Standaard - 24 maart 2016

 


Ginder op een plein
vertalen kaarsen
vreemde verhalen

van verdriet en pijn

bloemen bewaken woorden
tot ze verslensen
en vergeten zijn

voorbijgangers tot in de voltooid verleden tijd.

 

 


PS.
We kennen mekaar niet.
Tenzij in het verdriet.
Van Brussel of Parijs.

Hier in de stad zijn we passanten.
Voorzichtige vreemdelingen.
In vertrouwde straten.

Maar op FB zijn we vrienden. Tot onze duim er pijn van doet.

 

 275232

 

 

08:30 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

18-03-16

Mijn kleine wereld

 

De essentie is dat een goede roman tijd en wereld altijd weet in te koken tot het persoonlijke. Ze hoeven niet geëxpliciteerd te worden, de lezer moet ze wel voelen trillen in verhaal en personage. Het gebeurde heeft bij voorkeur de dichtheid van een atoom. Of waarom proza op z’n best ook altijd ‘poëzie’ is. Ga maar na hoeveel wereld er in een verhaal van Raymond Carver, Lydia Davis of George Saunders zit.

Zat er wel genoeg wereld in uw Ungeduld des Herzens? Mocht het ooit geknaagd hebben, meneer Zweig: het was niet nodig. In uw exploratie van die ene ziel staat op elke pagina minstens een zin met een hoog existentieel soortelijk gewicht. ‘Moed is vaak niet meer dan omgekeerde zwakte’, bijvoorbeeld. Of het nu 1914, 1939 of 2016 was en is: u nam feilloos de pols van de tijd.

Uit 'Briefgeheim'

 

  

De grote wereld
is voor mensen als Rik Torfs.
En andere grootheden.

Zij verkleinen het universum tot leesbare zinnen.

Zelf zap ik weg
van de tv, radio en krant.
Tot aan mijn dagelijks bestaan.

Ik kan amper overleven in de lichtheid of de helaasheid ervan.

 


PS.
Meer dan eens heb ik de erudiete Professor horen zeggen (media)
dat hij niet houdt van onze Vlaamse kneuterige dichters.
Die de keukentafel al vlug als de landkaart voor hun veldslagen zien.

Gisteren nog zag ik een docu op Canvas over een dorp van toen.
In de Kempen.
De kippen kakelden. De processie stapte nog plechtig door de straten.

De wereld was niet groter dan de zakdoek van een boer.

Ze kenden malkander. Geboren en getogen in die vergeten plek op aarde.
De gesprekken gingen over het tuinmuurtje heen, hun porei en tomaten.
God woonde tussen hen. En zag dat het goed was.

Het geluk zinderde. Zoals de hitte over de horizon. Als het zomerde en de oogst klaar was.

PS.
Neen, ik zou niet meer terug kunnen naar deze voltooid verleden tijd.
Van het geluk.

 

 

http://uvi.skynetblogs.be/tag/rik+torfs

 
uvi.skynetblogs.be
De onvoltooid verleden tijd van gemis en verlangen Jongetje kijkt naar buiten. En naar binnen. Tussen gisteren en morgen.

 274529

 

08:33 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook

25-02-16

Alsof alles al geleefd was

 

Maar er is meer aan de hand. Commotie om een gevaarlijke reep Snickers
maakt de wereld eenvoudig en aaibaar. De nabije dingen blijven veilig.
Kinderen kunnen van chocolade genieten zonder dat hen wat overkomt.
Zolang de kleine veiligheid ons omringt, hoeven we de grote onveiligheid niet in ogenschouw te nemen.

Bij een veilige, bekende wereld van achterkeuken tot binnentuin
hoort waspoeder met een vertrouwde geur en een reep chocolade die geruststelt.
Hoe kleiner het leven is, hoe zuiverder het wordt.

Daarbij schiet mij een vers van Henry Wadsworth Longfellow (1807-1882) door het hoofd:
'My life is little/Only a cup of water/But pure and limpid.'
In het kleine vinden we het zuivere, het transparante, dat in een grote, complexe wereld minder aan te treffen valt.


Uit: 'Commotie om een gevaarlijke reep Snickers doet ons de grote onveiligheid in de wereld even vergeten' - Rik Torfs is rector van de KU Leuven.
24 februari 2016 - DM

 


Ach, mijn veiligheid wordt al lang niet meer bedreigd
door een reep Snickers.
Het begon allemaal jaren terug
toen de gaten in mijn mond niet langer gecamoufleerd
konden worden. Door niet te lachen.

Sindsdien is de dreiging van Mars & Co weggevallen.

O, ik weet het al lang, mijn kleine grote Rector Torfs,
houdt niet van kneuterige gedachten of petieterige poëzie.
Vlaamse dichters zijn dan al vlug heimat-adepten.
Ongeschikt  voor de Grote Verhalen.
Een beetje zoals Het Nederlands voor de Wetenschap.

En een Snicker voor oude heren en dames.

 


PS.
Toen kardinaal Mercier in het begin van de 20ste eeuw verklaarde dat de Nederlandse taal
nooit een volwaardige cultuurtaal kon zijn noch een taal voor hoger onderwijs en academisch onderzoek, werd die stelling door Vlaamsgezinden weggehoond.

Maar daarmee was het probleem van de miskenning nog niet opgelost.
Zelfs toen de universiteit van Gent in 1930 werd vernederlandst,
was dit probleem evenmin van de baan. er was nog agitatie en strijd nodig ter bevordering van de wetenschap in Vlaanderen.

Uit 'WT'

  

PS.
O, wat houd ik van mijn kneuterige dagen. Hier in dit dagelijkse huis.
Van kleine dingen.
De tulpen op de tafel. En het stof op de kasten.

De koffie die de ochtend openslaat. En mijn vingers op het toetsenbord.
En nu en dan een Torfs om van te houden.
In mijn kleine universum. Van mensen die voorbijgaan. Zonder haast.

Alsof alles al geleefd was.

 

 272090

 

08:00 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

17-02-16

Het minimalistisch genot van wit

 


Wie een beetje hip wil zijn, leeft in zo’n decor, dat zich moeiteloos leent tot simpele,
abstract aandoende foto’s die er wat zen-achtig uitzien.
Strakke lijnen, volkomen afwezigheid van kleur. Alles zwart-wit.
Geen enkel voorwerp staat op zichzelf of heeft een verleden.
Ellenlange aanrechten, onbevlekte keukens, trappen zonder leuning en
dienstvaardige schilderijen bepalen de ruimte.
Onbegrijpelijk hoe weekendbijlagen van kranten met die treurige vergezichten blijven uitpakken,
zeker in de winter, wanneer het buiten ook nog eens grijs is,
en je niet de tuin in kunt spurten om tussen genereuze bomen de echte wereld terug te vinden.

Aanvankelijk had het minimalisme een elitair bijsmaakje. Je moest er een beetje rijk voor zijn.
Huizen stonden in ruim bemeten tuinen waarin symmetrisch aangeplant
en streng gekortwiekt struikgewas het beheerste lijnenspel vervolledigde.
Maar vandaag worden zelfs illusieloze rijwoningen omgebouwd tot paradijsjes van minimalistisch genot,
al hapt in een eng hoekje de badkuip moeizaam naar adem
en blijft het panoramische uitzicht beperkt tot een witgeschilderde blinde muur,
waarachter de buren hun eigen ellende beleven.


Uit 'Minimalisme' - De Standaard
15 februari 2016  | Rik Torfs

 

 

Het minimalistisch genot van wit

het wordt weer schrapen
en schrappen
het weelderige verzaken
en het ascetische verlangen

het wit wit laten

leesbaar als het rijp
op de vroege takken van een winterochtend
het licht dat likt
aan de schuivende schaduw

tot het wit er volledig ligt, volmaakt ongeschreven.

 

PS.
Waarom schrijf ik zo zwaar beladen,
vraag ik me af.
Ik benijd de schrijvers die hun woorden
snoeien tot aan hun glashelder gewicht.

Ik vrees dat het de tijd is. Mijn opgetelde jaren.
En mijn verouderde vingers.
Barok wordt nooit een minimalistisch gedicht.


PS.
Sommige dichters schilderen een naakte schouder
tot vrouw. Pars pro toto.
Hoe het licht haar helder tot een gedicht belicht.

Terwijl ik haar ontleed en ontkleed
tot op het barok van haar weelderige ornamenten.
En haar alphabetisch vermink.

Van a tot z.

 

271312

 

17:21 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

02-02-16

Geh nicht in die Stadt


De laatste jaren spreek ik steeds vaker af in Grimbergen, Zaventem of Jezus-Eik.
Aan de rand dus. Ik doe dat niet bewust. Er wordt Brussel zoveel verweten,
een verwonde stad beschimpen is te gemakkelijk.
Maar als je mooie etablissementen kan vinden aan de rand, waar je komt en gaat
als een dief in de nacht, waarom zou je dan te allen prijze binnen proberen te dringen
in de ontoegankelijke stad? Zeker wanneer je ouder wordt, tijd kostbaar is, de klok tikt, niet die van de vruchtbaarheid, maar die van de dood.

In mijn jeugd waren steden plekken waar je van buitenaf naartoe ging.
Nu zijn ze een cocon voor de stedeling zelf. De stad is een reservaat dat hij niet hoeft te verlaten. Alles is er op loopafstand. Kunst en cultuur, winkels en bioscopen, herbergen met verdriet aan het behang.

Ondertussen dromen stadsvisionairen van een aanlokkelijke publieke ruimte. Met grasvelden waar eens pleinen waren, met zitbanken waarop buren elkaar geheimen toevertrouwen terwijl ze coca cola zero drinken uit plastic bekertjes.

De visionairen tonen afbeeldingen van het plein nu en later.
Nu: een sombere foto, barsten in het asfalt, plassen, altijd regen,
geen levende ziel op straat te bespeuren.
Later, zo zien wij in een mooi ingekleurde simulatie: gras en groen,
onveranderlijk lente en zon, lachende mensen die zich sterk tot elkaar aangetrokken voelen.
De stad is er voor de stedeling. Ze is niet langer naar buiten, maar naar binnen gekeerd. Steeds vriendelijker voor wie erbij hoort. Op weg naar harmonie en volmaakt geluk.

Bakfietsen vol met liefde.

Geh nicht in die Stadt - 01 februari 2016  | Rik Torfs - De Standaard


Wanneer een oude groene reus geveld wordt,
in het dorp van hun vader, dan zijn ze, de elitaire denkers,
gewond tot in hun wortels.

Maar de stad zelf moet een oord blijven van stinkende straten
en wegen van zacht glanzend asfalt.
Waarop hun paardenkracht onbesuisd kan galopperen.

De stad moet hen opwachten als een onmondige geliefde.
Voor iedereen. Die komt en gaat.
In dat geval denk ik er al vlug rode lichtjes bij.

In de stad die de erudiete Professor in zijn jeugd bezocht,
denderde de melkboer nog met paard en kar door de straten.
En de boeren reden er met de fiets naar toe. Of met de stoomtrein.

De pendelaar wil graag de liefde van de stad.
De stank laat hij graag over aan de stedeling.

 

PS.
In mijn stad parkeerde je, jaren zeventig nog, de auto op de Grote Markt
voor de deur van het café.
De handelaren kwamen er in opstand toen de eerste winkel-wandelstraat 
door het stadsbestuur geplaveid werd. En de heilige koe geslacht.

Maar het is wel altijd zo geweest. Waar ik woon, daar resideerden
vroeger de heren Professoren in hun riante villa's.
Aan de groene en rustige rand van de stad.

Maar het getal en de tijd dreven hen verder weg. Naar het platte land.
Geen nood. Want de auto was net op tijd geboren.
Om hen met of zonder chauffeur naar de Alma Mater te brengen.

Ik vermoed dat ze nu met de fiets of de bus komen.

Niet de bakfietsen doden de ziel van mijn stad.
Maar de gekloonde 'ketens' en de aanstormende 'webverkoop'.
De jongeren shoppen op hun I-pad. Luierend in hun zappende zetel.

Terwijl de stad treurt om haar verloren jeugd.

 

 ***

Brussel was toen nog een bruisende stad
Brussel was toen oh la la en olijk
Brussel was toen nog een ruisende stad
Brussel en Brussel was vrij en vrolijk

Op de parkeerplaats was het vol en dol
Heren met strohoeden, zware knevels
Dames met sleepjurk en kant parasol
De paardentram schoof langs oude gevels
Op 't tramdak zaten twee mensen blij te praten

 

https://www.youtube.com/watch?v=rn6q_Mcwh7E

 
 
www.youtube.com
liesbeth list brussel

 

 

 

 https://www.youtube.com/watch?v=TbwhvKeASqU

 
 
www.youtube.com
Juliane Werding - Geh nicht in die Stadt 1984 Den ganzen Tag hast Du geschwiegen Wozu hast Du Dich heute entschieden Ich fürchte Du hast etwas vor Was Dich u...

 269922

 

08:27 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

25-01-16

Anders kijken

 

Verandering wordt overschat. We brengen haar in verband met Twitter en Facebook.
En we bestuderen haar aan de oppervlakte. Daar beweegt soms iets.
Ook al omdat we in de loop der jaren illusies verliezen. Uit zelfbescherming sublimeren we dat.
Cynisme noemen we wijsheid, oude idealen doen we af als naïviteit.
Toch zijn we niet grondig veranderd:
in de nieuwe mening sluimert heimwee naar de ­oude.
De onderstroom van ons leven verandert nauwelijks.

Met het groeien van de jaren worden we wie onze ouders waren.
Fysiek, ­foto’s liegen niet. Maar ook in onze manier van denken en spreken.


Anders gaan denken
25 januari 2016  | Rik Torfs - De Standaard

 


Gelukkig droeg mijn vader geen baard.
En mijn moeder ook niet.
Tenzij enkele stekels, hier en daar. Die ze met een pincet uittrok.
Behalve de week voor ze stierf. Ze had er geen zin meer in.

Ik mag dus gerust in de spiegel kijken.
Geen van de twee kijkt me aan.
En foto's, ach. Ik kwam me er nooit graag tegen.
Hoopte steeds dat ik er een beetje beter uitzag.

'Ik pak niet op papier', zei ik.
Foto's waren ooit van papier. En een herinnering
waarop je jezelf nooit zag, zoals je was.
Het was eerder een schok dan een herkenning.

Mijn foto's liegen wel, hoop ik. Tenzij ik mezelf bedrieg.
Dat kan ook, natuurlijk.

 


PS.
Met het groeien van de jaren worden we wie onze ouders waren.
Fysiek, ­foto’s liegen niet. Maar ook in onze manier van denken en spreken.

Hoe dikwijls zou mijn moeder niet gezegd hebben:
'maar van wie heeft onze G. dat nu toch. Ik ken niemand in de familie.'
Alsof ik een ziekte had die niet thuishoorde aan de stamboom.

Tegen de pedicure zei ze nog enkele weken voor haar dood:
'ach, 't is ne speciale, maar hij heeft een goed hart'.

Tja, ik viel niet binnen de criteria die de tijd en de familie voorschreef:
de juiste merken en diploma's, vooral de gedachten en de woorden.
Het bezit en de hersenen. Avoir et être. Ik en de andere.

Maar wie zorgde er voor haar, 23 jaar lang?
En wie zat er bij haar op moederkensdag aan tafel?
Misschien geleek ik toch meer op haar, dan ze zelf dacht. Of wilde.

Maar gelukkig had ze geen baard.
Want daar was ze jaren kwaad voor op mij.

 

 269128

 

08:05 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

30-12-15

Un petit coq... ou bien un coquelicot (II)

 

Op de drempel van elk nieuw jaar heb ik medelijden
met het oude, dat in de geschiedenis verdwijnt en nooit wederkeert.
Denkbeelden en handelwijzen die we in 2015 hip vonden,
zullen later als verouderd en onnozel worden beschouwd
...
Hopelijk stopt minstens één trend:
de dwingende eis om ons kwetsbaar op te stellen.
Onze zwakheden publiek ten toon te spreiden.
Ze heel eerlijk op tafel te leggen.
Zijn we immers niet allemaal verwonde mensen?

Klinkt goed, die triomf der kwetsbaarheid.
Maar er zit een perverse paradox in: kwetsbaarheid maakt onkwetsbaar.
Wie eerlijk zijn zwakheid bekent, is er niet langer verantwoordelijk voor.
Hij of zij kan immers niet beter.
En zou het niet van een verregaande schofterigheid getuigen om
wie zo moedig is zijn of haar kwetsbaarheid met ons te delen,
alsnog onder kritiek te bedelven?


Het tonen van kwetsbaarheid heeft iets totalitairs:
elke kritiek erop is immoreel want respectloos.

Kwetsbaarheid
28 december 2015  | Rik Torfs - De Standaard

 

 

Wat een heldere zanger is onze Rector Magnificus.
Het is werkelijk savoureren, vind ik.
Zijn speelse hoogstandjes. Van niveau.

En nu en dan heb ik de euvele moed
om hem al eens een mailtje te sturen.
Wat zou hij gedacht hebben bij deze kop van m'n bericht.

 

...

Un petit coq... ou bien un coquelicot

 

Kwetsbaarheid...
 
het gezichtspunt van een 'machthebber'...
maar heerlijk om lezen.
 
En toch wens ik u een kwetsbaar jaar.
Om het mededogen een kans te geven...
 
...


Zoals andere mensen van een culinaire Ster
houden, zo kan ik een tekst van Torfs degusteren.
Genieten van het kantelen van zijn gezichtspunten
tot een perverse paradox.

Hij lijkt soms te wankelen. Het is bewust gezichtsbedrog.

 

 


PS.
Vooral het thema kwetsbaarheid, spreekt mij al een leven lang aan.
Omdat ik een bang jongetje was en ben.
Sterke kerels hoeven zich niet kwetsbaar op te stellen.
Die possibiliteit dringt zelfs niet door tot hun masculiene hersenen, vermoed ik.

Napoleon of een klaproos. Of iets van die strekking.
Ach, da's voor dromers.
Voor weerlozen en machtelozen is soms de overgave
de ultieme redding.

'Mijn kwetsbaarheid' bracht menig mens
in verwarring.
Voor anderen
kwam ze als een geschenk van wederzijds vertrouwen.

Ik vermoed dat de plek en het ogenblik (in je leven) erg belangrijk is.
Je biedt je keel niet aan
aan een collega die over lijken gaat. Bijvoorbeeld.

Dan is schuilen verstandiger, lijkt me

 

 

 266116

09:29 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

23-12-15

Niemandsrose

 


 Ein Nichts
 waren wir, sind wir, werden
 wir bleiben, blühend:
 die Nichts-, die
 Niemandsrose.

 Paul Celan

 

 


Het was nog in de jaren
dat wij bloosden
als we logen
voor een niemandalletje

toen dachten wij van
ik en jij
en jij en ik
wij dronken uit mekaar

de woorden die wij minden

nu kunnen wij
zonder verpinken
elkaars blikken binnen glippen
ijzig als een winterdag

en op het venster
van je ogen
lees ik bevroren rozen.

 

 

 

 

PS.
Niemandsrose, is het favoriete woord van de Rector Magnificus.
Hij houdt niet zozeer van gedichten die
naar koffie geuren of heerlijk afgebroken liefdes.

Onze heimatdichters zijn al vlug kneuterige keuterboeren.
De Rector is afkomstig uit de Kempen. Maar van het hoger gelegen gedeelte.
Heist-o/d-Berg.

Zo ben je al dichter bij de Olympos.

 

 265413

 

11:04 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

22-12-15

Een beetje eenzaam

 

Vroeger was ik tegen Kerstmis, uit gewoonte, maar ook wel om
de bekende en door velen gedeelde redenen:
dolle consumptiezucht, culinaire krampachtigheid, geveinsde familieliefde, verplichte vreugde.
Een mens kan niet eens in alle rust een beetje eenzaam zijn.

Vandaag zie ik het anders.
...
Maar nu een heel andere reden waarom ik Kerstmis fijner vind dan vroeger:
het is een feest dat ons toelaat om te dromen.
Een kribbe, een onschuldig kind, een jonge moeder, een man die zich voedstervader waant,
wijzen die er als koningen uitzien, schapen die hun herders hoeden.
En natuurlijk de os en de ezel.

‘De os en de ezel? Die beesten niet’, schreeuwde mijn godsdienstleraar al
in de vroege jaren zeventig van vorige eeuw.
‘Ze staan in geen enkele evangelietekst vermeld! Ze waren er niet bij!’
Hij verkondigde het luidkeels, de twee uitroepingstekens staan hier niet per ongeluk.
Want hij was echt boos.

De waarheid ging voor alles, dus moesten os en ezel weg,
al gnuifden zij nog zo lieflijk en bliezen zij bij gebrek aan duurzame radiatoren fideel warmte in de stal.

...


Uit 'Kerstmis' - De Standaard
21 december 2015  | Rik Torfs

 

Het weer is ongehoorzaam
aan Koning Winter.
Geen sneeuwvlok aan de hemel.
Geen slede in het bos.

Het lijkt eerder op een lauwe lente.

De druivelaartjes in mijn pover tuintje
staan prematuur te dromen.
In het teder groen van een bedje jonge sla.
Ik denk aan Kopland en de tranen in zijn ogen.

En hou mijn hart vast voor hun blauwe kopjes.

Want dromen zijn bedrog.
En als straks de ijstijd weer is aangebroken,
dan zijn zij gebroken in de knop.
Mijn blauwe liefste-lingen.

Ik een oude ezel. En zij zonder os.

 


PS.
Toen ik zopas Rik Torfs zag zitten in 'De nieuwe wereld' van Nederland,
dacht ik aan zijn gevleugelde woorden over Kerstmis.
Herkenbaar. Voor een bejaarde 'eerste communicant'.

Ik heb Kerstmis gekend in alle varianten.
De mooiste waren die uit mijn jeugd.
De hoogste boom, de schoonste simpele geschenken.

Er was immers niets zopas na 'den oorlog'. Tenzij de verbeelding.

Later tussen de grote mensen, was ik eerder verdwaald.
Vooral bij die verplichte 'acte de présence' in het restaurant.
Ik verloor mezelf. Tussen de gerechten en de verplichte familiale vreugde.

Nog enkele dagen en ik zit hier
zonder boom of stal, zonder os of ezel, engelachtig eenzaam te wezen.
Tussen de warme muren en de thermostaat.

En denk aan Connie Palmen en de titel van een boek:
'Het geluk van de eenzaamheid'.
Maar dat gaat over wat anders.

 

 Jonge sla

Alles kan ik verdragen,
het verdorren van bonen,
stervende bloemen, het hoekje
aardappelen kan ik met droge ogen
zien rooien, daar ben ik
werkelijk hard in.

Maar jonge sla in september,
net geplant, slap nog,
in vochtige bedjes, nee.

 

Rutger Kopland

Uit: Alles op de fiets, 1969.

 

 265299

11-12-15

De deugd is als een maagd in bikini

 

Het schrijven is Willem Otterspeer al even lief: ‘Helderheid, bondigheid, eerlijkheid, de mooie schrijfdeugden van de schrijfschool, moeten eerst aangeleerd worden om vervolgens te wijken voor een eigen stem en gevoel voor ambiguïteit.’

Want op dat laatste gebied heeft de auteur een zeer uitgesproken mening: helderheid is geen deugd, dubbelzinnigheid wel. Het eerste heeft pas zin als later het tweede volgt.

...

Als u de laatste passage maar niets vindt, er storende contradicties in ontwaart, of een gevoel van tijdverlies u bekruipt: laat het dan. Lees Otterspeer niet. Stort u op de verzamelde gedichten van Richard Dawkins of op de drank. Bij voorkeur het laatste.

Maar u kunt het essay ook gewoon lezen. 62 bladzijden die u slim maken, en u tegelijk de indruk geven dat u het al bent. Retorica heet zoiets.

 

Uit "De deugd van de dubbelzinnigheid" - De Standaard der Letteren

11 december 2015  | Rik Torfs

 

 

De erudiete Rector doet mij denken aan:
"Van den vos Reynaerde". Een episch dierdicht
dat geldt als een hoogtepunt in de Nederlandse middeleeuwse literatuur.

Deze sluwe schrijver verliest
dan misschien al wel zijn haren,
maar zijn streken voorzeker niet.

Hij geeft zich ogenschijnlijk bloot,
maar bedekt zich terzelfdertijd.
De doorluchtige Professor beoefent de strategie
van een bikini.

Hij laat zien wat hij wil.
En houdt genoeg verborgen
om de appetijt te wekken.

Voorwaar, voorwaar, ik zeg u: deze Vos is slimmer dan een Paap.

 

 

Natuurlijk deed de titel van z'n recensie mij meteen denken aan m'n PS. van gisteren.

PS.
Het huwelijk is het voorgeborchte van de hel.
Dat zei ik tegen Mrs. Jones toen we deze namiddag langs
bomen en vijvers stapten.

Ze lachtte dubbelzinnig.

Ik vermoedde te weten wat ze niet durfde zeggen:
'enerzijds wilde ze verlost worden uit het huwelijk om zich dan opnieuw
in een ander gevangen te zetten.'

 

 264263

16:36 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

07-12-15

De schrijver en de lezer

 

Een paar jaar geleden gaf Bernhard Schlink een lezing in Leuven.
Behalve hoogleraar in de rechtsfilosofie is hij vooral schrijver, auteur
van het indringende boek Der Vorleser uit 1995, waarop de film The reader uit 2008 is gebaseerd.
Schlink beschrijft de emotionele en seksuele relatie tussen een scholier en een wat oudere,
mysterieuze vrouw die, zo blijkt na een tijdje, op de vlucht is voor haar eigen naziverleden.

Het was laat in de avond toen de auteur in het Hollands College aankwam.
We nuttigden er een sober maal, onder een reusachtige, veelarmige luchter
die niet meer vermocht dan de kamer in een krachteloos, vaal licht te hullen.
Bij elke beweging die we maakten, sidderden glazen in de vitrinekasten waarin ze gevangen waren.
Zo ontstond de magische sfeer die op eindeloze winteravonden tot lange gesprekken noodt,
al was het misschien lente, dat herinner ik me niet meer.

...

Als je moet kiezen tussen iemand beledigen of hem voorliegen, kies dan het tweede.
Alleen dan gelooft hij dat je de waarheid spreekt.


Uit "Een taxi in Berlijn" - Column - Rik Torfs
De Standaard - 7 december 2015

 

Voilà. De maandag mag beginnen.
Wie Rik Torfs ook is. Of wat hij doet.
Ik wil er niet bij nadenken.

Ik ben hem dankbaar voor deze enkele paragrafen.
(Leest mooier dan alinea's).
U zal begrijpen dat ik zijn column niet volledig kan kopiëren.

Ik zou moeilijkheden krijgen met het 'copyright'.
Maar deze korte fragmenten
lijken mij eerder een aanmoediging tot kopen dan een diefstal.

Ach, ik smokkel maar wat erudiete bellettrie.

 

PS.
Als antidotum voor m'n eerder dagboek.

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=9zykpR5fDM0

 

 

10:16 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook

30-11-15

De herinnering

 

De inhoud van het katholicisme is ons steeds minder bekend.
Het begrip zonde doet ons glimlachen. En toch.
We vrezen nog steeds moreel tekort te schieten wanneer we denken
wat we niet mogen zeggen, ook al overwegen we geen moment
die gedachten als onze mening te uiten.

Misschien zijn ze trouwens onze mening niet, blijven ze enkel dolende ideeën.
Maar we hebben van ons katholieke verleden de schaamte
over foute denkbeelden overgehouden.
We veroordelen onszelf omdat we willen veroordeeld worden en
we niemand anders vinden om het te doen.

Misschien moesten we gewoon maar wat vrijer denken.
De ongepaste gedachten die in ons opkomen mogen we
tegelijk niet zomaar verheerlijken. Dus liever geen ode aan het politiek incorrecte denken
dat we graag buikgevoel noemen, of gezond verstand.
Maar laten we tegelijk niet bang zijn voor ideeën die spontaan in ons opwellen.

Hoe komt het dat ze opborrelen?
Ook al lijken ze fout, misschien bevatten ze een kern van waarheid
die later maatschappelijk gemeengoed wordt.

Het is beter een beetje hypocriet te zijn,
een zekere afstand te aanvaarden tussen wat we denken en publiek kunnen zeggen,
dan onze gedachten te onderdrukken en slaafs met de stroom mee te gaan.

Zeg wat u kunt. Denk wat u wilt. Maar blijf kritisch tegenover uw wildste gedachten.


De gedachten zijn vrij
 30 november 2015  | Rik Torfs
De Standaard

 

 

Stoute gedachten


Hoe zal ik de dag groeten
zonder mij te stoten
aan de hoeken van mijn angst

het leed dat langs de ramen druipt
zonder geluid op papier lekt
of uit de radio spuit

fonteinen verdriet
wegen naar verbittering
hoop geplet tussen de raderen

van pers en pennen
gemangeld door banaliteit
in woord en beeld

ik doe dat ik het niet zie
zoals een kind
dat zich aan de tafel stoot

en stoute tafel zegt.

 

 


PS.
Gisteren geluisterd naar Benno Barnard. (Klara - Berg en dal).
Hij, Nederlander, verlaat Vlaanderen.
Verhuist naar het Land van z'n Ziel. Onder de vleugels van Her Majesty the Queen.

Gaat in een dorpje wonen met 800 inhabitants.
In een huis van 1680, waar in de muren een kat gemetseld is.
Tegen de spoken.

O, wat een weelde aan ideeën.
Een bloesemende boomgaard van gedachten,
een Aards Paradijs met de boom van kennis onder zijn schedeldak.

De échte reden waarom hij dit Vlaanderenland met Herman de Coninck achterlaat,
verklaarde hij niet in extenso.
Dag Benno Barnard: God save the Queen!

 

 

 

Het geheim van de verlossing is de herinnering.

Uit de Talmoed

 

Het credo van Benno Barnard.

 

https://www.youtube.com/watch?v=041nXAAn714

 
Jerusalem and God save the Queen - Last night of the Proms ...
Jerusalem, by Parry, orch. Elgar God save the Queen conductor: Jiri Belohlavek BBC Symphony Orchestra BBC Symphony Chorus recorded @ the Royal Albert Hall, London (8 ...
Voorbeeld verwijderen

 263192