30-01-17

Ik ben niet echt weg

 
 
Citaat uit een COLUMN

Meer gedichten en gebeden

Zaterdagmorgen. Ik woon de uitvaart bij van Herman Vanden Berghe (1933-2016), wereldvermaard geneticus, gewezen vicerector van onze universiteit. De muziek waarvan de gestorvene zo’n kenner was, vertelt over diens leven, daarbij nu en dan geholpen door woorden. Uitvaarten zijn een reis in de tijd.
...
Tot mijn verste herinneringen behoort een scène uit de zomer van 1959. Aan een tafel in onze tuin vertelde mijn tante dat we een geweldige zomer hadden. Banale woorden, niet uitgesproken om te onthouden. Maar wat we onthouden en wat we vergeten, kiezen we niet zelf. 

 

Ik bid
tot de bomen,
de wolken en de vogels

opdat zij mijn pen
mogen bekoren
en vasthouden

als ik mezelf verlies

en val
uit mijn dromen
Icaros

uiteindelijk geboren. En alreeds verloren.

 

 

 

PS.

Testament

Als ik dood ga, huil maar niet
ik ben niet echt dood moet je weten
het is maar een lichaam dat ik achterliet
dood ben ik pas als jij me bent vergeten.

En als ik dood ga, treur maar niet
ik ben niet echt weg moet je weten
het is de heimwee die ik achterliet,
dood ben ik pas als jij dat bent vergeten.

En als ik dood ga, huil maar niet
ik ben niet echt dood moet je weten
het is het verlangen dat ik achterliet
dood ben ik pas als jij dat bent vergeten
dood ben ik pas als jij me bent vergeten.

Bram Vermeulen -

 

 305015

19-12-16

als alle vrienden dood zijn...

 

Opeens schiet mij door het hoofd dat de meeste mensen die ik in Straatsburg heb gekend ondertussen gestorven zijn. Dat gevoel heb ik in Leuven nooit, gewoon omdat ik er elke dag nieuwe, andere mensen ontmoet. En plotseling besef ik dat door eenzaamheid de indruk ontstaat dat alle vrienden dood zijn, dat enkel vreemde mensen overblijven. Oud en Eenzaam is een prachtig boek van Gerard Reve. En het is eenzaamheid die oud maakt, eenzaamheid waardoor in ons hart doden niet langer door levenden worden vervangen.

Uit: Kerstmis in Straatsburg - COLUMN -

 

 

FB is als een ouwe vriend.
Hij helpt mij niet te vergeten
hoe het vroeger was.

Zorgvuldig als een meedogende notaris
notuleert hij trouw
wat mijn vingers ooit schreven.

Getallen schrapt hij welwillend.
Omdat ik er bang voor ben.
Gevallen letters, daarentegen, raapt hij zelfs van de grond op.

Tenminste, zo zou ik het willen. Als ik nog oude vrienden had.

 

 

 

 


PS.
Hij was een oude man. Dat zag ik zelfs in het duister.
En hij kwam naar mij.
Te midden van de druk bevolkte Wintertuin.

'Dat zie ik graag, zegt hij zomaar,
iemand die zich apart zet in de menigte,
om te kijken. Naar wat er gebeurt rondom hem.'

Ik dacht dat hij mijn biografie schreef. Zo allesomvattend. In twee zinnen.

Wat later twijfelde ik toch.
Niet aan zijn inzicht of biografische kennis.
Maar aan zijn grijze wijsheid.

De kerstboom op de Grote Markt kwam uit zijn bos.
En ze hadden hem nog altijd niet betaald.

Ik trachtte te relativeren dat er meer was dan geld
in het leven.
En dat we sowieso alle kerstbomen binnenkort achter ons zouden laten.

Maar hij bleef hangen in zijn pecuniaire kerstsfeer.

 

 

 

 

http://uvi.skynetblogs.be/archive/2015/12/18/temps-perdu-...

 
uvi.skynetblogs.be
Zie ik schrijf je naamhier in het watervoor ik je vergeet je rimpelt evenen bent dan wegvoor eeuwig maar diep in mijn vingersvoel ikje naam...

 

299756

 

08:31 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

06-12-16

Tussen tuin en stad

...

Natuurlijk brengt de stad verstrooiing, als het dat is wat iemand zoekt. Tentoonstellingen, voetbalwedstrijden, gesubsidieerd theater, cinema. Maar sommige dingen zijn er niet. Ongetemd groen bijvoorbeeld, zonder het keurslijf van parken en plantsoenen. Bomen en struiken zijn zoals mensen, vrij of minder vrij.

Misschien is dat wel de ultieme vraag. Waar zijn we werkelijk vrij, in de stad of op het land?
Vroeger ongetwijfeld in de stad. De dorpse sociale controle viel weg. Schuld en schaamte verdwenen langs grote boulevards of door kronkelende straten. Je hoefde niet te denken zoals iedereen, je hoefde niet te denken, maar het mocht. Je kon uitbundig leven of teruggetrokken. Eigenlijk was er geweldig veel keuze.

Vandaag leven we in steden met talloze regels, over wonen en verkeer, over geluid en licht, over groen en beton. Je ziet zelden de horizon, tenzij je hoog in een toren woont, maar dan mis je de aarde. De ideale stad is een stad zonder ideale mensen.

Misschien is ze vandaag een eenzame plek op het land, waar je boeken kunt lezen en naar wolken kijken. Met een echt gevoel van warmte voor de medemens, die je niet ziet en nergens hoort.

Rik Torfs is rector van de KU Leuven. Zijn column verschijnt wekelijks op maandag. In De Standaard.
5 december 2016

 

" Misschien is ze vandaag een eenzame plek op het land, waar je boeken kunt lezen en naar wolken kijken. Met een echt gevoel van warmte voor de medemens, die je niet ziet en nergens hoort."

 

 

Misschien is dàt dan wel de virtuele mens.
Van Facebook.
Die je met een vingerknip
op de toets,

tot vriend maakt of elimineert.

Hij geurt niet of zeurt niet.
Maar stuurt je
gul zijn ruimdenkende duimen. Of z'n onuitputbaar hart.
Hij is er altijd. Of niet.

Al naargelang je goesting.

 

 


PS.
Tragikomisch. De stad van de Professor.
De wijze heer komt en gaat.
Resideert en reist. Vele bomen ver.

Beneden hem leven ergens de mensen.


PS.
Maar ik lees hem wel graag. Deze vrijbuiter.

 

 

298143

08:27 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

21-11-16

Semper aperta - Torfs in de Champions League

 

Dood vereenzaamde Rosa (81) revolteert Spanjaarden

Hoewel de economie aantrekt, blijft de armoede in Spanje schrijnend.
Het symbool van een mogelijke revolte: de 81-jarige Rosa, gestorven door een omgevallen kaars in haar van gas en licht afgesloten appartement.

Meer doden door kou dan in verkeer

 

 

 De Standaard

 ...

 

Rectoren in Heidelberg

In de Alte Aula hangt het wapenschild van de universiteit. Het toont een redelijk verstandig ogende leeuw die een boek openhoudt, met daarnaast de spreuk van Heidelberg, “semper aperta”. Altijd open. Het boek. En de geest.

Ik keek er vaak naar tijdens de vergadering van LERU, de League of European Research Universities, een groep van drieëntwintig universiteiten, waaronder Leuven. Twee keer per jaar vergaderen de rectoren en vicerectoren-onderzoek bij één van de leden. LERU is de voorbije jaren uitgegroeid tot een geoliede machine, die over grote universitaire vraagstukken solide papers schrijft en de onderzoekspolitiek in de Europese Unie grondig beïnvloedt.

Vijf universiteiten van het Verenigd Koninkrijk maken er deel van uit: Oxford, Cambridge, Imperial College, University College London en Edinburgh University. Ze behoren stuk voor stuk tot de wereldtop, om het in belegen voetbaltaal uit te drukken.

Wie niet durft te verliezen, wacht enkel de nederlaag.

 Uit 'De Standaard' - Rik Torfs - 21 november 2016

 

 ...

 

Ik raad het niemand aan een Krant te lezen
in de ochtend.
Het kan je gezondheid schaden.
Vooral je goed humeur.


Een spagaat
tussen droom en daad.
Rosa die gedood wordt
door een kaars.

En tussendoor.

Rectoren in Heidelberg.
De lakeien van de Sedes Sapientiae.
To wine and dine.
Terwijl Rosa slaapt.

 

 


PS.
Heidelberg is Heist-o/d-Berg niet.
Maar veel verder gaat mijn geografisch vermogen niet.
Heidelberg is een liedje uit mijn jeugd.


"Ich hab' mein Herz in Heidelberg verloren" .

En Heist (niet aan zee) een plek dichtbij m'n dorp.
Waar Torfs ooit een jongetje was.
Ik kwam er vele jaren. Onderweg naar Mechelen.

Toen reed er nog een tram.
Met kleine jongens in.
Tranen in hun dromen. En rozen op het bord.

 

 

 

PS.
Torfs etaleert graag zijn geografische verplaatsingen.
Alsof de wereld binnensluipt in zijn woorden.
En er een mondiaal belang aan verleent.


Soms wordt het gênant. Als ik denk aan al die omgekomen bomen.
Onder zijn voetafdruk.
En Joke die maar bossen moet bebomen.

 

 

 

16:41 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

07-11-16

Vluchten kan niet meer

In Jacobs vlucht is wisselen van overtuiging overigens geen eenrichtingsverkeer. Iemand kan katholiek zijn en gereformeerd worden, of andersom. Zo ging het eertijds ook in de Nederlanden. Maar vandaag is dat in onze contreien minder het geval. Toch als het om christenen gaat. Vlamingen en Nederlanders verliezen hun geloof vlugger dan de bladeren vallen in november, maar de omgekeerde beweging zien we zelden.

...

Wij houden van de Rede. Zij stal de hoofdletter van god. Wetenschappelijke strengheid en precisie slaan wij hoog aan, en terecht. Maar is een zuiver rationele benadering van de werkelijkheid redelijk? Of is ze eerder utilitaristisch, op onmiddellijk praktisch nut gericht, waardoor ze andere menselijke eigenschappen en verzuchtingen, zoals aandacht voor het transcendente, te lichtzinnig van tafel veegt? Een mens hunkert immers niet enkel naar wat redelijk is en denkt minder rationeel dan onze tijdgenoten zonder nadenken aannemen.

Uit: "Vluchten voor de waarheid " - Rik Torfs - maandag 7 november 2016 - DS

 

 

30-10-11

Losgelaten

 

Valt het blad
of laat de boom los
wat hij liefhad

draagt de wind
de val
zoals een zucht

het verlangen.

 

 ***

 

2016


De bomen staan bijna leeg.
De kerken eveneens.
Het is november. Ook voor God.

De grond is bezaaid met afvalligen.

En zijn huis verlaten.
Nog enkel bezocht
door verdwaalden.

Toeristen die goddeloze Pixels verzamelen.

 

 

294500 

 

10:41 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook

20-10-16

de egel en de denker

 

'NIEMAND WEET NATUURLIJK WAAR IK WOON!'
riep de egel en hij sloeg zichzelf voor zijn voorhoofd.
'Vandaar dat ik nooit post krijg!'

Hij zat in een hoek van zijn kamer onder de struik
en dacht na over zijn eenzaamheid. Niet dat hij iemand
wilde zien, maar hij wilde wel graag eens iets van iemand horen.

Plotseling wist hij wat hem te doen stond. Hij stak zijn stekels op
en liep naar de berk, niet ver van de struik. Daar kraste hij in
de bast, met een van zijn scherpste stekels:

Brieven voor mij gaarne hier bezorgen.
Egel.

Uit 'Misschien wisten zij alles' - pagina 228 - Toon Tellegen

 

***

De overleden man uit Gent die pas na zes tot acht maanden ontdekt werd in zijn flatgebouw (DS 19 oktober) stond bekend als een eenzaat. Uit onderzoek in opdracht van de Koning Boudewijnstichting blijkt dat van alle 65-plussers 3 procent zich ‘zeer ernstig eenzaam’ voelt en 5 procent ‘ernstig eenzaam’ is. Samen gaat dat om 165.000 bejaarde Belgen. Ter vergelijking: Brussel centrum telt 178.000 inwoners.

Pijnlijk gevoel

Het verbaast allicht niet: eenzaamheid neemt toe naarmate iemand ouder wordt. Levenspartners, familie en vrienden vallen een voor een weg. Toch nuanceert Leen Heylen, de onderzoeksleider van Vonk3 en docent ouderencoaching aan de Thomas More Hogeschool: ‘Eenzaamheid is een pijnlijk gevoel dat je op elke leeftijd kan overvallen. Het wordt vooral een probleem als dat gevoel chronisch wordt, want dan heeft het een impact op je levensverwachting.’

Uit : Armoede - ‘Vereenzamen heeft een even grote invloed op de gezondheid als obesitas en roken.’

165.000 65-plussers zijn erg eenzaam - DS 

 

 

Gisteren was ik nog eens onder de mensen.
Een apart publiek. Denkers. En sprekers.
The future is More. Met Rector Torfs in een glansrol.

De verba van de anderen verbleekten al vlug
tot maanlicht.
Onder de flitsende schichten van zijn dubbelzinnige woorden.

Het was alsof hij een column schreef in de lucht. Vuurwerk. 

Het auditorium hing aan zijn lippen. En de handen klapten van plezier.
De andere sprekers waren slechts povere imitatoren.
Ook al deed de Minister en onze Burgemeester verwoede pogingen.

Zou de eloquente meester tijd hebben om eenzaam te zijn, vroeg ik me af.
Deze ochtend voor de spiegel.
Hij bleef het antwoord schuldig.

En keek me even beduusd in de ogen.
Alsof het een zelfonderzoek was.
En toen dacht ik aan de egel.

En de eenzaamheid van mijn brievenbus.

 


Denken is eenzaam op de loer liggen. - Rik Torfs

 

292.589

09:18 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

17-10-16

de ochtend

 

In een gang van het New Otani Hotel in Tokio stond ik op de lift te wachten, toen er een telefoontje van De Standaard kwam. Of ik commentaar kon geven bij het overlijden van Roger Blanpain. Zo vernam ik zijn dood. Bruusk. Op een plek waar mensen in en uit liften stappen, zich naar boven of beneden haasten, waar lichtjes flikkeren en bellen rinkelen. Waar alles beweegt en niets tot stilstaan uitnodigt.

maandag 17 oktober 2016 De Standaard - Rik Torfs 

 ---

 

hij geurt
naar koffie en smaakt
naar speculoos

maar zonder woorden
is hij smakeloos
zo'n maandagochtend

uit de oude doos.

 

  

 

PS.
Nog voor de douche
en het ontbijt
willen mijn vingers proeven.
Van deze toetsen.

En op maandag
Torfs lezen.
Zijn eerste zin had ik voorspeld.
Aan Mrs. Jones.

Die zo dadelijk hier is.
Voor le petit déjeuner. Met een wentelteefje.
Ik moet me haasten.
Langzaam. Als een stramme egel.

 

PS.
Torfs etaleert graag zijn geografische verplaatsingen.
Alsof de wereld binnensluipt in zijn woorden.
En er een mondiaal belang aan verleent.

Ik wist (toevallig) dat hij met de koninklijke beau monde en de intelligentsia naar Japan was.

 

292275 

 

27-09-16

hier en nu

Ik ben blij dat alles her­haling is. Ik houd van mijn rituelen. Keer het liefst steeds terug naar dezelfde restaurants en dezelfde ­vakantiebestemmingen. Ik herlees graag dezelfde boeken en zie dezelfde films. Ik houd van de tafel dekken en ook van afruimen.

Ik heb een vriend die ­verslaafd is aan het nieuwe, het steeds andere. Hij is doodsbang om iets te missen. Hij wil altijd op het puntje van de golf staan. Hij gaat naar alle tentoonstellingen van hedendaagse kunst. Het liefst een paar per dag. Hij wil totaal op de hoogte zijn. Op de hoogte waarvan precies? Ik word doodmoe van hem. Want het is voor hem nooit genoeg. Hij is altijd buiten adem. Het idee dat iets aan hem voorbijgaat, is niets anders dan doodsangst. Net als iemand die alles achter de rug wil hebben, is hij niet in staat om in het moment te zijn. Het leven is misschien geen stijgende lijn en je mist sowieso een heleboel, maar je bewustzijn kan groeien. Dat is hard werken. Je moet jezelf bezig zien. Je eigen angsten onder ogen komen en je eigen verlangens. Maar de beloning is groot. Je komt terecht in het eeuwige heden. Je wilt nergens anders meer zijn dan HIER.

dinsdag 27 september 2016 - Cultuur - De Standaard

Citaat uit column van Oscar Van den Boogaard.

 

 

Zwaluwen leven met de gedachte:
straks zal ik weer vertrekken.
Naar ginder.
 
Huismussen, zoals ik, blijven zitten
op de rand van de dakgoot.
Het hier. En nu.
 
Hun verlangen en gemis verschillen. In tijd.
Bij de ene schuilt het in morgen,
bij de andere huist het in vandaag.
 
Thuisblijven is altijd een beetje reizen.
Voor mij.
 
De poëzie van mijn stad
lees ik in elke straat waar ik wandel.
Ieder huis is anders. Elke dag opnieuw.
 
Het is mijn blik die de wereld maakt
zoals hij bestaat. Voor mij.
Ieder mens schrijft hem anders.
 
Al naargelang zijn gemis en verlangen.
 
 
 

PS.
Zij kwam me hijgend achterna gelopen.
Om mij te overtuigen. Van de misdaden die Israël beging.
En kloeg de KULeuven aan omwille van hun samenwerking in een onderzoek met die Staat en politie.
 
En dat de Joden de Palestijnen verdreven hadden en hun gevangenen,
kinderen zelfs, martelden, enzoverder.
Ik stelde dat ik niet bevoegd noch competent was om
daarover iets zinnig te zeggen.

Ik wel, zei ze, met mijn gezond verstand.
Tja, bedenk ik: ik heb ook wel wat gezond boerenverstand,
maar vrees dat we er daar niet mee geraken.
 
Zij bleef halsstarrig in haar ideaal en geloof. Ik moest verder. Reizen.
 
Bizar, maar de wereld komt naar mij.
's Avonds zag ik haar op het tv-nieuws.
Op de grond liggen. Met al haar gezond verstand. Onder de spandoeken.
 
Rector Torfs glimlachte minzaam. En sprak bemoedigende woorden.
Hij leek mij plotseling wat op Sinter Klaas.
Bij de stoute kinderen.
 
 
 290524

25-03-16

De vergeefse voorbijganger

 

Besef dat je een voorbijganger bent in het leven.

‘Er is één zekerheid: we gaan allemaal dood – of toch op aarde.
We zullen vergeten worden en dat is een geruststellende gedachte.
Al onze pogingen om in de geschiedenisboeken te komen zijn absurd.
Die heroïsche standbeelden op onze stadspleinen, wie weet nog wie dat zijn?

Zodra je beseft dat jouw aanwezigheid hier niet veel voorstelt,
kan je zonder druk op je schouders gewoon je leven leiden.
Je hoeft niks spectaculairs te beleven.

Overschat jezelf niet, je bent maar een druppel op een hete plaat.
Als je zoals ik gelovig bent, dan kan je uit je geloof kracht en vertrouwen halen.
Dan is die vergankelijkheid niet vergeefs.’

Uit 'De vijf levenslessen van Rik Torfs' - ‘Dromen zijn geen illusies’
De Standaard - 24 maart 2016

 


Ginder op een plein
vertalen kaarsen
vreemde verhalen

van verdriet en pijn

bloemen bewaken woorden
tot ze verslensen
en vergeten zijn

voorbijgangers tot in de voltooid verleden tijd.

 

 


PS.
We kennen mekaar niet.
Tenzij in het verdriet.
Van Brussel of Parijs.

Hier in de stad zijn we passanten.
Voorzichtige vreemdelingen.
In vertrouwde straten.

Maar op FB zijn we vrienden. Tot onze duim er pijn van doet.

 

 275232

 

 

08:30 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

18-03-16

Mijn kleine wereld

 

De essentie is dat een goede roman tijd en wereld altijd weet in te koken tot het persoonlijke. Ze hoeven niet geëxpliciteerd te worden, de lezer moet ze wel voelen trillen in verhaal en personage. Het gebeurde heeft bij voorkeur de dichtheid van een atoom. Of waarom proza op z’n best ook altijd ‘poëzie’ is. Ga maar na hoeveel wereld er in een verhaal van Raymond Carver, Lydia Davis of George Saunders zit.

Zat er wel genoeg wereld in uw Ungeduld des Herzens? Mocht het ooit geknaagd hebben, meneer Zweig: het was niet nodig. In uw exploratie van die ene ziel staat op elke pagina minstens een zin met een hoog existentieel soortelijk gewicht. ‘Moed is vaak niet meer dan omgekeerde zwakte’, bijvoorbeeld. Of het nu 1914, 1939 of 2016 was en is: u nam feilloos de pols van de tijd.

Uit 'Briefgeheim'

 

  

De grote wereld
is voor mensen als Rik Torfs.
En andere grootheden.

Zij verkleinen het universum tot leesbare zinnen.

Zelf zap ik weg
van de tv, radio en krant.
Tot aan mijn dagelijks bestaan.

Ik kan amper overleven in de lichtheid of de helaasheid ervan.

 


PS.
Meer dan eens heb ik de erudiete Professor horen zeggen (media)
dat hij niet houdt van onze Vlaamse kneuterige dichters.
Die de keukentafel al vlug als de landkaart voor hun veldslagen zien.

Gisteren nog zag ik een docu op Canvas over een dorp van toen.
In de Kempen.
De kippen kakelden. De processie stapte nog plechtig door de straten.

De wereld was niet groter dan de zakdoek van een boer.

Ze kenden malkander. Geboren en getogen in die vergeten plek op aarde.
De gesprekken gingen over het tuinmuurtje heen, hun porei en tomaten.
God woonde tussen hen. En zag dat het goed was.

Het geluk zinderde. Zoals de hitte over de horizon. Als het zomerde en de oogst klaar was.

PS.
Neen, ik zou niet meer terug kunnen naar deze voltooid verleden tijd.
Van het geluk.

 

 

http://uvi.skynetblogs.be/tag/rik+torfs

 
uvi.skynetblogs.be
De onvoltooid verleden tijd van gemis en verlangen Jongetje kijkt naar buiten. En naar binnen. Tussen gisteren en morgen.

 274529

 

08:33 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook

25-02-16

Alsof alles al geleefd was

 

Maar er is meer aan de hand. Commotie om een gevaarlijke reep Snickers
maakt de wereld eenvoudig en aaibaar. De nabije dingen blijven veilig.
Kinderen kunnen van chocolade genieten zonder dat hen wat overkomt.
Zolang de kleine veiligheid ons omringt, hoeven we de grote onveiligheid niet in ogenschouw te nemen.

Bij een veilige, bekende wereld van achterkeuken tot binnentuin
hoort waspoeder met een vertrouwde geur en een reep chocolade die geruststelt.
Hoe kleiner het leven is, hoe zuiverder het wordt.

Daarbij schiet mij een vers van Henry Wadsworth Longfellow (1807-1882) door het hoofd:
'My life is little/Only a cup of water/But pure and limpid.'
In het kleine vinden we het zuivere, het transparante, dat in een grote, complexe wereld minder aan te treffen valt.


Uit: 'Commotie om een gevaarlijke reep Snickers doet ons de grote onveiligheid in de wereld even vergeten' - Rik Torfs is rector van de KU Leuven.
24 februari 2016 - DM

 


Ach, mijn veiligheid wordt al lang niet meer bedreigd
door een reep Snickers.
Het begon allemaal jaren terug
toen de gaten in mijn mond niet langer gecamoufleerd
konden worden. Door niet te lachen.

Sindsdien is de dreiging van Mars & Co weggevallen.

O, ik weet het al lang, mijn kleine grote Rector Torfs,
houdt niet van kneuterige gedachten of petieterige poëzie.
Vlaamse dichters zijn dan al vlug heimat-adepten.
Ongeschikt  voor de Grote Verhalen.
Een beetje zoals Het Nederlands voor de Wetenschap.

En een Snicker voor oude heren en dames.

 


PS.
Toen kardinaal Mercier in het begin van de 20ste eeuw verklaarde dat de Nederlandse taal
nooit een volwaardige cultuurtaal kon zijn noch een taal voor hoger onderwijs en academisch onderzoek, werd die stelling door Vlaamsgezinden weggehoond.

Maar daarmee was het probleem van de miskenning nog niet opgelost.
Zelfs toen de universiteit van Gent in 1930 werd vernederlandst,
was dit probleem evenmin van de baan. er was nog agitatie en strijd nodig ter bevordering van de wetenschap in Vlaanderen.

Uit 'WT'

  

PS.
O, wat houd ik van mijn kneuterige dagen. Hier in dit dagelijkse huis.
Van kleine dingen.
De tulpen op de tafel. En het stof op de kasten.

De koffie die de ochtend openslaat. En mijn vingers op het toetsenbord.
En nu en dan een Torfs om van te houden.
In mijn kleine universum. Van mensen die voorbijgaan. Zonder haast.

Alsof alles al geleefd was.

 

 272090

 

08:00 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

17-02-16

Het minimalistisch genot van wit

 


Wie een beetje hip wil zijn, leeft in zo’n decor, dat zich moeiteloos leent tot simpele,
abstract aandoende foto’s die er wat zen-achtig uitzien.
Strakke lijnen, volkomen afwezigheid van kleur. Alles zwart-wit.
Geen enkel voorwerp staat op zichzelf of heeft een verleden.
Ellenlange aanrechten, onbevlekte keukens, trappen zonder leuning en
dienstvaardige schilderijen bepalen de ruimte.
Onbegrijpelijk hoe weekendbijlagen van kranten met die treurige vergezichten blijven uitpakken,
zeker in de winter, wanneer het buiten ook nog eens grijs is,
en je niet de tuin in kunt spurten om tussen genereuze bomen de echte wereld terug te vinden.

Aanvankelijk had het minimalisme een elitair bijsmaakje. Je moest er een beetje rijk voor zijn.
Huizen stonden in ruim bemeten tuinen waarin symmetrisch aangeplant
en streng gekortwiekt struikgewas het beheerste lijnenspel vervolledigde.
Maar vandaag worden zelfs illusieloze rijwoningen omgebouwd tot paradijsjes van minimalistisch genot,
al hapt in een eng hoekje de badkuip moeizaam naar adem
en blijft het panoramische uitzicht beperkt tot een witgeschilderde blinde muur,
waarachter de buren hun eigen ellende beleven.


Uit 'Minimalisme' - De Standaard
15 februari 2016  | Rik Torfs

 

 

Het minimalistisch genot van wit

het wordt weer schrapen
en schrappen
het weelderige verzaken
en het ascetische verlangen

het wit wit laten

leesbaar als het rijp
op de vroege takken van een winterochtend
het licht dat likt
aan de schuivende schaduw

tot het wit er volledig ligt, volmaakt ongeschreven.

 

PS.
Waarom schrijf ik zo zwaar beladen,
vraag ik me af.
Ik benijd de schrijvers die hun woorden
snoeien tot aan hun glashelder gewicht.

Ik vrees dat het de tijd is. Mijn opgetelde jaren.
En mijn verouderde vingers.
Barok wordt nooit een minimalistisch gedicht.


PS.
Sommige dichters schilderen een naakte schouder
tot vrouw. Pars pro toto.
Hoe het licht haar helder tot een gedicht belicht.

Terwijl ik haar ontleed en ontkleed
tot op het barok van haar weelderige ornamenten.
En haar alphabetisch vermink.

Van a tot z.

 

271312

 

17:21 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

02-02-16

Geh nicht in die Stadt


De laatste jaren spreek ik steeds vaker af in Grimbergen, Zaventem of Jezus-Eik.
Aan de rand dus. Ik doe dat niet bewust. Er wordt Brussel zoveel verweten,
een verwonde stad beschimpen is te gemakkelijk.
Maar als je mooie etablissementen kan vinden aan de rand, waar je komt en gaat
als een dief in de nacht, waarom zou je dan te allen prijze binnen proberen te dringen
in de ontoegankelijke stad? Zeker wanneer je ouder wordt, tijd kostbaar is, de klok tikt, niet die van de vruchtbaarheid, maar die van de dood.

In mijn jeugd waren steden plekken waar je van buitenaf naartoe ging.
Nu zijn ze een cocon voor de stedeling zelf. De stad is een reservaat dat hij niet hoeft te verlaten. Alles is er op loopafstand. Kunst en cultuur, winkels en bioscopen, herbergen met verdriet aan het behang.

Ondertussen dromen stadsvisionairen van een aanlokkelijke publieke ruimte. Met grasvelden waar eens pleinen waren, met zitbanken waarop buren elkaar geheimen toevertrouwen terwijl ze coca cola zero drinken uit plastic bekertjes.

De visionairen tonen afbeeldingen van het plein nu en later.
Nu: een sombere foto, barsten in het asfalt, plassen, altijd regen,
geen levende ziel op straat te bespeuren.
Later, zo zien wij in een mooi ingekleurde simulatie: gras en groen,
onveranderlijk lente en zon, lachende mensen die zich sterk tot elkaar aangetrokken voelen.
De stad is er voor de stedeling. Ze is niet langer naar buiten, maar naar binnen gekeerd. Steeds vriendelijker voor wie erbij hoort. Op weg naar harmonie en volmaakt geluk.

Bakfietsen vol met liefde.

Geh nicht in die Stadt - 01 februari 2016  | Rik Torfs - De Standaard


Wanneer een oude groene reus geveld wordt,
in het dorp van hun vader, dan zijn ze, de elitaire denkers,
gewond tot in hun wortels.

Maar de stad zelf moet een oord blijven van stinkende straten
en wegen van zacht glanzend asfalt.
Waarop hun paardenkracht onbesuisd kan galopperen.

De stad moet hen opwachten als een onmondige geliefde.
Voor iedereen. Die komt en gaat.
In dat geval denk ik er al vlug rode lichtjes bij.

In de stad die de erudiete Professor in zijn jeugd bezocht,
denderde de melkboer nog met paard en kar door de straten.
En de boeren reden er met de fiets naar toe. Of met de stoomtrein.

De pendelaar wil graag de liefde van de stad.
De stank laat hij graag over aan de stedeling.

 

PS.
In mijn stad parkeerde je, jaren zeventig nog, de auto op de Grote Markt
voor de deur van het café.
De handelaren kwamen er in opstand toen de eerste winkel-wandelstraat 
door het stadsbestuur geplaveid werd. En de heilige koe geslacht.

Maar het is wel altijd zo geweest. Waar ik woon, daar resideerden
vroeger de heren Professoren in hun riante villa's.
Aan de groene en rustige rand van de stad.

Maar het getal en de tijd dreven hen verder weg. Naar het platte land.
Geen nood. Want de auto was net op tijd geboren.
Om hen met of zonder chauffeur naar de Alma Mater te brengen.

Ik vermoed dat ze nu met de fiets of de bus komen.

Niet de bakfietsen doden de ziel van mijn stad.
Maar de gekloonde 'ketens' en de aanstormende 'webverkoop'.
De jongeren shoppen op hun I-pad. Luierend in hun zappende zetel.

Terwijl de stad treurt om haar verloren jeugd.

 

 ***

Brussel was toen nog een bruisende stad
Brussel was toen oh la la en olijk
Brussel was toen nog een ruisende stad
Brussel en Brussel was vrij en vrolijk

Op de parkeerplaats was het vol en dol
Heren met strohoeden, zware knevels
Dames met sleepjurk en kant parasol
De paardentram schoof langs oude gevels
Op 't tramdak zaten twee mensen blij te praten

 

https://www.youtube.com/watch?v=rn6q_Mcwh7E

 
 
www.youtube.com
liesbeth list brussel

 

 

 

 https://www.youtube.com/watch?v=TbwhvKeASqU

 
 
www.youtube.com
Juliane Werding - Geh nicht in die Stadt 1984 Den ganzen Tag hast Du geschwiegen Wozu hast Du Dich heute entschieden Ich fürchte Du hast etwas vor Was Dich u...

 269922

 

08:27 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

25-01-16

Anders kijken

 

Verandering wordt overschat. We brengen haar in verband met Twitter en Facebook.
En we bestuderen haar aan de oppervlakte. Daar beweegt soms iets.
Ook al omdat we in de loop der jaren illusies verliezen. Uit zelfbescherming sublimeren we dat.
Cynisme noemen we wijsheid, oude idealen doen we af als naïviteit.
Toch zijn we niet grondig veranderd:
in de nieuwe mening sluimert heimwee naar de ­oude.
De onderstroom van ons leven verandert nauwelijks.

Met het groeien van de jaren worden we wie onze ouders waren.
Fysiek, ­foto’s liegen niet. Maar ook in onze manier van denken en spreken.


Anders gaan denken
25 januari 2016  | Rik Torfs - De Standaard

 


Gelukkig droeg mijn vader geen baard.
En mijn moeder ook niet.
Tenzij enkele stekels, hier en daar. Die ze met een pincet uittrok.
Behalve de week voor ze stierf. Ze had er geen zin meer in.

Ik mag dus gerust in de spiegel kijken.
Geen van de twee kijkt me aan.
En foto's, ach. Ik kwam me er nooit graag tegen.
Hoopte steeds dat ik er een beetje beter uitzag.

'Ik pak niet op papier', zei ik.
Foto's waren ooit van papier. En een herinnering
waarop je jezelf nooit zag, zoals je was.
Het was eerder een schok dan een herkenning.

Mijn foto's liegen wel, hoop ik. Tenzij ik mezelf bedrieg.
Dat kan ook, natuurlijk.

 


PS.
Met het groeien van de jaren worden we wie onze ouders waren.
Fysiek, ­foto’s liegen niet. Maar ook in onze manier van denken en spreken.

Hoe dikwijls zou mijn moeder niet gezegd hebben:
'maar van wie heeft onze G. dat nu toch. Ik ken niemand in de familie.'
Alsof ik een ziekte had die niet thuishoorde aan de stamboom.

Tegen de pedicure zei ze nog enkele weken voor haar dood:
'ach, 't is ne speciale, maar hij heeft een goed hart'.

Tja, ik viel niet binnen de criteria die de tijd en de familie voorschreef:
de juiste merken en diploma's, vooral de gedachten en de woorden.
Het bezit en de hersenen. Avoir et être. Ik en de andere.

Maar wie zorgde er voor haar, 23 jaar lang?
En wie zat er bij haar op moederkensdag aan tafel?
Misschien geleek ik toch meer op haar, dan ze zelf dacht. Of wilde.

Maar gelukkig had ze geen baard.
Want daar was ze jaren kwaad voor op mij.

 

 269128

 

08:05 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

30-12-15

Un petit coq... ou bien un coquelicot (II)

 

Op de drempel van elk nieuw jaar heb ik medelijden
met het oude, dat in de geschiedenis verdwijnt en nooit wederkeert.
Denkbeelden en handelwijzen die we in 2015 hip vonden,
zullen later als verouderd en onnozel worden beschouwd
...
Hopelijk stopt minstens één trend:
de dwingende eis om ons kwetsbaar op te stellen.
Onze zwakheden publiek ten toon te spreiden.
Ze heel eerlijk op tafel te leggen.
Zijn we immers niet allemaal verwonde mensen?

Klinkt goed, die triomf der kwetsbaarheid.
Maar er zit een perverse paradox in: kwetsbaarheid maakt onkwetsbaar.
Wie eerlijk zijn zwakheid bekent, is er niet langer verantwoordelijk voor.
Hij of zij kan immers niet beter.
En zou het niet van een verregaande schofterigheid getuigen om
wie zo moedig is zijn of haar kwetsbaarheid met ons te delen,
alsnog onder kritiek te bedelven?


Het tonen van kwetsbaarheid heeft iets totalitairs:
elke kritiek erop is immoreel want respectloos.

Kwetsbaarheid
28 december 2015  | Rik Torfs - De Standaard

 

 

Wat een heldere zanger is onze Rector Magnificus.
Het is werkelijk savoureren, vind ik.
Zijn speelse hoogstandjes. Van niveau.

En nu en dan heb ik de euvele moed
om hem al eens een mailtje te sturen.
Wat zou hij gedacht hebben bij deze kop van m'n bericht.

 

...

Un petit coq... ou bien un coquelicot

 

Kwetsbaarheid...
 
het gezichtspunt van een 'machthebber'...
maar heerlijk om lezen.
 
En toch wens ik u een kwetsbaar jaar.
Om het mededogen een kans te geven...
 
...


Zoals andere mensen van een culinaire Ster
houden, zo kan ik een tekst van Torfs degusteren.
Genieten van het kantelen van zijn gezichtspunten
tot een perverse paradox.

Hij lijkt soms te wankelen. Het is bewust gezichtsbedrog.

 

 


PS.
Vooral het thema kwetsbaarheid, spreekt mij al een leven lang aan.
Omdat ik een bang jongetje was en ben.
Sterke kerels hoeven zich niet kwetsbaar op te stellen.
Die possibiliteit dringt zelfs niet door tot hun masculiene hersenen, vermoed ik.

Napoleon of een klaproos. Of iets van die strekking.
Ach, da's voor dromers.
Voor weerlozen en machtelozen is soms de overgave
de ultieme redding.

'Mijn kwetsbaarheid' bracht menig mens
in verwarring.
Voor anderen
kwam ze als een geschenk van wederzijds vertrouwen.

Ik vermoed dat de plek en het ogenblik (in je leven) erg belangrijk is.
Je biedt je keel niet aan
aan een collega die over lijken gaat. Bijvoorbeeld.

Dan is schuilen verstandiger, lijkt me

 

 

 266116

09:29 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

23-12-15

Niemandsrose

 


 Ein Nichts
 waren wir, sind wir, werden
 wir bleiben, blühend:
 die Nichts-, die
 Niemandsrose.

 Paul Celan

 

 


Het was nog in de jaren
dat wij bloosden
als we logen
voor een niemandalletje

toen dachten wij van
ik en jij
en jij en ik
wij dronken uit mekaar

de woorden die wij minden

nu kunnen wij
zonder verpinken
elkaars blikken binnen glippen
ijzig als een winterdag

en op het venster
van je ogen
lees ik bevroren rozen.

 

 

 

 

PS.
Niemandsrose, is het favoriete woord van de Rector Magnificus.
Hij houdt niet zozeer van gedichten die
naar koffie geuren of heerlijk afgebroken liefdes.

Onze heimatdichters zijn al vlug kneuterige keuterboeren.
De Rector is afkomstig uit de Kempen. Maar van het hoger gelegen gedeelte.
Heist-o/d-Berg.

Zo ben je al dichter bij de Olympos.

 

 265413

 

11:04 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

22-12-15

Een beetje eenzaam

 

Vroeger was ik tegen Kerstmis, uit gewoonte, maar ook wel om
de bekende en door velen gedeelde redenen:
dolle consumptiezucht, culinaire krampachtigheid, geveinsde familieliefde, verplichte vreugde.
Een mens kan niet eens in alle rust een beetje eenzaam zijn.

Vandaag zie ik het anders.
...
Maar nu een heel andere reden waarom ik Kerstmis fijner vind dan vroeger:
het is een feest dat ons toelaat om te dromen.
Een kribbe, een onschuldig kind, een jonge moeder, een man die zich voedstervader waant,
wijzen die er als koningen uitzien, schapen die hun herders hoeden.
En natuurlijk de os en de ezel.

‘De os en de ezel? Die beesten niet’, schreeuwde mijn godsdienstleraar al
in de vroege jaren zeventig van vorige eeuw.
‘Ze staan in geen enkele evangelietekst vermeld! Ze waren er niet bij!’
Hij verkondigde het luidkeels, de twee uitroepingstekens staan hier niet per ongeluk.
Want hij was echt boos.

De waarheid ging voor alles, dus moesten os en ezel weg,
al gnuifden zij nog zo lieflijk en bliezen zij bij gebrek aan duurzame radiatoren fideel warmte in de stal.

...


Uit 'Kerstmis' - De Standaard
21 december 2015  | Rik Torfs

 

Het weer is ongehoorzaam
aan Koning Winter.
Geen sneeuwvlok aan de hemel.
Geen slede in het bos.

Het lijkt eerder op een lauwe lente.

De druivelaartjes in mijn pover tuintje
staan prematuur te dromen.
In het teder groen van een bedje jonge sla.
Ik denk aan Kopland en de tranen in zijn ogen.

En hou mijn hart vast voor hun blauwe kopjes.

Want dromen zijn bedrog.
En als straks de ijstijd weer is aangebroken,
dan zijn zij gebroken in de knop.
Mijn blauwe liefste-lingen.

Ik een oude ezel. En zij zonder os.

 


PS.
Toen ik zopas Rik Torfs zag zitten in 'De nieuwe wereld' van Nederland,
dacht ik aan zijn gevleugelde woorden over Kerstmis.
Herkenbaar. Voor een bejaarde 'eerste communicant'.

Ik heb Kerstmis gekend in alle varianten.
De mooiste waren die uit mijn jeugd.
De hoogste boom, de schoonste simpele geschenken.

Er was immers niets zopas na 'den oorlog'. Tenzij de verbeelding.

Later tussen de grote mensen, was ik eerder verdwaald.
Vooral bij die verplichte 'acte de présence' in het restaurant.
Ik verloor mezelf. Tussen de gerechten en de verplichte familiale vreugde.

Nog enkele dagen en ik zit hier
zonder boom of stal, zonder os of ezel, engelachtig eenzaam te wezen.
Tussen de warme muren en de thermostaat.

En denk aan Connie Palmen en de titel van een boek:
'Het geluk van de eenzaamheid'.
Maar dat gaat over wat anders.

 

 Jonge sla

Alles kan ik verdragen,
het verdorren van bonen,
stervende bloemen, het hoekje
aardappelen kan ik met droge ogen
zien rooien, daar ben ik
werkelijk hard in.

Maar jonge sla in september,
net geplant, slap nog,
in vochtige bedjes, nee.

 

Rutger Kopland

Uit: Alles op de fiets, 1969.

 

 265299

11-12-15

De deugd is als een maagd in bikini

 

Het schrijven is Willem Otterspeer al even lief: ‘Helderheid, bondigheid, eerlijkheid, de mooie schrijfdeugden van de schrijfschool, moeten eerst aangeleerd worden om vervolgens te wijken voor een eigen stem en gevoel voor ambiguïteit.’

Want op dat laatste gebied heeft de auteur een zeer uitgesproken mening: helderheid is geen deugd, dubbelzinnigheid wel. Het eerste heeft pas zin als later het tweede volgt.

...

Als u de laatste passage maar niets vindt, er storende contradicties in ontwaart, of een gevoel van tijdverlies u bekruipt: laat het dan. Lees Otterspeer niet. Stort u op de verzamelde gedichten van Richard Dawkins of op de drank. Bij voorkeur het laatste.

Maar u kunt het essay ook gewoon lezen. 62 bladzijden die u slim maken, en u tegelijk de indruk geven dat u het al bent. Retorica heet zoiets.

 

Uit "De deugd van de dubbelzinnigheid" - De Standaard der Letteren

11 december 2015  | Rik Torfs

 

 

De erudiete Rector doet mij denken aan:
"Van den vos Reynaerde". Een episch dierdicht
dat geldt als een hoogtepunt in de Nederlandse middeleeuwse literatuur.

Deze sluwe schrijver verliest
dan misschien al wel zijn haren,
maar zijn streken voorzeker niet.

Hij geeft zich ogenschijnlijk bloot,
maar bedekt zich terzelfdertijd.
De doorluchtige Professor beoefent de strategie
van een bikini.

Hij laat zien wat hij wil.
En houdt genoeg verborgen
om de appetijt te wekken.

Voorwaar, voorwaar, ik zeg u: deze Vos is slimmer dan een Paap.

 

 

Natuurlijk deed de titel van z'n recensie mij meteen denken aan m'n PS. van gisteren.

PS.
Het huwelijk is het voorgeborchte van de hel.
Dat zei ik tegen Mrs. Jones toen we deze namiddag langs
bomen en vijvers stapten.

Ze lachtte dubbelzinnig.

Ik vermoedde te weten wat ze niet durfde zeggen:
'enerzijds wilde ze verlost worden uit het huwelijk om zich dan opnieuw
in een ander gevangen te zetten.'

 

 264263

16:36 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

07-12-15

De schrijver en de lezer

 

Een paar jaar geleden gaf Bernhard Schlink een lezing in Leuven.
Behalve hoogleraar in de rechtsfilosofie is hij vooral schrijver, auteur
van het indringende boek Der Vorleser uit 1995, waarop de film The reader uit 2008 is gebaseerd.
Schlink beschrijft de emotionele en seksuele relatie tussen een scholier en een wat oudere,
mysterieuze vrouw die, zo blijkt na een tijdje, op de vlucht is voor haar eigen naziverleden.

Het was laat in de avond toen de auteur in het Hollands College aankwam.
We nuttigden er een sober maal, onder een reusachtige, veelarmige luchter
die niet meer vermocht dan de kamer in een krachteloos, vaal licht te hullen.
Bij elke beweging die we maakten, sidderden glazen in de vitrinekasten waarin ze gevangen waren.
Zo ontstond de magische sfeer die op eindeloze winteravonden tot lange gesprekken noodt,
al was het misschien lente, dat herinner ik me niet meer.

...

Als je moet kiezen tussen iemand beledigen of hem voorliegen, kies dan het tweede.
Alleen dan gelooft hij dat je de waarheid spreekt.


Uit "Een taxi in Berlijn" - Column - Rik Torfs
De Standaard - 7 december 2015

 

Voilà. De maandag mag beginnen.
Wie Rik Torfs ook is. Of wat hij doet.
Ik wil er niet bij nadenken.

Ik ben hem dankbaar voor deze enkele paragrafen.
(Leest mooier dan alinea's).
U zal begrijpen dat ik zijn column niet volledig kan kopiëren.

Ik zou moeilijkheden krijgen met het 'copyright'.
Maar deze korte fragmenten
lijken mij eerder een aanmoediging tot kopen dan een diefstal.

Ach, ik smokkel maar wat erudiete bellettrie.

 

PS.
Als antidotum voor m'n eerder dagboek.

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=9zykpR5fDM0

 

 

10:16 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook

30-11-15

De herinnering

 

De inhoud van het katholicisme is ons steeds minder bekend.
Het begrip zonde doet ons glimlachen. En toch.
We vrezen nog steeds moreel tekort te schieten wanneer we denken
wat we niet mogen zeggen, ook al overwegen we geen moment
die gedachten als onze mening te uiten.

Misschien zijn ze trouwens onze mening niet, blijven ze enkel dolende ideeën.
Maar we hebben van ons katholieke verleden de schaamte
over foute denkbeelden overgehouden.
We veroordelen onszelf omdat we willen veroordeeld worden en
we niemand anders vinden om het te doen.

Misschien moesten we gewoon maar wat vrijer denken.
De ongepaste gedachten die in ons opkomen mogen we
tegelijk niet zomaar verheerlijken. Dus liever geen ode aan het politiek incorrecte denken
dat we graag buikgevoel noemen, of gezond verstand.
Maar laten we tegelijk niet bang zijn voor ideeën die spontaan in ons opwellen.

Hoe komt het dat ze opborrelen?
Ook al lijken ze fout, misschien bevatten ze een kern van waarheid
die later maatschappelijk gemeengoed wordt.

Het is beter een beetje hypocriet te zijn,
een zekere afstand te aanvaarden tussen wat we denken en publiek kunnen zeggen,
dan onze gedachten te onderdrukken en slaafs met de stroom mee te gaan.

Zeg wat u kunt. Denk wat u wilt. Maar blijf kritisch tegenover uw wildste gedachten.


De gedachten zijn vrij
 30 november 2015  | Rik Torfs
De Standaard

 

 

Stoute gedachten


Hoe zal ik de dag groeten
zonder mij te stoten
aan de hoeken van mijn angst

het leed dat langs de ramen druipt
zonder geluid op papier lekt
of uit de radio spuit

fonteinen verdriet
wegen naar verbittering
hoop geplet tussen de raderen

van pers en pennen
gemangeld door banaliteit
in woord en beeld

ik doe dat ik het niet zie
zoals een kind
dat zich aan de tafel stoot

en stoute tafel zegt.

 

 


PS.
Gisteren geluisterd naar Benno Barnard. (Klara - Berg en dal).
Hij, Nederlander, verlaat Vlaanderen.
Verhuist naar het Land van z'n Ziel. Onder de vleugels van Her Majesty the Queen.

Gaat in een dorpje wonen met 800 inhabitants.
In een huis van 1680, waar in de muren een kat gemetseld is.
Tegen de spoken.

O, wat een weelde aan ideeën.
Een bloesemende boomgaard van gedachten,
een Aards Paradijs met de boom van kennis onder zijn schedeldak.

De échte reden waarom hij dit Vlaanderenland met Herman de Coninck achterlaat,
verklaarde hij niet in extenso.
Dag Benno Barnard: God save the Queen!

 

 

 

Het geheim van de verlossing is de herinnering.

Uit de Talmoed

 

Het credo van Benno Barnard.

 

https://www.youtube.com/watch?v=041nXAAn714

 
Jerusalem and God save the Queen - Last night of the Proms ...
Jerusalem, by Parry, orch. Elgar God save the Queen conductor: Jiri Belohlavek BBC Symphony Orchestra BBC Symphony Chorus recorded @ the Royal Albert Hall, London (8 ...
Voorbeeld verwijderen

 263192

 

16-11-15

Beter één vogel in de hand dan Torfs in de lucht


16 november 2015  | Rik Torfs

Ik zit in Orly te wachten op de vlucht naar Madrid van 10.15 uur.
Ondertussen denkend aan de woorden en de stem
van Jacques Brel in een van zijn allerlaatste nummers:
‘La vie ne fait pas de cadeau! Et nom de Dieu!
C’est triste Orly le dimanche. Avec ou sans Bécaud.’

Het is geen zondag maar zaterdag.
De dag na de moordende aanslagen van vrijdag 13 november 2015.

09 november 2015  | Rik Torfs

Allerheiligen. Ik kijk uit het raam van mijn hotelkamer
en zie aan de overkant van de rue de Seine, nummer 61,
ter hoogte van een raam op de eerste verdieping een gedenkplaat hangen.
Hier schreef de grote Poolse dichter Adam Mickiewicz zijn meesterwerk Pan Tadeusz,
staat er te lezen in het Frans en in het Pools, hoewel ik dat laatste enkel vermoed.


02 november 2015  | Rik Torfs

Ik mocht met de koning mee op staatsbezoek,
niet naar Bokrijk doch naar Warschau.
Daar vond een debat over internationale uitwisseling van studenten plaats.
Erasmus en zo. Ik had de eer mee te mogen doen.
In een overladen zaal vol kronkelig stucwerk, een echte bonbonnière,
voelde ik mij een eenzame likeurpraline die naar adem hapte

12 oktober 2015  | Rik Torfs

Tussen andere dichtbundels in boekhandel Barnes & Noble, San Jose,
vind ik plotseling What about this. Collected poems of Frank Stanford.
Op de cover de priemende blik van een trotse jongeman met volle haardos.
Hij kijkt ernstig en donker, de mondhoeken lichtjes naar beneden:
Frank Stanford (1948-1978), dichter uit het Amerikaanse zuiden.
Gestorven door zelfdoding, drie schoten, terwijl zijn vrouw en zijn vriendin allebei in huis waren.


05 oktober 2015  | Rik Torfs

Op de lange vlucht tussen Parijs en San Francisco
heb ik eindelijk de tijd om ongestoord een boek te lezen.
Alles verandert van Kristien Hemmerechts. Het is warm in het vliegtuig.
De vermoeidheid en het slaapgebrek van de laatste weken
geven mij een hinderlijk gevoel van krachteloosheid.
Schotel mij nu een probleem voor en ik los het niet op.
Elk plan, elk idee dat opwelt, is op dit ogenblik onuitvoerbaar. Lezen dus maar.

 

Etcetera ...

 

 

Beste lezer,

zoals u kan merken, is Rik Torfs een Homo Viator.
Zeg maar: een trekvogel.
Op zich is dat niet erg. Als deze beweging zich zou beperken
van Heist o/d Berg naar Leuven.

En terug.

Maar aan het vliegtempo van Torfs
zal Joke Schauvliege er nooit in slagen
om voldoende bossen in Vlaanderen te planten.
Met het oogmerk de milieuschade te compenseren

die ontstaat door de vliegdrift van de eminente Rector.

Een achteloze leek zou zich kunnen afvragen:
wanneer is deze reiziger nog eens sedentair in Leuven.
En aan het werk op zijn geliefde Unief. Sedes sapientiae.

Maar ze blijven oratorische vragen, natuurlijk.

Die de erudiete ornitholoog,
accuut en accuraat zou ontpluimen.
Van hun absurde portee

om de steller dezer vragen alzo te reïncarneren tot een kieken zonder kop.

 

 

 

PS.
Sta me toe, in mijn hoedanigheid van uilskuiken,
een lichtzinnige bedenking te formuleren.

Macht, is een hefboom, een domme kracht,
om beweging te krijgen in ambities.
En ik vermoed, in mijn bescheidenheid, dat de heer Professor er niet vies van is.

Ik vrees echter
dat macht een laagje eelt legt over de subtiele fijngevoeligheid
van de bezitter (m/v) dezer abiliteit.

Zij worden een beetje verliefd op hun imponderabilia en parafernalia.
En bijgevolg ook wat blind. In hun narcistische meditatie.
Zodat ze niet meer zien en ook niet aanvoelen, dat door het voortdurend etaleren
van hun geografische potentie, zij argeloos de kleren van een keizer dragen.

Terwijl een heer als de Rector een betere kleermaker verdient.

 


PS.
Ik moet nu ook terug denken aan het gesprek
dat Rik Torfs had met Friedl' Lesage op Radio 1.
Op 27 december 2009.

Waar hij achteloos mededeelde dat hij, 
te Lublin in Polen, in 1993,
tijdens een congres met oersaaie lezingen
over Kerkelijk Recht en het Ius Divinum en meer van dat fraais,
hij een gedicht van Celan aan het lezen was.

Ik vraag me werkelijk af of
het met de hedendaagse communicatiefaciliteiten,
nog wel nodig is je 'bofkont' in een hotelbed of vliegtuig te hijsen.
Om dan tijdens een of ander colloquium
een gedicht te lezen, tijdens de monotone monologen van je collegae.

 

 

 

http://www.sprookjesbos.be/sprookjes/de_nieuwe_kleren_van...

sprookje : De nieuwe kleren van de keizer
Vele jaren geleden leefde er een keizer die zo vreselijk veel van mooie, nieuwe kleren hield dat hij al zijn geld uit gaf om zich mooi te maken.
Voorbeeld verwijderen

 

http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/grafiek/infografiek/1.2...

Hoeveel bomen moet ik planten om mijn vliegreis te ...
Hoeveel bomen moet ik planten om mijn vliegreis te compenseren? Auteur: Alexander Dumarey, Luis Munoz? Kwinten Rummens
Voorbeeld verwijderen

 261777

 

 

13:52 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook

13-11-15

Paris, rue de Seine 61

 

Hier, vandaag, in de rue de Seine, denk ik niet aan de dood van Oscar Wilde,
maar aan het leven van Adam Mickiewicz, zijn roem in Polen, zijn werk in Frankrijk,
zijn indrukwekkende standbeeld op de Grote Markt van Krakau,
zijn discrete gedenkplaat in het hart van Parijs.

In zijn Histoire de la littérature polonaise wijdt Nobelprijswinnaar Czeslaw Milosz
vele bladzijden aan Mickiewicz. Hij doet dat liefdevol en erudiet,
nu eens slordig verwijzend naar Byron, dan weer naar Ovidius.
Pan Tadeusz komt uitgebreid aan bod.
Als je Milosz leest, valt de werkelijkheid wonderwel samen met de schone letteren.
Je ziet hem geen Porsche of Ferrari kopen, daar is in de echte wereld geen plaats voor,
die dingen kerven enkel littekens in ons bestaan.

Milosz haalt een prachtige anekdote over Adam Mickiewicz aan.
Aan het eind van zijn leven reisde die rond in Turkije, waar hij trouwens stierf.
In Smyrna, het huidige Izmir, hoorde hij van het prachtige forum. Maar hij bezocht het niet.
Al zijn aandacht ging naar een composthoop in de straat waar hij logeerde,
en naar de details ervan, vergane koolbladeren en verzwonden radijzen.
Ze voerden hem terug naar zijn landelijke jeugd, naar binnenplaatsen van Poolse boerderijen.
Het detail raakte hem zo, dat het grootse hem onverschillig liet.

Daarom zag hij meer dan anderen, en hoefde hij tegelijk minder te zien.
Daaraan dacht ik terwijl ik naar zijn gedenkplaat keek,
en de veelgeprezen roman die ik aan het lezen was plotseling niet meer zo belangrijk vond.

Parijs, rue de Seine 61
09 november 2015  | Rik Torfs - De Standaard

 


Ik ben één keer in mijn leven
in Parijs geweest. Ik tel die nacht, dat ik op de Ring
rond Parijs stil stond om de weg te zoeken, niet mee.
In 1979 kon dat blijkbaar nog. Met een Peugeot 204.

In 1961, ik zat in de Retorica,
Simone de Beauvoir en Sartre leefden nog,
passeerden wij Parijs op de terugweg van la douce France
naar la Flandre profonde.

Wij zagen de klassiekers. Verplichte kost
voor leergierige toeristen. Maar mijn goesting
zat al in le plat pays qui est le mien.
Toen al was reizen, voor mij, een lastige manier om thuis te komen.

Ik woon ondertussen vijfentwintig jaar
in dit huis. 'Mon bel-etage'.
En elke dag nog ben ik verliefd op dit nest.
Elke etage is een seizoen. Met ander licht.

Elk seizoen schenkt mij een ander huis.
Partir sans sortir.
Dit is het adagium van deze passer domesticus.
Sjilpend op de dakgoot.


Het detail raakt mij zo, dat het grootse me onverschillig laat.
Daarom zie ik meer dan anderen,
en hoef ik tegelijk minder te zien.

 

PS.
Enkele jaren terug reduceerden reclamejongens
'thuis' tot een Stella. Puberale gedachte met puistjes op.
Nooit een vluchteling gezien. Of een bom op hun verwende kop gehad.

Thuis. Een plek die je mag verlaten. En waar je altijd
naar terug kan. Om te eten en te slapen.
Om je warm en veilig te voelen.

Ik ben veel verhuisd in mijn leven. Nooit woonde ik ergens langer
dan hier. Misschien heb ik me daarom
zo gehecht aan deze plek.

 

 

http://uvi.skynetblogs.be/apps/search/?s=New-York

 

http://uvi.skynetblogs.be/archive/2014/09/11/als-ik-denk-...

 

En dan lees ik mezelf plots weer in het Italiaans. Klinkt weer anders dan de taal van Molière. 

http://translate.google.it/translate?hl=it&sl=nl&...

 

 

 261460

09:44 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

30-10-15

Rik Torfs liever zwanger

 


Maar wat dat mainstreamkarakter betreft: natuurlijk is originaliteit overroepen.
Zoals bij Torfs te leren valt dat elke stellige bewering vooral argwaan verdient,
zeker als er morele dwang aan vasthangt en ze wettelijk wordt opgelegd.
Een betere vader worden door het vaderschapsverlof?
Torfs moet er niet van weten – nog liever wordt hij zelf zwanger.

De titel van deze bundel verwoordt treffend Torfs’ intellectuele positie.
Zijn twijfelen – en de vrijheid om dat te kunnen doen – is de antipode
van de vele zogezegde zekerheden van onze tijd.
Het leidde Torfs al vaker tot weinig gehoorde, maar warme pleidooien
voor barmhartigheid, mededogen of begrip voor zwakheden en falen,
kortom, voor alles wat menselijk is, maar ook tot aandacht
voor wat niet meteen in nut te becijferen valt,
zoals schoonheid, stilte, troost, geluk of, algemener, cultuur en religie.
(Over het hiernamaals schrijft Torfs met een zekere hardnekkigheid.)

Uit een recensie in De Standaard
De vrijheid om te twijfelen - Rik Torfs
30 oktober 2015  | Marc Reynebeau

 


Dàt is dan ook het enige.
Waarvan ik bijna zeker ben.
Over het vele andere, twijfel ik meestal.

Als de beste.

Dubito.
Is mijn kapstok.
Waaraan ik mijn twijfel ophang.

Als een weemoedige jas.

 

Toeval? Vanmorgen nog,
schreef ik deze korte zinnetjes
naar een vriend. (V).

Ik lijd aan twijfel.

Met een beetje heimwee, denk ik terug
aan de 'Mechelse Catechimus'. En z'n zekerheden.
Had je een vraag. Hij kende het antwoord.

In de lagere school, moesten wij
die 'van buiten leren'.
Wij dreunden ze op zoals de tafels van vermenigvuldiging.

En misschien ontstond daar wel
mijn verwarring en twijfel.
Want ik was bang van getallen.

Zodat die angst misschien wel
tijdens het dreunen oversloeg
naar de letters. Van mijn nog jong alphabet.

En ik de gevangene werd van de twijfel.

 

 

 

PS.
Er groeit weer verlangen naar 'een duidelijk afgebakende zekerheid'.
De onwrikbare Waarheid met Kapitaal.
Gewapend met God in de hand. En Zijn Woord.

Dat de twijfel droog legt. De vertwijfeling ontbladerd.
Tot het skelet van de certitude.
De anorexia van de aarzeling.

Ook de vrijheid om zich te vergissen bestaat.
Zolang ze maar geen slachtoffers maakt.
Voor het Paradijs van de Martelaar.

 

 260026

10:01 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

26-10-15

Ergo

 


Als we jong zijn, ergens tussen puberteit en volwassenheid,
wanneer de wereld groter wordt en onze gedachten groeien, hebben we gedurende korte tijd
de indruk over ideeën te beschikken die niemand eerder koesterde.
Later weten we beter.

En als we niet beter weten, moeten we slimmer zijn.
Hedendaagse atheïsten en antitheïsten beweren wel vaker dat
wie denkt dat God bestaat dom is. Maar op die manier verlagen ze zichzelf.
Slimmer zijn dan wie dom is, betekent weinig.
Dan is het beter nog slimmer proberen te zijn dan wie heel slim is.
Voor hun eigen prestige doen atheïsten en antitheïsten er goed aan
de intelligentie van gelovigen te prijzen.

Want natuurlijk zijn geloof en rede geen vijanden.
Anselmus van Canterbury (1033-1109) schreef:
ik zoek geen begrip om te kunnen geloven, maar ik geloof om te kunnen begrijpen.


Uit 'hart&hoofd' - Rik Torfs - 26 oktober 2015 - De Standaard

 


Alsof het verloren tijd is.
Dit schrijven. Op wit.
Een alphabet zonder zinnige horizon.

Zonder geloof. Tenzij in mezelf.

Waarin ik verloren loop.
Als een hond
die de weg kwijt is.

In de twijfel. Straten zonder einde.

 

 

 

 

 

PS.
In de jaren vijftig was God gemakkelijk
te vinden in de Mechelse Catechismus.
Met vraag en antwoord.

Hij zat in een Hostie.
Was wreedaardig en toch rechtvaardig.
En vooral machtig.

Godvrezend. Waren wij.
Tot in onze kleinste zonden van begeerte.
En wie had dat ons aangeleerd?

Onze dagelijkse theologen toch.
Ach, laat de mens maar eerst eens in het reine komen
met zichzelf.

Stel je voor dat we alles zouden geloven
wat er al door de heren werd geschreven.
Waar zouden we uitkomen?

 

 

 

12-10-15

Poëzie schrijven is wandelen over het water


Als iemand mij vraagt van welk schoolvak ik het meest heb geleerd,
zou ik uit snobistische overwegingen misschien Grieks zeggen, en veel schelen doet het niet,
maar eigenlijk is het poëzie.
Nergens anders komen de draden van het leven zo bij elkaar.
Poëzie is de plek waar krassen op de ziel hun kleinheid verliezen,
woord worden en glans krijgen.
Tegelijk ruimt ze baan voor bandeloos denken en vreemde verbanden.
En natuurlijk is poëzie muziek, ook en vooral als de versmaat ontbreekt
en het ritme even vrij is als het woord.

hart&hoofd
12 oktober 2015  | Rik Torfs - DS

 

 

Niet dat ik ooit
een gedicht schreef
of poëzie

uit het alphabet beitelde

niet dat ik ooit
één versregel over het wit
heb neergevlijd

alsof ik een dichter was

neen, dat niet
maar wel schreef ik
mij leeg

en vol alsof ...

 

***


La liseuse


Deze vrouw is nog een meisje
met vlechten
in haar dromen

zij slaat de cover open
en leest
de afdruk van haar gemis

dat languit ligt te blozen
op een lege plek
voor iemand om te blijven

verlangen, schrijft zij op het wit.

 

 

 

PS.
Lire c'est écrire.

 

PS.
Vergis je niet. Je leest hier een dagboek.
Dat schrijf ik telkens en opnieuw en opnieuw: een dagboek.
Gedachten in plaats van gedichten.

De i-klinker laat ik aan schrijvers
als Dewulf, Nolens, Ducal, Tellegen, Kopland...
en anderen die dat op papier bewezen.


PS.
Poëzie schrijven is wandelen over het water.
Je bent een klein beetje god.

En misschien is lezen wel
samen naar de overkant gaan...

 


je hebt steeds van haar gehouden,
en je wilt wel met haar meegaan,
samen naar de overkant
en je moet haar wel vertrouwen,
want ze houdt al jouw gedachten in haar hand

en Jezus was een visser,
die het water zo vertrouwde,
dat Hij zomaar over zee liep,
omdat Hij had leren houden
van de golven en de branding,
waarin niemand kan verdrinken,

Suzanne - Van Veen

https://www.youtube.com/watch?v=xZZcMyxrwgo

 

 

 258169

22-06-15

Het parcours van een verboden gedachte

 

Kies niet voor het evenwicht. Kies niet. En vergroot je wereld.
Humor helpt daarbij. De belangrijkste beslissingen vallen tijdens vergaderingen
waarin veel wordt gelachen. Zelfs qualitytime wordt draaglijk
als hij met minder heilige ernst wordt beleden,
het leven is enkel mooi wanneer het dat niet hoeft te zijn.
Humor lost problemen nooit op, maar is een balsem voor hun onoplosbaarheid.

Naast humor is nog een tweede punt van belang:
de ontwikkeling van een innerlijk leven.
De durf om te denken voorbij wat een mens kan begrijpen.
Het vermogen om alleen te zijn zonder een gevoel van eenzaamheid.
De stilte net zo goed omarmen als het geluid, en in beide gevallen ergens anders zijn.
Hoe groter je innerlijke leven is, hoe vrijer je bent.
Ook als niets meer mag, denk je wat je wil. Koester de verboden gedachte.

Humor en innerlijk leven. Ze vragen niet om evenwicht. Er zijn geen regels voor.


Koester de verboden gedachte
 22 juni 2015  | Rik Torfs
Met dank aan De Standaard

 

In het leger leerde ik een soldaat milicien kennen.
Volgens onderzoek en de fiche van dienst
was hij labiel. En niet dynamisch.

Ik ben deze diagnose nooit vergeten.

En Proust Torfs schakelde mij meteen terug
naar mijn ooit beloftevolle toekomst.
Toen later nog moest beginnen. In die grote wereld.

Toen wist ik nog niet dat mijn gebreken
mijn kwaliteiten waren.
Van humor was ik niet gespeend. En evenwichtig was ik ook niet.

Nochtans, bruiste mijn innerlijk leven
niet altijd als de bubbels van een godendrank.
Ik heb menig keer gelikt aan de spons met azijn.

Onder mijn eigen kruis.

En tuimelde geregeld van mijn piëdestal.
Toen ik mijn verboden gedachte
tot daden wilde omturnen.

Met veel heilige ernst
heb ik mijn leven beleden.
Maar gelukkig heb ik ook een pak regels overtreden.

Ik geniet nu, in mijn oude dag, van de verboden vruchten.

 

 

PS.
Ach, het is zoals met Europa en de Grieken,
er gaapt een afgrond
tussen theorie en praktijk.

De woorden zijn voor de heren, de gevolgen voor de armen.


...

Maar doodslaan deed hij niet, want tussen droom en daad
staan wetten in de weg en praktische bezwaren,
en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren,
en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat.

Uit Het Huwelijk - Willem Elsschot
 

 

11:07 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

13-06-15

Het wezenlijke van niets

 

Uur na uur werd het warmer. Bliksemsnel was de lente bezig zomer te worden.
Terwijl ik nauwlettend de gesprekken volgde en af en toe iets zei,
zag ik door het open raam hoe de Leie zonder haast tussen de weiden vloeide.
Grenzeloos was de rust.

Dan passeerde langzaam een boot, aan het roer een gespierde man met zonnebril,
op het dek een meisje in rode bikini. Ik zag haar denken aan niets,
terwijl in de vergaderzaal de discussies over bestuursstructuren verder denderden.
In theorie kan een meisje in bikini je aandacht afleiden van wat wezenlijk is,
maar ze was dat zelf, omdat ze de wereld vergrootte.
Dat is de kracht van de zomer: je ziet meer, er is meer.

Column - Rik Torfs - Juni in de tuin - 08 juni 2015 - De Standaard

 

 


Het wezenlijke van dit leven.
Een bikini of een grafiek.
Een vleugje verbeelding. 

Of de hausse van een statistiek. 

Voor velen is dat de consolidatie
van hun avoir.
De activa en passiva van hun bestaan. 

Gemetseld in steen, gedragen door beton. 

Voor de dichter
is dat het licht dat over water
rimpelt. Een roekeloos rokje 

op de fiets. 

Of de flits van een gazelle
die gracieus over de straatstenen zweeft.
En een herinnering losweekt. 

In de knoken van een stramme man.

  


PS.
Met lede ogen lees ik de gratie
in de zinnen van Torfs. Die bestuur en bestaan
weeft tussen de bikini van een meisje. 

Dat zin geeft aan het leven.
Academisch vederlicht.

 

 

 

 

10:58 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

18-05-15

Het nut van nutteloze dingen

Er zijn momenten waarop ik mij een beetje schaam voor mijn eigen optimisme.
In economische milieus kun je er niet zomaar mee uitpakken, want
dan ontstaat de indruk dat het je aan nuchterheid ontbreekt en aan realiteitszin.

Artiesten zien in optimisme dan weer oppervlakkigheid. Want er is
veel leed en onrecht in de wereld, wat tot structurele kwaadheid en tot constante
morele verontwaardiging dient te leiden.

De kwaal van Europa. Er moet ontzettend veel, en wat mag is verplicht. We zijn bang om fouten te maken,  waarvoor we geen begrip opbrengen en geen genade kennen.
We verschansen ons achter ons veilige zelfbeeld.
Kunstenaars zien eruit als kunstenaars, ondernemers als ondernemers, wetenschappers
als wetenschappers. Schoenmakers blijven bij hun leest.
En zo komen we nooit te weten wie we werkelijk zijn.

CHESTNUT HILL - Rik Torfs
DE STANDAARD MAANDAG 18 MEI 2015

 

 

Mijn dag trekt zich op gang
als een gepensioneerde slak.
Onder mijn schedeldak
beginnen mijn weke delen te denken.

Als dat maar niet faliekant afloopt.

Ik merk al een fata morgana
van dweilen en plumeaus.
Strijkijzer en ander hulppersoneel.
Maar manmoedig tik ik deze regels  verder.

Ook al is het maandag.

Na mijn exquise portie Torfs,
graaf ik even naar mezelf.
Laissez faire, laissez passer.

Even mijn vingers strekken
voor het nutteloze. En ze dan pas overleveren
aan de wetten van de schuldaflossing.
Voor het Hiernamaals.

Maar in mijn hoofd is het altijd Nu.

Dus bewust
voorrang aan het virtuele papier.
Koffie en andere extracten
van moeiteloos genot.

Deze maandag zal ik nooit meer opnieuw leven.

 

PS.
Ondertussen liggen er wasmanden te wachten op een strijkijzer.
Sommige hoeken in de living lijken op een antiek nest.
En de vloeren verwijten mij hun stoffig bestaan.
Terwijl de klok het vertikt om zich tijdloos neer te vlijen.

 

 245.859

10:08 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

30-04-15

Toetsen zonder bikini

 

 

Uw typemachines, overigens, zijn in de beste handen.
Boekhandelaar Gert Brouns houdt van uw werk én uw collectie.
Machines in bikini, dat was wat u wilde:
de schoonheid van een machine zat in de mechaniek, die steeds vaker verhuld werd.
Het boek Nooit meer typen bevat de mooiste foto’s
die ooit van uw collectie gemaakt zijn.
De erotiek spat van de bladzijden.


Peter Terrin - Uit 'Briefgeheim' - De Standaard der Letteren
30 april 2015

 


Ik kan belangrijker dingen doen.
Zoals bv. de afwas van gisterenavond.
Die een stilleven werd. Op het aanrecht.

Een souvenir verlaten door de gaste.

Doch de gastheer
wil even surplacen op z'n toetsenbord.
Het strelen. Als een geliefde.

En denken aan Dewulf, Torfs,
maar nu vooral aan W.F. Hermans.
Bij het lezen van Terrin.

Terwijl ik van de ene schrijver zijn fijn gestileerde lippen
onthield. En van de andere, de schoonheid
van zijn vrouw. En haar tranen die sterren deden verbleken.

Bij het uitreiken van de AKO Literatuurprijs 2012, die hij won.

 


PS.
Nu en dan ging ik nog eens stiekem genieten
van de schoonheid van de vrouw van de schrijver.
Van wie ik nog geen enkel boek las.

Ik had het beeld graag gedeeld met u.
Helaas, ook in de www-wereld, sterven beelden.
Zij verdween in de leegte van het Web.


http://nieuwsuur.nl/video/434764-de-winnaar-van-de-akoprijs-2012.html

 

PS.
Maar de wegen van het Web zijn ondoorgrondelijk.
En de paden onbegaanbaar zodat je kan verdwalen en vinden
wat je elders zocht.

Maar ook Cobra gaat verdwijnen. Binnenkort.

Laat ons nog even deemoedig en indiscreet genieten
van ontroering. En de schoonheid van haar gevolgen.

http://cobra.be/cm/cobra/boek/1.1469521

 

 

 

 

29-04-15

Mijn oppervlakkig gezelschap

Waarom kunnen we niet leven met het lege graf? Waarom willen we het opvullen? Waarom willen we bewijzen dat God bestaat of niet bestaat, terwijl juist dat verlangen zelf veelzeggend is?

Al vele decennia is Caspar David Friedrich (1774-1840) een van mijn favoriete kunstenaars. Op het eerste gezicht overheerst in zijn schilderijen de onversneden romantiek. Kloosterruïnes, berglandschappen, avondlicht tussen stammen van bomen in een bos. Als protestant zette Friedrich zich af tegen goedkoop en gemakkelijk katholiek sentiment. In zijn tijd waren het vooral de Nazareners die zich daaraan bezondigden.

Zoals het intelligente mensen betaamt, wist Friedrich met het ouder worden steeds minder. Op zijn schilderijen staan personages almaar vaker op de rug afgebeeld. Je ziet als toeschouwer niet zozeer hen, maar wat zij zagen. Het oordeel ligt bij de kijker. Hij bepaalt wat hij ziet of niet ziet, wat hij wil zien, wat hij kan zien.

Albert Béguin (1901-1957) vatte Friedrich perfect samen in L’art romantique et le rêve. Essai sur le romantisme allemand et la poésie française, gepubliceerd in 1937. Menselijke waardigheid schuilt in wanhopige devotie. Een absurde hoop die zelfs in diepten van onzekerheid kan bloeien.

Zoals het lege graf.

 

Rik Torfs - De Standaard - 27 april 2014

 

 


'Wie zich eenzaam voelt als hij alleen is,
verkeert in slecht gezelschap.'
J.P. Sartre.


Ik moet het toegeven:
mijn compagnie bevalt me niet. Evenmin als een leeg graf.
Ook in een vol graf zou ik trouwens niet willen vertoeven.

Zelfs als ik met snelle pas door de straten van mijn stad stap,
verkeer ik zelden in goed gezelschap.
Ik hoor de stilte van de leegte onder mijn schedeldak.

Verder dan een deuntje geraakt mijn compagnon de route niet.
'Een beetje verliefd' van de memorabele Hazes. Zaliger.
Of in het beste geval: 'Et maintenant'. Van Bécaud.

Maar nooit een fuga van Bach.
Of een Essay van  Michel de Montaigne.
Over de vriendschap, bijvoorbeeld.

O, kon ik George Steiner maar overtuigen
om samen met mij door 'Louvain-la-Vieille' te slenteren.
Maar hij wordt ouder en heeft andere dingen om zijn hoofd.

Misschien is hij zelfs op zoek naar een nieuwe tandenborstel.
Of hoort hij zijn geliefde op de trappen lopen.
Ook al vertoeft ze in een ander land.

Tja, tristesse, is een sjiek woord
dat in mij opkomt. Als ik aan mijn gezelschap denk.
Alleen op het trottoir.

Bonjour tristesse. Beleefd blijf ik. Ook in het bijzijn van de leegte.

 

 

 

244.030