21-10-16

want alles is verlies

 

"Waarom schrijf ik eigenlijk als ik toch niet beter kan, vraag ik mij af. Maar wat zou er van mij worden
als ik niet zou schrijven wat ik kan schrijven, hoe inferieur aan mezelf dat ook is?
Ik ben een plebejer van de eerzucht ...
...
Voor mij is schrijven mijzelf verachten, maar ik kan het niet laten toch te schrijven.
Schrijven is als het verdovende middel dat ik verafschuw en toch neem,
de verslaving die ik veracht en niet kan opgeven.
...
Ja schrijven is me verliezen, maar iedereen verliest zich, want alles is verlies ..."


Uit 'Het boek der rusteloosheid' - Fernando Pessoa
Pag . 174 & 175.

 

 

ook deze ochtend
dit uur
en deze dag

straks ben ik hen verloren

daarom
als een soort liefde
voor mijn verlies

schrijf ik dit

om te bewaren
wat er niet was
omdat

je gemis niet ziet

zoals het verdriet van bomen
waarin de wind kan wonen
tot het laatste blad

valt als een dode vogel.

 

 


PS.
Toen waren de vogels nog vrolijk
ook al hadden ze zwarte randen
rondom hun vleugels

ze leken wel schoonheidsvlekken
aan de hemel
en de lucht bleef blauw

terwijl ik groeide als het gras onder mijn voeten.

 

Elders geschreven onder een foto, bij een kleine jongen en zwermen vogels in de lucht.

 

292.699

 

 

09:37 Gepost in Dagboek | Tags: pessoa | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

07-02-14

De rusteloze schrijver

 


De charme van het verleden? De herinnering eraan,
want zich het verleden herinneren is er het heden van maken,
en het verleden is het heden niet en kan het heden niet zijn ...

Uit 'Het boek der rusteloosheid' - Pag. 355 - Fernando Pessoa


Pessoa schreef deze woorden in 1932.
Hij laat mij schrikken vanochtend.
Want in 'Lieux de mémoire' herschreef ik zijn gedachte.

Zou niet alleen alles al geschreven zijn,
maar ook al gedacht?
En schrijven we slechts neer wat vergeten werd?

 

En ik, die dit zeg - waarom schrijf ik dit boek? Omdat ik weet
dat het onvolmaakt is. Onverwoord zou het volmaakt zijn;
geschreven wordt het onvolmaakt, daarom schrijf ik het.

En vooral omdat ik de nutteloosheid, het absurde voorsta,
...- ik schrijf dit boek om tegen mijzelf te liegen,
om mijn eigen theorie te verraden.


Uit 'Het boek der rusteloosheid' - Pag. 355 - Fernando Pessoa

 

De wind schrijft rusteloos tegen de lucht.
De skeletten van de bomen
lijken op kale pluimen. Pennenridders. Vloeiende letters op de wolken.

Hij lijkt de ochtend wakker te schudden.

 

 

 

 195225

 

 

28-01-14

Met trage adem

 


Ik heb voor het raam gestaan.
En lang gekeken
naar het trage licht.

Ik heb Pessoa gelezen,
Dewulf en Tellegen.
En de tijd uitgeknepen.

Ik heb de stilte heel gelaten.
Als een strand
zonder beweging.

En gezwegen. Op dit luisterend blad.

 

 

PS.
De tekst die ik gisteren schreef heb ik weer weggehaald.
'De verwaarlozing van een verzameling'.
Straks leg ik 'm opnieuw over dit scherm.

Meer en meer stel ik vast
dat ik me opnieuw moet vastklampen aan het papier.
De tastbare woorden.

Doordrenkt en doordesemd van een denker.
Die de tijd nam om de zinnen te wikken en te wegen.
Soms jaren liet rijpen. Vooraleer te oogsten.

Ik schrijf dit vandaag. Morgen misschien weer wat anders.
Maar deze ochtend stond ik voor het raam.
En heb ik boeken open geslagen. En gelezen.

PS.
Ik leg me nu regels op. Van beheersing.
Dit virtuele vehikel blijft op stal.
En slechts met lange intervallen, zal ik het buiten halen.

 

194.174

 

12-08-13

De ziekte van het denken

 


 


'Handelen is een ziekte van het denken, een kankergezwel van de verbeelding.
Handelen is in ballingschap gaan. Iedere handeling is onvolledig en onaf.
Het gedicht dat ik in mijn dromen bedenk, vertoont pas gebreken als ik het op papier zet.'

Uit ' Het boek der rusteloosheid' - pag. 347 - Fernando Pessoa
...


Ledigheid is des duivels oorkussen. Oud en artisanaal spreekwoord.
En de 'ledigheid' was synoniem voor niets doen. Niet werken.
De kerk was bang van mensen die dachten. Nadachten.

Doen is de vijand van denken.

En zo kon alles bij het oude blijven. De rust van de stilstand.
Maar is het allemaal zo simpel.
Lijden we niet aan drukke leegte vandaag.

De ledigheid van onszelf (Pluralis modestiae).
Die wij verdrijven met gevulde agenda. Televisie en hobby.
Gisteren zapte ik nog voorbij een waaier
aan niets. De totale banaliteit.

Ik werd er bang van.
Zuigt entertainment de laatste zinvolle gedachten uit ons hoofd,
vroeg ik me af.
Wat doet al dat geweld en lawaai met de kijkende mens?

Beletten te denken? Ook als we niet meer handelen.

 

 

 

 


PS.
De tijd 'verdrijven'. Al wachtende zat ik te zappen.
Slenterend van het ene kanaal naar het andere.
Een lege zondagavond. Tenzij.
Zomergasten, jawel. Maar dàt nam ik op.

Sommige zeldzame uitzendigen vragen aandacht.
Andere willen juist de aandacht 'verslappen'. Uitschakelen.

 

 

 176.690

 

10:52 Gepost in Dagboek | Tags: pessoa | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

05-06-13

Brevier

  


Wat PdM is voor m'n emotie,
zijn Nolens en Pessoa voor m'n ratio.
Ziel en lichaam.

Nolens grillig en wispelturig,
maar uit hersenen gesneden.
Ik laaf me aan zijn IQ.

Terwijl ik PdM
in de armen van m'n EQ
zou willen nemen.

Zalig de schrijvers
want zij zullen de hemel binnengaan.
Van hun lezers.

 

 

 

 

 

 

 


PS.
Lezen is gelijk aan twee: bidden en lezen.
En zelfs nog meer. Want in m'n hoofd hoor ik:
'korenaren lezen'. En dat gebeurde (vt) zonder alphabet.

Tenzij dat van zoekende handen.
Tijdens en na de oorlog was dit een godsgeschenk.
Achter boer en paard mogen lopen en oprapen wat 'de heer' liet liggen.

Ik zie de stoppels nog op de baard van de akkers.
Toen al leerde ik brevieren. Bidden.
Met aandacht en zorg. Voor de lectuur van het veld.

 

 

169.810

18-03-13

De metaforische minnaar

 


Voor een groot deel ben ikzelf het proza dat ik schrijf.
Ik ontvouw mij in zinnen en paragrafen, vorm me om tot leestekens,
en in mijn onophoudelijke speurtocht naar beelden verkleed ik mij
als een kind met krantenpapier als koning, of tooi ik me, door woorden
ritmisch te ordenen, als een gek met droogbloemen die in mijn dromen
nog springlevend zijn.

Uit 'Het boek der rusteloosheid' - pag. 216 - Fernando Pessoa

...

 

Ik ben een blinde mol, zeg ik haar.
Wat een tautologie is. Zoals een zwarte neger.
En doof ook, voeg ik er overbodig aantoe.
Want zover mij bekend zijn mollen niet doof.

Nooit weet ik wat. Altijd zit ik op de uitkijk.
Als een plichtsgetrouwe vuurtorenwachter. Sleur telefoon en GSM mee
van de ene etage naar de andere. En terug.
Ik waan me gehoorgestoord. Maar hoor het kraken van de trap.

De mol is een verhelderende metafoor
voor deze ondergrondse minnaar.

 

 

 


PS.
Ik sabbel op m'n herinneringen. I only live twice.
Met gesloten ogen zie ik helder. Ik herkauw. Zoals de dichter die een koe is.
Nu moet ik niet op de tijd wachten. Speel met de volgorde van de gebeurtenissen.
FFW. En back. Naakt en bedekt. Begin en einde. En de herhaling.

 

PS.2
Wikipedia vertelt me dat een mol niet blind is.
Maar hij blijkt wel een solitair leven te lijden. Een zwarte minnaar.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Mol_(dier)#Beschrijving

 

 

161.791

31-07-12

De rusteloze horoscoop

 

Handelen is een ziekte van het denken, een kankergezwel van de verbeelding. Handelen is in ballingschap gaan. Iedere handeling is onvolledig en onaf. Het gedicht dat ik in mijn dromen bedenk, vertoont pas gebreken als ik het op papier zet.

Uit 'Het boek der rusteloosheid' - pag. 347 - Pessoa.

 

Toen ik in de jaren vijftig, in het Klein Sem verbleef,
aanbad ik Franciscus van Assisi.
Naast Maria en haar veldkapellekens.

Ik weet niet of dat daarboven ooit tot jaloesie
heeft geleid. Hier beneden
heb ik daar alleszins niets van gemerkt.

Zo sloeg ik, zoals Franciscus, stoemelings
de 'Bijbel' open om dan door God en Zijn genadig Toeval
de toekomst van mijn dag en mijn leven te kennen.

Zijn Boek was mijn Heilige Horoscoop.

 

 

 

 

PS.
Vanochtend hielp Pessoa mij door mijn rusteloze dagen.
Ik denk dat ik weet wat ik ga doen.
Conform met m'n 'pessoaanse' confrontatie.

Boven de hoge bomen drijft een meeuw. Ze schreeuwt. Ik twijfel al.


 

 

 

25-10-11

Waarom zou ik beter zijn dan Pessoa?

 

 

"Waarom schrijf ik eigenlijk als ik toch niet beter kan,
vraag ik mij af. Maar wat zou er van mij worden
als ik niet zou schrijven wat ik kan schrijven,
hoe inferieur aan mezelf dat ook is?
Ik ben een plebejer van de eerzucht ...
...
Voor mij is schrijven mijzelf verachten,
maar ik kan het niet laten toch te schrijven.
Schrijven is als het verdovende middel
dat ik verafschuw en toch neem,
de verslaving die ik veracht en niet kan opgeven.
...
Ja schrijven is me verliezen, maar iedereen
verliest zich, want alles is verlies ..."


Uit 'Het boek der rusteloosheid' - Fernando Pessoa
Pag . 174 & 175.

 

 

 

10:00 Gepost in Dagboek | Tags: pessoa | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook