17-05-17

Irgendwie, irgendwo, irgendwann

klaproos-papaver-met-knoppen.jpg

Nog zovele woorden wachten op ons.
Nog zovele handen.
Nog zovele schouders en lenden ...
 
ook de tijd wacht nog ... op ons.
 

                                                                     ...

Spijtig toch dat ik geen essay kan schrijven.
Met de stilte van het licht.
In mijn zinnen. Glimmend als glas en gevuld. Volledig.

Leeg en toch vol. Neen, dat ligt niet in mijn kennis en kunde.

Verder dan een vlinder,
un coquelicot of une hirondelle,
geraak ik niet.

Dit is alles wat ik heb. Lees me zo.


 

PS.
Soms voel ik opnieuw wat ik reeds pijnlijk voelde in de tijd
dat de fundamenten van de Kunst onderuit gehaald werden.
De zeventiger jaren was een periode van afbraak.

Letterlijk en figuurlijk.

Al wat van vroeger was, leek fake en moest aangepakt worden.
Vooral in de architectuur.
Er werden huizen uit hun voegen gelicht. En diepe gaten geslagen in de ziel van de stad.
De ruimte dicteerde dictatoriaal de plannen. Functie was het enige ornament.

Waarrond muren geplaatst werden.

Meen nu niet dat ik enkel van figuratief houd. Neen een paar vegen kunnen een zegen zijn.
Maar ik ben niet bij machte te kijken, te proeven en te genieten
zoals een Dewulf of Zwagerman.


PS.
Mijn verontschuldigingen, lezer-es, voor de lichtheid van mijn bestaan.

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=SR7WbmwhEFE

 
 
www.youtube.com
1912, in a little town North of Paris. Séraphine Louis, works as a maid for Madame Duphot, who rents an apartment to a German art critic and dealer, Wilhelm Uhde, an ...

 

 

02-05-17

Missen is iets wat je voelt als het er niet is

 

Op een ochtend klopte de mier al vroeg op de deur van de eekhoorn.
'Gezellig,' zei de eekhoorn.
'Maar daar kom ik niet voor,' zei de mier.
...
Met zijn mond vol stroop vertelde de mier waarvoor hij
gekomen was.
'We moeten elkaar een tijdje niet zien,' zei hij.
'Waarom niet?' vroeg de eekhoorn verbaasd. Hij vond het juist zo gezellig
als de mier zomaar langskwam. Hij had z'n mond vol met pap
en keek de mier met grote ogen aan.
'Om erachter te komen of we elkaar zullen missen,' zei de mier.
'Missen?'
'Missen. Je weet toch wel wat dat is?'
'Nee,' zei de eekhoorn.
'Missen is iets wat je voelt als het er niet is.'
'Wat voel je dan?'
'Ja, daar gaat het nou om.' (zei de mier).

 Uit 'Misschien wisten zij alles' - pag. 130 - Toon Tellegen

 

                                                    ***

 

De stilte van het licht

 

 

Kennis is geluk. Deze titel spookt mij dagelijks door het hoofd.
Als een verwijt. Als troost.
Het is de titel van een boek van Zwagerman. Maar dat wist u reeds wellicht.

Momenteel lees ik al lanterfantend 'De stilte van het licht'.
Heerlijk.
Kennis bedekt met bewondering.

Dewulf beschrijft verf en schilders, hun werk
als een dichter.
Hij schrijft een nieuw schilderij.

Zwagerman kijkt en luistert.
Naar het doek.
Hij hoort de stilte van het licht. En hij verklaart. Hij is een essayist.

En toch, en toch... hij die overstroomde van kennis.
Geluk dus.
Waarom toch stapte hij dan uit het leven.

Het blijft mij een raadsel. Ik mis deze onbekende man.

 

 

 

PS.
Vanaf 1 januari 1996 frequenteer ik het publieke internet. In illo tempore werd ons aangeraden dat onder een nickname te doen. Je weet immers maar nooit.
En vermits ik vooral 'zaliger gedachtenis de dichterssites' bezocht, was een 'nom de plume' aangewezen. De tijd heeft me ingehaald.

Gisteren werd mij de toegang geweigerd tot FB. Slechts in mijn naakt burgerbestaan mag ik nog binnen. In de FB-Kerk. Dat ben ik niet van plan. 
En dus ben ik in de ban geslagen. Geëxcommuniceerd.

Uvi - een roerloze reiziger. Een buitengesmeten passer domesticus.

 

315293

03-02-16

Wakend over God

 

 

Hoe Hij broos
verstoten is een God
zonder gebeden

nu kerkgangers
marktkramers zijn geworden
van vakantieplanners

hun ongepaste ogen
zijn sacraal bestaan
ongewijd betasten

zijn Lichaam niet meer
dan een stenen gewelf
ontheiligd wordt

door hun heidense blikken.

 

PS.
Zopas signeerde ik de laatste bundel van Joost Zwagerman.
Niet met het stempel van eigendom.
Maar met een streling van bewondering. Onze namen samen.

Op papier. Zijn graf.
De dichter 'Wakend over God'.
Zoals een moeder later het kind wordt van haar zoon.

Ontroerend toch hoe een mens waakt over zijn Schepper.
Laat ons hopen dat Joost Zwagerman
uiteindelijk zijn Vaderhuis vond.

 

Hoe zij over mij waakt
als een hemel
over de aarde

een neergebogen regenboog
tot aan
mijn tranen

die ik niet meer kwijt kan.

 

 

 270063

 

12-09-15

Maar wat is het dan?

 

 

Ik heb uw boeken op een stapeltje gelegd, haast als een tombe.
En zo nu en dan blader ik er wat in.
Kortom, ik rouw. En dat zal, zoals altijd, zijn tijd duren.
 
Maar als ik voor de zoveelste keer moet lezen en horen ‘waarom toch’,
of ‘wat heeft hem bezield’, enzovoort,
soms op het botte onbegrip af, dan kan ik alleen maar herhalen:
mij heeft u niet verbaasd.

Niet met uw dood, wel met uw leven.
 
Het meest verbazende, namelijk, vind ik dat wij,
dagelijks met een bijna volstrekte meerderheid, dagelijks wél weer doorgaan.
Elke dag opnieuw uit onze douche gewoon weer op het badmatje stappen.
Dat dodelijke lichaam afdrogen,
vanzelf onze slijtende schoenen weer aanschuiven, onder het immer vrolijke ochtendnieuws
onze brooddoos smeren en dan,
zoals een seconde tikt naar de volgende, gewoon weer aan het werk gaan.

Dat we dat met z’n miljoenen dagelijks domweg weer maar doen.
Maar het is niet domweg. Het is iets anders.
Maar wat is het dan?

 
Si & La -  Bernard Dewulf - Over Joost Zwagerman
za 12 sep 2015 - De Standaard

 


In het Land van de Profeten,
leefden eens lang geleden
mensen.

Ze keken naar het blauw
van de hemel.
En geloofden erin.

Het gras was groen.
En het water helder.
Ze zaten langs de grachtkant.

En kenden malkander. Tot en met hun gebreken.

Maar ergens ver weg
woonde een Prinses. In een groot kasteel.
En de jongens begonnen te dromen.

En de meisjes van het dorp
werden vergeten.
O, als muurbloempjes op een late kermis.

En toen kwam Face-book. En ze leefden nog lang en ongelukkig.

 

 

PS.
Hoe deze maatschappij de mens
in vakjes verdeelt.
Volgens waarden en normen.

Van merken en bankrekeningen.
Schuldigen en rechtvaardigen.
Netjes beoordeelt overeenkomstig hun geld.

Hoe vriendschap verschrompelt tot een getal.
Pixels de getuigen van ons geluk worden.
En wij in een 'selfie' veranderen.

Tot er niets meer van ons overblijft. Tenzij onze eenzaamheid.

PS.
Op Klara hoorde ik Arvo Pärt bejubelen. En terecht.
Alleen al voor "Spiegel im Spiegel".
Hoe de Esten hun identiteit behielden door te zingen. In hun taal.

Hoe wij verguisd worden, als we durven dromen
van Vlaanderen ons Land.
En Europeanen moeten worden. En wellicht Engels moeten wauwelen.

PS.
Hoe er weer Barmhartige Samaritaanse Profeten opstaan.
Die ridders tot racisten slaan.
Omdat ze hardop durven nadenken.

PS.
En dat er weer vrolijke jongens bestaan.
Die oorlogje willen gaan spelen.
Waarop Nintendo alleen maar jaloers kan zijn.

 

Waarom 'leven' er zovele mensen die hier niet langer willen blijven?

 

Dag Joost, ik hield van u.

https://www.youtube.com/watch?v=TJ6Mzvh3XCc

 

http://www.geestelijkgezondvlaanderen.be/feiten-cijfers

http://www.e-gezondheid.be/elke-dag-zijn-er-in-belgie-bij...

 

 https://www.youtube.com/watch?v=_1wSNm6BRh8&feature=r...

 

 254777

 

11-09-15

De last van de lusten

 


Dat is het geheim van de depressie,
het beest dat in een donker hol wacht op je thuiskomst.
En misschien komt er een moment dat je je zo verlaten voelt
door de dood van je bentgenoten en je vijanden,
dat je de kracht niet meer hebt te geloven in wat je doet.


Gedrevenheid
11 september 2015  | Maria Vlaar - De Standaard der Letteren

 

Zij spreken de taal
van het kapitaal
keurig tot na de komma,
kil als een lege portemonnee

verwondering is een onbekende
een vreemdeling
tussen de berekening,
dankbaarheid een ongenode gast

op hun rekeningen dansen
de getallen vrolijk
als vlinders boven de bloesem van een struik

struikrovers, misschien zijn ze dat wel.

 

PS.
Hoe ze alleen in de zetel zat.
En wat ze dan dacht.
Maakte dat een verschil bij de ergernis.

Erfenis, bedoel ik.

Welke haar laatste woorden waren.
En wat ze het laatste at.
Wilden ze dat wel weten.

Hoeveel jaren ze erover gedaan had
om te vergaren.
Wat ze nu mochten delen.

Was dat financieel interessant.

PS.
Neen, een denker en dichter, voelt zich niet thuis
tussen de klerken van het geld.
De anachronistische notabelen, vergaarders van status en stenen.

Ik drijf langzaam af.

 

Antidotum. Dank u, Klara.

https://www.youtube.com/watch?v=ULG-6gyYQAM&list=RDUL...

 

 

 

254699

 

 

 

09-09-15

Kennis is niet altijd geluk

 

 


Uit bewondering en respect

 

Ik hield van Joost Zwagerman.
Kan je dat zeggen van een publieke figuur?
Ik weet het niet.

En waarom hield ik dan van deze man?

Zijn stem?
De hele verschijning?
Zijn ideeën?

De wereld werd gisteren een mens armer. Ook al draait hij door.

 

 


http://www.npogezond.nl/tv-uitzending/g24_iv_8637/Joost-Zwagerman-was-depressief