15-05-16

In een oude vaas

 


Hoe kan ik mijn ochtend
anders verwennen
dan door het schikken
van een boeketje woorden

nat nog

van mijn vingers
die druipen van verlangen
zoals druivelaartjes die de lente
openvouwen onder een zachte regen

terwijl de zomer wacht achter de horizon.

 

 


PS.
Gisterenavond zat een oude kreuner naar woorden
te happen. Bij Elvis. Die al lang dood is.
Hij leek mij eerder een verzuurde appel.
Gerimpeld en belegen.

Camps leeft nog enkel op papier. Hij is gestolde inkt.
In langgerekte woorden. Nou ja. Desnoods ontsnapt hij uit de radio.
Maar spaar de High Definition van vloeibare kristallen.
Voor wat anders.

De baltsvlucht van een kolibri. Of het bidden van een sperwer.

 

279977

 

24-02-16

Un supplément d'âme

 

 

 Un supplément d'âme.


Ik las deze woorden bij Camps.
En ze ontroerden me.
Zomaar. Zonder aanwijsbare reden.

Ik vermoed dat ontroering zo ontstaat.

Zonder zoeken, vind je ze. Vindt ze jou.
Overvalt ze je. Soms.
Als een plotse mist. Onderweg.

Ze woont nergens. En toch bestaat ze.

 

 


PS.
Zielig, hoe de literaire grandeur van Camps
verzuurd is tot zeurderige lamentatio's.
Waarvan de lengte de schoonheid overtreft.

Misschien duurt hij wel te lang.
'Le désir de durer',
verschrompeld tot overbodige zinnen.

Spijtig. Voor mij was Camps een campionissimo.


PS.
Ik zoek nu al een tijdje naar de exacte betekenis van: supplément d'âme.
Maar vind ze niet.
Toch niet in een vocabularium dat ik mag vertrouwen.

Zelfs een afgelijnde definitie van ontroering, lijkt mij moeilijk om te schrijven.
Wat de woordenboeken mij geven, is te eng.
Haar contouren zijn zoveel ruimer, uitgestrekter.

Van une petite tristesse tot een zalig geluk.

 

 271945

08:19 Gepost in Dagboek | Tags: hugo camps | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

03-04-15

De hoffelijke man

 

'Moest ik je de waarheid vertellen, dan zou ik liegen.'
Is het geen titel van een liedje? Van RvhGW.
Google vertikt het me te helpen.

Er waren gisteren
weer vele mensen die de waarheid kenden.
Snelrechters en scherpschutters.

Pontius Pilatus was voorzichtiger.

Hoe hard zijn we toch geworden.
Hoe vlug klaar met onze gedachten.
Hoe veranderbaar onze opinietjes.

Ik mis nog elke dag
de schroom en de aarzeling.
In de media. Ook de zogenaamde 'sociale'.

O, God laat mij haperen en twijfelen.
Laat mij eerder de rimpeling zijn
dan de steen.

Liever het vergeten (met een v) dan het weten.

Ik mis nog elke dag 'de hoffelijke man'.
De galante heer met courtoisie. Le savoir-vivre.
En de kunst van joie de vivre.

Après vous, Madame, je vous en prie.

 

 

 


PS.
Het trof mij gisteren pijnlijk.
Hoe de voorzitter van de Tjeven, met een onstellend gemak
(en een plechtige communiekantengezicht)
een dode man wikte, woog en te licht bevond.

En hem herleidde tot 'gratis'. En onbetaalbaar.

Mag ik de heer Steve S.
een behouden overvaart wensen.
En hem danken voor het afschaffen van menig onrechtvaardige taks.

Wie weet er nog hoeveel we jaarlijks moesten betalen
om een portatief te hebben, naar de radio (ook in de auto) te luisteren of tv te kijken.
Of je nu miljardair was of een landloper.
Iedereen betaalde evenveel. Voor zo'n eenvoudig genot.

Steve veranderde dat.

En zo deed hij nog aan andere 'herverdelingen'.
Dank u daar voor. U was een meneer die de kleine man begreep.
Tja, u leefde dan ook temidden van 'het volk'.

Als ik tijdens het weekend de was en de strijk doe,
denk ik dikwijls aan jou.
Dank je voor 'de verandering'. En wie zou nog weten wat die was.

PS.
Dank je wel, Bart Stouten, u die zopas op Klara
een warm vaarwel bracht met Bach.

PS.
Van de doden niets dan goed, is niet aan Camps besteed.
En ik die dacht dat 'zijn bijna-dood' en de jaren
hem tot mildheid hadden gekneed.

Maar verder dan een genadeschot geraakt hij niet.

Hij die ooit schreef:
'dat vader Marchal op het graf van zijn dochter danste'.
Waarvoor hij zich jaren later excuseerde.

Tja, oudere heren vergeten. Vlug.

 

http://www.demorgen.be/nieuws/uiteindelijk-was-er-alleen-nog-schaamte-a2274216/

 

https://www.youtube.com/watch?v=t3m5R1vVPzM

 

 241.645

09:26 Gepost in Dagboek | Tags: hugo camps | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook

04-03-15

Bekoord maar niet gezondigd

 


Gisteren nog lag hij
in mijn handen.
Zijn zinnen zinnelijk gepenseeld.

Als door een schilder.

Op het witte canvas
neergelegd.
Voor de Bourgondische lezer.

Ik nam hem als een voorname heer
zelfs een etage hoger mee.
Tussen de filosofie. En de kunsten.

Maar de asceet in mij protesteerde.

Hij dreef als een bordercollie
ongenadig Camps
uit mijn geschrokken handen.

En ik legde hem gedwee
terug op de stapel
waar ik hem had gevonden.

Een trouvaille,
zou de columnist schrijven.
Hij is dan ook een sjieke meneer.

 

 


PS.
Enkele zinnen Camps lezen (Maanzaad) en mijn schrijfdrift
wordt weer aangewakkerd.
Ik kon mij gisteren nog net bedwingen
en kocht zijn cursiefjesboek niet.

Ik train mij dan ook geregeld. Struin bij de Slegte
langs rekken en stapels boeken. Met ongetemde goesting.
Om dan op pure wilskracht het pand ongeletterd te verlaten.

 

238888

 

15:37 Gepost in Dagboek | Tags: hugo camps | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

17-11-14

Meisjes van weleer


'Als puber kwam ik tot de ontdekking dat ik maar
een willekeurige verschijning ben waar iedereen
in gedachten mee kan doen wat hij wil.
Dat vond en ik vind ik een onprettige gedachte.
Ik kon dus maar beter onvindbaar of niet reconstrueerbaar zijn.’

‘Al schrijvend lukt dat natuurlijk niet helemaal.
Schrijven heeft iets oprechts en intiems
– het is altijd in je eigen duister ronddwalen –
maar tegelijk is het banaal en openbaar.
Dat dubbele gevoel had ik ook toen ik als jongen
op mijn kamer plaatjes draaide  en hartstochtelijk droomde
van de wereld waar ik zo bang voor was.

Aan de ene kant lag ik passief op mijn bed
te roken en te luisteren, aan de andere kant
had ik fantasieën over het grote leven en onbekende oorden.
Ik trok me terug, maar popelde van verlangen
om de wereld te veroveren.’


P.F. Thomése
Standaard der Letteren - vrijdag 14 november 2014

 

 

 

Ik tekende hen op de wolken
en in de rimpelingen
van het water

ze lagen in het gras
laat nog op de avond
als ik al in het bed alleen de lakens had

en zij nog naar de sterren
keken en de laatavond jongens
die hen plukten

als verrukkelijke rozen
rood nog van de ochtend
die hen had bewaard voor later

en voor mij de doornen van hun dromen liet.

 

 

 


PS.
O, wat benijd ik Hugo Camps met een weldadige afgunst.
Hoe hij door een bordeeldame ontmaagd werd.
Bijna uit mededogen. En hij pas zeventien.

Hoe hij een heer blijft van stand.
Ook al zet hij zich oeverloos open. En bevlekt bloot.
Voor de argusogen. Van zuinige zedenprekers.

Mijnheer Camps. Chapeau.

PS.
Deze ochtend samen met Hugo de afwas gedaan.
Touché. Zondag op maandag.
Ooit roerde hij in de soep voor Brigitte Bardot.

Je kon het aan hem niet horen.

 

 

 

 http://www.radio1.be/programmas/touc/hugo-camps

 

 226656

 

16-11-14

avec le temps...

 

Deze ochtend in Touché nog maar eens gehoord. Ontroerd.

Hugo bij Friedl.

 

 

avec le temps...
avec le temps, va, tout s'en va
et l'on se sent blanchi comme un cheval fourbu
et l'on se sent glacé dans un lit de hasard
et l'on se sent tout seul peut-être mais peinard
et l'on se sent floué par les années perdues- alors vraiment
avec le temps on n'aime plus

 

 

http://uvi.skynetblogs.be/apps/search/?s=avec+le+temps

 

http://www.youtube.com/watch?v=aiXcUTTLud4

 

12:39 Gepost in Dagboek | Tags: hugo camps | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

23-08-14

Mag het iets meer zijn

 


Dierbare lezer-es,

Ik zou het u graag serveren.
Un petit déjeuner met een beetje 'plat de résistance'.
Een licht gekookt eitje met iets substantieels.
Wat frivole filosofie. Desnoods van de straat.

Helaas, ik ben geen cordon bleu
van diepzinnige gedachten.
Spijtig. Want zelf hunker ik naar dit soort ontbijt.
Waar ik de dag mee zou kunnen beginnen.

Ik heb mij maanden geleden verkocht aan een krant.
Voor een plooifiets. Waar ik nog niet mee gereden heb.
Mijn ziel voor papier.
Ok, dat zou een mooie deal kunnen zijn.

Maar wat spat er van de bladen.
Reclame en leegte. Bladvulsel.
De dag romig opgeklopt. Met niets. (Tenzij miserie.)

Met de onderwerpen kan ik nog leven. Nou ja.
Maar de moule. De verpakking.
O, wat hunker ik naar een schone zin.
Zelfs als hij over het dagelijkse leven gaat.

Misschien, juist dan.


Uw nederige penneridder,

 

 

 

PS.
Gelukkig schrijft Bernard Dewulf "Si & la".
Dank u, god van het kleine geluk.
Jij die van een gezin de wereld maakt.
En de dag bevattelijk en poëtisch vertaalt.


Gelukkig zeurt Hugo Camps nog een wekelijks stukje.
Dank u, frivole flaneur van gerimpelde gedachten.
En opgesmukte zinnen. Wat patethisch en belegen.
Nou ja.


PS.
Iedere dag een petieterig hoekje in de krant.
Of vijf minuutjes, hooguit, op tv en radio.
Even nippen aan een Torfs, een Benno Barnard, een Geert van Istendael ...
O, wat kunnen zij feestelijk hautain zeuren over
de lichtheid van ons bestaan.

 

 

 Een toemaatje. Een delicieus dessertje. Nogmaals.


https://www.youtube.com/watch?v=islwWH94X00

 

 216562

 

18-03-14

Een dag later dan de toekomst

 
Camps. Ik lees 'm al eeuwen.
Soms is hij wrang. Als wraak.
Dan weer een oud jongetje, speels of zacht als een lam.
 
Maar ik savoureer hem.
 
Ach, ik filter die culturele elite. Als koffie op een maandagochtend.
De troost van hun schone woorden.
Mijn adagium is: niet 'het wat', maar 'het hoe'.
 
Zo lees ik, zo schrijf ik.
 
Ik ben moe van al die meningen.
Kijk naar de jaren die mij nog resten. Ooit worden het dagen.
Genieten dat wil ik nog. Volop.
 
Van mijn bedroefde tulpen. Met de kleur van vastentijd.
M'n vergeet-mij-nietjes. Door haar op tafel geplant.
De oude rozen die na vier weken gloed, hier mogen sterven.
De hortensia in de kamer die wacht op de tuin. Voeten in de aarde.
 
Van de kleine dingen dus.
De 'grote' laat ik aan de anderen.
Heb ik te lang als een last gedragen.
 
Hier en nu, wacht het leven. In dit maandagse huis
dat naar mij lacht als een lome hond.
Geen goesting voor z'n ochtendwandeling.
 
Ach, baasje, heeft 'm al begrepen.
Geniet voor het te laat is.
 
 
Dag maandag... dag dag ...
 

 

 

 

PS.
Hoe zij het blauw schildert met haar stem
boven de wolken
hier waar ik de dag bewaak.

Onder het grijs van mijn dagelijks bestaan.
Ik denk aan de tandenborstel van Steiner.
Hij troost mij. In dit dal. Dit huis. Mijn lelietje-van-dalen.


http://www.youtube.com/watch?v=islwWH94X00

Doorschuiven tot 4'. Voor de verliefde tandenborstel.

 

 

199099

 

16-03-14

De surplace van Hugo C.


Ik kijk in de ogen
van het 'Verdronken Land van Saeftinghe'.
Le plat pays qui est le sien.
Gesluierde weilanden onder de mist.

Hugo Camps.

Hij zit in het gezelschap
van zijn godin van de melancholie. Dani Klein.
Zij is de gevoileerde weduwe van zichzelf.
Het geluid van zijn leven.

Bij Katleen Cools op de schoot. In Reyers Laat.

Ze zwemmen in mekaar.
Verdrinken
in elkaars bewondering.
Drenkelingen van de weemoed.

Overleven op reddingsboeien van de goeie smaak.
Die ze elkaar toegooien.
Ze zwijmelen naar mekaar.

Als ze zich maar rechthouden ...

 


PS.
Hugo C. spreekt als een column.
Geschreven zinnen, geschaafd en gepolijst.
Zomaar vallen ze uit zijn trage mond.

Een langzame wals van volzinnen.


http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/videozone/programmas/reyerslaat/EP_140314_reyersopvrijdag

 

 

 198848

10:25 Gepost in Dagboek | Tags: hugo camps | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook

21-03-13

De poes van Veerle

 

X
Nu nog terwijl de bijen van de dood om mij zwermen
proef ik de honing van haar buik en hoor ik het gezoem
van haar klaarkomen en staar ik naar de natte roze
blaadjes van haar beweeglijke vleesetende bloem.

Uit 'Het huis van de liefde' - Pag. 53 - Hugo Claus.
De strofe komt in feite uit zijn bundel 'Nu nog'.

 

...


'Ik ben mijn compagnon kwijt', zegt ze.
Terwijl haar poes met de kop vooruit
bedelt om gestreeld te worden.
Is het de krolse kater waar haar geliefde ooit over sprak?

Haar woorden lijken mij de meest 'waarachtige'.
In de hele laudatio. Van literair handgeklap en platitudes.
Het huis van haar liefde is leeg.
Leeggeroofd door de dood.

En hoe moet zij nu de weg vinden. Naar morgen.
De drempel naar buiten. En dan. Ook daar wacht hij niet.
Zouden de oesters nog smaken zonder hem.
En zou haar nog iemand de eerste hopscheuten met patrijs offreren.

Zij is een weduwe. Tja, de weduwe. Alleen met haar poes.

 

 

 

 

PS.
Vergeef mij deze wat vulgaire zinspeling. Over haar poes.
Maar Claus zelf was niet vies of vervaard van wat vleselijke metaforen.

Canvas zond een docu uit over de Meester.
Iedereen van het clubje passeerde nog maar eens de revue.
Met hun obligate en zaligmakende lofbetuigingen.
OK, het was een hommage. En van de doden niets dan goed.

Maar de weduwe zelf leek mij de levend geworden ingetogen tristesse.
Verstild en authentiek.

Joos, Radio 1, had ook aan de Meester een programma gewijd.
Ik ben beschaamd in naam van zijn weduwe over het gebrek aan savoir-vivre
in de dommentaren. Sorry, lapsus. Mijn vingers dachten aan wat anders.
De commentaren dus, onderaan het interview.

Ik kén hen niet. Maar wellicht worden ze zelfs in zijn schaduw nog niet opgemerkt.

 

 

 http://uvi.skynetblogs.be/archive/2011/05/10/mijn-naam-is...

162.148

162161