07-02-14

De rusteloze schrijver

 


De charme van het verleden? De herinnering eraan,
want zich het verleden herinneren is er het heden van maken,
en het verleden is het heden niet en kan het heden niet zijn ...

Uit 'Het boek der rusteloosheid' - Pag. 355 - Fernando Pessoa


Pessoa schreef deze woorden in 1932.
Hij laat mij schrikken vanochtend.
Want in 'Lieux de mémoire' herschreef ik zijn gedachte.

Zou niet alleen alles al geschreven zijn,
maar ook al gedacht?
En schrijven we slechts neer wat vergeten werd?

 

En ik, die dit zeg - waarom schrijf ik dit boek? Omdat ik weet
dat het onvolmaakt is. Onverwoord zou het volmaakt zijn;
geschreven wordt het onvolmaakt, daarom schrijf ik het.

En vooral omdat ik de nutteloosheid, het absurde voorsta,
...- ik schrijf dit boek om tegen mijzelf te liegen,
om mijn eigen theorie te verraden.


Uit 'Het boek der rusteloosheid' - Pag. 355 - Fernando Pessoa

 

De wind schrijft rusteloos tegen de lucht.
De skeletten van de bomen
lijken op kale pluimen. Pennenridders. Vloeiende letters op de wolken.

Hij lijkt de ochtend wakker te schudden.

 

 

 

 195225

 

 

28-01-14

Met trage adem

 


Ik heb voor het raam gestaan.
En lang gekeken
naar het trage licht.

Ik heb Pessoa gelezen,
Dewulf en Tellegen.
En de tijd uitgeknepen.

Ik heb de stilte heel gelaten.
Als een strand
zonder beweging.

En gezwegen. Op dit luisterend blad.

 

 

PS.
De tekst die ik gisteren schreef heb ik weer weggehaald.
'De verwaarlozing van een verzameling'.
Straks leg ik 'm opnieuw over dit scherm.

Meer en meer stel ik vast
dat ik me opnieuw moet vastklampen aan het papier.
De tastbare woorden.

Doordrenkt en doordesemd van een denker.
Die de tijd nam om de zinnen te wikken en te wegen.
Soms jaren liet rijpen. Vooraleer te oogsten.

Ik schrijf dit vandaag. Morgen misschien weer wat anders.
Maar deze ochtend stond ik voor het raam.
En heb ik boeken open geslagen. En gelezen.

PS.
Ik leg me nu regels op. Van beheersing.
Dit virtuele vehikel blijft op stal.
En slechts met lange intervallen, zal ik het buiten halen.

 

194.174

 

30-12-13

Op de balans

 

 

17-11-09

 

Bekentenis - betekenis

 


'Schrijven is zinnen uitproberen om te zien wat ze kunnen betekenen.'

Uit "Schaduwkind" van P.F. Thomése - pag. 76.


In mijn leven heb ik enkele schrijvers innig gekoesterd.
Ik heb er één toegevoegd aan m'n dierbare verzameling:     
P.F. Thomése.

In het Blog, dat ik onlangs totaal wiste,
heb ik ooit een stukje geschreven over het idee vervat in hoger citaat,
plus een Bekentenis van Pessoa, cfr links boven.
Ik had die overpeinzing uitgewerkt voor mezelf en voor u.

Vandaag heb ik dat citaat van Fernando Pessoa toegevoegd aan m'n Blog.
Als een Leitmotiv, een Bekentenis aan u.

Wat heb ik u te vertellen?
Niets.
Tenzij je de negatie annuleert. En we het dan op 'iets' houden.

Het residu van kijken en luisteren, van gedachten en gevoelens.
En dat alles wordt gefilterd door m'n vingers. Of zelfs aangedikt.

Ik schrijf omdat ik niet anders kan. Om te leven moet ik ademen.
Schrijven.
Met of zonder betekenis.

 


http://uvi.skynetblogs.be/archive/2009/11/23/met-een-oude...

 

 

 

PS.
Ook in een reactie of commentaar, heb ik altijd getracht
'iets zinnigs' neer te schrijven.
Niet zomaar een 'lokkertje'.

Het einde van een jaar brengt mij telkens wat uit balans.
Niet omwille van 'het feesten'.
Maar om het ongewisse, het onbekende.

Natuurlijk, is dat bizar en zinloos, er verandert niet meer dan één dag
in mijn leven. Maar toch, het is ook een balans die ik afsluit.
Ik notuleer als een boekhouder mijn afgesloten jaar. Verlies en winst.

Waar zijn al die mensen naartoe die hier ooit wat achterlieten?

 

 

 

In ballingschap op maandag


322
Iedere handeling, hoe eenvoudig ook, betekent de schending
van een spiritueel geheim. Iedere handeling is een revolutionaire daad;
een ballingschap wellicht van de ware {...} van onze bedoelingen.

Handelen is een ziekte van het denken, een kankergezwel van
de verbeelding. Handelen is in ballingschap gaan. Iedere handeling is
onvolledig en onaf. Het gedicht dat ik in mijn dromen bedenk,
vertoont pas gebreken als ik het op papier zet.

Uit 'Het boek der rusteloosheid' - Fernando Pessoa - pag. 347

...

Ik dacht voor het raam
te gaan staan.
Zien hoe de ochtend zich loswrikt
uit de schemering.

Hoe de zon rouge
over de kim veegt.
Met ingehouden spoed
als een vertrekkende vrouw.

Over haar lippen. Voor de spiegel.

Toen merkte ik het rusteloze boek
dat z'n bladeren uitrok
alsof het geeuwend
wakker werd. Op de vensterbank.

En las wat ik al heimelijk weet.

 

 


PS.
Maar het is maandag. En dan gelden aardse wetten
voor m'n personeel. Mijn bejaarde handen.
De badkamer wil zich opfrissen. De lakens vragen om erbarmen.
De strijkplank wacht. Wat erop ligt ook.

Ik hoor de revolutie praten in dit huis. Ik ga in ballingschap.

PS.
Maar stiekem zingen mijn gedachten. Vive la République.
Vanavond komt Marianne.
Zij zal mijn denken verzoenen met mijn illegale doen.

 

PS. Zopas de revolutie uitgesteld. Uitgeteld. Marianne heeft afgebeld. Een minnaar leeft altijd in anarchie en ballingschap.

 191.441

13-05-13

Polaris

 

 

 

Tussen zijn hersenen
van papier, zit er een treinbiljet.
Te reizen. Naar Oostende.

De tijd stopt
in november. 2010. Ik herinner mij
het ontbijt. En de markt voor het hotel.

Ondergesneeuwd.

Wij zijn schuldige kinderen
achter het raam van gestolen momenten.
En de zee die zwijgt.

Maar nooit vergeet.
Hoe wij langs haar golvend lint
naar de horizon verlangden.

Meeuwen van herinnering.

 

 

 

 

 

 

PS.
Elk treinbiljet, iedere rekening,
is de Proust van mijn verleden. Bewaard tussen de pagina's.
Van een dagboek. De dikke buik van dichters.

 

 

167.310

 

18-03-13

De metaforische minnaar

 


Voor een groot deel ben ikzelf het proza dat ik schrijf.
Ik ontvouw mij in zinnen en paragrafen, vorm me om tot leestekens,
en in mijn onophoudelijke speurtocht naar beelden verkleed ik mij
als een kind met krantenpapier als koning, of tooi ik me, door woorden
ritmisch te ordenen, als een gek met droogbloemen die in mijn dromen
nog springlevend zijn.

Uit 'Het boek der rusteloosheid' - pag. 216 - Fernando Pessoa

...

 

Ik ben een blinde mol, zeg ik haar.
Wat een tautologie is. Zoals een zwarte neger.
En doof ook, voeg ik er overbodig aantoe.
Want zover mij bekend zijn mollen niet doof.

Nooit weet ik wat. Altijd zit ik op de uitkijk.
Als een plichtsgetrouwe vuurtorenwachter. Sleur telefoon en GSM mee
van de ene etage naar de andere. En terug.
Ik waan me gehoorgestoord. Maar hoor het kraken van de trap.

De mol is een verhelderende metafoor
voor deze ondergrondse minnaar.

 

 

 


PS.
Ik sabbel op m'n herinneringen. I only live twice.
Met gesloten ogen zie ik helder. Ik herkauw. Zoals de dichter die een koe is.
Nu moet ik niet op de tijd wachten. Speel met de volgorde van de gebeurtenissen.
FFW. En back. Naakt en bedekt. Begin en einde. En de herhaling.

 

PS.2
Wikipedia vertelt me dat een mol niet blind is.
Maar hij blijkt wel een solitair leven te lijden. Een zwarte minnaar.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Mol_(dier)#Beschrijving

 

 

161.791

31-07-12

De rusteloze horoscoop

 

Handelen is een ziekte van het denken, een kankergezwel van de verbeelding. Handelen is in ballingschap gaan. Iedere handeling is onvolledig en onaf. Het gedicht dat ik in mijn dromen bedenk, vertoont pas gebreken als ik het op papier zet.

Uit 'Het boek der rusteloosheid' - pag. 347 - Pessoa.

 

Toen ik in de jaren vijftig, in het Klein Sem verbleef,
aanbad ik Franciscus van Assisi.
Naast Maria en haar veldkapellekens.

Ik weet niet of dat daarboven ooit tot jaloesie
heeft geleid. Hier beneden
heb ik daar alleszins niets van gemerkt.

Zo sloeg ik, zoals Franciscus, stoemelings
de 'Bijbel' open om dan door God en Zijn genadig Toeval
de toekomst van mijn dag en mijn leven te kennen.

Zijn Boek was mijn Heilige Horoscoop.

 

 

 

 

PS.
Vanochtend hielp Pessoa mij door mijn rusteloze dagen.
Ik denk dat ik weet wat ik ga doen.
Conform met m'n 'pessoaanse' confrontatie.

Boven de hoge bomen drijft een meeuw. Ze schreeuwt. Ik twijfel al.


 

 

 

10-06-12

Chaise longue à grande vitesse

 

 

 


'Wijs is hij die zijn bestaan eentonig maakt,
want zo groeit ieder klein voorval uit tot een wonder ...'.

'Iemand die werkelijk wijsheid beschikt, kan van het hele
schouwspel van de wereld genieten vanuit een stoel,
zonder te kunnen lezen, zonder met iemand te praten,
louter door zijn zintuigen te gebruiken ...'.

'Ik kan me alles verbeelden omdat ik niets ben.
Als ik iets was kon ik mij niets verbeelden ...'.

Uit 'Het boek der rusteloosheid' - pag. 195 & 196
Fernando Pessoa

...

Je zal begrijpen dat 'un voyageur imaginaire'
of een 'roerloze reiziger',
graag verdwaalt door dit soort landschappen.

Geef me een zetel en ik ben weg.

Zoveel wolken aan mijn zolderraam.
Zoveel zangers.
Zoveel anders.

Meestal kan ik de snelheid van mijn zetel niet volgen.

 

 

 

133.794

07-06-12

Le néant

 


"Alles wat we doen, in de kunst of in het leven, is een onvolmaakte kopie van wat we meenden te doen. Het bereikt geen uiterlijke en ook geen innerlijke perfectie; het druist niet alleen in tegen de regel van wat het had moeten zijn, maar ook tegen de regel van wat we dachten dat het had kunnen zijn. We zijn niet alleen hol vanbinnen, maar ook vanbuiten, paria's van de anticipatie en de belofte."


Uit 'Het boek der rusteloosheid' - pag. 191
Fernando Pessoa


...

Mensen, zoals ik, die niets te zeggen hebben,schrijven wel
elke dag wat neer. Zo moeilijk is dat nu ook weer niet.
Je neemt enkele woorden en zet ze dusdanig achter mekaar
dat ze een zin vormen. En zo ga je verder.

Voor je het beseft, staat er een paragrafe.
En dan een veelvoud. Pagina's.
De parasangen van het alfabet.

Vandaag sterk geconfronteerd met 'de leegte'.
Maar niet alleen ik worstel met het 'niets'.
Nolens, Virginia Woolf, Pessoa, Connie Palmen
ze lijden onder de leegte.

Zonder zo pretentieus te willen klinken
dat mijn 'zwart gat' het hunne zou overlappen.
Ik vermoed dat het mijne eerder op een inktvlek lijkt.

Zou het 'niets' voor iedereen 'iets' anders zijn,     vraag ik me af.

 

 

PS.
En toch heb ik me aangepast aan de leegte.
Radio en lezen, het zijn substituten voor de afwezigheid van interessant gezelschap.

Zopas nog luisterde ik naar een belegen mopje van Connie Palmen, op Radio1.
Na WO II, zitten twee Joden op een bankje in New York. In het zonnetje.
Vraagt de ene ouderling aan de andere:

"Are you happy?"
"Yes, I'm happy," antwoordt de man: "aber glücklich bin ich nicht".

18-10-11

De Vlaamse Pessoa

 

Ik werd wakker met Mozart
en het warme water
klaterde vrolijk over m'n schouders.

De koffie geurde zorgeloos,
vers en verrukkelijk.
De zesgranenspeculoos brokkelde.

Het was een luxueuze ochtend.

En toch miste ik iets.
Of iemand. Aan tafel.
Nolens. Maar die zat nog bij haar.

En toen dacht ik aan hem.
Pessoa.
Mijn Vlaamse Nolens.

Het boek der rusteloosheid.

...

"Zelfs in dromen heb ik geen zin, zo'n mooie dag is het.
Ik geniet ervan met een oprechtheid van zinnen
waar het verstand zich van heeft teruggetrokken.
Ik wandel als een winkelbediende die vrijaf heeft.
Ik voel me oud, alleen maar om mezelf met des te meer plezier
weer jong te voelen worden."

1 februari 1931
Pag. 163.

...

Het is tijd. De kinderen wachten op opa.
Samen met de wind en de bomen,
de kraaien en de straten. Naar school.

Z. wil nog niet sterven, zegt ze.
Ik moet éénennegentig worden.
Hoe oud zijn wij dan?

G. telt mijn leven op haar vingers.

 ...

 

In afwachting van de optelsom: Laudate Dominum.

 http://www.youtube.com/watch?v=51u3QBYA2EA&feature=re...

 

 

 

110.990

17-11-09

Bekentenis - betekenis


'Schrijven is zinnen uitproberen om te zien wat ze kunnen betekenen.'

Uit "Schaduwkind" van P.F. Thomése - pag. 76.


In mijn leven heb ik enkele schrijvers innig gekoesterd.
Ik heb er één toegevoegd aan m'n dierbare verzameling:     
P.F. Thomése.

In het Blog, dat ik onlangs totaal wiste, heb ik ooit een stukje geschreven over het idee vervat in hoger citaat, plus een Bekentenis van Pessoa, cfr links boven. Ik had die overpeinzing uitgewerkt voor mezelf en voor u.

Vandaag heb ik dat citaat van Fernando Pessoa toegevoegd aan m'n Blog. Als een Leitmotiv, een Bekentenis aan u.

Wat heb ik u te vertellen?
Niets.
Tenzij je de negatie annuleert. En we het dan op 'iets' houden.

Het residu van kijken en luisteren, van gedachten en gevoelens. En dat alles wordt gefilterd door m'n vingers. Of zelfs aangedikt.

Ik schrijf omdat ik niet anders kan. Om te leven moet ik ademen. Schrijven.
Met of zonder betekenis.