05-12-17

Er is niets te zien

 

 

 

 


©rv


De Plek

Je moet niet alleen, om de plek te bereiken,

thuis opstappen, maar ook uit manieren van kijken.

Er is niets te zien, en dat moet je zien

om alles bij het zeer oude te laten.

Er is hier. Er is tijd

om overmorgen iets te hebben achtergelaten.

Daar moet je vandaag voor zorgen.

Voor sterfelijkheid.

 

Herman de Coninck

 

                              °°°

 



PS.
Een oefening in verliezen.
Het was een prachtige uitzending.

Maar de VRT wist het verleden. Zoals winter zomer.
Ik mis hem. En de beelden.

Als ik naar zijn lievelingslied luister,
slaat de weemoed onbarmhartig toe.

Ik verlies een dierbare plek.



https://www.youtube.com/watch?v=AkUVfOb__dQ

 
 
www.youtube.com
Elisabeth Schwarzkopf sings "Wiegenlied" op 41 No 1 by Richard Strauss London Symphony Orchestra George Szell, conductor 1969

 

 337988

05-10-17

in de naam

Je lijkt me iemand die heel veel voelt.
"Daarom teken ik. Al tekenend krijg ik vat op de werkelijkheid. Als ik lang geen potlood of penseel heb vastgehad, word ik onrustig. Ik vraag me vaak af hoe mensen dat doen: een stolp over hun emoties plaatsen en olifantenhuid kweken. Ik ben er nog altijd niet in geslaagd. (lacht)

"Noem mij naïef of onbezonnen, maar ik kan mijn emoties totaal niet doseren. Wat ik voel, komt vrij hard binnen en moet er meestal meteen weer uit. Het helpt dat ik een vrij evenwichtig leven leid. Ik heb al 22 jaar dezelfde vriend, die gelukkig even passioneel is als ik. Wij konden elkaar geen twee uur missen of we begonnen al liefdesbrieven te schrijven. Ik heb veel geluk gehad dat ik zo snel de juiste ben tegengekomen, anders was ik mezelf waarschijnlijk onderweg verloren.

"Het is eigenlijk simpel: ik ben erg positief ingesteld, maar als ik triest ben, huíl ik. En dan bedoel ik niet zacht een traan wegpinken, nee, echt snikken en stikken. Ik heb er geen controle over. Niet dat ik zo dramatisch ben, hoor. Eerder gevoelsmatig; ik kan niet doen alsof."
...
"Ik omschrijf mijn eigen werk het liefst als suggestief: weinig lijnen, maar wel krachtige. Kleine verwijzingen roepen vaak meer op dan het hele verhaal. Dat heb ik van mijn vader. Ik herinner me nog dat hij zei dat je in plaats van de vrouw beter haar lippenstift beschrijft die op het glas achterblijft wanneer ze weg is.

Bron: De Morgen - De naam van de vader

Bijna twintig jaar nadat Herman de Coninck stierf in Lissabon, is Laura (38) nog altijd het 'miniatuurmensje' uit de gedichten van haar vader. Hij dichtte wat hij niet kon uitspreken, zij tekent het. "Af en toe moet ik weer even met hem praten."
Jana Antonissen

24-08-17

de eerste zin


Ergens moet je beginnen. Het potlood op het papier durven zetten.
Desnoods zonder plan,
zonder gedachten.


Uit 'Een tuin in de winter' - pag. 9 - Anna Enquist - Herinneringen aan Gerrit Kouwenaar

                                                           °°°


De eerste zin van haar boek staat op pagina 9.

Elke ochtend volg ik het Enquist- plan.
Ik sla letters uit de toetsen en ik zie wel waar ik uitkom.

Ergens moet je beginnen.

En wachten. Op de woorden.
Sommige zijn weerloos, andere opdringerig.
Weer andere weerspannig.

Het is telkens anders.

En nooit weet je
waar ze jou naartoe brengen.
Het kan alle kanten uit.

Tot ze zwijgen. Met een punt.




 

PS.
'Hij was langs de onheilsplaats gekomen, het terrasje van een klein café. Daar had hij een lichaam zien liggen, opgerold in een oud tapijt, dicht tegen de muur geschoven. Hij was enorm geschrokken toen hij later besefte dat dat Herman was.’
pag.59


De vraag blijft zeuren in mijn hoofd.


'Waarom bleef Anna Enquist niet bij Herman dC tot een ambulance hem meenam?!
Was er dan iets anders zo belangrijk binnen de literatuur dat ze hem daarvoor alleen achterliet? Als een overreden loslopende hond.'

Terwijl zij toch een psychoanalytica is.
En bijgevolg de schaal van belangrijkheid moet kunnen aanvoelen.
Binnen de feiten en de context.

Hoe leg je dat nadien uit aan zijn geliefden. En aan jezelf?

Misschien ken ik alle feiten niet, maar kon ze bij het schrijven van deze paragraaf,
zich niet inbeelden
dat ze impliciet deze vraag opriep?


PS.
Mijn zinnen werden helemaal in de war gebracht
door mijn buurvrouw.
Zij genoot van haar schriel zingende schaar
die als een seriemoordenaar, de twijgen van haar haag onthoofdde.

Mijn schrijfdrift zakte als een deeg in de tocht, in mekaar.
Ontregeld door zoveel overlast. Voor mijn sensibele oren.
Mijn gedachten werden verscheurd. Misschien moest ik maar naar de stad vluchten.

Dat zijn de nadelen van ondoordacht en ongepland schrijven.
De gebeurtenissen dicteren de zinnen.

De avond consolideert ze.


 

in een oud tapijt

‘Ik was bij hem (Herman), hij had me geroepen toen hij achterbleef omdat hij het wandeltempo van de groep niet kon bijhouden. […] Gerrit was pas later op de fatale ochtend uit het hotel vertrokken en op weg gegaan naar het festival. Hij was langs de onheilsplaats gekomen, het terrasje van een klein café. Daar had hij een lichaam zien liggen, opgerold in een oud tapijt, dicht tegen de muur geschoven. Hij was enorm geschrokken toen hij later besefte dat dat Herman was.’

Uit 'Een tuin in de winter' - pag. 59 - Anna Enquist - Herinneringen aan Gerrit Kouwenaar


Een tuin in de winter

 

 

totaal witte kamer

Laten wij nog eenmaal de kamer wit maken
nog eenmaal de totaal witte kamer, jij, ik

dit zal geen tijd sparen, maar nog eenmaal
de kamer wit maken, nu, nooit meer later

en dat wij dan bijna het volmaakte napraten
alsof het gedrukt staat, witter dan leesbaar

dus nog eenmaal die kamer, de voor altijd totale
zoals wij er lagen, liggen, liggen blijven
witter dan, samen –

Gerrit Kouwenaar


                                                                  °°°

 

De avond zweeg hoorbaar. De bomen fezelden
voor het slapen gaan.
En ik miste een al te late merel.

Die uit de haag zou opvliegen.
Om in een gedicht te schetteren.
Maar wellicht had de dood hem de stilte in gejaagd.

Zodat de woorden zonder muziek achterbleven.


 

 

 

PS.
Ik schrok hevig. Herman de Coninck, mijn dode dichter aangetast in mijn herinnering.
Gestorven in de armen van Enquist.
En daarna opgerold in een tapijt. Een oud tapijt.

En helemaal alleen.

Zelfs een gewone dode gun je meer. Een laken.
Desnoods vluchtig van het bed getrokken.
Met nog warme kreukels van de nacht. En de geur van fado.

Hij die lenig in de liefde was. Nu stram en klaar voor het transport.


327569

14-02-17

voor allen die missen en verlangen

 

Ik wens je gemis en verlangen.
En dat ze elkaar mogen ontmoeten.

In wat je altijd al had.

 

 

 

Verlanglijstje

 

Geef me Nescio en Tsjechov, oude boeken.
Geef me na mijn zoveelste kale reis
iemand die mij twee haren uittrekt
en glimlachend zegt: je wordt grijs.
Geef mij alles en zeg: het is niets.

Geef me niets en zeg: dat is alles.
Geef me mijzelf, geef me jou.
Ik heb gezocht naar wist ik maar wat.
Geef me nu eindelijk
wat ik altijd al had.

 

Herman de Coninck
Uit:Met een klank van hobo,
N.V.Orbis en Orion, Beveren 1981.

 

 

 

 

PS.
Neen, ik spreek zijn naam niet uit.
Op deze dag.
Want wat doe je dan met al die andere dagen van het jaar.

Ik wens je gemis en verlangen.
En dat ze elkaar mogen ontmoeten.

In wat je altijd al had.


306911

 

09-02-17

is het uit kou of uit liefde

 

 

 

Februari

 

De berken staan grauwwit 
als dunne aspergeachtige damesbenen 
voor het eerst zonder nylons. 
Het kreupelhout schuurt knisperig 
als een huig-r langs onze kleren; 
het kreupelhout waaraan als nevel 
de sluiers van door en door luchtig geklede 
voor te lompe liefde voortvluchtige, 
altijd een beetje te licht lachende minnaressen 
zijn blijven hangen. 

Het is niet meteen duidelijk of we mekaar 
zo stevig vastpakken uit kou of uit liefde 
maar misschien is dat hetzelfde. 
Want koud is het hier 
als in een soort kathedraal, het soort, 
diepvriesreligie dat 2000 jaar lang Christus 
koel heeft bewaard. En de zon schijnt 
als het lichtje in een koelkast. 

En de mist 's avonds lijkt op het soort vaagheid 
dat ontstaat in het hoofd van een seniele god 
die niets meer, laat staan een landschap, 
kan onthouden. Kijk maar waar ie nou weer 
Leuven anno 1975 heeft verloren gelegd.

~Herman de Coninck

 

                               ...

 


Bijna twintig jaar geleden. Ik lees hem

zoals je een oude bekende meent te herkennen.
Op straat. Niet zeker. Met dat gevoel.

Was hij dat?

De zwerver onder de dichters.
Lenig als de geschreven liefde.
Die minnares van het verlangen.

Misschien las ik 'm vroeger wel anders. Omdat ik anders was.

 

 

 PS.
Op 22 mei 1997 overleed De Coninck in de Portugese hoofdstad Lissabon.
Zomaar op straat.
In de armen van Anna Enquist.

Er zijn slechter plekken om te sterven.
Hij was 53 jaar oud.

 

 

 

 

 

04-02-17

Begeerte. Als de luiken zich sluiten...

 

Soms zoek je iets dat je niet vindt, en dan brengt het toeval je naar wat anders.
Begeerte, bijvoorbeeld.
Van oude mensen.

Als ik ze zie voorbijkomen, die amechtige schrijvers, dan haper ik aan hun zinnen.


Mannen met klamme gedachten. Sommige woorden zouden moeten verboden worden.
Voor hardhorige dichters. En voorbehouden.
Aan twintigers. Met het lichaam van een panter.

Zij die nog hitsig als een zomernacht een vrouw verslinden. Zoals het hoort.

Maar bejaarde minnaars moeten zwijgen, wanneer de tandeloze tijd
over hun begeerte hijgt.
En zij al klaar staan aan de rand van hun lachende graf.

Er is niets mis met begeerte. Maar er komt een tijd
dat zwijgen de overtreffende trap is van spreken.
Zelfs voor een Paus.

Als Claus.

 

 

 

http://cobra.canvas.be/cm/cobra/videozone/dagopdag2015/fe...

 
cobra.canvas.be
Op 16 augustus 1993 zond de VRT dit uit 1993 vod Op 16 augustus 1993 zond de VRT dit uit 1993; Kristien Hemmerechts over Harper Lee Kristien Hemmerechts las 'Go Set a ...

 

 

PS.
Ik zocht op de oude Cobra naar Hemmerechts en enkele tedere woorden van haar.
De link weigerde mij te begeleiden tot aan haar lippen.

Toen brachten ze mij een stukje Saint Amour.
Wat ik helemaal niet gevraagd had. Als was het een sneetje roomtaart.

En veel te vroeg op de ochtend.
Voor begeerte.

Die mij slechts dodelijk treft als de gordijnen gaan slapen.
Mag ik u dan ook vragen het beeld van die oude gapers te bewaren
tot vanavond.

En zij uw ochtendlijke gezondheid niet meer kunnen schaden.

 

 

 

dit zocht ik dus:

 

http://cobra.canvas.be/cm/cobra/boek/boek-poezie/1.1748465

 
cobra.canvas.be
Herman de Coninck (1944-1997) was vader, zoon, man, dichter, redacteur, vriend en schreef in al die rollen heel beklijvende teksten: brieven, artikels en natuurlijk ...

 

 

 

 

305687

 

08-08-16

De getallen van de Coninck

Statistieken voor deconinck

Web Site:  Herman de Coninck  Categorie 
Opgesteld Op: maandag 8 augustus 2016, 09:52
Gestart Op: dinsdag 23 december 2003, 17:41
Totaal Aantal Dagen: 4.611 Dagen
Aantal Bezoekers Pagina´s
Vandaag: 14 14
Hoogste: (28/01/2016) 2.027 11.672
Totaal: 757.008 4.807.093
Gemidd. /Maand: 4.022 13.504
Gemidd. /Week: 928 3.116
Gemidd. /Dag: 132 444
Gemidd./Uur 6 18
Gemidd. aantal pagina´s /bezoeker

 

 

Gemiddeld komt 11,42% van uw bezoekers vóór 09:52

Prognose voor een gemiddelde weekdag: 123 bezoeker(s).

Rekening houdend met de dag van de week wordt de prognose voor de bezoekers voor vandaag: 133 bezoeker(s)

 Herman de Coninck, Vlaams dichter en criticus (Mechelen, 21.2.1944 - Lissabon, 22.5.1997)

 

 

 O, de meisjesachtigheid van veertigjarige meisjes,
hoe ze soms willen, soms niet,
maar eigenlijk altijd, als je het maar ziet.
Waar is de tijd? Hier is de tijd.

Uit 'Meisje' - pag. 376 -  De Gedichten - Herman de Coninck

 

 

 

Het is nog vroeg, maar ergens zit er reeds
een machientje te tellen.
Hoeveel keren een dode dichter
tot leven gelezen wordt.

O, wat zou hij ingetogen trots zijn.

Wat kan er veel in zo'n o.
Ook al schrijf je ze zo klein.
Ze klinkt koninklijk. Als een hobo.

 

 

 286366

 

19-07-16

leer mij

  

O, ik weet het niet

o ,ik weet het niet,
 maar besta, wees mooi.
 zeg: kijk, een vogel
 en leer me de vogel zien
 zeg: het leven is een brood
 om in te bijten en de appels zien rood
 van plezier, en nog, en nog, zeg iets.
 leer me huilen, en als ik huil
 leer me zeggen: het is niets.

~Herman de Coninck

 

 
Leer mij de zee zien
als ik luister naar het briesje
in de bomen
 
leer mij sterk te zijn
als ik de wereld lees
zodat ik hier weerloos kan achterblijven
 
leer mij reizen in de koelte van dit huis
als de ochtend
schaduw vangt uit het noorden
 
leer mij het zuiden te dromen
en als een zwaluw
over de hemel te schrijven
 
leer mij te verdwijnen. Om ooit terug te kunnen komen.
 
 

 

 

PS.
Oost, west... Nu het zuiden hier neergestreken is
als een verdwaalde meeuw, schuil ik binnen. 
Tot de avond de hitte tempert.

Temt tot een tamme schaduw.

 

...

 

als de avond de horizon
neerlegt over de bomen
en de kim tekent met clair-obscur
dan volgt de schaduw het licht

zoals een hond z’n baasje.

 

 

https://ikhebjoulief.wordpress.com/2016/06/22/4768/commen...

 

 

 

 

 284815

20-05-16

over wat niet meer is

 

 
Maar ik schrijf over wat niet meer is.  
Over jou (Stilte.) Jij daar. Jij. (Geen antwoord.)  
Of ik schrijf over wat nog moet komen.  
Over een maatschappij  
met een gedicht als grondwet en  
een minister van dromen.
 
Ik schrijf over wat komen moet en wat ooit was.  
Ik ben een leraar voor een lege klas.

***

Stilte is het verschil tussen  
niks zeggen, en alles al gezegd hebben.  
Tussen gewone stilte, en de stilte  
na de laatste regel van een gedicht  
over de stilte


Stukjes Herman de Coninck

 


Jezelf verzamelen. Ontwaken
in regels. Poëzie.
Tegels voor de dag. Stapstenen.

Over het wit.

Van de ochtend naar de avond.
Zoals een pull die uitrafelt.
Van vroeger naar later.

Tot het te laat wordt.

 


PS.
Je luistert naar je vingers.
Want de ontluistering van het nieuws
wil je vergeten.

Wat kan je anders dan ambachtelijk
je dag volstouwen.
Met kleine dingen. Die trachten te ontsnappen.

Aan de wereld.

Die te groot is om te begrijpen.
En het alphabet te klein om hem neer te schrijven.
En je spelt voorzichtig wat je dierbaar is: thuis.

Om het niet te vergeten.

 

280375

 

16-05-16

De onvoltooid verleden tijd

Envoi

Als ze het maar zien zou, zien wou. –
Wat is er nog te kort, vroeg God zich af, die zesde dag.
Het was allemaal te hard, Adam, het had te snel
moeten gaan. Er moest minder fel geheugen bij. En glimlach.

Of was dat hetzelfde? En waarvan maak je dat?
Niet van lichtzinnigheid, maar van alles weten
en het heel erg vinden, en daar rustig van zijn.
En God vond mededogen

uit. En vervolgens twee armen om het in te doen,
wat al niet, klaarkomen, huilen, onbenullig, overbodig
zijn. Toen rustte Hij en dacht: wat heb ik nou nog nodig?

En toen schiep Hij twee ogen. –
Opdat ze hem zou zien terwijl hij stierf.
Opdat hij eindelijk zou mogen.

 

 

Herman De Coninck
Uit: De hectaren van het geheugen,
Manteau, 1985

 

http://www.poezie-leestafel.info/herman-de-coninck

 

 

Zo'n ochtend
als de zon binnenvalt
en de tulpen de nacht
hebben overleefd

dan vind je
wat je niet zocht
zo'n dode dichter onder het digitale stof
lenig als de liefde

nog. Een zwerver
tussen de eeuwigheid
van gisteren en morgen
toen alles nog kon

en later nog niet bestond.

 

 

 

PS.
De onvoltooid verleden tijd van gemis en verlangen
is weemoed.
De mooiste moed.

Weemoed is de zonde van oude jongetjes.

 

 

 280082

 

11-04-16

Wat voorbij is gegaan...

 

Vijfjarenplan


...


Hou jij van de toekomst. Ik van wat voorbij is gegaan.
Hou jij van de honderd levens die je wilde leven.
Ik hou van dat ene dat is overgebleven
En van hoe je daarom zo ver weg kunt zijn dicht tegen me aan.

...

 

Uit 'Vijfjarenplan' - Herman de Coninck

 

De zon schrijft
poëzie. Op de ochtend.
Stilte tussen de spaties.

Naar de avond.

Breekbaar als het klotsen
van golven.
Tegen de dijk.

Een zee van tijd.

 

PS.
Geen vijfjarenplan meer.
Dat is voor veertigers.
Op weg naar hun midlife-crisis.

Ook al vergaarde ik niets. Onderweg.
Ik wil bewaren wat er overbleef.
Van dat verleden.

Heb ik een andere toekomst?

Dan de verzameling van banale dagen.
De blauwe regen die zich niet haast.
En de herfstbladeren die mij herinneren aan sneeuw.

Vier dagen kleindochters in huis gehad.
Meer dan ooit ontroert mij
de leegte van een ochtend.

Zonder lawaai. Van de tegenwoordige tijd.

 

Geef me niets en zeg: dat is alles.
Geef me mijzelf, geef me jou.
Ik heb gezocht naar wist ik maar wat.
Geef me nu eindelijk
wat ik altijd al had.

Herman de Coninck
Uit: Met een klank van hobo

 

 

 

 

277010

 

04-04-16

Niets om weg te geven

 

 

En wat ik overhou is niets om weg te geven:

Herman de Coninck

 

 

Je bent nog een jongetje
maar al bejaard
voor de statistieken

en dan sta je daar

onvolmaakt en hulpeloos
hoe red je dan
de dag zonder te vallen

over al je vragen.

 

  


PS.
De ochtend wordt geplaagd door kranten.
Ik ben hongerig naar waarde.
Zinnen van zingeving.

Met enkele 'kliks' ben ik nu dicht bij dichters.
Dank u, suppoost van schoonheid.

...

  

En de gevoeligheid
van papier dan?
Hoor ik je vragen.

Die sensualiteit is onvervangbaar.

Tasten naar de textuur
van het genot.
Dat goddelijke lichaam van papier.


Doch digitaal is de taal van vandaag.
En vooral zo makkelijk
om de bomen in het bos te vinden.

 

 

 

 

 

https://scarletttango.wordpress.com/

 
scarletttango.wordpress.com
Gedichten die ik tegenkwam, die me aanspraken, raakten, boeiden en niet meer loslieten...

 276299

 

 

03-04-16

Nog verder

 

Al die nutteloze dingen

 

 

de geur van een vrouw
en de kleur van haar ogen
het maanlicht op de trap
en het verdriet van rozen

het luiden van klokken
en het botten van bomen
wolken als schapen
en handen die praten

de inkt van een dichter
en het leeslint tussen zijn woorden.

 27-11-09 

 

 

 

 

En de liefste dingen nog verder

 

Alles is ver. En de liefste dingen nog verder.
Maar door het verleden wordt het bij elkaar
gehouden, als schapen door een herder.

Herman de Coninck
uit: Met een klank van hobo
Orion 1981

 

 

Kon ik mij maar verschuilen.
Schuilen
in het alphabet.

Mij toedekken met zinnen.
Zodat ik onhoorbaar word.
En ongezien.

Onleesbaar verloren. Tussen zwart en wit.

 


PS.
De titel,een versregel van Herman de Coninck,
werd door Paul de Wispelaere geleend voor een boek.

 

28-07-14

 

 

 

24-03-16

Een plek

  

De plek

Je moet niet alleen, om de plek te bereiken,
thuis opstappen, maar ook uit manieren van kijken.
Er is niets te zien, en dat moet je zien
om alles bij het zeer oude te laten.

Er is hier. Er is tijd
om overmorgen iets te hebben achtergelaten.
Daar moet je vandaag voor zorgen.
Voor sterfelijkheid.

 

Herman de Coninck

 

 

 

Partir sans sortir.
Zo kan je een plek bereiken.
Vertrekken en toch thuisblijven.

Woorden dragen je naar verder.

Zoals zee zeilschepen.
Naar de einder.
Waar de verte verdwijnt.

Tot ze blijft liggen op de horizon. Zo wil ik hier blijven.

 

 

PS.
Mensen vluchten van hier naar daar.
Voor zich en de ander.
Thuiskomen is een lastige manier.

Van reizen.

Tussen de stemmen van het weten,
wil ik verdwijnen.
In de schoonheid. En het zwijgen.

Van de scripta. Een dichter om dicht bij mezelf te blijven.

 

275159

 

 

02-03-16

Oefening

 

Nader is een comparatief die nooit eindigt
zoals vader.

Herman de Coninck

 


Hoe de tuin nog in zijn wintervacht
mij aankijkt
als een verdwaalde hond

en ik meedogenloos de tijd verdrijf

hoe de linden vogelbollen dragen
waarop de mezen dansen
tak op tak af, zoals Gezelle het hen leerde

terwijl ik hen traagzaam gadesla als een oude kater

hoe de krokussen als frêle juffers
hun tederheid onbezonnen ontbloten
tussen de bladeren van een afgestorven jaar

en ik hen zacht vermaan als een bevreesde vader.

 

PS.
Wat een symfonisch gedicht, dat weer vandaag.
Wind en regen, zon en een bewolkte hemel met blauwe gaten.


Zopas verdwaald bij mijn geliefde dichter.
Een oefening om mezelf te verliezen.

 

 

 

http://cobra.canvas.be/cm/cobra/videozone/archief/boek/1....

 
cobra.canvas.be
19.05.2005 - Histories over Herman De Coninck, overleden in Lissabon in 1997. Met Kristien Hemmerechts, Herman de Coninck, Piet Piryns, Hugo Brems, Gerrit Komrij.

Hoe jij met je ogen schrijft

zoals de ochtend

een dag opent, als een ouverture

 

ja, daar zou ik graag in verdwijnen

 

en dat jij mij dan zou zoeken

en niet vinden

zodat ik altijd bij jou kon blijven.

 

PS. Na zo'n tekstje, voel ik me dan een kleine koning.

 

 

 

 

 

 

01-01-16

Leer me schrijven en zeggen: het is niets

 

O, ik weet het niet

 o ,ik weet het niet,
 maar besta, wees mooi.
 zeg: kijk, een vogel
 en leer me de vogel zien
 zeg: het leven is een brood
 om in te bijten en de appels zien rood
 van plezier, en nog, en nog, zeg iets.
 leer me huilen, en als ik huil
 leer me zeggen: het is niets.

~Herman de Coninck

 

 

 

De mist lag als een dikke kus over de weiden.
En het licht schilderde ze melkwit.

De ochtend kroop dampend
uit de grond. En de gebenedijde stilte.

Slechts vijvers en meeuwen
die de zee wakker maakten.

Omringden mij. Als een gebed van God.

 


PS.
Maniërisme. Bucolische poëzie.
Zomaar. Op nieuwjaarsdag.

En in de dreef werd ik aangesproken. Door een kwartet
wandelaars. En woorden dreven over:
vanzelfsprekendheid, verwondering en bewondering,
avoir et être, Klein Seminarie, en andere sepia souvenirs.

Waarom de meeuwen hier anders klonken dan aan de zee,
vroeg ik me af.
Ah, dat moet je aan hem vragen: hij woont in Knokke.

En hij viste naar wat ik deed of gedaan had. En mijn naam.
Maar verder dan een kokmeeuw en een Jan van Gent,
en de blauwe reiger geraakten ze niet...

Ik schermde mijn aura af. Alsof het aangetast kon worden.
Door hun gracieuse complimenten.
Mijn ego zette het jaar aangedikt in. Is nu dringend aan een dieet toe.

 


PS.
Thuis gingen mijn gedachten voor de spiegel staan
en zagen Molière et ses précieuses ridicules.

Onder het wit tussen de regels ligt het niets te schitteren.

 

 266311

 

  

07-12-15

Een oefening in verliezen

 

Zopas nog even
naar een oude geliefde
gekeken en geluisterd.

Ik verlies
hem nog altijd niet.
Als ik het riet
zie wuiven
of woorden hoor buigen

dan leeft de dichter verder
en langer
dan Lisboa.

 

 

http://cobra.canvas.be/cm/cobra/videozone/archief/boek/1....

Cobra.be video: Herman de Coninck: een oefening in verliezen
19.05.2005 - Histories over Herman De Coninck, overleden in Lissabon in 1997. Met Kristien Hemmerechts, Herman de Coninck, Piet Piryns, Hugo Brems, Gerrit Komrij.
Voorbeeld verwijderen

 

http://uvi.skynetblogs.be/archive/2015/07/19/het-is-niets-8473066.html

 

http://uvi.skynetblogs.be/archive/2015/05/13/nader-is-een-comparatief-8437816.html

 

 

 

19-07-15

Het is niets

 


O, ik weet het niet

o ,ik weet het niet,
 maar besta, wees mooi.
 zeg: kijk, een vogel
 en leer me de vogel zien
 zeg: het leven is een brood
 om in te bijten en de appels zien rood
 van plezier, en nog, en nog, zeg iets.
 leer me huilen, en als ik huil
 leer me zeggen: het is niets.

~Herman de Coninck

 


Ik wou dat je een liedje was.
Een deuntje dat door het open raam
naar binnen waait.

En dat mij dan de hele dag zou volgen.

Een oorwurm die neuriet langs de straten,
de pleinen en de stad.
Jouw stem die wandelt door m'n hoofd.

En als een mus mijn schaduw volgt.

Terwijl een ander niets
hoort of ziet.
Maar jij me weer naar huis brengt.

En ik denk: zie dit is niets. Maar toch oneindig alles.

 

 


PS.
Op geen enkel ander plek
wordt er zoveel aan huis gedacht.
Geen groter gemis gevoeld. Of verlangen opgebouwd.

Dan daar waar ziekte of ouderdom een buitenverblijf heeft ingericht.

De dame naast moeder is weg.
Met drie m/v moest men ze in bedwang houden.
Ze wilde naar huis. Maar mocht niet mee.

PS.
Moeder denkt veel aan haar flat.
Ze vraagt zich af of ze er zich nog thuis zal voelen.
Of ze geen vreemde geworden is in haar eigen huis.

Naar huis. Het klinkt als vakantie.

 

 

18-07-15

Zonder morsen


Middenin de vlakte van juli
kwam ik je tegen. Ik woon hier, zei je.
Ik keek naar de bloemen. Ja, dat zie ik,
zei ik, en waar leerde je de kunst
om niet lang te duren? Ook hier, zei je.

Je was lenig; en je woorden waren zo
doorschijnend, ik kon je er helemaal
door zien.
En daar lag ik al in het gras
en wat hield ik in mijn hand?
Een oortje, waarin ik het lange woord
'lieveling' uitgoot, zonder morsen.

 


De lenige liefde (4)
~Herman de Coninck

 

 

Weet je wat

ik zo fantastisch aan poëzie vind.
Dat ze niet optelbaar is. En ook niet aftrekbaar
van je belastingen.

Hooguit kan je ze delen.
Maar de negenproef
zal nooit kloppen.

Een boekhouder zal zich ergeren
aan haar foute precisie.
En de chirurg kan ze onmogelijk wegsnijden.

Als een overbodig aanhangsel.

 


PS.
Maar ze zal je raken. Soms. Als een verdwaalde kogel.
Onverhoeds. Als een sluipschutter
je dodelijk kwetsen.

En je zal ontroering bloeden.

 

http://www.hermandeconinck.be/gedichten.php

 

250463 

 

17-07-15

Lichtzinnig

 

Envoi

Als ze het maar zien zou, zien wou. –
Wat is er nog te kort, vroeg God zich af, die zesde dag.
Het was allemaal te hard, Adam, het had te snel
moeten gaan. Er moest minder fel geheugen bij. En glimlach.

Of was dat hetzelfde? En waarvan maak je dat?
Niet van lichtzinnigheid, maar van alles weten
en het heel erg vinden, en daar rustig van zijn.
En God vond mededogen

uit. En vervolgens twee armen om het in te doen,
wat al niet, klaarkomen, huilen, onbenullig, overbodig
zijn. Toen rustte Hij en dacht: wat heb ik nou nog nodig?

En toen schiep Hij twee ogen. –
Opdat ze hem zou zien terwijl hij stierf.
Opdat hij eindelijk zou mogen.

 

 

Herman De Coninck
Uit: De hectaren van het geheugen,
Manteau, 1985

 

http://www.poezie-leestafel.info/herman-de-coninck

 

 


De bedachtzaamheid van een lichtzinnig alphabet

Met lichte zinnen pedaleerde hij
over de witte vlakte
van de zwaarwichtige poëzie

en met een lasso temde hij de koe

terwijl hij de dorre canon herschiep
vederlicht en lenig als de liefde
een dolende hobo binnen

de doorluchtigheid van literatuur en hun hectaren

voor hem was poëzie een vliegende keeper
meer vermoeden dan weten
en vingerafdrukken op het venster

een oefening in verliezen.

 

PS.
O, wat was het een verademing Herman dC te leren kennen.
Terwijl ik nog gebukt liep onder de dictatuur
van de dogmatici der poëzie.

De conservatoren van serene sonnetten en dienstwillige kwatrijnen.
De beschermers van het rigide rijm en bouwvallige jamben.
De fundamentalisten van het evangelie: de verkondiging van een boodschap.

O, met wat een flamboyant gemak verbrak
deze tedere anarchist
de boeien van de literaire plichten en het loeien van academici.

 

13-05-15

Weilanden hebben avond

 

 

 

Voor hen die meer verlangen dan een avondquiz.

 

http://cobra.be/cm/cobra/videozone/archief/boek/1.677316

 

Over mijn kleine god de vader. Ook hij ging dood.

 

 

245400

19-09-14

Geef me niets

 

Geef me niets en zeg: dat is alles.
Geef me mijzelf, geef me jou.
Ik heb gezocht naar wist ik maar wat.
Geef me nu eindelijk
wat ik altijd al had.

Herman de Coninck
Uit:Met een klank van hobo

 

 

En zelfs als je spreekt
na deze verzen
dan blijf je zwijgen

op papier
lijken je woorden
zichzelf amper te verdragen

maar toch moet ik schrijven
zoals de zee
het strand hertaalt

altijd hetzelfde, altijd anders.

 

 

 

PS.
Ik weet het: het is een onbeschaamde metafoor.
De zee en mij vergelijken.
Maar ik denk enkel aan de herhaling van de getijden. De golven en het strand.
Altijd weer opnieuw.

Hetzelfde. Het is de kijker die verandert.
Zo hoop ik op de lezer.

 

 

 219929

20-08-14

Lingua franca

 


Het is hard zwijgen, een gedicht


Zo eenvoudig is heengaan:
je trekt een van mijn deuren
achter je dicht, en ik ben weer gesloten,
een soort conciërge in de kelder-
verdieping van mezelf, de rest
is te huur.

Overzichtelijk is het wel:
in mijn keuken staan alle kruiden-
potjes op hun plaats, met een etiket erop.
Zo moeten woorden zich voelen in een gedicht.
De plank met jij-liefje-schatje
is leeg.

 

Herman de Coninck

 

 

 

Mijn huis spreekt
vele talen.

Het gekibbel en gegiechel
van kleine meisjes.
Het rumoerige geroezemoes
van nageslacht.

Op zondag aan een gedekte tafel.

Die van de stilte.
Van een oude man.
De trappen en hun treden.
Van de wind. En de ramen op een kier.

Vreemd is ook de taal
van haar.
Die komt en gaat.
En het ontbreken dat blijft.

Zoals een gedicht van de Coninck
dat hardnekkig zwijgt.

 

 

 

PS.
De zon heeft het luikje geopend.
En de ochtend kwam zomaar binnen gestapt.
Naakt in de badkamer.

Op tafel wachtte een dode dichter.
Hij schrijft nog.
In mijn hoofd. Nu en dan.

In de keuken wordt het nieuws wakker.
Mijn radio spreekt gewelddadig.
Ik onthoofd zijn stem.

Wie redt de wereld als de dichter het niet kan?

 

PS.

Het nieuws van 8 u opent de ochtend gruwelijk. Het nieuws van 9 u is dit blijkbaar al vergeten.

De Islamitische Staat (IS) heeft een video vrijgegeven waarin het schijnbaar de Amerikaanse journalist James Wright Foley onthoofdt. De video van de extremistische groepering is gericht tegen het optreden van de Verenigde Staten tegen IS.

 

 

 216261

30-07-14

Van pakketboten en Dinska Bronska

 
 
 
Goedemorgen ,
 
 
Hoe kan ik dat uitleggen?
Het verschil. Tussen heimwee en nostalgie.
Hoe ik het aanvoel. En niet zoals het etymologisch verklaard wordt.
 
Het heeft ook te maken met Dinska Bronska.
-Juist, daar is ze weer.-
Het is alleszins makkelijker schrijven over deze begrippen bij valavond.
 
Liever de schemering dan het krieken van de dag.
 
De opname die je in de docu hoort is nog niet aangetast door techniek.
Maar wel gelouterd door jaren.
Is nog gewond door onvolmaaktheid. En bijgevolg kwetsbaarder.
 
Ik zie pakketboten. En wuivende zakdoeken.
Dinska Bronska op de kade. Met dikke vingers en een dunne pen.
Zij neemt afscheid voor de eeuwigheid.
 
In Zaventem vertrekt men voor even.
En onderweg zoeft de I-pad (Tablet-Smartphone) mee.
Men blijft thuis. Als het ware. Weg. En toch weer niet.
 
Het verdriet is eerder sentiment.
Later duurt amper.
In die gedachten luister ik. Anders.
 
Heimwee heeft nog altijd hoop.
Doordesemd van pijn.
Terugkeer. Naar huis. Een reset van de tijd.
 
Nostalgie. Is voltooid verleden tijd.
En de tragiek.
No future tense.
 
Daarom was het afscheid op de kade,
zo anders. Het was voor altijd. Partir c'est mourir un peu.
Was niet overdreven. Misschien zelfs een understatement.
 
Nu vliegt men heen en terug naar 'Tomorrowland'.
De muziek gaat niet verder dan lawaai.
Waar zou de weemoed schuilen? Ontstaan.
 
Daarom zijn sommige aria voor mij 'belangrijk'.
Juist.
Die waarin ik de pijn hoor.
 
Van achterlaten. Verlaten. Snijden. En afgesneden.
Van elkaar.
Niet voor even.
 
Enkel nog papier. Om verder te leven.
 
 
Uvi
bij het krieken

 

 

PS.

Op zoek naar de aria in de docu 'Een oefening in verliezen'. Cfr. gisteren.

 

http://cobra.be/cm/cobra/videozone/archief/boek/1.677316

doorschuiven naar 40'

 

PS. Het komt in de buurt van deze opname:

https://www.youtube.com/watch?v=TPvDtcGcBsA
 

 

 

 

 

 


 

29-07-14

Intussen

 

 

 


Laat ons veel brieven schrijven naar elkaar
dan hoeven we intussen niet te leven ...
 

Herman de Coninck

 

 

 

Ik wacht nog elke dag op jou ...

 

 

 

 

 

213838

 

 http://cobra.be/cm/cobra/videozone/archief/boek/1.677316

 

doorschuiven naar 40'

 

 

 

27-07-14

Een oefening in verliezen of vinden

 

 


Omdat mijn lichaam mij
in de steek laat. Nu al bijna een week.
Ging ik op zoek.

Zomaar. Om te vinden.

En zag dat ik veel verloren was.

 


PS.
VRT wist mijn verleden. Mijn emotioneel erfgoed.
M'n kleine geschiedenis. Virtueel. Maar visueel tastbaar.
In mijn ziel. En aanraakbaar in de kamers van m'n hoofd.

Dommage. Juist. Jammer. En dom.
Schade. Jawohl. Spijtig.
Schade aan mijn bestaan. Een verlies. En zonde ook.

 


http://uvi.skynetblogs.be/apps/search/?s=een+oefening

 

 

PS.

Ik merk dat de 'de grote opkuisers' toch nog een prachtige link vergeten zijn. Ik durf die amper opnieuw te melden. Misschien worden ze wel gealarmeerd door Big Brother.

Ik vermeld een titel en zoek even zelf tussen de drie.

 

 http://uvi.skynetblogs.be/archive/2013/08/16/oefeningen-in-vergeten-7897888.html

 

 213606

 

 

 

 

25-06-14

Hoe ze soms niet willen

 


Soms moet ik de ochtend
wat opvrolijken.
Als hij slecht geslapen heeft, bijvoorbeeld.

Ik durf dan al eens een dichter
als remedie te hanteren.
Een 'de Coninck' kan hem

op andere gedachten brengen.

 


O, de meisjesachtigheid van veertigjare meisjes,
hoe ze soms willen, soms niet,
maar eigenlijk altijd, als je het maar ziet.
Waar is de tijd? Hier is de tijd.

Uit 'Meisje' - pag. 376 -  De Gedichten - Herman de Coninck

 


Kijk, één van de nadelen
in mijn leven is dat ik bijziende ben.
Al vanaf mijn dertiende. Een myoop.

Nooit zag ik of de meisjes
altijd wilden.
Meestal dacht ik van niet.

En op mijn drieënzeventig
zie ik alleen nog meisjes van zestig.
In het verschiet. Of ik dat nu wil of niet.

 

PS.
Een myoop, pfff, het klinkt als een reus met één oog.
Een cycloop dus.

Ik kan me vergissen, maar ik heb niet het gevoel dat mijn ochtend vrolijker is geworden.

 

 

 

 210789

09-10-13

Herman


Cobra
09/10/2013 • Update 11:02

Herman de Coninck zou volgend jaar 70 zijn geworden.
Hoe krachtig zijn poëzie en zijn brieven overeind blijven,
bewijst zijn weduwe Kristien Hemmerechts.
Ze brengt zijn werk op de planken, met twee klassieke musici.

 

 

Herman

 

Hij die hield van
le plus-que-parfait in zijn poëzie
heeft nu nog enkel
de voorwaardelijke wijs.

Ik heb de tijd
le futur simple
niet altijd. Meestal eerder
l'imparfait.

Maar ook die is tegenwoordige tijd.

 

 

 


PS.
Ook al is KH getrouwd, zij blijft zijn weduwe.
Zij lijdt aan Polyandrie.
Zij mag. Zij kan dit dragen. Zij is een vrouw.

Wat een mooi stukje draagt zij voor.
O, kon ik zo maar schrijven.

HdC was jarenlang mijn hogepriester.
Mijn brevier.
Ik ga hem vandaag opgraven.

Uit mijn schrijn van weemoed.

 

http://www.cobra.be/cm/cobra/videozone/rubriek/boek-videozone/131009-mv-herman_hemmerechts-cobra.be

 

 

 

 


 

16-08-13

Oefeningen in vergeten

 

 


Vele jaren ging ik slapen
met de Coninck.
Ik stond er ook mee op.
Zonder dat wij een affaire hadden.

Tenzij van geletterd papier.
Hij lag hier open en bloot
languit op tafel. Lenig als de liefde.
Mijn koninklijk brevier.

Elke ochtend was er exercitie,
vingeroefeningen op een blad.
En als het winter was
dan schreef ik mijn naam:

dichter. Op het berijmde raam.
Maar een lichte wasem
van mijn ademende mond
en hij was alweer verdwenen.

Zo vluchtig is, helaas, een dichter zijn bestaan.

 

 

 

 

 

 

 

PS.
Ik merk op de klasfoto dat de priester en leraar van Herman de Coninck
ooit mijn directeur is geweest.
Zo dicht ben ik nog nooit bij de dichter gekomen. Tenzij in zijn woorden.

Ik zet hierna de linken naar een heerlijk archief. Zo zie je de tijd oud worden.
Maar ook hoe 'die' toen nog iets te vertellen had. Het mocht even duren.
Tijd zat op televisie.

 

http://www.cobra.be/cm/cobra/boek/130814-sa-hermandeconinck_vanvooroverdoor


http://www.cobra.be/cm/cobra/videozone/archief/boek/1.677316


http://www.cobra.be/cm/cobra/videozone/archief/boek/1.681691

 

 


 177.503