03-12-15

Een verlangen naar ontroostbaarheid

 

 

De anatomie van weemoed

 
Opwaaiend gras
acht noten Bach
en appels aan de bomen

het blozen van haar wangen
pimpelmezen in de hagen
en zon over het gele koren

een oude ansichtkaart
met blauwe woorden
en onze koffers in de gang.

 

137.179

18-07-12

 

Vanavond door mijn heilige jaren vijftig
getrokken
een pelgrim naar vroeger

toen een Maria-klokje
nog de dag verblijdde
eenvoudig zoals een madeliefje in de weide

nu ik de einder nader
denk ik meer en meer terug
aan toen ik nog naar later snakte

terwijl ik nu de tijd zou willen stoppen.

 

PS.
Opgegroeid in een triomfalistische Kerk: het Rijke Roomsche Leven.
Zeker in een Klein Seminarie.
In de kathedraal waar Mgr. Léonard afscheid nam, verleden maandag,
was ik nog misdienaar. Nu en dan in de vroege ochtend.

De kerk zat halfleeg. Zielig. Hoe moet de bisschop zich gevoeld hebben.

Een fotograaf (Canvas-de afspraak) nam op een onbeschaamde manier foto's.
Vooral van de gelovigen die te communie gingen.
Zijn onbeschofte woorden ergerden mij. Wat gaat zo'n lompe lummel
daar zoeken, vroeg ik me af.

O jawel, spektakel, natuurlijk. Cynisch voer voor de kijker.

Ik ben geen pilaarbijter. Verliet de Kerk reeds sedert de jaren zeventig.
Maar dank het Instituut nog altijd voor het goede dat ze deed.
Zou Bach bestaan hebben zonder de christelijke God?

   

http://uvi.skynetblogs.be/apps/search/?s=weemoed

 

https://www.youtube.com/watch?v=ftykOBQ2Vj0

 

23-10-14

Het onverwachte antwoord

 


Hoe ik wacht.
Niet op Godot. Of God.
Beide heren ken in niet.

Maar op het onverwachte.
Van een oogopslag.
Een vlinder op een vitrine.

Een uitzicht
op buiten. Een inzicht.
Naar binnen.

Hoe ik een nest
van woorden bouw.
Omdat een huismus niet anders kan.

Trekvogels rusten amper.
Zij schrijven in de lucht.
Zwaluwen zitten altijd klaar.

Om te vertrekken.

 

 

 

 

PS.
'Het onverwachte antwoord' van Patricia de Martelaere.
De titel alleen al laat mij houden van dit boek.
Onlangs nog zag ik haar minzame Prof op de bus.
Wat is hij oud geworden. Haar aimabele minnaar.

Hoewel ik haar maar één keer gezien heb in mijn leven,
vergeet ik haar niet: oktober 1994. Wellicht vandaag,
het was een zondag toen, twintig jaar geleden.

Ik wil niet getroost worden in dit gemis.
Maar wel koester ik 'Een verlangen naar ontroostbaarheid'.
Zoals zij schreef.

Sommige mensen laten een levenslang verlangen na.
Een erfenis aan weemoed.

 

 223.638

 

12-02-13

Als je weg bent

 


Het was alsof ik een ongeoorloofde daad stelde.
En misschien is dat wel zo.
Ik liet het boek openwaaieren voor mijn geoefend orgaan.
En inhaleerde diep. Nog voor ik het boek had betaald.

Ik wist het meteen: dit was van een goed jaar.

Onderweg kon ik me niet bedwingen.
Las de eerste zin. De eerste alinea.
En jawel, ik zou me mateloos verliezen.
Verdrinken in haar.

Met een verlangen naar een ontroostbaarheid.

Toen ik thuiskwam, was de biografe op de radio.
En ze vouwde haar open.
Als een verlegen vlinder. Uit haar cocon.
Maar toch liet ze haar gesluierd.

Misschien is ze daarom nog altijd een mysterie.
Een vrouw.

 

 

 

http://internetradio.vrt.be/radiospeler/v2_prod/wmp.html?qsbrand=11&qsODfile=/files/redactie/herbeluister/11_11joos.xml


 

Het interview begint pas het laatste kwartier. Schuif door.

'Als je weg bent, zal ik ingetogen leven.' - Yasunari  Kawabata - Sneeuwland

En nu is ze terug. En leeft ze ingetogen. Op papier. Tussen mijn handen.

 

158185