25-05-17

een beetje gelukkig

 

"Het kapitalisme heeft goede kanten, maar ook een paar donkere," zegt Esfahani Smith.
"Het geluksstreven is er een van. Het illustreert de spirituele leegte van die ideologie.
Zij die het geluk nastreven blijken immers nogal eens degenen te zijn die nemen uit de samenleving,
terwijl mensen die betekenis in het vaandel dragen er ook iets aan teruggeven."

'... het moet gezegd dat mensen met een dienend beroep, zoals leraars en dokters extra veel betekenis putten uit hun job.'

"De kans dat je je op het einde van je leven zult afvragen of je gelukkig bent geweest
is kleiner dan dat je je zult afvragen of je een betekenisvol leven hebt geleid voor je verwanten en omgeving:
of je dingen gedaan hebt die een verschil hebben gemaakt en of je de wereld een klein beetje beter hebt achtergelaten dan je hem aantrof. Kortom of je een betekenisvol leven hebt geleid."

Citaat uit Boeken - De Morgen - woensdag 24 mei 2017
'De kracht van betekenis - Emily Esfahani'

                                           ...

En toch, en toch...
hoewel ik het eens ben met deze stelling,

heb ik het wat moeilijk met de tendens die ik de laatste jaren ontwaar.

Onder meer bij Dirk de Wachter
die pleit om te leren een beetje ongelukkig te zijn.

Terwijl er zoveel mensen moeten vechten
om een beetje gelukkig te kunnen zijn.


Ik vrees dat zij deze zachtaardige Profeet niet horen of zien.

Het is alsof ik terug gekatapulteerd word naar de vijftiger jaren.
Geluk wordt bijna een vies woord.
Zoiets als Geld. Maar dan voor de ascetische ziel.


Mijn jaren leerden mij
dat het goed luisteren is naar schone woorden.

En in stilte je eigen weg te vinden en te gaan.

In de jaren vijftig was La vie bijlange niet en rose.
Er was ook veel chagrin. En niet alleen d'amour.
En zij die preekten hoe het moest, hadden het veel beter dan hun gehoor.
Hun brave schrapen.


Ik vrees dat het niet veranderd is.

 

dirk de wachter

Foto internet - ANP Archief


PS.
Schrijvers van NU vergeten dat er lezers zijn van TOEN.
Die het allemaal al eens hebben meegemaakt.
De Pastoors op de preekstoel met hun banvloeken en de Hel.
De Hemel leek ver weg. Voor hun brave zielen.

Maar wie leefde er in de grootste huizen?
Wie zat er aan de rijkste tafels?
En wie frequenteerden de Dienaren van de Heer?

En de kleine man hij zweeg. En knielde.
Want de Afgezant van God was machtig. En besliste
wie er later, als hij dood was, aan de Hemelpoort mocht aankloppen.

PS.
'Geld maakt niet gelukkig', is nog zo'n klassieker.
Het werd altijd als waarheid verkondigd door degenen die er geen tekort aan hadden.
Terwijl het mij zo gemakkelijk leek om hun leed te verhelpen.
Door hun ongeluk weg te schenken. En zo gelukkig te worden.

 

PS.
A People's History of the United States - Howard Zinn, is daar een voorbeeld van, denk ik.
De historie van de VS wordt meestal beschreven aan de hand van generaals en presidenten.
In zijn boek zet Howard Zinn de arbeiders, slaven, indianen en soldaten centraal.
Of hoe juist de underdogs Amerika groot hebben gemaakt.

Uit De Morgen

 

317828

12-02-17

Hotel ik ben er even niet



En dan laat je je verleiden: Hotel Römantiek. Op VIER.
Een zender die aan je voorbij gaat. Als een onbekende.
Je weet onbewust dat je niet voor elkaar bestemd bent.

Maar de media porren je aan. Je even te vergapen
aan dat verrimpelde verlangen.
Van belegen mannen en vervlogen vrouwen.

En ach, jawel, de geur van romantiek, vergeet je niet.

En toen gebeurde het. Het onverwachte.
Tussen de gegadigden zag ik een klasgenoot.
In een ornaat zoals ik hem nog nooit gezien had.

Ontdaan van de toga van zijn waardigheid.
Werd hij een man van (veel) vlees in korte broek.
Alleen zijn woorden bleven trouw aan zijn jargon.

Ik vrees dat de liefde niet op hotel gaat. Als een camera je bespiedt.

 

 

PS.
Het gaat mijn petje te boven. En ik denk aan Dirk de Wachter.
'Spreek de liefde niet uit of ze fladdert al weg voor je ze ziet...'
of iets van die strekking.

Ik vermoed dat ze ook op de vlucht gaat
als er een camera als vlindernetje gebruikt wordt.

Pudeur en schroom, zijn niet meer van deze tijd.
Ik ben nog opgegroeid in een tijd
dat alleen onze ogen mochten spreken.
De liefde was gesluierd. En ooit zouden wij ze ontbloten.

 

PS.
Maar ik ben nieuwsgierig en benieuwd hoe die dartele bejaarden
zich gaan redden.
Uit hun overgave aan het beeld. En de romantiek.

Hoe kijken ze nu naar zichzelf. Wie zijn ze en wie niet.

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=IE37v_R5VNM

 
 
www.youtube.com
by VIER LIKE & ABONEER voor dagelijkse video's.

 

 

306699

 

16-11-16

een onmogelijk verlangen?

 

pag. 60.

Een manier om te ontsnappen aan hechting, geen blijvende relatie aan te hoeven gaan, is het erop na houden van een platonische relatie. De virtuele liefde via internet bijvoorbeeld. Zoals eerder gezegd belooft deze vorm van liefde de duurzame liefde niet.

Vanaf het ogenblik dat ze samenwonen, lopen deze paren vaak tegen de realiteit van het samenleven aan. In de liefde moet je elkaar onder ogen kunnen komen. Meer dan dat: de ware liefde zit ook in het vlees. Zonder seks heeft de liefde een wezenlijk tekort, want het menselijk dier moet ergens heen.  Bij sommige  geliefden die corresponderen via het internet kan de seksuele achterpoort soms aberrante vormen aannemen.

 Uit 'Liefde Een onmogelijk verlangen?' - Dirk de Wachter

 ...


Stilaan word ik een analfabeet.
Hoewel ik kan lezen. En schrijven.
Maar deze tijden verwachten meer.

Van een Homo Sapiens.

Apps en van die toestanden.
Het is spijkerschrift voor deze geletterde heer.
Hiërogliefen voor buitenaardse wezens.

Maar ik hoop dat ze aan één taal niet raken.
Die van de liefde.
Waarover men niet spreken kan.

Of ze is meteen verdwenen. Tussen het vlees en de seks.

 

 


PS.
Dirk dW en het vraagteken.
Het boekje is licht en flinterdun. Bijna doorzichtbaar.
Ware het niet dat het over de liefde ging.

Haar gevaren, gemis en verlangen.
Haar wegeltjes en valkuilen.
Haar verzuchtingen en vergissingen. Tussen het Tinder-gevlinder.

Dirk spreekt als een orakel. Ik zou zeggen als een Vestaalse Maagd.
Ach, wat geheimzinnigheid moet kunnen.
Dirk heeft zijn eigen alphabet. In de wereld van De Wachter.

Hij houdt van strohalmige gedachten, gewonigheid en zottigheid,
paradijselijkheid, van duurzaamheid en bescheidenheid.
Enfin, veel heide. Zoals ik kende in de Kempen.

Toen ik een jongetje was en losgerukt werd uit m'n nest.
Om naar de stad te gaan studeren.
Tussen de muren waar liefde in een hostie en een remonstrans zat.

Maar daarbuiten, ver te zoeken.

 

PS.
Het boekje, in tegenstelling tot de liefde, is licht verteerbaar.
Ik kan het u aanbevelen.
Zelfs de liefde. Met een vraagteken.

Blijf verlangen.

 

  295.627

28-09-16

De tranen van een burgmeester


... Ik geloof dat.
Maar dat verplicht de burgemeester nog niet om tijdens dat interview emotioneel te worden.
Hij weet op het moment zelf ook wel wat de impact daarvan is.

PC

...

Beste P.,

u bent wellicht een man van de ratio.
Kennis is geluk. Ik hoop het voor u.

U weet, ik vermoed.

Zelf ben ik een man van de emotie.
Diep verdriet en hemels geluk.
Ze liggen dicht bij mekaar.

En jawel, ik ben al eens in tranen uitgebarsten.
Zonder tv in de buurt.
Maar wel op het werk. Gênant.

En toch kies ik voor het weke en weemoedig jongetje.
Ooit was ik een kei. Gevoelloos.
Om een v-echtscheiding te overleven.

Geloof me, ik wou dat ik weer eens kon wenen.

 

...

 


De burgemeester, keurig in pak met afgeborstelde taal,
werd plots een gebroken jongetje.
Toen hij sprak over de dood van z'n vader. Bij Friedl' Lesage.

Meteen daarna had iedereen z'n mening en oordeel over deze ingehouden tranen.

De sociale media en de échte
kijken diep in de ziel van hun slachtoffers.
Harde heelmeesters met wrede diagnoses.

Ik heb het moeilijk met deze kakelende medemens.

En dan maar verlangen naar ingetogen stilte.
Eilanden van rust in de drukte.
En Dirk De Wachter aanbidden als de nieuwe Heiland.

Van het kleine on'geluk.

 

 


PS.
Soms kan ik me niet bedwingen en reageer. Op FB. Zoals hierboven.

Touché - zondagochtend - radio1

Overigens ben ikzelf ook een gelovige. In het 'evangelie' volgens Dirk dW. En z'n blijde boodschap.

 

290613

25-08-16

een nachtzoen van Dirk

 

 

https://vimeo.com/150992131

 
 
vimeo.com
Deze lezing in Studio Inspiration legt de link tussen de kunstwerken van Jan Kersschot en de theorie van Levinas. Psychiater Dirk De Wachter verwijst naar onze ...

 

 

https://vimeo.com/162809672

 
 
vimeo.com
Psychiater Dirk De Wachter houdt een pleidooi voor zingeving. 'Wij mensen zijn veroordeeld tot zin. Onze hersenen kunnen niet anders.' Elk psychiatrisch…

dank u en slaap wel!

 

 

 

 

 

29-07-16

De zomer van een naaktslak

  

Zomer. Tussen de aanslagen door
even adem halen.
Alsof er niets gebeurd is.

Ik kijk elke komkommeravond naar Vind je lief.
Met grote ogen.
Naar het gemak van jagende of falende Cupido's.

Speeddating. Volle kracht vooruit. Vier minuten krijg je.
Alsof de liefde op het schap van een warenhuis te grabbel ligt.
Zomaar tussen de droge voeding.

Hoe mannen en vrouwen,
onder het nieuwsgierige oog van een onbeschroomde camera,
zich achteloos ontbloten.

Kwetsbaar. Als een naaktslak.

En onherroepelijk zichtbaar.
Terugspoelen en op pauze drukken.
In de zetel genieten wij als ramptoeristen.

Van de liefde. Die we verloren of verlangen.

Kijken is dubbel en dubieus.
Wij sluiten onze ogen niet.
Voor dit macabere en tedere spel.

Van wat ons het meest dierbaar is. De liefde en de geliefde.

 

 


PS.
Vind je lief. TV op één. Van maandag t/m donderdag.

PS.
In mijn tuintje heb ik een waar slagveld aangericht. Met blauwe korrels.
Om de jonge hortensia's te beschermen.
Tegen de vijand.
Naaktslakken tekenen nu hun langzame dood met slijmsporen.
Gedesoriënteerd trekken ze iets wat op een kronkelende acht lijkt.
Op het einde sterven ze als een finaal punt. Brrrr.

PS.
Op een Blog zag ik het negatief van een foto.
De gezichten van de geportretteerden waren uitgewist door krassen.
Het lijkt me een metafoor voor onze tijd:
"Van selfie tot defriending...".

PS.
Ondertussen denk ik aan de woorden van Dirk de Wachter:

“Neem nu verlatingsangst. In onze hele maatschappij is eenzaamheid een gigantisch en groeiend probleem, onder meer als gevolg van het wegvallen van sociale netwerken.
En van de toenemende relationele instabiliteit, nog een kenmerk van borderline trouwens.
Uiteraard moeten mensen die elkaar niet graag meer zien, niet tot elkaar veroordeeld blijven.
Maar we zijn consumenten geworden in de liefde. Voldoet een relatie niet meer op alle vlakken,
dan gaan we op zoek naar een andere partner.
We verdragen niet langer de verveling die eigen is aan het leven en aan elke relatie.”

 

 

285533

 

 

12-01-16

Ook zangers sterven

 


Alsof God gestorven was.
Maar dat kon niet.
Want die was al dood.

Nu bleek het een zanger te zijn.

 

 

Wie is opgegroeid met David Bowie,
denkt ten onrechte hem ook persoonlijk te kennen, zegt filosoof Johan Braeckman (UGent).
"Er was altijd wel iets over hem te zeggen. Bowie kwam vrijwel dagelijks op de televisie, de radio, hij stond in alle boekjes.
Decennialang is hij erin geslaagd om voortdurend in de aandacht te blijven,
kwam hij elke dag in ons leven. Daarom reageren zovelen op zijn overlijden alsof
ze een hechte vriend of familielid verliezen.
Maar ons brein vergist zich in zekere zin."

Uit De Morgen - 12 januari 2016

 

 

 

PS.
Ik heb niets
tegen zangers. Welk geslacht ze ook hebben.
Ze maken ons gelukkig. Somigen toch.
En laten ons vergeten.

Nu en dan: zelfs het leven.
De dagen dat onze somberte naar de dood verlangt.
Het eeuwige vergeten.

Maar waar ik het moeilijk mee heb (och, god),
zijn de hypes. Die onze geesten uithollen. De manies.
Die ons uitzuigen. Tot we leeg zijn.

En verloren lopen. In het on'geluk.
Dat we niet vinden.
En dan naar Dirk De Wachter verlangen.

Liever dan te wachten op God of Godot.

 

 

God is dead. God remains dead. And we have killed him.
How shall we comfort ourselves, the murderers of all murderers?
What was holiest and mightiest of all that the world has yet owned has bled to death
under our knives: who will wipe this blood off us?

What water is there for us to clean ourselves?
What festivals of atonement, what sacred games shall we have to invent?
Is not the greatness of this deed too great for us?
Must we ourselves not become gods simply to appear worthy of it?


— Nietzsche, The Gay Science, Section 125

Uit Wiki

 

 267604

24-09-15

De jager in een bos vol nimfen en Werkwoorden

 

“We willen alles perfectioneren, alles lijkt maakbaar,
als je maar hard genoeg je best doet. Zelfs in de liefde willen we de ander kneden,
zoeken we naar de perfecte relatie op maat. We zijn ziek in maakbaarheid.
We hebben God in de hemel afgeschoten en zijn zelf God geworden.
Dat is een vergissing. ..."

Uit een interview met Dirk de Wachter.

 

 

Laat de liefde
geen betrekking of werk worden.
Een nine-to-five-job.
En daarna onbetaald in stand-by.

Tot het een klus en een karwei wordt.

De liefde heeft geen recht,
maar is een voorrecht.
Een cadeau.
Zonder CAO.

Geen jaarlijkse onderhandelingen
met je werk'gever.
Van wie je werk'zekerheid eist.
En zo niet, je een stakingsaanzegging indient.

Als de liefde
toch een werkwoord zou zijn,
laat het dan geen job worden.
Met een C4, voor als het over is.

Liefde koester je
als de warmte.
Je kan ze niet isoleren. Of binnen houden.
Ze ontsnapt uit kieren en spleten.

Tot het kil wordt. Binnenin. Als de winter.

 

 

PS.
Weer stevig verdwaald. En gevonden
wat ik niet zocht.

Ik beken: toch een beetje verslaafd
aan die zachte stem van de verdrietdokter: Dirk de Wachter.

Ik lees en luister. En geniet.
En leef verder.

PS.
Voor alle duidelijkheid: ik had mijn dagboek al geschreven
voor ik de teksten van de zalvende zieleknijper vond.
Ik zocht wel naar een gepast citaat.
En je vindt ze als paaseieren zo veel... zelfs na Sinksen.


PS
Liefde is een woord, maar geen werkwoord.
‘Werkwoord’ veronderstelt inspanning,
en dat is niet van toepassing op ware liefde.
Liefde wordt pas een werkwoord als het niet goed gaat.


http://www.dewereldmorgen.be/artikel/2015/05/05/dirk-de-wachter-steeds-meer-mensen-voelen-dat-er-iets-niet-klopt


Proberen we de liefde in te passen in een bedacht schema, dan komen er barsten en problemen.
De zelfgenoegzame ik die wil dat zijn geliefde perfect in zijn bestaantje past, doodt de liefde.
Liefde is een blijvend verlangen. Bevredigd verlangen leidt tot leegheid.
Niet verliefd, want verliefdheid maakt blind en is hormonaal gestuurd, maar blijvend verlangen en nieuwsgierig zijn.

 

Ik vermoed dat iemand citaten uit zijn boek
'Liefde een onmogelijk verlangen?' op een PDF-bestand gezet heeft. (Zie lager).
Want er lopen nogal wat zetduiveltjes in rond.

http://www.creashock.be/Egoshock/media/EGODOWNLOADS/Liefde%20Dirk%20De%20Wachter.pdf

 

 

 

 

23-09-15

Inbeelding

 
 
https://www.youtube.com/watch?v=S0gdydnidWo
 


 
ik heb zo weinig geleefd.
Voor velen.
Terwijl ik in mijn stad de stenen telde.
 
En ze neerschreef. Eén na één.
Tot ze gingen leven.
In mijn ongehaaste verbeelding.
 
Geen dotje mos
of ik hield het onder de loupe.
En als ik thuis kwam
 
dan vertelde ik over dat verre groen
aan mijn tuindeur.
En ze lachte zich krom.
 
Omdat achter haar
geduldige huid
er een wereld vol duizenden tinten lag.
 
Te wachten. Op mij.
 
 


 
Kijken doe je met je ogen, zien met je ziel.
Jeroen Krabbé

 

En liefhebben met je herinnering.

https://www.youtube.com/watch?v=islwWH94X00

 

 

18-09-15

Zo leeg als het leven...

 

 

 

 

Dit moet je zien ...

maar opgepast!  het zou je geestelijke gezondheid

kunnen schaden

of redden ...

 

https://www.youtube.com/watch?v=S0gdydnidWo

10-06-15

Tussen verlangen en gemis

 


luister, ik hoor
de zee zwemmen
in het lover
van de hoge bomen

en verlangen danst
een pirouette van tristesse

hier hangt
er nu een dikke mist
gemis
die ginder optrekt

van zodra het aangekomen is

en zo schommel ik
een kind
onder een kersenboom
van ongrijpbare vruchten

een onmogelijk verlangen

drijft mij
door lege straten
naar het einde
waar een ander begin

te wachten ligt.

 

 

PS.
Die eeuwige strijd tussen gemis en verlangen.
En hun kind: onrust.
Die hopeloze hunker naar morgen als het vandaag is.
En naar gisteren als de tijd tegenwoordig is.

Zo zal ik tot mijn einde
eeuwig onvoltooid verleden tijd blijven.
Onvoltooid ook als het voltooid gedaan is.

 

PS.
Ik hoor het Dirk de Wachter nog zeggen bij Friedl':
'ik moet een evenwicht zoeken tussen dat publiek leven en mijn
werk van psychiater'. (Quote uit m'n geheugen.)
Vandaag lees ik in De Morgen
dat hij met Eva Deroover een muziektheatertour maakt:

Liefde, een onmogelijk verlangen.

Ik vermoed dat hij ook worstelt met het dilemma tussen 'woord en daad'.
En de praktische bezwaren.

 

 

 

07-05-15

Stijl - niet wat, maar hoe

 

Ik moet nu spontaan denken aan Bukowski’s gedicht 'Style'.

“Style is the answer to everything.
 A fresh way to approach a dull or dangerous thing
 To do a dull thing with style is preferable to doing a dangerous thing without it
 To do a dangerous thing with style is what I call art
 
 Bullfighting can be an art
 Boxing can be an art
 Loving can be an art
 Opening a can of sardines can be an art”

Het is niet zozeer wat je doet, maar hoe je dingen doet die ze betekenis geeft.


Dirk De Wachter in De Wereld Morgen.

http://www.dewereldmorgen.be/artikel/2015/05/05/dirk-de-wachter-steeds-meer-mensen-voelen-dat-er-iets-niet-klopt

...

 

Het is zoals wakker worden
in het zonlicht.
De dag is dan ànders.

Je gedachten passen zich aan.
Ze moduleren op de intensiteit
van clair obscur.

Dirk De Wachter formuleerde het adagium
dat ik al gans mijn bewust leven navolg.

Het is niet zozeer wat je doet,
maar hoe je dingen doet die ze betekenis geeft.


En van Bukowski werd ik ook vrolijk:
“Style is the answer to everything."

Met dit soort zinnen wil ik brevierend
aan de dag beginnen.

 

 

 

PS.
Soms als mijn vingers een moeilijke zin neerpennen,
ga ik even checken of de bewering wel kan kloppen.
En jawel, is het niet meteen een politiek correcte definitie,
dan lijkt de zin mij toch aanleg te hebben voor een metafoor.

 

244944

07-11-13

Een scharrelbestaan

 

Ik lees de leegte
bij grote denkers.
En het on'gemak van hun bestaan.

Zelf leef ik als een scharrelkip.

Wat Nolens, Tellegen
Dewulf, Ducal of een ander letter.
Ik krab mezelf bijeen tot een bestaan.

Van ondergeschikt belang.

Het vroeger en het nu.
En hun valse profeten die de dagen dirigeren.
Ze hebben altijd al bestaan.

Misschien kakel ik wat ongerijmde woorden.

Dat zal wel.
Maar liever mijn onnozel en banaal gezang
dan de dure filosofie van die kraaiende hanen.

Zij tellen zelfs niet meer tot drie. Vooraleer ze liegen.

 

 

PS.
Na de radio en de tv, nu een boek.
'Dat heet dan gelukkig zijn.'
Een titel geleend van een oud liedje.

Alles wat de heren zelf doen
om rijk, beroemd en gelukkig te worden,
raden ze af aan hun publiek.

Koop mijn boeken, maar leef niet zoals ik.
Het verlangen van de kleine mens zou wel eens zo groot
kunnen worden dat er voor hen niets meer overschiet.

 

PS.
Kleine mensen, meen ik, moeten enkel genieten
van de schoonheid van hun woorden.
En daarna 'eigenzinnig' verder leven.

 

Ach, de jaren vijftig en zestig, zeventig en tachtig ...
er valt uit te leren dat de heren elkaar 'voort-durend' tegenspreken.
De tijd is het bewijs.

  

185666

13-08-13

De prediker van het ongeluk

 


Goud met een beetje ongeluk

 

Gisteren ben ik onverwachts
op een goudader gestoten.
In plaats van die heimelijk te verbergen
wil ik hem delen.

Ook mijn vragen.

Zo zag ik Dirk De Wachter pleiten
voor een beetje ongeluk.
En het vingertje opheffen tegen de meritocratie. (Zijn dada)
En die afschuwelijke luxe en weelde waarin WIJ baden. (Pluralis majestatis)

Ondertussen woont hij in een herenhuis en rijdt rond in 'n prachtig sobere Porsche.


Mijn vraag:
'Als het geluk en de zin van het leven toch elders ligt
dan in het werkwoord 'avoir',
waarom omringt hij zich dan met zoveel 'hebben'?

En vergeet hij de impact van: 'geen woorden maar daden'.

Is hij niet de nieuwe prediker:
'luister naar mijn woorden maar zie niet naar mijn daden'?

 

Ik wens je veel geluk met het delven naar dit goud.
Plus est pour vous.

 

 

 

 

 

PS.

Wil u alleszins de reactie van Dirk De Wachter onderaan lezen. Niet alles is wat het lijkt.

 

PS.
Hoe kan het nu anders dan dat mensen denken
dat de heer De Wachter gelukkig is 'omdat' hij zich weet te omringen met kennis en luxe?

Hij lijkt mij een afspiegeling van 'de kerk' die pleitte voor armoede
maar zelf leefde in rijkdom.

Niemand had een groter huis dan de pastoor in het dorp.
Geen dorpeling at en dronk als hij. En had bovendien nog een meid.
Voor alle werk.

 

PS.

Voor alle duidelijkheid: ik vind DDW een geweldige kerel en luister graag naar hem. Omwille van de Troost en de Schoonheid. Maar 'de Waarheid'? Die is voor iedereen anders, vrees ik. En ligt gebonden aan tijd en ruimte.

 

http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1356595


http://programma.ntr.nl/10577/ntr-academie/archief/2013/2

 

 

 176.769

01-03-13

De kracht van een strijkijzer


Therapeutisch strijken. Een synoniem voor schrijven.

Ik zit op zolder, dichter bij het licht.
De kerkklokken wuiven een dode uit.
Maar in mijn hoofd leeft het blauw. Helder.

Dankzij mijn strijkmeester: de radio.
Hij die de valse plooien uit mijn dag strijkt.
Ik luister naar Dirk De Wachter.

Dierbare lezer-es, geef jezelf wat lente cadeau.
En maak een beetje tijd vrij.
Want vrije tijd is meer dan wat wit zand.

Laat de winter wegwaaien uit je hoofd.

 

 

 

 

 

 

http://www.radio1.be/content/de-boeken-van-dirk-de-wachter

 

PS. Ik vond nog wat andere teksten terug. In dit kladblok.

 


De koelte hangt als een schaduw
over de avond.
Het alfabet richt zich op
zoals een hortensia die water kreeg.


Waarom besteed ik zoveel
woorden, tijd en plaats aan
onbeschaamde heren. Het kunnen dames zijn.
Vermomd met mannelijke gebreken.

...

Toen was geluk heel gewoon

Toen ik nog gisteren was
en de avond een boutade
voor ouden van dagen

toen de zee
nog in een emmer ging
tot aan mijn 'chateau du sable'

toen moeder nog
mijn geliefde was
en later niet bestond.

 

 

 

 

 

 

02-02-13

Van dochters en vergeet-mij-nietjes

 


Ook met het venster open
kan de ochtend gesloten worden.
Een telefoon naar je dochter, die nog slaapt.
Al is het bijna middag.

En meteen slaan de tentakels
van je zorgen alarm.
Knipperende vragen: 'waarom?'.
Dit wit, dit troostend behang luistert.

Ik adem angst.

Ik schrijf mijn vingers leeg.
En hoop dat mijn hoofd volgt.
Loslaten, zeggen de weten-schappers.

Maar ik zou niet liever, hoor ik me denken.

Papa ben je tot aan je graf,
of de strooiweide. En de wind die je wegblaast.
Pluisjes dood. Verpulverd leven.

Misschien word ik ooit nog een 'vergeet-mij-nietje'.

 

 

 

 

 


PS.
Hoe kan je een kind ooit loslaten, vraag ik me af.
O, met gemak, als je merkt hoe 'gelukkig samengesteld' ze zijn.
En dan nog...

Als ik ooit reïncarneer dan moet het als een struisvogel zijn.
Met z'n kop diep in het zand.


PS.
Wil je binnen een uur terug bellen, vraagt ze. Slaapdronken.
De kinderen zijn beneden.

PS.
Nooit vergeet ik mijn 'zolderkamerjaar'. 2009-2010.

PS.
Vanochtend hoorde ik Dirk De Wachter op de radio.
'Voor problemen van gewone levenszorgen... meteen medicatie.
Mensen vragen een pil, een vlugge oplossing zonder verder na te denken.'

Ik googlede even tot bij hem.

Ken je dat citaat van Arnon Grunberg?
‘Er bestaan alleen patiënten. Sommige patiënten weten zich staande te houden
ten koste van andere patiënten en die noemen we daarom geen patiënten.
Die noemen we geslaagd.’

Dat vond ik een mooi motto voor mijn boek Borderline times.”
Daarin laat professor De Wachter zien hoe
de negen symptomen van de persoonlijkheidsstoornis borderline aanwezig zijn bij ons allemaal.
“Als ik vandaag als psychiater naar onze maatschappij kijk,
dan is dat met een onwaarschijnlijk gevoel van herkenning.
De symptomen die ik dagelijks vaststel bij mijn patiënten met het borderlinesyndroom,
zie ik ook bij zogenaamd gezonde en geslaagde mensen.
Achter het masker van succes vind je ook bij hen eenzaamheid en de angst om alleen te zijn,
relationele instabiliteit, impulsiviteit, gevoelens van leegte en zinloosheid …
De lijn tussen ziek en niet ziek is flinterdun. "

PS. Zopas nog dit gevonden:

http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/mediatheek/programm...

 

 

157.207