07-05-17

de verwondering

 

 

 

 

Zopas intens genoten van Connie.
Bij haar kan dat makkelijk zonder lijf of leden.
Ik drink haar liever. Inhaleren ook.

Gulzig zelfs.

Ik savoureer haar hersenen. Pars pro toto.
Jawel, want dàt is voor mij haar lekkerste deel.
Haar woorden en zinnen. Volgepropt met gedachten.

En gutsend uitgegoten.

 

 

Als ik een woord zou moeten kiezen
uit de Dikke van Dale,
dan zou ik verwondering of ontroering nemen.

Denk ik.

En liefde dan, hoor ik je vragen.
Zij passeert enkel
via die andere, vermoed ik.

Geen liefde zonder verwondering.

En ontroering
die kan ook enkel groeien uit dat gevoel.
En dan heb ik het niet over verbazing of wat anders.


Bewondering kan tot liefde leiden.

Jawel, dat zou kunnen, meen ik.
Maar geen dankbaarheid of bewondering
zonder verwondering.

Daarin geloof ik.




PS.
Connie is een mens, maar ook een mes.
Ze snijdt langs twee kanten.
Ik denk dat het een kreng is. Dichtbij.

Maar wat verderaf of als schrijfster,
adoreer ik haar.
Nooit zegt ze zomaar wat.

Geen bladvulsel, geen ruis, geen beeldpollutie.

Zopas luisterde ik weer met verwondering
naar haar.
Ontroerd. En met een innige bewondering.

 
 

https://www.npo.nl/de-kerstverwondering/26-12-2016/KN_168...

 
www.npo.nl
Schrijver Connie Palmen groeide op in een katholiek nest in Brabant, maar brak met het geloof. Ondanks dat houdt ze nog steeds van God, ook al bestaat hij volgens ...

 

 

14:57 Gepost in Dagboek | Tags: connie palmen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook

het grote Nee

 

 

 

Voor sommige mensen komt een dag waarop zij
het grote Ja of het grote Nee moeten zeggen.
Het blijkt meteen wie het Ja in zich gereed heeft,
en na het gezegd te hebben gaat hij

verder in eer en in vertrouwen op zichzelf.
Wie weigerde heeft geen berouw. Werd het hem weer gevraagd,
nogmaals zou hij nee zeggen. En toch richt dat nee
– het juiste – hem ten gronde voor heel zijn leven.

Uit 'Che fece…Il gran rifiuto’ - K.P. Kavafis

 

 

Ik ben een sommig mens.
Altijd moeilijk gehad met ja en neen.
Vooral neen lag ongemakkelijk op mijn lippen.

Ik voelde immers zelf de pijn van dat onbarmhartige woord.

Ik kwetste dan die andere
maar impliciet eveneens mezelf.
In feite wees ik af wie ik was.

Slechts een kleine ja. Te laf voor dat Grote Nee.

 

 

PS.
Nog elke dag doorkruisen ze mijn leven.
De twijfel werd niet kleiner.
En mijn neen bleef een slaafse ja.

Zo leefde ik het leven van een ander.

En bleef die dromerige nee
een klungelaar.
Hij geraakte niet verder dan wat gemis en verlangen.


 

https://www.youtube.com/watch?v=f22mLKWZNzk

 
 
www.youtube.com
Bru∙Taal is een fonkelnieuw literatuurfestival dat meteen groots inzet met klinkende namen van elders en bij ons. Eén van hen is Connie Palmen, die wij bij h...

 

 

 315861

 

 

10:02 Gepost in Dagboek | Tags: connie palmen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

03-05-17

het geluk van de eenzaamheid

 

Iedere schrijver is een vrijwillige banneling die de familie en het land dat hem baarde moet verlaten om zich aan de macht van een zichtbare of onzichtbare dictatuur te onttrekken. Net als alle emigranten ter wereld doet hij dat omdat hij op zoek gaat naar een ander geluk dan dat waaraan het lot hem kluisterde. Ik was geen schrijver geworden als ik niet aan een voorgeschreven leven had willen ontsnappen en naar het hogere wilde reiken, naar dat wat ik 'het geluk van de eenzaamheid' ben gaan noemen.

Uit: Het drama van de afhankelijkheid - pagina 252 - Connie Palmen

                                                     ...

Als ik me goed herinner, hadden we ooit een vak: ontleden.

Een zin dissecteren. Tot op het bot en na de komma.
Desnoods tot aan de vernietiging van elke betekenis.
De chirurgie van het lezen is een gevaarlijk metier.

De zoektocht naar naamvallen en verbuigingen,
de vervoegingen. Le conditionnel zelfs le plus-que-parfait.
Terwijl vervoering de enig juiste vertaling is.

Van onderwerp naar lijdend voorwerp.

Ze geuren naar liefde. Deze substantieven.
En haar bijvoeglijke naamwoorden. Verliefd en verlaten.
De accusatief van j'accuse. En ego de dader.

O, wat verdrink ik graag in een zee van woorden.

Maar wat ben ik bang
voor elke traan.
Van gemis of verlangen.

Vooral die van verdriet.
Ik doe soms alsof ik ze niet zie.
Want ze verscheuren mij.

Ook al vloeien ze voor mij. Ik sterf nooit als overwinnaar.





PS.
Ik heb in mijn leven menig vrouw zien wenen.
Elke traan was er één te veel.
Behalve die van blijdschap.  Die waren nooit alleen.


Zijn het bijwoorden: verliefd en verlaten? Of misschien zelfs werkwoorden.

PS.
Op tafel ligt Connie. Open en bloot.
Zij snijdt diep in mij.
Ik begeef onder haar frivole eruditie.

Zij tracht mij het verschil uit te leggen tussen
lectuur en literatuur.
Prêt-à-porter of haute couture.

Ik voel me een kleermaker. Passé et démodé.

 

 315466

 

 

11:03 Gepost in Dagboek | Tags: connie palmen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

28-03-17

C'est la phrase

Woolf geloofde niet in een objectieve, ware werkelijkheid, alleen in de persoonlijke ervaring ervan, een ervaring van de geest, van het bewustzijn. In haar essay MR. Bennet and Mrs. Brown (1923) neemt ze stelling tegen de eis van sociaal en politiek engagement die een voorgaande generatie schrijvers aan de literatuur stelde. Straatrumoer, actualiteit en sociaal engagement leverden in haar ogen dorre romans op waarin geen enkel personage de lezer kan laten weten wat het is om individu te zijn, om de realiteit persoonlijk te ondergaan en desnoods te misverstaan.

Uit ' Het geluk van de eenzaamheid' - Connie Palmen
Essay in de verzameling Het drama van de afhankelijkheid - pag. 263

 

                                                            ...

 

Het licht van de ochtend
ligt als een leeg blad over de blank gemarmerde tafel.
Een tabula rasa die ik mag betreden. Als ontdekker en schepper.
Van zwart over wit.

De kleine god van papier. Een oude kleuter die kleurt, knipt en plakt.

Ik had een literaire week nog voor de boekenweek begon.
In gesprek met twee dichters en een non fictie schrijver.
Iedere keer met een andere textuur. Van vorm en inhoud.

Pakje en verpakking.

De non fictie schrijver vecht nog altijd om de wereld te veranderen.
Hij is Aanklager en Rechter.
Uiteindelijk kwamen we tot een minnelijke schikking.

Hij zou de Wereld en de Mensheid redden.
Ook in mijn naam. En het deel van mijn Schuld op zich nemen.
Zodat ik mij met een gerust geweten kon toeleggen op de kleine wereld.

De keukentafel, de dingen die voorbij gaan, kinderen en kleinkinderen.
De wereld van elke dag.

Die ongevraagd maar dringend voor je deur staat.

De tastbare hulp.

Hij zou dan, niet gestoord door de dagelijkse banaliteit,
de Geschiedenis ondersteboven halen, en als Rechtvaardige Rechter
Regeringen naar de Rechtbank leiden. En in zijn laatste boek ook nog het Klimaat redden.

Het leek mij een faire deal.



PS.
De non fictie schrijver boert niet slecht. Aan één boek van Aanklacht,
hield hij een buitenverblijf over. In la douce France.
Waar hij nu de sterren van de hemel schrijft.

Zijn woede rendeert.

Schoonheid is voor dichters en dromers.
Zij die investeren in weerloosheid en ontroering
kunnen niet leven van hun nutteloze zinnen.

Tussen de bloeiende seringen. Onder de maan op de lange rivier schuift zijn kano naar zee.




 311254

 

26-03-17

de schrijver is een emigrant

 

"Het schrijven van een verhaal is voor mij een alibi voor het schrijven zelf.
Het verhaal interesseert me niet, mij interesseert het schrijven. Het ontdekken van dingen.'
Cees Nooteboom.
                                                                     ...

Dit citaat haal ik uit Het geluk van de eenzaamheid. Van Connie Palmen. Pagina 252.
Dat opgenomen is in haar pas verzamelde essays Het drama van de afhankelijkheid.

                                                                      ...

 

Het is een schitterende ochtend. En de glanzende dag duurt een uur minder lang.
De directeur van de Chronos heeft dat zo geregeld.
En wij de bewoners van de tijd zijn de verliezers. Of de winnaars.

Al naargelang.

De wereld verandert niet door het tikken van mijn vingers.
Of door de woorden die ze als sporen achterlaten op dit wit.
Alleen deze ruimte wordt anders. En ik.

Ze maken van mij een emigrant. Ik verhuis even en gedeeltelijk.

Naar hier. Waar ik later kan terugkomen.
Een plek die niet meer leeg is.
Waar ik een stuk van mezelf achterlaat.

Een eiland van gedachten.

Later als ik nog ouder word
en als SKYNET het wil,
dan kan ik me komen bezoeken.

Zoals een dode in het graf. Op een kerkhof.


Dan kan ik me herdenken.
Misschien mijn hoofd schudden.
En denken...

wie was die man?


...

 

'Waar zouden boeken anders voor zijn dan om ons te veranderen?' vraagt een personage
in Coetzees roman Zomertijd (2009) zich retorisch af.

Pag. 253 - Het drama van de afhankelijkheid.

 

 

311093

17-03-17

De ontsnappingsroute

 

 

 
Connie Palmen 

De zonde van de vrouw.  3,50 €. Vanaf 25 maart in de boekhandel.

 Highsmith herkent het pessimisme van andere naoorlogse schrijvers. De Tweede Wereldoorlog heeft eens en voor altijd duidelijk gemaakt dat het absurd is om te rekenen op een beloning voor een moreel hoogstaand en deugdzaam leven. Goed en kwaad zijn onontwarbaar verstrengeld geraakt en ze hebben elkaar besmet. ‘Misschien dansen God en de Duivel hand in hand rondom elk afzonderlijk elektron’, schrijft Highsmith in Vreemden in de trein. De aard van het kwaad is, naast het geweten en de identiteit, haar grote thema. Wat haar werk zo verontrustend maakt is dat de zonde nagenoeg altijd zegeviert over de wet. Door de lezer op te sluiten in het perspectief van de moordenaar bewerkstelligt ze dat hij zich vereenzelvigt met de dader en er genoegen in schept dat de misdaad niet wordt bestraft. De protagonisten misleiden de handhavers van de normale orde, ontsnappen aan het wettelijke gezag, en ze gaan niet gebukt onder een allesverterend schuldgevoel vanwege hun slechtheid. In de wereld van Highsmith heerst een haast vrolijke onverschilligheid ten aanzien van het goede. In een interview typeert ze de stereotiepe moraal als ‘hypocriet en onecht’. Ze onderschrijft het amorele gedrag van haar personages omdat ze blijk geven van moed en verbeeldingskracht, en omdat ze het leven leiden als kunstenaars die zichzelf de wet stellen.

Liefde en geluk zijn in de wereld van Highsmith alleen mogelijk dankzij de verbeelding, of dat nu die van een nieuwe identiteit of van een ideale geliefde is. De verbeelding is voor iedereen noodzakelijk om te kunnen overleven.
...
Connie Palmen over Patricia Highsmith  Moeder Martini

Het thema van de Boekenweek 2017 is ‘Verboden vruchten’.
Connie Palmen onderzoekt in haar Boekenweekessay hoe de mens, dankzij de ongehoorzaamheid van Eva, mens kon worden.
Uit De Standaard der Letteren - 17 maart 2017

                                   ***

"Liefde en geluk zijn in de wereld van Highsmith alleen mogelijk dankzij de verbeelding, of dat nu die van een nieuwe identiteit of van een ideale geliefde is. De verbeelding is voor iedereen noodzakelijk om te kunnen overleven."


Elke dag moet ik mij opnieuw uitvinden. Het Alphabet is mijn Schepper.
Mijn geliefde god en duivel.
Het gevecht tussen goed en kwaad.

Op het slagveld van mijn geweten.

Vroeger kon ik vluchten.
Naar de biechtstoel.
Waar de vergiffenis wachtte.

Zodat ik kon herbeginnen. Aan de zonde. Van een vrouw. Zwak en weerloos.

 

 

 



PS.
Verwonderd over de taal van Connie P.
Afstandelijk. Ontdaan van zichzelf. Haar stijl ontbladerd.
Ze schrijft als een zeeman zijn dagelijks logboek.

Met de kilte van een notaris. Een Essay als een Akte.

En toch duurt mijn wachten nu al te lang.
Ik zal me haasten. Naar de boekhandel.
Ik zal het boek besnuffelen als een jong hondje.

Het open waaieren en de geur opsnuiven. Om te ruiken of het goed is.




310232

 

08:56 Gepost in Dagboek | Tags: connie palmen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

30-10-16

Lost in translation

  

Tot op het wit


En elke dag
zet hij zich aan tafel
en schrapt

hij schaaft en schraapt
de lichtheid
uit zijn bestaan

de lakens
de maan
en de rozen

en als de avond
het licht
uit de dag haalt

en het wit doorzichtig is
geworden als grijs haar
leest hij moeizaam

de overgebleven woorden:
liefde is
moeilijk te verstaan.

 

...

 

PS.
Gisteren mijn eenzaamheid bestreden met Connie P. in Wanderlust.
Eenzaam?
Het woord smaakt vies, terwijl ik het neerschrijf.
Onbekend ook.

Tenzij het die van Sartre is: de existentiële eenzaamheid. Waarover Connie sprak.

Die klinkt sjieker. En toegelaten.
Misschien moet je ze nu en dan wel wat etaleren.
Om filosofisch in het leven te staan.

In de ondraaglijke lichtheid van het bestaan.

Ach, misschien is het wel gerimpelde weemoed?
Aangewakkerd door de schemering.
Het duister voor de vensters.

Vanavond brand ik een kaarsje om mijn Sehnsucht te verjagen.

 

PS.
Omdat ik heimwee niet als het juiste woord aanvoelde,
schreef ik Sehnsucht.
Maar uit liefde voor de taal, tikte ik het toch eens in. Voor een check-up.
En schrok hoe Wiki het vertaalde.

Misschien ben ik wel "Lost in translation".
(Titel van een film).

 

 

 

Sehnsucht (emotie)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
 
Ga naar: navigatie, zoeken
 
Sehnsucht op een gevangenismuur

Sehnsucht is een onvertaalbaar Duits woord, volgens de Duden de "ziekte van het lijdzaam begeren" („Krankheit des schmerzlichen Verlangens“), is een immense hunkering naar een persoon of zaak waar men van houdt of begeert, en is verbonden met een intens gevoel van pijn door de onbereikbaarheid van het object van begeerte. Sehnsucht kan bij hen die eraan lijden ziekelijke vormen aannemen, tot en met een doodswens als gevolg.

Het woord wordt, onvertaald, in vele andere talen gebruikt en is in de Duitse literatuur van de 19e en 20ste eeuw een vaak terugkerend thema.

 

 293.567

07:36 Gepost in Dagboek | Tags: connie palmen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook

18-09-16

identiteit

 

cp4d667c3e-75d3-11e6-94b1-00163edf843f.jpg

 

“Alles begint pas op het moment dat iemand je liefheeft, dan word je pas iemand, dan pas krijg je een eigen identiteit”

Connie Palmen in Wanderlust - Canvas

 


Wie ben ik?

Hoeveel identiteiten heb ik? Gehad?
En als er dan iemand is
die mij niet meer liefheeft,
word ik dan minder dan ik was?

Wie was ik en wie word ik.

Is het de ander
die mij maakt.
Tot wie ik ben.

Of ben ik die ben.

 

 

 

PS.
Wanderlust. Het blijft een zegen op zondagavond.
Samen met de herfst ontwaken kaarsen op m'n schouw.

De herfst laat mij rouwen.
Om alles wat ik verloor. Wie ik niet ben.
En niet werd.
En naar wie ik verlangde.

Logboek van een zondagavond.

 

 

289898

21:22 Gepost in Dagboek | Tags: connie palmen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

20-07-16

Le mieux

 

 


Le mieux est l'ennemi du bien. Thomas van Aquino.
-Gehoord in Berg en dal, tijdens de strijk.-

 

Hier schuil ik in de kelder voor de zuiderse hitte.
In Frankrijk regent het.
Connie schrijft een logboek en rookt. Ik ruik de geur.
En krijg weer goesting. Voor het gesabbel op een pijp.

Maar sinds '98 ben ik geheelonthouder.
De hunker lost nooit op.
Zie ik op tv een rokende man, dan geraak ik in nood.
De krinkelende wierook rond je hoofd bracht afzondering.

Een walmende muur tussen jou en de anderen.

Sinds de hittegolf leef ik nu ondergedoken in dit huis.
Dat ik enkel kort verlaat voor de boodschappen.
Ik word een oude monnik.
De tijd hangt als een habijt over mijn dag.

Hij duurt langer.

Ik mis mijn stad met haar schone benen.
Nu moet ze op haar mooiste zijn.
Wuft en lichtvoetig. Het bloot amper bedekt.
De verbeelding ingehaald door de zichtbare werkelijkheid.

De terrassen begroeid met zonnige mensen.

Maar ik ben een koele minnaar van de overdrijvingen van Celsius.
Geboren in maart, op een zucht van de lente.
Het seizoen van verlangen. Na de winter, de warmte.

Ik ben een noorderling.

 


PS.
Ik tracht mijn tijd in huis zinvol door te komen.
Met al wat ik verzamelde aan Close up, Het uur van de wolf
of andere interessante uitzendingen.

Zij geven mij wat ik mis extra muros.
Zinvol. In beeld en woord.
Er passeren schilders en schrijvers, dirigenten en kunstenaars.

En plots kreeg ik zin in Connie P. Ik dook met haar de koele kelder in.

 

 

 

http://www.npo.nl/benali-boekt/10-04-2011/NPS_1172726

 
www.npo.nl

 

 

 

22:44 Gepost in Dagboek | Tags: connie palmen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

09-06-16

De erfenis

 

'Het gaat mij erom te laten zien dat het fenomeen van de zelfbespiegeling zo oud is als de straat en een verhoogde mate
van zelfbespiegeling treedt altijd op onder dezelfde omstandigheden, namelijk wanneer de noodzaak groter wordt om een onderscheid aan te brengen tussen wat oorspronkelijk is en wat niet, tussen leugen en waarheid, echt en onecht, fictie en werkelijkheid, tussen verzwijgen en openbaren.
Ik geloof niet dat de mensen zo wezenlijk veranderd zijn.
Wat in de tweede helft van de twingtigste eeuw veranderde was de status, het karakter en de kennis van een aantal zaken.
De status van het geheim is bijvoorbeeld ingrijpend veranderd en sowieso betekent zoiets als fictie niet meer hetzelfde
als een eeuw geleden. Zodra er sprake is van een crisis dan komt dat omdat er iets aan de hand is met het onderscheid
tussen het een en het ander, dat is vervaagd, dat is onduidelijker en complexer geworden.'

Uit 'De erfenis' - pagina 80 - Connie Palmen

 


Ochtend. Het zomert aan de oostenkant.
De gordijnen temperen de vroege warmte.
Aan de westkant op het terras
is het nog lente. Koel en groen.

Ik lees enkele bladzijden in 'De erfenis'.

De erfenis van je ouders
krijg je pas als ze dood zijn.
Op Connie hoef je niet zolang te wachten.
Ze is genereus.

Ik begrijp niet hoe ze zoveel rijkdom
kan stoppen in een novelle.
Of zie ik dat ik zo omdat ze blootlegt
wat ikzelf voel en denk?

En vinden anderen dat maar niks?

 


PS.
Het terras is amper enkele vierkante meters (klein of groot).
En hangt boven de tuin.
Een overdekt balkon.

De bomen aan de vijver kijken naar binnen.
De kikkers kwaken al weken, dag en nacht.
En de mussen sjilpen.

Nooit denken ze aan vertrekken.

 

 

281915

25-05-16

De keerzijde

 


'Mijn tijd is mijn leven,' had ze tegen hem gezegd.


Dergelijke zinnen heb ik later wel teruggevonden in
haar papieren. Het is ook waar dat ze nergens anders
zuinig mee was. Zowel zij als haar vrienden zijn de
meest gulle mensen die ik ooit ontmoet heb. Toen ik
haar eens vroeg naar een verklaring voor zoveel gulheid
zei ze dat dat logisch was, dat gierige mensen nooit
goede schrijvers konden zijn, nooit, en dat je dat aan de manier
waarop iemand met geld en goederen omging kon aflezen
hoeveel hij te geven had aan liefde, ideeën, bewondering,
vriendschap en al dat andere ontastbare.

'Het ontastbare is de keerzijde van het woord.' zei ze
en dat schrijven geven was, niet meer en niet minder
dan dat.

Uit 'De erfenis' -  Connie Palmen - pag. 5 (eerste pagina)

 

Ontastbaar.
Zoals een idee. Of een gevoel.
Ontroering.

Gemis en verlangen.

Maar het is er.
Zoals tijd.
En afwezigheid.

Begrippen die je vingers overstijgen.

Zij denken in termen
van aanraken.
De textuur van huid.

Papier of lichaam.

Ruimte en contouren.
Afgelijnd verlangen.
En gevuld gemis.

Met grenzen van dingen en mensen.

Misschien laat liefde
het tastbare wel verdampen. Grenzeloos.
Als être et avoir elkaar raken. En versmelten.

Tot de keerzijde van mekaar.

 


PS.
Zij raakt mij. Tastbaar. Met haar woorden.
Ik ken geen andere schrijver die mij met boeken
zo beroert.

Ik lees 'De erfenis' nu voor de tweede keer.
En weer ben ik weg. En mee.
Vanaf de eerste zin.

 

 http://uvi.skynetblogs.be/apps/search/?s=erfenis

 

 

 

280754

 

11-05-16

De lege kamer


totaal witte kamer

 


 Laten wij nog eenmaal de kamer wit maken
 nog eenmaal de totaal witte kamer, jij, ik

 dit zal geen tijd sparen, maar nog eenmaal
 de kamer wit maken, nu, nooit meer later

 en dat wij dan bijna het volmaakte napraten
 alsof het gedrukt staat, witter dan leesbaar

 dus nog eenmaal die kamer, de voor altijd totale
 zoals wij er lagen, liggen, liggen blijven
 witter dan, samen –

 

Gerrit Kouwenaar 

 

 

 

De lege kamer


Ooit wordt dit blad
een totaal lege kamer
ontheemd van mezelf

en ontdaan van de leegstand
van mijn gedachten
dat armoedig gezelschap

van wat er overblijft aan gemis en onvoldaan verlangen.

 


PS.
Om mijn één oog te sparen, doe ik ze allebei dicht.
Gesloten luiken.
Nu leef ik enkel van binnen. Midden m'n armtierig meubilair.

Mrs. Jones denkt hardop aan Sartre.
Als je eenzaam bent wanneer je alleen bent,
dan verkeer je in slecht gezelschap.

O, zeg ik haar. Maar ik teer op de welstand van anderen.
En luister naar Connie Palmen op de radio.
De avond dat ze de Librisprijs wint.

Nooit meer slapen, heet het programma.

Nooit meer zien, denk ik.
Slechts luisteren naar de armoede. In je hoofd.
Wat een wonder die herluisterbare radio.

Mijn hersenen vullen zich zacht met Connie.

 

http://www.vpro.nl/nooitmeerslapen/speel.POMS_VPRO_384539...

 
www.vpro.nl
Connie Palmen won dit jaar de Libris Literatuur Prijs, de prijs voor de beste oorspronkelijke Nederlandse literaire roman van het afgelopen kalenderjaar, voor haar boek 'Jij zegt het'. Nooit Meer Slapen komt rechtstreeks vanuit het Amstel Hotel in Amsterdam. Na afloop van de prijsuitreiking sprak Ester Naomi Perquin met de Connie Palmen.

 

 

21:47 Gepost in Dagboek | Tags: connie palmen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

10-05-16

Ik zeg het

 

Er leven mensen op deze aarde
die menen dat hun ego
de omtrek van de wereld heeft.
En hun navel het epicentrum is van dat universum.

Ik vermoed dat  Ilja Leonard Pfeijffer tot deze soort behoort.

Vermits ik mij momenteel moet redden
met twee vingers en één oog,
wil ik niet nutteloos mijn tijd en inspanning
investeren in dit pompeus exemplaar.

Liever doe ik m'n ogen alletwee dicht. Dat helpt.

 

 

PS.
U zal mij, in dit dagboek, nog niet dikwijls betrapt hebben
op een negatieve opmerking over een schrijver.
Zeker niet met naam. En toenaam.

Maar deze spuiter inhaleert werkelijk zijn eigen importantie
als een verstokte roker. En laat de walm als een laurierkrans
over zijn hoofd krinkelen.

Er mag geen mus van het dak vallen. Of ze viel voor hem.

 

PS.
Gelukkig is er Connie nog.

De 50.000 euro van de Libris Literatuurprijs gaat naar Connie Palmen.
Jij zegt het is een roman ‘waarin verlangen en gemis, liefde en dood een huiveringwekkend verbond zijn aangegaan’, vindt de jury.

 

Jij zegt het verscheen rond Palmens zestigste verjaardag. Daarover zei ze in hetzelfde interview met De Standaard der Letteren: ‘Ik vind zestig heerlijk, hoor, maar ben ook zo verzadigd. Ik heb genoeg liefgehad, genoeg zelf bemind, genoeg vriendschappen gekend, genoeg kennisgemaakt met families… Allemaal genoeg. Niet in de zin van blasé maar een aangenaam gevoel van verzadiging, als na een goede maaltijd, waarna je even geen honger meer hebt. Het enige wat overeind blijft is de nieuwsgierigheid naar mijn volgende boek. Dat is de enige drijfveer die niet afneemt in hartstochtelijke kracht.’

 

http://nos.nl/artikel/2104123-libris-prijs-voor-connie-pa...

 
nos.nl
Ze krijgt een penning en 50.000 euro voor haar boek Jij zegt het.

 

 

 

 

279666

24-04-16

De wetten

 


Op een dag dringt het met een zekere gewelddadigheid tot je door dat het verlangen geen voorwaarde is,
maar ontoereikend voor het leven dat je wilt leiden.
Het verlangen heeft de neiging iets over te slaan en dan wordt het een droom. Het richt zich op de gevolgen en op de onbelangrijke bijkomstigheden van wat je kunt doen.
...
Ze verlangen er dus nog het meest naar zelf iemand te zijn waar zo naar verlangd wordt als zij naar een idool verlangen.
...
Als je zo nodig schrijver wilt zijn moet je boeken schrijven, daar komt het op neer.

Uit 'De wetten' - pagina 26
Connie Palmen

 


De wetten


Een debuut, vijfentwintig jaar oud.
En zo jong als ochtenddauw.
Niets van z'n literaire en parelende filosofie verloren.

Ik heb een potlood
versleten bij het lezen, merk ik.
Iedere alinea lijkt een beknopt essay.

Dit ene boek bewaart een verzameling
van al wat ik graag gelezen heb.
Het verdraagt geen concurrentie. Hors concours.

Spaarzaam sla ik de pagina's om.

 

 

PS.
5 februari 1999.
Die dag koop ik een exemplaar van de dertigste druk.

De wereld was bang van de millenniumbug.
En we betaalden boeken nog met Belgische Franken.

Ik meen dat ik 'De Wetten' nu voor de derde keer lees.
Het zal niet de laatste maal zijn.

 
PS.
Lezen is een werkwoord, denk ik.
Als ik mijn eindeloze aanstrepingen merk.
Ik nip, zuig, drink, slurp en laaf me gulzig aan de zinnen.

Dronken ben ik. Van genot.

 

 

 278227

 

http://dewerelddraaitdoor.vara.nl/media/354745

 
dewerelddraaitdoor.vara.nl
Live VARA programma vanuit Amsterdam met Matthijs van Nieuwkerk, wisselende gasten, nieuws, media en muziek. DWDD uitzending gemist? Nu terugkijken!

 

07:41 Gepost in Dagboek | Tags: connie palmen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

01-12-15

Het geluk van de eenzaamheid

 

Het geluk van de eenzaamheid is een pleidooi voor het gemaakte,
het onverwachte, het dubbelzinnige, het solitaire en het elitaire,
een lofzang op verzinsels, aanstellerij, doen alsof en onechtheid.

Het is bedoeld als verzet
tegen een toenemend populisme en de heersende tirannie van de middelmaat,
tegen de ophemeling van het populaire, gewone, waargebeurde en zogeheten echte,
tegen de dictatuur van de consumentenmarkt,
tegen de vulgaire minachting voor het uitzonderlijke.

Cultureel en politiek populisme kenmerkt zich door het ontkennen
van alles wat de literatuur eigen is.
Populisme verpulvert het persoonlijke, is a-historisch en maakt gemeenzaam
door het aanwakkeren van vijandschap tegenover het gemeenschappelijke.

De woekerende suggestie van schrijvers, wetenschappers en journalisten
dat er geen criteria bestaan om kunst en schijnkunst, literatuur en lectuur,
fictie en non-fictie te onderscheiden,
is niet alleen onzinnig maar ook verwerpelijk.

uittreksel  -  site Connie Palmen

 

De avonden


Hoe traag ze ooit waren
voor het slapen gaan
alleen in huis met de anderen

enkel een boek
en de was op de draad gespannen
van deur naar deur

hield de avond wakker

en nu en dan
de oorlog in een zetel
aan de kachel

die spanning vertaalde
in de verhalen
van grote mensen

en de kinderen die toen nog klein waren.

 

PS.
'De avonden' was een radioprogramma in Nederland
en is ook de titel van een boek.

Sinds het ontstaan van een kijkgat in de muur is de textuur
van de avond volledig veranderd.
Beeld en geluid van buiten worden naar binnen gekatapulteerd.

Er waait lawaai door de stilte.

 

PS.
De tv laat zelden zijn beelden los in dit huis
tijdens de week. Enkel het korte nieuws.
O, toch wel, bijna vergeten: elke dag DWDD. Op NPO2.

Ik zoef doorheen het programma FFW
en blijf haperen als ik meen wat zinnigs te zien.
En dàn is televisie werkelijk een hemels geschenk.

Kiezen is winnen. Vive la grande librairie.

Maar als de kleinkinderen hier vertoeven
dan word ik weer geconfronteerd met de terreur
van de tv. De decibels en de leegte.

En dan verdwijn ik in de keuken.
Of naar zolder.
Mijn ontsnappingsroute.

PS.
Ik herinner mij een lang gesprek met CP in 'de avonden'
over haar boek (essays) 'Het geluk van de eenzaamheid'.
Het had niets met stilte en alleen zijn te maken.
Helaas, is het gesprek verdwenen in de ruimte.

PS.
Mrs. Jones is jaloers op 'mijn eenzaamheid'.
Zij zou willen intrekken. 
Ik wijs haar op de paradox:
'dat dan de eenzaamheid zou verdwijnen. En dus ook het geluk.'

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=vhpD5JbChPQ&feature=r...

 
Cecilia - bartoli lascia ch'io pianga händel rinaldo
Cecilia - bartoli lascia ch'io pianga händel rinaldo
Voorbeeld verwijderen

 

 

 

07-09-15

Gebed voor een banale ochtend


Denken is een discipline en kost tijd, een heilige tijd die je
- net als voor het kloosterlijk bidden van de metten, lauden en verpers -
bewust moet vrijmaken door hem te beschermen
tegen de intrusieve macht van het banale.
Het denken zelf is een van de dingen waarover ik graag nadenk,
omdat het voor de schrijver zowel een vriend als een vijand is,
noodzaak en obstakel ineen.

Uit 'Jij zegt het' - Connie Palmen - pag. 59

 


Ben ik bang voor haar.
Voor het wit.
Of de woorden.

Ik durf mijn blauwe potlood
niet
laten markeren.

Wat mij raakt, boeit of intrigeert.
Met een streep of een krul.
Vraagteken of uitroepteken.

Zo verdwaal ik.

Ook in mijn leven.
Van elke dag. Met een unheimliche angst.
Zonder vluchtheuvels.

Ik zoek een bunker
om mij terug te trekken.
En mijn hunkering te redden.

Van de wereld.

 

 


PS.
Misschien zijn het wel mijn jaren die mij belagen.
Of m'n oeroude angst voor getallen.
Maar volgens mijn bescheiden inzicht kan je alles reduceren of vergroten.
Wikken en wegen.

Met getallen en hun verhoudingen.

Rijkdom of armoede. Veel of weinig. Solidariteit of empathie.
Aandacht of vergeten.
Trump of president. Vluchtelingen of grenzen.

En onze aanvaarding.

Vreugde en verdriet. Liefde en haat.
Angst en hoop. Eenzaamheid en verlangen.
Schoonheid en troost.

Misschien zijn dat uitzonderingen. Op de negenproef.


https://nl.wiktionary.org/wiki/intrusief

 

PS.
Het (ik) zal wel niet politiek correct zijn.
Zoals die hedendaagse barmhartige denkers. Die zich de luxe permitteren
om te genieten van exquise wijnen en boeken en sjieke hotels.
Maar zich als een Samaritaan etaleren (verkleden) in hun dure woorden.

Maar ik ben bang van wat ik zie en hoor.

Ik schakel over naar mijn struisvogel-strategie.
Sluit het tv-venster. En doe de radio op slot.
Zo kan het nieuws niet binnen.

Volgens mij is het begonnen bij Sadam en Kadhafi.
En daarna de Arabische lente.
En de Westerse heren met hun selectieve bombardementen.


...

En dan lees ik dit van een eminente ethicus:

Iemand die verhongert, maar niet uit een oorlog komt, vliegt terug. Dat is op zich toch al onmenselijk?

‘Dat onderscheid is inderdaad niet humaan, maar de Conventie van Genève naleven
is nu al met moeite haalbaar.
Als er morgen een oorlog uitbreekt in China, zullen we de grenzen zelfs moeten sluiten
voor oorlogsvluchtelingen.
We hebben hier een mooi sociaal systeem opgebouwd.
Als dat straks onbetaalbaar wordt, zullen de slachtoffers niet de professoren zijn
die nu met een opgestoken vingertje opiniestukken schrijven.
Het zullen de zwaksten zijn.’


Etienne Vermeersch over de vluchtelingencrisis

‘Het is flauwekul om te zeggen dat we die vluchtelingen nodig hebben’
05 september 2015 

http://www.standaard.be/cnt/dmf20150904_01851182

 

Oei, straks ben ik toch nog politiek correct ... :

Ook journalisten schreven gretig emotionele stukken. Voorspelbaar, maar pijnlijk. Hebben professionele nieuwsgaarders zo’n foto nodig om de realiteit te zien? Een journalist begon zelfs over zijn eigen peuter. Hopelijk wordt die jongen niet zo’n huilebalk als zijn vader, maar iemand die na een legitieme emotionele reactie het hoofd koel houdt en zijn werk doet. Want wie verder kijkt, weet allang welke gruwel er in Libië, Mali, Syrië, Irak gaande is.

De Franse filosoof Bernard-Henri Lévy illustreert perfect het hele mediacircus. Niet gehinderd door enige kennis van de gevolgen bejubelde hij de ‘Arabische Lente’ en spoorde hij toenmalig Franse president Nicolas Sarkozy aan om de Libische dictator Moammar Kadhafi van de macht te verdrijven. Die ingreep heeft de Libische staatsstructuur vernietigd. Wat overblijft is een opgedeeld land, een haard van jihadistisch terrorisme, van mensenhandel, wreedheden en fanatiek geweld. Gevraagd naar zijn reactie bij de foto van het dode, aangespoelde jongetje, zei Lévy dat hij hoopt dat het Westen nu een geweten krijgt… Gelukkig had de filosoof Michel Onfray de panache om Lévy op zijn plaats te zetten: ‘Idioten durven alles, het is zelfs daaraan dat je hen herkent.’

 

....

Tinneke Beeckman in De Standaard

 

06-09-15

Alsof ik nog steeds aan het schrijven ben


Exorbitant. Kwetterend. Dweperig. Geëxalteerd. Vol zelfspot.
In de Sylvia Plath (1932-1963) die Connie Palmen in Jij zegt het
als een Lady Lazarus uit de dood laat verrijzen, ontwaren we af en toe
de contouren van de schrijfster zelf.
Van de publieke, beroemde Palmen die bij elke nieuwe publicatie
weer even haar vertrouwde rol speelt:
die van de ‘hoer’ of de ‘aap in het mediacircus’.

Maar wanneer ik haar in haar mooie, warme huis in de Amsterdamse grachtengordel spreek,
is ze nog voluit die andere Palmen:
het eenzame dier dat niet in een roedel thuishoort.
Dat het isolement koestert. Dat geduldig, gedempt en behoedzaam spreekt,
alsof ze nog steeds aan het schrijven is.

 

‘Je hebt altijd een ingebouwde vader en moeder die je wilt plezieren,
wiens liefde of welzijn je zo aangaat – levend of dood –
dat je er alles voor over hebt. Zij zijn de tirannen van je ziel’

04 september 2015 | Jelle Van Riet - De Standaard der Letteren

 

Waar kan ik anders terecht
dan in dit witte huis.
Van zwijgzaam papier.

Waar ik mijn oren kan sluiten
voor het gehuil.
Van de weerwolven.

Buiten de huid
van dit alphabetisch huis,
woedt de oorlog.

Ik ben een vluchteling in m'n eigen stenen huis.

 


PS.
Straks komen ze samen. In de flat van moeder.
Om de strategie te bepalen. De tactiek
om de buit te verdelen. Verscheuren.

Ik zal er niet bijzijn.

Vlucht voor hun aanwezigheid.
Terwijl ik ze vroeger vooral kende
in (de luxe van) hun afwezigheid.

 

PS.
Gisterenavond een poging gedaan
om te kijken naar de film 'Detachment'.
Ben gestopt: te beangstigend.

Ik zal 'm uitkijken in stukken.
Zodat hij 'ver-draagbaar' wordt.

Hij brengt me terug naar de jaren vijftig.
En de ijzeren discipline in een Klein Seminarie.
Waar een leraar je kon vertrappelen.

Ik heb het meegemaakt.

Maar toen kwamen de anti-autoritaire pedagogen.
Van de jaren zestig-zeventig.
En ze haalden Het Paard van Troje binnen.

Gebouwd uit Vrijheid.
En het ging mis.
God ging dood.

En er bleef slechts leegte over.

 

https://www.youtube.com/watch?v=EtHos5iye2s

 

https://www.youtube.com/watch?v=I-gS8OBt-yk

 

 254222

 

04-09-15

Als jij het zegt...

 

‘Elke liefde maakt ook haat wakker’

04 september 2015 | Jelle Van Riet - De Standaard der Letteren

Een reconstructie van een zinderende liefde – die van het dichterspaar Sylvia Plath en Ted Hughes – die tezelfdertijd een overpeinzing is over de literatuur, de wetten van de liefde,
de onontkoombaarheid van de dood en het effect van roem en roddel op iemands leven.
Meer hardcore Connie Palmen dan Jij zegt het wordt het niet.
‘Ja, ik kan wel ophouden nu.’

 

Zopas haastig en nog
met de slaap in m'n ogen
en met Jelle van Lotti,

doorheen Palmen gefietst. Een beetje verslaafd al.
 
CP schreef ooit 'de erfenis'.
Zou ik nu al een stukje eraf pulken voor een
plekje palmen?

Onder de zon van het alphabet.
 
Ik doe het. En "ren" als een oud koerspaard,
na tien, naar Plato.
De filologische winkel.

Waar de Letteren over het Witte Water dobberen.
 
Kijk, mijn vingers zijn al wakker.
Straks mijn oren nog. Als jij
de klokken luidt ...

 

 

PS.
Laat dat oud koerspaard maar op stal,
Ik zie je als de prins op het witte paard !
Jong veulen...


Connie zegt:
In de liefde ben je, als 't goed is, zo veilig dat je jezelf durft te zijn,
die vreselijke nare kanten incluis,
omdat je weet dat alles je vergeven wordt.
Sterker nog, dat alles ten goede geduid wordt.


Ik ben al hoog in  de toren geklommen.
De klepels klaar om het koper te laten klinken in jouw oor.
Sorry, dat kan niet zonder morsen....

 Mrs. J.

 

 

 

12-04-15

In naam van de druivelaars

 


'Hij is de enige die mijn lichaam
tot bedaren kan brengen en hij is dood.
Rouw is verliefdheid zonder verlossing.
Ik ben panisch zonder hem.'

Op de achterflap van 'Logboek van een onbarmhartig jaar'
Connie Palmen.

 

Ik vroeg haar om het boek terug te brengen,
vooraleer ze naar het land van de azuurblauwe luchten vertrok.
Ik wil het dicht bij me hebben.

De kleur van de cover is mauve of purper.
Ik kan zo moeilijk onderscheid maken
tussen de twee.

Het boek gloeit in het zonlicht
en mijn handen.
Het wordt warm als weemoed.

Ik waaier door de bladen.
Hier en daar pluk ik enkele zinnen.
Een boeket van ontroering.

Het is een zachte zondagochtend.

 

PS.
Gisteren nog weende ze in mijn armen.
Zoveel angst om me te verliezen.
Zij is panisch zonder mij.


PS.
Voor mij op m'n bureautje
staat een potje vergeet-mij-nietjes.
Een bloeiend memootje van haar.

Driemaal een dimunitiefje, merk ik.
Het is ook allemaal erg frêle.

In de bloembak, één hoog onder mijn  bel-etage venster,
floreren druivelaars.
Ze horen daar vast niet te staan volgens de groene bijbel.

Maar zo geniet ik ervan. En zij kijken naar mij.
Namens haar.

 

19-08-14

Het ouderdomsrecht

 

 


Zij had tegen hem gezegd dat ze er helemaal
geen zin in had te gaan reizen en nieuwe ervaringen
op te doen, dat ze nog lang niet klaar was met haar
voorbije ervaringen en dat die een zeker ouderdomsrecht hadden.

'Het is mijn geluk dat ik mijn geluk al vroeg heb ik leren kennen,'
zei ze tegen mij, 'dus ik wist dat het voor mij niet in het bewegen,
maar in het stilzitten zat, dat ik niets anders wilde doen dan wat ik deed
en dat ik door wilde gaan met lezen, nadenken en schrijven.'

Uit 'De erfenis' - pag. 20 - Connie Palmen

 

Schrijven is reizen.
Weggaan en toch blijven.
Nooit vertrekken om altijd aan te komen.

Een trektocht. Naar je binnenkant.
De terra incognita van je gedachten.
Soms worden het gedichten.

Als ze dicht tegen je aanleunen.
De lezer en het leven.
Kan je verder reizen?

Dan enkele regels.
Een lege plek.
Waar het goed toeven is.

De hunker om te blijven het vertrek nog even vasthoudt.

 

PS.
Ik heb de grote Russen niet gelezen.
Vele landen niet gezien.
Maar deze ochtend nog.

Toen ik van m'n trappen daalde
als een slaperige god.
En naar haar keek. Werd ik weer week.

Als verf.
De wereld ging voor mij open.
Hij hing tegen de muur. 

Een tafel, een stoel, een vaas, wat vruchten,
een inktpot op de schouw ...
o, mijn god. Zoveel wonen. Op een canvas.

Zo ver. En zo dichtbij. Zo gekaderd. En zo onmetelijk.

 

 

 216.135

 

18-08-14

De leegte van het nieuws

 


Hoe de media leegte en banaliteit rondbazuinen.
'Drie dagen dezelfde onderbroek op Pukkelpop'.
En een brallende puber. Is nieuws. Op Radio 1.

Ik kokhals.
Ben ik 'Alleen op de wereld'?

Meerdere keren schreef ik
naar onze Publieke Omroep
omdat ze muziek onder oorlogsbeelden monteerden.

Ben ik ziek? Of de VRT.
Ze legden de twijfel bij mij.
Maar bij Gaza durfden ze blijkbaar toch niet meer.

En ook bij IS-beelden blijven ze stil.
Op de achtergrond.
De wereldvreemde dramaturgen.

Vanop veilige afstand kan je de dood muzikaal entertainen.

 

PS.
De novelle is uitgelezen.
Helaas.
Op ieder blad klopt het leven. En de dood.

Dank Connie, filosofe, voor zoveel 'erfenis'.

 

http://www.conniepalmen.nl/de-erfenis/

 


http://uvi.skynetblogs.be/archive/2012/01/12/muziek-op-de-dood.html

 

 

 216006

17-08-14

De erfenis

 


'Het ontastbare is de keerzijde van het woord', zei ze
en dat schrijven geven was, niet meer en niet minder dan dat.
...
Op de vraag wat ik wilde worden gaf ik aanvankelijk naïef
en later met de stugheid van een vernederd kind als antwoord
dat ik van beroep lezer zou worden. Ik ben nooit dichter
bij mijn verlangen geraakt dan in de jaren die volgden op de dag
dat ik bij haar introk.

Uit 'De erfenis' - Connie Palmen.

 

Dit Boekenweekgeschenk wordt u aangeboden door uw boekverkoper.

Dat las ik onderaan links. Ik betaalde er graag 3 € voor.
Hoewel het ooit dus een presentje was. In 1999.
Een cadeau uit een vorige eeuw.

Het boekje, een novelle, was niet verfomfaaid door ongemanierde handen.
Geen letter aangestreept. Geen gedachte langs de kant geschreven.
Zelfs niet in potlood. De kaft niet gekraakt.

Maar de tijd had het wit sepia geschilderd.
De randen reeds met een tint van bruin.
Ongelezen tussen de planken. Een Connie Palmen.

En met de eerste zinnen al maakte zij van mij, een lezer.

 

 

'Hoe meer informatie en begrippen je met elkaar in verband kunt brengen,
hoe groter de vereenvoudiging en hoe helderder het inzicht,' zei ze daarover
en ze had eraan toegevoegd dit dit een wet uit de systematologie was.
'Maar we bedrijven geen systematologie, we schrijven een boek.
De roman onderscheidt zich van een wetenschappelijk onderzoek door inzicht te verschaffen
in een persoonlijk leven, in de tijd, in de wereld. ...'

Uit 'De erfenis' - pag. 59.

 

PS.
Toen ik 'in 't Profijtelijk Boeksken' buiten ging, sprak hij me aan.
'Of ik een filosoof was.', wilde hij weten.
'Het is niet al goud dat blinkt', stelde ik hem gerust. Hij lachte.
Hoe simpele (en ook andere) mensen in sjablonen denken.
Een hoed en een boek. Daar bovenop nog een brilletje en een grijs baardje.

En de rest is systematologie.

 

 

 215898

 

09:25 Gepost in Dagboek | Tags: connie palmen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook

05-02-14

Lieux de mémoire

 

 

De herinnering
is een heerlijke uitvinding van
God de Schepper.

Ze maakt iets wat banaal of gewoon was
later
tot een warme werkelijkheid.

Zoals het nooit was.

Maar dàt is nu totaal onbelangrijk.
Enkel telt
hoe de herinnering verder leeft.

Het verleden gebed
in het heden.
Vroeger om van vandaag te houden.

Alsof het zo gebeurd was.

 

 

PS.
Tussen de plooien van Toon
vind ik een fotootje van Iep.
Ooit ging ik met de kleinkinderen kijken
naar een tentoonstelling in het Museum.

Of ze enthousiast waren?
Ik weet het niet meer.
Zouden ze nog aan Iep terugdenken?

Er weent een gevoel van tristesse in mijn geheugen.
Wellicht aangewakkerd door Connie P.
die beschrijft hoe een dochter van haar overleden geliefde Hans,
ook dood gaat. En aan haar kinderen denkt die ze moet achterlaten.

Ik vertrek niet naar Isphaan. Ben immers geen tuinman.
Sterf liever tussen de plooien van mijn herinneringen.
Hier in dit huis. Waar alles gebeurt zoals het n-ooit waar was.

 

"Il n'y avait d'autre vie que les souvenirs.
Elle pensa soudain que la vie était uniquement ce qui était passé.
Rien n'existe hors de la mémoire."

Citaat uit 'La jolie Madame' - Andrzej Szczypiorski
genoteerd in
'Logboek van een onbarmhartig jaar' - Connie Palmen
pag. 105.

 

194.932

21-01-14

Ik heb je niets te vertellen


Ik heb je niets te vertellen.
Maar de dame
die met één klik je kamer binnenkomt
des te meer.

Ik houd mijn mond
en laat haar praten.
Ik luister nogmaals.

Want haar woorden zijn breed als een strand.

 

 

 

http://www.npo.nl/eeuwigh-gaat-voor-oogenblick/03-01-2014/RKK_1655618

 

 

 

 

 193.630

 

 

18:56 Gepost in Dagboek | Tags: connie palmen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

12-06-13

Het eenzame geluk

 

 


Zondag 22 november 2009

Connie P. zit met verve en vuur te causeren over
'Het geluk van de eenzaamheid'.
Een pleidooi en essay over échte literatuur.

De titel blinkt als sneeuw in de zon.
Een contradictio in terminis. Maar hoelang
blijft hij liggen vooraleer hij wegsmelt tot een smurrie.

Enkele maanden later zal haar geliefde
haar de eenzaamheid cadeau doen.
Met medewerking van de dood.

Op 11 maart 2010 sterft Hans van Mierlo.
En er wacht Connie P. 'een onbarmhartig jaar'.
Ik vermoed dat zij erg eenzaam was,
maar er weinig geluk in heeft gevonden.

 

 

 

 

 

 

PS.
Velen durven er niet over praten.
Vermijden vraag en antwoord.
Alsof het een besmettelijke ziekte is. Angst om gemeden te worden.

Want in deze 'win-win-wereld'
koppel je je eigen succes vast aan dat van een ander.
Alle mogelijke drempels of slepende ballast laat je vallen.

Tot de dag komt dat zelfs 'Facebook' je alleen laat
en niet meer troost.

Naar aanleiding van dit gesprek tikte ik 'het moeilijke woord'
in de zoekfunctie op m'n Blog. Ik schrok.
Van de hoeveelheid eenzaamheid.

 

 

http://uvi.skynetblogs.be/apps/search/?s=eenzaamheid

 

 

 

 

07-04-13

A shadow on the wall


 


Hoe vaak heb ik op het punt gestaan de dagboeken
die ik in mijn jeugd schreef, te vernietigen?
'Wie dagboek zegt, zegt schaamte,' zei Louis Tas ooit tegen me.
Nu vraag ik me af wat hij daarmee bedoelde.
Houd je een dagboek bij uit schaamte of schaam je je voor de inhoud
van de dagboeken die je bijhield? Of schaam je je ervoor dat je
het schrijven nodig hebt om te kunnen leven?
Als ik Hans zie schrijven in zijn dagboek ben ik daardoor aangedaan
en tegelijkertijd voel ik me alleen. Ik ben aangedaan door
de eenzaamheid die hem omgeeft als hij voorovergebogen boven
zijn folioschrift de werkelijkheid probeert bij te benen.

Uit 'Logboek van een onbarmhartig jaar' - pag. 110 - Connie Palmen

...

Misschien is een dagboek wel de plek
waar je verlangen even thuiskomt.
Een nest waarin het één wordt met het
onbestemd gemis. Dat een mens zijn leven lang meesleurt.

Zou ik het een 'copulatie' mogen noemen?

Of is verlangen en gemis sowieso hetzelfde?
Een incestueuze tweeling. 
Voor mij niet. Het ene is de verte, het andere de leegte.
Hoop en wanhoop.

Verlangen is wat anders dan heimwee.
Gemis is geen derivaat van weemoed.
Ach, misschien bedriegen ze elkaar wel.

Het nu dat droomt van later. Het overspel van de tijd.

 

 

PS.
Misschien zijn mijn hersenen wel de 'schuldigen'.
Onvoldaan en ontevreden.
Zij verleiden mijn verlangen. Naar 'inhoud en vorm'.

Gelukkig bestaan er boeken, radio, tv en computer.
Want in huis of op straat ontmoet ik ze niet.
De mensen die mij diep kunnen bevredigen met hun woorden.

Van schoonheid en troost. Beauty and consolation. A loving guardian.


http://www.youtube.com/watch?v=islwWH94X00


163.788

23-03-13

Mijn akte van bestaan

 

"Il n'y avait d'autre vie que les souvenirs.
Elle pensa soudain que la vie était uniquement ce qui était passé.
Rien n'existe hors de la mémoire." (1)

 

Ik ben diep in mijn bestaan gekropen.
Bij gebrek aan licht buiten.
En dan ga ik op zoek naar een oude bekende.

Meteen herken ik 'm.
Hij verandert niet. Ondanks de verdwenen jaren.
Een mistroostig jongetje.

De lente is onbarmhartig kil en donker.
Ik wacht op de paasbloemen.


...


Ik ben een erg modale man.
Althans gemeten
aan mijn ijkpunten.

Mijn leven ligt rimpelloos te wachten
als de vijver
tijdens een bladstille dag.

Connie rust op mijn schoot.
Onbarmhartig gekreukeld
tussen twee covers.

De wind is barmhartig.
Hij geurt. Naar april en de struik
van wie hij het parfum
door m'n tuintje draagt. Nu al eenëntwintig jaar.


"Il n'y avait d'autre vie que les souvenirs.
Elle pensa soudain que la vie était uniquement ce qui était passé.
Rien n'existe hors de la mémoire." (1)


Connie est une grande dame.
Zij troost mij in haar nietigheid. Sa tristesse.
Verdriet heeft geen status.

Al trachten sommigen ook aan emoties
sterren toe te kennen.
Tranen bij Hazes zijn al vlug plebejisch.
Die om Bach krijgen aristocratische allures.

Maar hier in dit huis
woont een doodgewoon jongetje.
Hij noteert ijverig zijn leven. Van elke dag.

Omdat hij anders niet zou bestaan. Later.

 

 

 

PS.1
Citaten uit 'La jolie Madame' - Andrzej Szczypiorski
genoteerd in
'Logboek van een onbarmhartig jaar' - Connie Palmen
pag. 105.

 24-04-12

 

130.628

 

17-03-13

Een reikhalzend gebrek

 


'Rouw bedient zich in het lichaam van dezelfde taal
als verliefdheid, er is geen onderscheid. De domme organen
verhalen van onrust en begeerte zonder weet te hebben
van het verschil tussen het verlangen naar een levende en naar een dode.
Hart, darmen, maag, huid ze heffen eensluidend een elegie van gemis aan.
Het is die mengeling van angst en verlangen, de nog onzekere staat
van de verliefde die voortdurend naar de andere toe wil om te weten
of ze nog leeft, die liefde, of ze niet op een onbewaakt ogenblik gestorven is,
zomaar verdwenen, dat kan.

Verliefden zijn doodsbang.
Vanaf het moment van de ontmoeting zijn de minnaars zichzelf niet langer genoeg,
ze weten zich geen raad met hun eigen lichaam, ze herkennen het niet als iets
van henzelf omdat het ziek van de liefde is, gemankeerd, veranderd
in een reikhalzend gebrek, in iets wat niet naar behoren werkt, als het zich
op een te grote afstand bevindt van dat andere lichaam.
De smachtende organen van de verliefde bedaren pas als hij de ander ziet, ruikt, aanraakt.

Hij is de enige die mijn lichaam tot bedaren kan brengen en hij is dood.
Rouw is verliefdheid zonder verlossing.'

Uit 'Logboek van een onbarmhartig jaar' - pag. 11 - Connie Palmen

...

 

Maandag. Een onbarmhartige dag.
Reeds tweemaal zeilde ik door haar logboek.
Een reis doorheen haar rouw, gemis en verlangen.

Connie is een biezondere dame.
Hoe ze al sprekend schrijft. Scripta.
Haar woorden vliegeren. Verba volant.

Maar wat een inhoud. Zomaar.
Zonder tempelslaap.
Goden voldragen voor papier.

...

 

Ook de tekst hierboven vind ik bij het openklikken van een 'kladblad'. Net nadat ik een reactie schreef aan Marcelle, over mijn omgang met de doden. En dan lees ik weer de verscheurdheid van CP.

Ik verklaar me onbevoegd en niet competent. Inzake de dood. Ik hoop dat ik dat het resterende gedeelte van mijn verdere leven mag blijven.

 

 

 

09:04 Gepost in Dagboek | Tags: connie palmen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

02-01-13

Met Connie op zolder

 

 

De stad was behoorlijk leeg
vanmorgen. De hysterie van 'solden'
is blijkbaar al over. Nog voor ze beginnen.

De zon en mijn stramme fysiek
hadden me aangespoord
om door de straten te lopen. Zomaar.

Maar dat is mij onmogelijk.
Mijn hoofd wil altijd mee.
Het hunkert in mijn hersenen. Bestendig.

Hoop op een gesprek.
Met een humoristisch intellectueel. Helaas,
die kom je op elke hoek van de straat

niet tegen. Ik ben dan al tevreden
met de schoonheid van een vrouw.
Ze hoeft enkel te wimperen met haar ogen.

En ik moet oppassen dat ik dan niet zeg:
'ik hou van jou'.
De troost van schoonheid, weet je wel.

 

 

 

 

PS.
Op zolder duurt de zomer altijd langer in de winter.
Beneden is het vlugger donker.
Ik trakteer me op intellectueel gezelschap: Connie Palmen bij Pauw en Witteman.


http://www.youtube.com/watch?v=tAMfO-8wr_I

 

 

 

16:18 Gepost in Dagboek | Tags: connie palmen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

03-12-12

Een reikhalzend gebrek

 


'Rouw bedient zich in het lichaam van dezelfde taal
als verliefdheid, er is geen onderscheid. De domme organen
verhalen van onrust en begeerte zonder weet te hebben
van het verschil tussen het verlangen naar een levende en naar een dode.
Hart, darmen, maag, huid ze heffen eensluidend een elegie van gemis aan.
Het is die mengeling van angst en verlangen, de nog onzekere staat
van de verliefde die voortdurend naar de andere toe wil om te weten
of ze nog leeft, die liefde, of ze niet op een onbewaakt ogenblik gestorven is,
zomaar verdwenen, dat kan.

Verliefden zijn doodsbang.
Vanaf het moment van de ontmoeting zijn de minnaars zichzelf niet langer genoeg,
ze weten zich geen raad met hun eigen lichaam, ze herkennen het niet als iets
van henzelf omdat het ziek van de liefde is, gemankeerd, veranderd
in een reikhalzend gebrek, in iets wat niet naar behoren werkt, als het zich
op een te grote afstand bevindt van dat andere lichaam.
De smachtende organen van de verliefde bedaren pas als hij de ander ziet, ruikt, aanraakt.

Hij is de enige die mijn lichaam tot bedaren kan brengen en hij is dood.
Rouw is verliefdheid zonder verlossing.'

Uit 'Logboek van een onbarmhartig jaar' - pag. 11 - Connie Palmen

...

 

Maandag. Een onbarmhartige dag.
Reeds tweemaal zeilde ik door haar logboek.
Een reis doorheen rouw, gemis en verlangen.

Connie is een biezondere dame.
Hoe ze al sprekend schrijft. Scripta.
Haar woorden vliegeren. Verba volant.

Maar wat een inhoud. Zomaar.
Zonder tempelslaap.
Goden voldragen voor papier.

Ik denk terug aan mijn 'luistergesprek'
met twee 'achtergelaten geliefden'
op het kerkhof. Onlangs.

Hoe zij niet verder geraken
dan hun vroegere dagen.
Hun groot verdriet in kleine woorden.

Ook de dood woont in vele talen.
Maar altijd onbarmhartig.

 

 

 

PS.
Een dag als deze kweekt droefheid in mijn ledematen.
Gelukkig is er de techniek om te troosten.
Voor de zoveelste keer gekeken naar 'Benali boekt Palmen'.

http://benaliboekt.ntr.nl/2011/04/10/aflevering-1-benali-...