21-08-16

Geluk

 

Geluk

 

Omdat ik geen honger, geen dorst lijd,
een huis heb, een baan, een voorbeeldig gezin,
duizend boeken, van Sade tot Grimm,
gezondheid, een trouwe maîtresse, veel tijd

voor kunst en liefde of wat daarop lijkt,
de wereld kan zien, mijn tuin cultiveren,
duizend gedichten opnieuw kan proberen
een God te zijn in het diepste geheim,

daarom is het dat ik mijn nagels bijt
in een kamer die niet wordt gelucht,
weerloos geworpen in zo veel geluk
dat ik slechts aan mijzelf nog lijd.

 

© Charles Ducal
uit: Het huwelijk
Atlas Amsterdam/Antwerpen 1987

  

 

Laat onze woorden
armen worden
en onze gedachten
een huis van liefde

laat onze voeten
naar mekaar hunkeren
en elke stap
mekaar verzoenen

laat ons schrijven
daar waar we niet anders kunnen
dan zwijgen

 

 

PS.
Het heeft niet veel letters nodig.
Geluk.
Maar ik kan me niet herinneren dat wij het leerden.
Of op het bord stond. Zo makkelijk en moeilijk als:

aap  noot  mies.

Soms hangt het gewoon in de lucht.
Wolken en wind.
In het blauw of de bomen.

Maar, ach, dikwijls verstopt het zich.

En dan kan je best niet zoeken.
Wachten, lijkt mij dan de beste methode.
Tot het weer van zich zelf uit het niets komt.

Enkele letters geduld en het schrijft weer. Krassen op een dag. Een avond.

 

 

Maar in de verte hoor ik het grommen.
Van bommen.
En ik word bang.

Maar moeder is reeds meer dan een jaar dood.
En God nog langer.
Ik zal moeten leren leven.

Banger dan bang.

 

...

20/08/201609:04

Buitenland - Amerikaanse gevechtsvliegtuigen zijn in actie gekomen om Syrische toestellen te weerhouden om bombardementen uit te voeren op de stad Hasakeh, die grotendeels in handen is van de Syrische Koerden. Het is de eerste keer dat het tot een dergelijk incident komt tussen de VS en de luchtmacht .

De redactie.

 

287495

 

 

09:29 Gepost in Dagboek | Tags: charles ducal | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook

12-07-16

wachtend op iets groot

 

 

Omlaag


Om

de liefste naar omlaag te halen,
naar de aarde en het vlees,

haar lichaam oud te maken
en ontroerd te raken
en nooit weg te zijn geweest,

misschien moet men daarvoor
het schrijven laten
en akkoord gaan met de dood,

en ook zichzelf niet te zeer te haten
als zij, afwezig, zit te bladeren,
wachtend op

iets groot.


Uit: In inkt gewassen - pagina 40 - Charles Ducal

 

 


Nu de komkommers
in de Krant groeien,
heet het nieuws:

komkommernieuws.

Het moet niet altijd
kommer en kwel zijn.
Geef mij maar: het klein geluk.

Dat van elke dag.

De koelte van een ochtend.
De vlinderstruik die mijn tuin
schildert. Met het blauw

van wuivende penselen.

Wat wilde rozen
en een dichter
die zijn woorden koestert

als waren ze een vrouw.

 

 

 

PS.
We geloven nog altijd graag in kwakende Prinsen.
En ridders op een wit paard.
Die maagdelijke freules ontvoeren. Uit een kasteeltoren.

En dan later lang en gelukkig leven.

Soms voel ik mij een gepensioneerde ridder.
Nooit van een maagd geproefd.
Terwijl hier achter de Molenbeek ontelbare Prinsen kwaken.

Alsof er duizend maagden slapen. Zomaar in mijn buurt.

 

284309

 

08:23 Gepost in Dagboek | Tags: charles ducal | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

17-05-16

Je n'ai que mon âme

 

Poste restante

 

Iemand wacht in een vreemde stad

in het postkantoor op een brief,

jaren al, maar de tijd is fictief.

Iemand wacht in een vreemde stad

 

op iets liefs, in de wetenschap

dat thuis, in een tijdloos nu, iemand

een inktspoor begint dat ginds

al zingt in het wachtende oog.

 

Zo schrijven zij samen een brief,

die zeker zal komen, vandaag nog,

iedere dag weer opnieuw. Misschien

glijdt hij nu in de bus, pas voltooid,

 

de postzegel opgedrukt als een kus.

 

Misschien komt hij nooit.

 

Charles Ducal

 

 

 

Je n'ai que mon âme


Ach, dat lichaam van je
onleesbaar als een ongekreukeld laken
huid over papier

waarin ik mijn gemis wikkel

jou schrijf met komma's
van aarzeling
en tepels van plezier

punten van precisie

hoe jij mijn dagen spelt
tot een alphabet
van a tot z

volgestouwd met jou.

 


PS.
Kon ik maar de leegte bedwingen.
Zoals een kat naar buiten kijkt.
In het gat van een schuifdeur de wereld bestudeert.
En naar vliegen krabt.

Achteloos en vanzelf. Schaamteloos onverschillig.

Maar neen, ik moet zonodig denken.
Over n-iets. Le néant et l'étranger.
In mezelf.

Ik leef van gemis en verlangen. Het gerundium van weemoed.

 

 

https://fr.wikipedia.org/wiki/Je_n%27ai_que_mon_%C3%A2me

 

 

280182 

 

14:30 Gepost in Dagboek | Tags: charles ducal | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

15-04-16

Huis zonder herinnering

 

Oog in oog

 

‘s Avonds hoort hij het grote huis hijgen.
Uit verre kamers nadert een doodstille gang.
De deur wacht op stappen. Schuilhoeken kijken.
Hij staat voor de spiegel, hij het bangst

omdat het beeld zich in hem laat betrappen:
een schuldig kind dat de rede doorbreekt,
uit oude kasten naar taal komt happen.
Maar het huis is leeg, niemand spreekt

het verleden tot stilstand, geen vader,
geen moeder, geen vuist, geen schoot.
Er blijft alleen deze angst in de aders,
dit huis in de rug, dit blind oog-in-oog.

 

Bron: De hertog en ik - Atlas - Charles Ducal

 

 

 


Je wiegde mij en hielp me
voorzichtig van de trappen.
Op een lege kamer leerde jij me lezen.

En op het terras
mochten Winnetou en Old Shatterhand
komen spelen.

Je was bezorgd
wanneer ik alleen op m'n bed lag.
En je zette de radio aan.

Want je wist hoe eenzaam ik kon wezen.

Later liet ik jou alleen.
En nooit vroeg ik me af
of je mij miste.

Of je nog aan vroeger dacht.
Toen we beiden jong waren.
Jij nog geurend naar verse mortel. En het behang.

Ik een jonge kerel met oude dromen. Verliet je zomaar voor een ander.

 

 

PS.
Mijn herinneringen liggen toch in het huis waar ik ter wereld kwam.
Letterlijk.
Mijn eerste schreeuw. Na lang en bang wachten.

De eerste sneeuw. Mijn hemelhoge vlieger.
Kapotte knieën en m'n groot verdriet voor kleine dingen.
Allemaal. Ginder bewaard.

Hier in dit huis, samen meer dan vijfentwintig jaar geworden.
Ligt er veel om te vergeten.

Later is nooit geworden. Wat het oude huis mij ooit beloofde.

 

 

PS.
Ik woonde op vele plekken.
Maar het liefst van al, woon'de ik hier.
Dit huis is mijn tweede huid geworden.

Mijn stenen bruid.

 

 

 277362

09:12 Gepost in Dagboek | Tags: charles ducal | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

13-04-16

Lege zielen

 

 

De Zee

 

Een moederlijf in haar hangmat, zo ligt zij

te wiegen. Aan haar voeten jaagt in de winter

een eenzame hond. In herfstregens staan lege zielen

te staren naar de verdwenen horizon.

...

 

Charles Ducal

 

 

Nergens schreeuwt een meeuw
zo desolaat
de avond bijeen

nergens geselt de wind
het zand zo hevig
tot een striemend strand

nergens lees ik de zee
zo ver en zo breed
als in de verzen

van een dichter.

 


PS.
Laat mij de zee verzinnen.
Hier op papier.
Terwijl jij je verbrandt aan haar wellustige hitte.

Hier vind ik de schaduw
van haar onbarmhartig licht.
In de koelte van een herinnering.

 

 

 

 277172

08:54 Gepost in Dagboek | Tags: charles ducal | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

31-03-16

Là où tu n’es pas

 

 

Poste restante

 

Iemand wacht in een vreemde stad

in het postkantoor op een brief,

jaren al, maar de tijd is fictief.

Iemand wacht in een vreemde stad

 

op iets liefs, in de wetenschap

dat thuis, in een tijdloos nu, iemand

een inktspoor begint dat ginds

al zingt in het wachtende oog.

 

Zo schrijven zij samen een brief,

die zeker zal komen, vandaag nog,

iedere dag weer opnieuw. Misschien

glijdt hij nu in de bus, pas voltooid,

 

de postzegel opgedrukt als een kus.

 

Misschien komt hij nooit.

 

Dichter des Vaderlands. Charles Ducal

 

 

Fragments d'un discours amoureux

de Roland Barthes

Savoir que l’on écrit pas pour l’autre,
savoir que ces choses que je vais écrire ne me feront jamais aimer de qui j’aime,
savoir que l’écriture ne compense rien, ne sublime rien ,
qu’elle est précisément , ” là où tu n’es pas,”  c’est le commencement de l’écriture…”
 
 
  

PS.
Kiezen is winnen. En verliezen.

Zo wil ik mijn dag beginnen.
Met een dichter.
Die tijd heeft verzameld. En laat rijpen. Wachttijd.

Zo wordt een dag geen verloren tijd.

 

12-11-15

Poste restante

 

Poste restante

 

Iemand wacht in een vreemde stad

in het postkantoor op een brief,

jaren al, maar de tijd is fictief.

Iemand wacht in een vreemde stad

 

op iets liefs, in de wetenschap

dat thuis, in een tijdloos nu, iemand

een inktspoor begint dat ginds

al zingt in het wachtende oog.

 

Zo schrijven zij samen een brief,

die zeker zal komen, vandaag nog,

iedere dag weer opnieuw. Misschien

glijdt hij nu in de bus, pas voltooid,

 

de postzegel opgedrukt als een kus.

 

Misschien komt hij nooit.

 

 

Charles Ducal

 

 


ik denk veel
aan haar
Dinska Bronska
en haar blauwe vingers
van verdriet

hoe zij heimwee schrijft
als een boer die het veld doorploegt
of een bootje van papier
op de golven van een stroom

al naargelang
het zomert in haar hoofd
of wintert
in haar hart

maar altijd traag
en moeizaam
als de geboorte van een kind
met weeën uit het alphabet gesleurd

tot een gebed van vergeet-me-niet.

 


PS.
Poste restante.

Het is hoop en heimwee.
Weemoed en verlangen.
Meer nog gemis.

Haven en zee. Have en goed.
Afscheid vooral.
En afgesneden zijn.

Haveloos en weerloos.

Vraag me niet waarom,
maar het woord 'Poste restante'
heeft mij al m'n leven lang beroerd.

Ik was het vergeten tot ik vandaag de dichter van het Vaderland las.

 

 

 

 

 

 

https://nl.wikipedia.org/wiki/Karel_van_den_Oever

Karel van den Oever - Wikipedia
Karel van den Oever (Antwerpen, 19 november 1879 – Antwerpen, 6 oktober 1926) was een Vlaamse dichter, essayist en toneelschrijver. Karel van den Oever stamde uit ...
Voorbeeld verwijderen

 

 

 

 

 

20:31 Gepost in Dagboek | Tags: charles ducal | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

25-09-15

Ooit wordt het vlees leesbaar


De Zee
 

Een moederlijf in haar hangmat, zo ligt zij
te wiegen. Aan haar voeten jaagt in de winter
een eenzame hond. In herfstregens staan lege zielen
te staren naar de verdwenen horizon.

Maar de lente is niets dan naderende zomer.
Een vleugje meer licht, meer warmte volstaan
om de eerste nog rillende lichamen los te knopen
en te herdopen in het geruis van de moedertaal.

Dan gooit het land zijn wegen en treinen
als uitgeworpen lijnen naar water en zand,
wordt alle vlees leesbaar en onvermijdelijk
naakt in het oog van de zon uitgestald.

De zee is de moeder van alle Belgen, de stem
in hun armen en benen, de vlucht in hun ogen,
de vis in hun vel. Spatten mens, altijd dezelfde,
klein en onnozel, en ik een van hen,

die ’s nachts, achtergebleven, te luisteren
lig, urenlang, hoe zij nader komt
en ’s ochtends ontwaak tussen de schreeuwende
meeuwen, haar zout op de tong.

 


in Gedichten  31 Jul 2015 


Geen plek zo Belgisch als het Noordzeestrand.
Met zijn twaalfde gedicht trekt Charles Ducal naar zee voor een vakantiegedicht.
Het gedicht verschijnt tijdens Theater aan Zee op een postkaart.

 

 

Een gedicht is zoals de liefde:
daar moet je over zwijgen.
Tenzij je misschien de taal van de stilte spreekt.

Ontleed nooit
je gemis of verlangen
tot op het bot. Van je begrijpen.

Laat het rijpen,
tracht het te vergeten.
Of niet.

Maar stuur het niet weg.

Als een kind
dat je lastig valt.
In je diepzinnige bezigheden.

Liever dan de operatie
van bange verzen
of een vivisectie van heldhaftige zinnen

laat ik het papier zingen.


Alsof Callas en Puccini
mij zouden moeten worden
uitgelegd.

Terwijl zij het water
voor de afwas,
mijn vreugde en verdriet begeleiden.

En mij troosten. Mijn Casta Diva.

 


PS.
In De Standaard der Letteren
vandaag verbruikt een recensent
twee bladen wit om gedichten te laten lezen.

Misschien kan een ornitholoog in zijn woorden
een vlucht regenwulpen verklaren.
Maar het vlieggenot. Neen. Dat zal hij nooit evenaren.

 

PS.
Als ik het graf van Meester Frank passeer,
ga ik steeds deze mooie tekst lezen.

Geschreven op zwart marmer.


Sta even stil
en weet het weer

leg het nooit iemand uit
aan liefde is niets uit te leggen.

Adem haar in en uit.

 

 https://www.youtube.com/watch?v=TYl8GRJGnBY

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=UgaN3vIqJUY&list=RDUg...

 

 

 

 

07:56 Gepost in Dagboek | Tags: charles ducal | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook

23-09-15

De dichter is een dwalende hond

  

Oude vrouw

 

Het is stil in de straat. Nooit komt een man

voorbij met een brood in zijn armen.

Aan een hand hangt een bril, hulpeloos,

als een druppel aan een afgesloten kraan.

 

De vrouw in de rolstoel wordt niet meer warmer.

Een fotoboek is tegen de winterkou bovengehaald

en ligt als een ingeving naast de kachel.

Uit de klok hangt de koekoek stomweg omlaag.

 

Wat zij gemist heeft tast in haar rond

als een blinde geleid door een dwalende hond.

Het is stil in de straat. Iedere dag wacht dit kind,

 

al jarenlang, ontheemd, ondervoed.

Het wordt nooit warmer. Nooit komt een man

voorbij met een brood in zijn armen.

 

 
 

PS.

Eén van mijn talenten
is verdwalen.
Virtueel verloren lopen.

Het internet is een stad.
Met straten en pleintjes.
Terrasjes ook.

Place m'as-tu vu. Facebook.

Zo kwam ik flanerend over de Boulevard WwW,
onverwachts de Dichter des Vaderland tegen.
Een adellijke heer om voor recht te staan: Ducal.

Zoals voor de Brabançonne.

Soms, dikwijls, meermaals
twijfel ik.
Is dit nu poëzie.

Met een P.

Bij Charles heb ik dat niet.
Hij neemt me bij de hand.
En ik word weer een oud jongetje.

Dat leest. En ontroerd weent in de zetel.

 

 

 

10:12 Gepost in Dagboek | Tags: charles ducal | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

15-07-15

Twijfelaar

 

Onvoltooid

...


Soms, als ik zonder inhoud ben,
strijkt het toevallig langs mijn oor
en vult als inkt mijn ogen en mijn stem,
zo onvoltooid. Maar teruggaan

doe ik nooit.


Uit 'In inkt gewassen' - Charles Ducal

...

 

 

 

Onvoltooid. En ik hoor een symphonie.
Maar zie ook het spelen van een gordijn
voor het open venster. Met de wind.

Dit fascineert me. En denk dan aan een onbekende vrouw.

Het zacht frivole in haar stem,
de meanders onder de waaierende jurk
die haar omhult.

De voile over haar gesluierde gedachten.

Zijn het de contouren
van hunkering
die uit een onbestemd gemis ontsnappen.

Of de ebbe en vloed van haar verlangen.

 


PS.
Weifelende gordijnen en ik denk ook aan Orson Welles.
Ik tik in mijn Blog het trefwoord.
En dan lees ik mezelf. Vreemd al die woorden
die ik niet meer ken.

Ik twijfel. Aan de man die schrijft vandaag. Is hij nog lezenswaardig.

https://vimeo.com/15603100

 

Twijfelaar (bed)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
 
Ga naar: navigatie, zoeken
 
Twijfelaar in Spanje, Jugendstil

Een twijfelaar is een bed met een zodanige breedte (100-120 cm) dat het als eenpersoonsbed breed is en als tweepersoonsbed smal. De naam is een verwijzing naar deze breedte, alsof het twijfelt tussen een- en tweepersoons.

Een twijfelaar is vooral geliefd bij mensen die in hun eentje lekker breed willen liggen, die met zijn tweeën knus willen slapen, of die simpelweg niet de ruimte hebben om een volwaardig tweepersoonsbed (van ten minste 140 cm breed) te plaatsen.

In de tijd dat (arme) kinderrijke gezinnen nogal eens in een kleine woning huisden, werd de twijfelaar vaak gebruikt als slaapplaats voor meerdere kinderen.


http://uvi.skynetblogs.be/apps/search/?s=gordijn

 

250140 

08:30 Gepost in Dagboek | Tags: charles ducal | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

20-01-15

In de schaduw van de taal

 

 

...


de lamp boven het laken
maakt een plek
waarin zij wegdrijft op haar eigen adem

geluid blijft in de schaduw van de taal

het lichaam van de vrouw zoals het slaapt
is als een vraag die zich verwijdert
gaandeweg

 

Uit:
Zoals zij slaapt - In inkt gewassen - Charles Ducal

 


Zij slaapt in mij
zoals een ondoordachte vraag
haar adem baadt door mijn verlangen

zoent de hitte van de zomer
plukt de koelte van een bries
zij lijkt een ansichtkaart

zo verkleedt ze haar gemis

ik leg een komma
aan haar voeten
opdat de jamben trager

zouden vloeien
dan het licht
dat haar bewaakt

als een jaloerse minnaar.

 

PS.
De dag begon somber, maar klaarde op.
Moeder en de kinderen,
ik schudde hun juk van mijn zorgen.

Mijn emoties bezetten mij. De ratio
argumenteert hun muren stuk.
Ik laat de ophaalbrug neer.

De nacht opent de ochtend weer vol zelfvertrouwen.

 

234399

20:46 Gepost in Dagboek | Tags: charles ducal | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

21-08-10

Toegedekt met een liedje

 

Ja, zo mogen inslapen.
Met het donker van de avond.
En vroeger in je oren.

Hoe een stem je jeugd wiegt.
Op de trappen van vergelijking.
Letters in je vingers, getallen in je hoofd.

En het wordt nooit later.

08:20 Gepost in Dagboek | Tags: charles ducal | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook

24-06-10

Altijd weer vogels die nesten beginnen

Het licht van de ochtend
weerspiegelde de dichter in mijn hoofd.
Ik moest hem dringend zoeken,
hij liet zich makkelijk vinden.

Dichters zijn in dit huis nooit ver weg.
Nog minder spoorloos.
Ik sloeg zijn brede heupen open
en ik las meteen de essentie van poëzie:


***

Vingerafdrukken op het venster

Ik denk dat poëzie iets is als vingerafdrukken
op het venster, waarachter een kind dat niet kan slapen
te wachten staat op dag. Uit aarde komt nevel,

uit verdriet een soort ach...

***


Geen academicus kan exacter en compacter
poëzie verklaren.
Niet in een bondig essay, niet in een lijvig oeuvre.

Op pagina 397, steekt een bladwijzer:
reclame voor parfum van Calvin Klein.
Op een zwartwit foto: moeder met kind op haar schouders.
Armen wijd open. In een bloemenwei.

Het parfum heet: Eternity.
De geur van een dichter.

 

 

12-10-09

De isolatie van een dichter


Wolken hangen als een gordijn
voor m'n ochtendraam.
Gelukkig ligt er ruimte te dromen
in de woorden van een dichter.

Ik herkauw Ducal dagelijks.
Terwijl hij zingt.
Ik troost mij aan zijn zinnen.
Ze helpen mij.

Om aan de dag te beginnen.

Terwijl dochter angstvallig een kinderstem bewaakt.
Steeds dezelfde schelle. Voor steeds dezelfde opa-oren.
De scherpte kwetst de vliezen van mijn stilte.

Ik lees luider opdat ik de dichter zou horen.