18-06-17

Bartje groet 's morgens de koffie

 

Als ik de schreeuw van de gele vogel hoor,
denk ik aan Ispahaan.
En hoe we beter niet vluchten
voor de haast van zijn dodelijk gezang.

Want ginder in die vreemde verte wacht
totaal verbaasd de Tuinman.
Hij die je wiedt
als een vergeet-mij-nietje.

Dat in de Tuin van Grote Mensen niet meer past.

                                                                       ...

 

https://www.youtube.com/watch?v=7iXOzqjhPV8

 
 
www.youtube.com

 

PS.
In mijn stad vliegt er menig gele vogel
door de rode lichten.

Ik ben bang van zijn gezang.
De ratelende reutel van de Zwarte Kraai.

En hoe zijn brieven door de hemel fladderen.
Als rouwende vlokken sneeuw.

Met gulzig genot drink ik koffie.
Uit de ochtend.

En herschik de rozen in de vaas.



 

 

De tuinman en de dood

Een Perzisch Edelman:

Van morgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik,
Mijn woning in: "Heer, Heer, één ogenblik!

Ginds, in de rooshof, snoeide ik loot na loot,
Toen keek ik achter mij. Daar stond de Dood.

Ik schrok, en haastte mij langs de andere kant,
Maar zag nog juist de dreiging van zijn hand.

Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan,
Voor de avond nog bereik ik Ispahaan!" -

...

Citaat uit De tuinman en de dood - P.N. van Eyck

 320767

 

07:32 Gepost in Dagboek | Tags: bart moeyaert | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

24-05-16

Het onverwachte antwoord

 

Zo ja

 

Was ik hier al eerder en zo ja: bestond ik in je buurt?
Was ik de handen in je schoot, was jij de branding,
ik het strand? Was jij een kale man, en ik een hoed
die ei zo na de straat inwoei? Was ik het suizen van
een schommel, was jij een meisje dat haar ogen sloot
omdat ze aan verdwijnen dacht, terwijl er volgens mij
nog nooit iemand schommelend verdwenen is? Was jij
de dood en ik de zeis waarmee je joeg? Was jij er eerst
en ik het ei? Was jij het antwoord dat ik altijd vroeg?
Zo niet: was je heel eenzaam zonder mij?

 

Bart Moeyaert

 

 

Waar verbergen ze zich,
de antwoorden?
Zijn ze bang? Voor zichzelf
of de vraag?

Ook al sluiten ze je oren,
bakenen ze je twijfel af.
Met de certitude van een glimlach.
In ach, kan zoveel verdwijnen.

Het zachte van gras. Maar ook het harde van een verlaten plek.

 

 

PS.
Dichters breken het wit af.
Ze plaveien het met vragen.

Ja, dat wel, maar de antwoorden die laten ze open.

Zodat het tocht. Van verlatenheid.
God alleen in het diepst van zijn gedachten.

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=g7RnREokLvM&feature=y...

 
 
www.youtube.com
5e single uit "Zwaartekracht en andere verzinsels" (Download via iTunes: http://iturl.nl/sn8XH) http://www.alzheimerliga.be Tekst en muziek: Jonas Winterland ...

 

 

 

 280662

 

08:47 Gepost in Dagboek | Tags: bart moeyaert | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

14-04-16

De hik

 

...

Waarom zo bang. Het is vergissen wat ons bindt.

Het zijn de fouten die ons op elkaar doen lijken.
Zie: de spons erover. Zand. Als u van koud houdt,
denk aan januari. Dat is wat heet een fris begin.

 

 

Uit: ' ZIE' -  Bart Moeyaert

Bron: Gedichten voor gelukkige mensen - Em. Querido

 

 


Er bestaan filosofen die boeken schrijven.
En die wij lezen.
Om onszelf te troosten.

Onderweg. Naar de indentiteit. Waarin wij willen leven.

Ben ik geworden wie ik was.
Waar bleef mijn beter ik.
Zoveel ik. Dat je je verslikt. Bijna verstikt.

En begint te hikken. Zoals in het werkwoord ikken.

 


PS.
Nog enkele weken en De Morgen is verdwenen
uit mijn ochtend. Hij is in feite al uitgesleten. Als een middeleeuwse drempel.
Hier en daar sprokkel ik nog een Kop. Die schreeuwt om aandacht.

Meer en meer verlang ik naar de luwte.
Het ochtendlicht. Het groeien van de botten.
En het zwijgen van de wereld.

Meer en meer zoek ik een dichter.
Die mijn dag openbladert.
En mij wijst op het wit. Waarop alles nog kan gebeuren.

Hic et nunc. En dat ik mij weer mag vergissen.

 

 277292

 

09:37 Gepost in Dagboek | Tags: bart moeyaert | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

06-01-16

Niet voor publicatie

 

Met de publicatie van de brief in Voor we met z'n allen uit elkaar vallen
lag de vraag ineens op tafel.
Hoe hield je geen blad voor de mond, zonder de ander te kwetsen?
Wanneer bleef je eerlijk en wanneer werd je bot?
Hoe combineerde je recht voor de raap met mededogen?

Uit: Voor we met z'n allen uit elkaar vallen - pag. 11-12  Bart Moeyaert

Een literair-filosofische bespiegeling
"over de macht en de troost van het woord en het belang van een goeie stoel".
Door schrijver Bart Moeyaert, artistiek intendant voor het gastlandschap
van Vlaanderen en Nederland op de Frankfurter Buchmesse 2016.

 


Zij kent mijn zwakke plekken.
De lakens en de literatuur.
Ik ben een gewillig slachtoffer.

Van beide. In willekeurige volgorde.

Lezen en schrijven.
Tussen het wit. En erop.
Lijvige zinnen.

De alphabetisering van de liefde.

 

 

PS.
Gisteren kreeg ik in de 'boekenbar' bij de koffie,
een literair presentje van Mrs. Jones.
Een bibliofiel kleinood. Dat boekje.

Citaat Boek.be:
Deze speciale Buchmesse-editie past in de reeks,
herkenbaar aan het handzame formaat (11 × 17), de zwartlinnen kaft,
goudopdruk, prettig leeslint, hoogwaardig papier
en een citaat van de meester-schrijver in zijn eigen handschrift.


Eerder kreeg ik van haar reeds een juweeltje uit dezelfde reeks:
'Trekvogels in de mist' van Bernard Dewulf.
Overheerlijk boekje.


PS.
De vraag die Bart Moeyaert zich stelt, woont ook in mijn hoofd.
Het antwoord is de voornaamste reden
om een anoniem dagboek te schrijven.

Ik zou 'haar en anderen' kunnen kwetsen. Bij de anderen.
Voor mezelf heb ik, ondanks de waarschuwing van Rector Torfs,
geen probleem om me kwetsbaar te tonen.

Ik zit immers in een gunstige positie: geen werkgever, geen collegae.
Een familie die dit nooit zou lezen. Geen buren die gluren.
De anonimiteit is een milde mantel om mijn blote gedachten te bedekken.

 

http://www.boek.be/boek/9789460581588

PS.  J. de Vries (1971), Nederlands Etymologisch Woordenboek

lijvig bnw., mnl. līvich ‘levenskracht hebbend, een lichaam hebbendʼ, mhd. lībec ‘een lichaam hebbendʼ; afl. van lijf

...

Mooie betekenis... voor lijvige zinnen.

 

 

 266926

06-04-15

Dat kan niet blijven duren


En nu er weer, zoals wel dagelijks, deprimerende cijfers
zijn verschenen.
350 miljoen mensen op deze planeet zijn volgens de
Wereldgezondheidsorganisatie (WGO) depressief.
De eerste doodsoorzaak bij onze plaatselijke tieners is zelfdoding.
Nooit zijn er zoveel lokale leerkrachten thuisgebleven wegens burnout.
En wereldwijd is depression de tweede doodsoorzaak.

Uit "Si & la" - Bernard Dewulf
Het Weekblad van De Standaard - 5 april 2015

 

 

Gelukkig zijn.
Zangers hebben er een patent op.
Als het komt of gaat.

De vreugde of het treuren.

En niemand
die het onberoerd laat.
Dat 'kruidje-roer-me-niet'.

Je wijst ernaar en het verdwijnt.

Je zoekt het in haar ogen.
Maar voor je 't weet
worden ze regenbogen.

Want geluk. Dat kan niet blijven duren.

 

 

 

PS.
Ik zoek het aan de afwas. In een liedje.
Ik zou liegen als ik de waarheid sprak.
Zo dadelijk trek ik naar m'n zolder.
Misschien wacht het me wel op de strijkplank.

Of hier naast mij en deze toetsen.
In 'Verzamel de liefde' van Bart Moeyaert.

Ik lees maar wat:


Dag

Wil je dit nog voor me doen,
voor je weggaat en de straat vergeet:
zweren dat toen je bij mij was
alleen om bestwil heb gelogen
en het verdriet dat ik heb helpen
drogen zo echt was als dat wat wij
hebben gedeeld,
...

Pag. 40.

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=FN0oSwFwZlg&list=RDYG...

 

 241.931

 

04-03-14

Alleen met zichzelf

 

 

Goede raad komt er bij apotheker Eichler
in volzinnen uit. Tegen de vrouw zonder haren
zegt hij dat alles goedkomt. De matrone laat hij
in de waan dat ze haar remedie zelf heeft bedacht.
In het oor van de bejaarde roept hij:
'U bent nog jong!'

Alleen met zichzelf weet hij geen raad.


Uit 'Graz' - Bart Moeyaert

 

 

Omdat ik hem, meer dan eens,
in levende lijve, gezien en gehoord heb,
klinken de letters die ik lees luidop.

In zijn apart timbre. En uitspraak.

Zijn stem leest voor
in mijn hoofd. Toch wat hinderlijk.
Gewoonlijk hoor ik mezelf. Amper.

Het boekje ligt intact
in mijn handen.
Nog onaangeroerd. Zonder ezelsoren.

Geen ogen hebben het gekoesterd.
Niet eens doorbladerd. Geen mens ontroerd.
Ik lees het geschreven weer tot leven.

Hier heeft het een thuis gevonden.
Een bladwijzer. En vingers.
Zinnen om te voelen.

Te lezen. Te overleven.

 

 

 

PS.
Wie draagt er nu een ongelezen boek naar een Oxfamwinkel.
Wellicht gekregen. Een waardeloos kadootje.

Het vraagt telkens een inspanning om voorbij die winkel te gaan.
De vitrine verleidt me. En ik ben een zwak man.

 

 197777

 

10:05 Gepost in Dagboek | Tags: bart moeyaert | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook