24-08-17

de eerste zin


Ergens moet je beginnen. Het potlood op het papier durven zetten.
Desnoods zonder plan,
zonder gedachten.


Uit 'Een tuin in de winter' - pag. 9 - Anna Enquist - Herinneringen aan Gerrit Kouwenaar

                                                           °°°


De eerste zin van haar boek staat op pagina 9.

Elke ochtend volg ik het Enquist- plan.
Ik sla letters uit de toetsen en ik zie wel waar ik uitkom.

Ergens moet je beginnen.

En wachten. Op de woorden.
Sommige zijn weerloos, andere opdringerig.
Weer andere weerspannig.

Het is telkens anders.

En nooit weet je
waar ze jou naartoe brengen.
Het kan alle kanten uit.

Tot ze zwijgen. Met een punt.




 

PS.
'Hij was langs de onheilsplaats gekomen, het terrasje van een klein café. Daar had hij een lichaam zien liggen, opgerold in een oud tapijt, dicht tegen de muur geschoven. Hij was enorm geschrokken toen hij later besefte dat dat Herman was.’
pag.59


De vraag blijft zeuren in mijn hoofd.


'Waarom bleef Anna Enquist niet bij Herman dC tot een ambulance hem meenam?!
Was er dan iets anders zo belangrijk binnen de literatuur dat ze hem daarvoor alleen achterliet? Als een overreden loslopende hond.'

Terwijl zij toch een psychoanalytica is.
En bijgevolg de schaal van belangrijkheid moet kunnen aanvoelen.
Binnen de feiten en de context.

Hoe leg je dat nadien uit aan zijn geliefden. En aan jezelf?

Misschien ken ik alle feiten niet, maar kon ze bij het schrijven van deze paragraaf,
zich niet inbeelden
dat ze impliciet deze vraag opriep?


PS.
Mijn zinnen werden helemaal in de war gebracht
door mijn buurvrouw.
Zij genoot van haar schriel zingende schaar
die als een seriemoordenaar, de twijgen van haar haag onthoofdde.

Mijn schrijfdrift zakte als een deeg in de tocht, in mekaar.
Ontregeld door zoveel overlast. Voor mijn sensibele oren.
Mijn gedachten werden verscheurd. Misschien moest ik maar naar de stad vluchten.

Dat zijn de nadelen van ondoordacht en ongepland schrijven.
De gebeurtenissen dicteren de zinnen.

De avond consolideert ze.


 

in een oud tapijt

‘Ik was bij hem (Herman), hij had me geroepen toen hij achterbleef omdat hij het wandeltempo van de groep niet kon bijhouden. […] Gerrit was pas later op de fatale ochtend uit het hotel vertrokken en op weg gegaan naar het festival. Hij was langs de onheilsplaats gekomen, het terrasje van een klein café. Daar had hij een lichaam zien liggen, opgerold in een oud tapijt, dicht tegen de muur geschoven. Hij was enorm geschrokken toen hij later besefte dat dat Herman was.’

Uit 'Een tuin in de winter' - pag. 59 - Anna Enquist - Herinneringen aan Gerrit Kouwenaar


Een tuin in de winter

 

 

totaal witte kamer

Laten wij nog eenmaal de kamer wit maken
nog eenmaal de totaal witte kamer, jij, ik

dit zal geen tijd sparen, maar nog eenmaal
de kamer wit maken, nu, nooit meer later

en dat wij dan bijna het volmaakte napraten
alsof het gedrukt staat, witter dan leesbaar

dus nog eenmaal die kamer, de voor altijd totale
zoals wij er lagen, liggen, liggen blijven
witter dan, samen –

Gerrit Kouwenaar


                                                                  °°°

 

De avond zweeg hoorbaar. De bomen fezelden
voor het slapen gaan.
En ik miste een al te late merel.

Die uit de haag zou opvliegen.
Om in een gedicht te schetteren.
Maar wellicht had de dood hem de stilte in gejaagd.

Zodat de woorden zonder muziek achterbleven.


 

 

 

PS.
Ik schrok hevig. Herman de Coninck, mijn dode dichter aangetast in mijn herinnering.
Gestorven in de armen van Enquist.
En daarna opgerold in een tapijt. Een oud tapijt.

En helemaal alleen.

Zelfs een gewone dode gun je meer. Een laken.
Desnoods vluchtig van het bed getrokken.
Met nog warme kreukels van de nacht. En de geur van fado.

Hij die lenig in de liefde was. Nu stram en klaar voor het transport.


327569

02-08-17

A prima vista


Het is bedrieglijk. Techniek is niet alleen spierbeheersing, maar ook gedachtenbeheersing. Je moet denken: de stemvoering horen, op de plaatsing van handen en vingers anticiperen, vooruit denken om tempo, dynamiek en frasering vorm te geven. Een groot gedeelte van de training speelt zich af in het hoofd. Dit vraagt nog meer discipline dan het studeren aan het klavier. Zittend achter de piano zorgt de traagheid van het lichaam er wel voor dat je niet opstaat, maar gedachten zijn zo licht, zo onverhoeds wendbaar dat het bijna niet te doen is om ze in het gareel te houden.


Ze was een slaaf van het spelende lichaam tijdens de eerste bestudering van de variaties. Daarom werd het niets, althans niets meer dan een behendigheidsexercitie.

Uit Contrapunt pag. 12 - Anna Enquist

                                                                   °°°

 

 

A prima vista

 

Zij ligt in mijn handen als een partituur.
Onwennig.
Alsof ik haar voor de eerste keer aanraak.
Open blader.

Zacht als een zomerbriesje. Bang als een kind.

Dat denkt dat de noten gaan vliegen.
Ongemerkt.
Zoals ze gekomen zijn.
Onzichtbaar.

Als de tijd.
Tenzij in verdriet.

 



PS.
Ik herlees Contrapunt van Anna Enquist.
Ze ontroert me.
Het boek voelt als een vrouw.

Kon ik ooit maar één zin schrijven die haar nadert.

 

https://www.youtube.com/watch?v=cXrVD9taGi0

 
 
www.youtube.com
De Libris Literatuurprijs 2009 bij Casa Luna. Bekijk het filmpje van een van de genomineerden: Anna Enquist.

 https://www.youtube.com/watch?v=EO6-ngnAptA

 
 
www.youtube.com
Boek: Het Geheim

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=fzgFx2fCPd0

 
 
www.youtube.com
http://www.vpro.nl/boeken Gedurende een dag schrijven geeft Anna Enquist ook gehoor aan Bach en de kastanje. DichterBij is een serie over eigentijdse Vlaamse...

 

15:38 Gepost in Dagboek | Tags: anna enquist | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

21-06-16

Wachten... een belachelijk verlangen

 

Ik zondig. Tegen de luiheid.
Mijn stofzuiger staat tegen de stoel
als een kwispelende hond.
Voor zijn wandeling.

Maar ik ben het baasje.
Van het stof.
En zijn territoria.
Alles moet wachten.

De bloemrijke kasten,
de gekruimelde grond.
En de afwas op het aanrecht.
In de geduldige keuken.

Zij kent mij. Godot.

Mijn nukken en grillen.
Het leven van de pannen
en de dingen.
En de spannende verhalen.

Met Maria. De Casta Diva.

 


PS.
Ik ben overtijd.
Niet zwanger, op mijn leeftijd is dat af te raden.
Maar wel te laat. Volgens schema.

Dat ken ik al mijn ganse leven.
Mijn gemiste kansen
bij de bloemetjes en de bijtjes.

Voor het preludium van de ochtend.
Nam ik de tijd.
Nu lever ik mij over aan de penitentie door arbeid.

En dat allemaal door de schuld van Adam en Eva.

  

http://www.vpro.nl/boeken/speel.WO_VPRO_4209718.html

 
www.vpro.nl
Gedurende een dag schrijven geeft Anna Enquist ook gehoor aan Bach en de kastanje. DichterBij is een serie over eigentijdse Vlaamse en Nederlandse dichters. De filmpjes zijn bonbonnetjes met twee heerlijke smaken: een gedicht en een schets uit het dagelijks leven van de dichter. Smul ze! Iedere maandag verschijnt er op het VPRO Poëzie YouTube-kanaal een nieuwe aflevering van DichterBij. Abonneer je nu en je mist er niet een. Alles over schrijvers, poëzie en literatuur bij de VPRO vind je op www.vpro.nl/boeken.

 

11:33 Gepost in Dagboek | Tags: anna enquist | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook