05-03-13

Le soupir d'une veuve

 


Als ik dood ben,zei G., zal ik aan je denken.
Hoe denk je dat te doen? vroeg Clara. Er is geen geest
buiten de hersenen.

Je staat in mijn hersenen, zei G. Ze kunnen je decoderen,
ze zullen het zien.

Uit 'Het onverwachte antwoord' - pag. 49 - Patricia de Martelaere.

...

Ik decodeer haar in de straten van m'n stad.
Hoe wij op een arduinen bank zaten,
onder de gewelven van een bib. En scholen
voor de regen en de mensen.

Alles was nieuw. Ook de pleinen.
En hoe wij keken. Naar mekaar.
Of naar het leven. Wij hielden mekaar vast.
Maar dan zonder handen.

Zovele eerste keren. Toen ik gevlucht was.
Ondergedoken op een studio. Drie solitaire maanden.
En zij mijn lenige liefde werd. Op een zachte zomeravond.
Met witte rozen. Et le soupir érotique d'une veuve Clicquot.

En dat wij toen niet konden vermoeden hoelang weduwen blijven zuchten.

 

 

 

 

 


PS.
Dertien jaar al: een voortvluchtige liefde.
De gevangene van het verlangen. De asceet in het gemis.
Maar altijd wachtend ... als een vuurtoren.

Prozaïsche voetnota.
Ondertussen werd de 'veuve' vervangen door een 'cava'.
Zes keer plezier voor eenzelfde investering.

Opnieuw begonnen aan zowel 'Als je weg bent' als 'Het onverwachte antwoord'.

 


160.270

20-02-13

De weten-schapper

 

Wat wij weten is niet wat wij verlangen;
daarom willen we enerzijds getroost worden voor wat we weten,
maar kunnen we ons anderzijds niet écht laten troosten.
Iedere troost is een leugen. ...

In fictie wordt de strijd geleverd tegen die ontgoocheling,
en telkens de nederlaag geleden. De wetenschap zoekt in kunst
niet de waarheid, maar troost, in de vorm van een kortstondige illusie.
...
Aan het slot van dit essay, ..., citeert ze Nietzsche:
'de waarheid is de leugen zonder dewelke  een bepaald soort dier
niet kan leven. ...
De dingen zijn niet wat ze zijn, en zelfs wijzelf hebben geen eigen identiteit.
Hoe zou wat dan ook door wie dan ook met zekerheid kunnen worden gekend?'


Uit 'Als je weg bent' - pag. 134 - Marja Pruis

...


Ik weet amper wie ik ben, hoe zou ik een ander kennen?
Je ziet het omhulsel. Maar is dàt de mens?
Zijn het de gedachten, de woorden of de daden,
die hem of haar maken tot wie hij, zij is?

En is die vaststelling dan onveranderlijk?
Of fluctuerend
in functie van tijd, plaats en ruimte?

Ik kan slechts de symptomen waarnemen.
Op een Blog niet meer dan de woorden.
What you see is what you get.

Maar ik twijfel. Misschien lees ik wel wat er niet staat.

 

 



Juist in het gewone leven zijn mensen geneigd hun emoties te ontvluchten
of te verdringen, en zich koste wat kost te beheersen. Als we ons volledig
zouden identificeren met wat ons overkomt, zoals we dat kunnen met
romanpersonages, dan zouden we dat nooit te boven komen.

Uit 'Als je weg bent' - pag. 146 - Marja Pruis

 

 

 

13-02-13

De schrijfster en de archeologe


 


1 In den beginne was het Woord, en het Woord was bij God,
en het Woord was God.
2 Dit was in den beginne bij God.

Uit het Evangelie volgens Johannes.
...

Hij was 'god in het diepst van zijn gedachten'.
En toen kwam het woord.
En hij werd Schrijver.


Een biografie is m.i. de Bijbel.
Het nagelaten leven en werk van een schrijver. Het dictaat.
Daarom ook kijk ik zo graag naar documentaires.

Ik wil de biotoop van de kunstenaar kennen.
Het landschap van zijn ziel. Ruiken en betasten.
De hemel boven zijn gedachten. En de aarde errond al evenzeer.

Eén van de heerlijkste biografieën die ik ooit las,
was 'Anna'. Annejet van der Zijl graaft diep.
In het graf van Annie M.G. Schmidt.

M.i. zoals het betaamt.
Er is niets onbetamelijk aan het blootleggen
van een schrijfster.

Als het gebeurt door een literaire archeologe.
Als het niets te maken heeft met de roddels van de boekskes.
Als het alles te maken heeft met het leven.

En dus met de schrijver. En het oeuvre.

 

 

 


PS.
Als Marja Pruis de biografie van PdM wil schrijven, botst ze op een spontane omerta.
Bekenden en familie behouden het stilzwijgen.
Uit respect vertrekt ze dan maar vanuit het oeuvre.

Het gekwetter der Letteren. Wèl het gezang, maar niet de vogel.
Een ornitholoog zou er niet gelukkig mee zijn.
Ik ben blij als ik hier de koolmeesjes, het roodborstje,... kan bespieden in mijn stadstuin.

Maar niet de filosofe en schrijfster dus. Spijtig. Toch.

 

 

http://boek.veterpro.net/rec/dm05/bb_lu202.htm

http://www.annejetvanderzijl.com/biografie/

 

 

 

158.258

 

 

12-02-13

Als je weg bent

 


Het was alsof ik een ongeoorloofde daad stelde.
En misschien is dat wel zo.
Ik liet het boek openwaaieren voor mijn geoefend orgaan.
En inhaleerde diep. Nog voor ik het boek had betaald.

Ik wist het meteen: dit was van een goed jaar.

Onderweg kon ik me niet bedwingen.
Las de eerste zin. De eerste alinea.
En jawel, ik zou me mateloos verliezen.
Verdrinken in haar.

Met een verlangen naar een ontroostbaarheid.

Toen ik thuiskwam, was de biografe op de radio.
En ze vouwde haar open.
Als een verlegen vlinder. Uit haar cocon.
Maar toch liet ze haar gesluierd.

Misschien is ze daarom nog altijd een mysterie.
Een vrouw.

 

 

 

http://internetradio.vrt.be/radiospeler/v2_prod/wmp.html?qsbrand=11&qsODfile=/files/redactie/herbeluister/11_11joos.xml


 

Het interview begint pas het laatste kwartier. Schuif door.

'Als je weg bent, zal ik ingetogen leven.' - Yasunari  Kawabata - Sneeuwland

En nu is ze terug. En leeft ze ingetogen. Op papier. Tussen mijn handen.

 

158185