26-06-16

De uitweg

En dan is maar één uitweg: de taal. Daarin kunnen wij samenkomen, hoezeer onze ochtenden ook verschillen.

Daarin schuilt ook het verschil tussen mijn twee gezinnen. Het ene ademt, het andere is maar een woord. In het ene leef ik, het andere vertel ik. In ons alfabet.

Soms scheelt het maar een fractie, soms een dikke duim. Soms is het een sprookje, soms reality-tv. Maar nooit vallen ze samen.

Daarin verschillen wij niet, u en ik. Of we nu schrijven, praten aan de toog of buurten op straat of onze dagen filmen of posten op Facebook, niemand vertelt de waarheid.

De waarheid bestaat uit, niet in. De waarheid verzamelt waarheden. En wie de ene in pacht denkt te hebben, dwaalt.

Allemaal verzinnen we ons bestaan. Min of meer. En niemand moet mij iets anders wijsmaken. Aangezien ik u hier wijsmaak wat ik wil. En u mij dus ook.

 

Uit: Si & la - Happy -

 

 

Zou verdriet dé waarheid vertellen.
En als wij samen verdriet zouden hebben,
zou die pijn dan hetzelfde zeggen?

Of zou dat van jou en mij, verschillend klinken?

Zouden we het moeten optellen
of naast mekaar leggen?
Om in de buurt van een waarheid te komen.

En zou verdriet geïnteresseerd zijn in de waarheid?

Verder dan taal geraak ik hier nooit.
Onnauwkeurig. Te veel of te weinig.
Te gekleurd of onderbelicht.

Ik streef dan ook niet naar dé waarheid.

Maar naar een verhaal.
Waarin ik schrijf wat niet is of was.
En waarin jij leest wat er niet staat.

Wij schrijven samen waaraan we nood hebben. Jij en ik.

 

 

PS.
Het was een slappe match van miljonairs onder mekaar.
Geen risico nemen.
Het aandeel was navenant.

En dan kijk je samen met je nageslacht
naar zo'n saai verhaal op de treurbuis.
En vertel je wat.

Hij mijn (ex) nummer negen, nu oprukkende back, heeft de meeste goals gemaakt
en assists gegeven. De trainer wil hem terug naar voren schuiven.
Maar mijn nazaat twijfelt. Komt liever onverwacht opduiken van vanachter.

Zijn snelheid is z'n sterkte. En z'n scherp schot maakt het af.

En dan, by the way, droomt hij al van z'n verjaardag.  25 januari 2017.
Hij vroeg me alvast een horloge. Ik zeg hem dat ik,
naast de rest, al jaren zijn voetballidgeld betaal. Zopas nog: 440 Euro.

Zijn eerste scheerapparaat
en ook nog geld voor de komende solden.
Vraag eens aan je papa te sponseren, suggereer ik.

Z'n papa, dat kan niet, zeg hij gewoontjes, die zou hem een auto cadeau doen.
Ik val uit m'n zetel. Van verbazing. Zeg maar: verbijstering.
En begin (onpedagogisch) te briezen als een oude (onverstandige) leeuw.

Wijs hem erop dat hij dan meerderjarig wordt en dus niet langer een kind.
En dat het tijd wordt dat hij eens nadenkt...
en dat ik hoop dat z'n papa dan ook de verzekering en belasting betaalt. En de pomp.

En dat zijn mama nu al verzuipt onder de schuld.
De oude Afrikaanse en de nieuwe Europese.
En voor geen enkel kind (van de drie) steun krijgt van een papa.

Hij schrikt: zijn kameraden krijgen toch allemaal voor hun 18 een auto.

Mijn manen komen recht en deze weerloze leeuw brult nog luider...
etcetera...
Ik stop hier om mezelf en de waarheid te beschermen.


PS.
Al 20 jaar spring ik m'n dochter en haar gezin financieel bij.
Ik ga niet in detail treden. Maar in oude Belgische franken gaat dat al vlug naar de miljoenen, vrees ik.

Het voetbal van die Panama-heren kon mij niet meer schelen.
Samen met mijn oud verdriet trok ik onder de lakens.

Mijn enige uitweg.

 

 

 283228

25-05-15

De geur van gras

 


Vanop zolder zag ik
vuurwerk de hemel schilderen.
Het geroffel van feestelijk gedonder.

Mijn stad met de mooie benen speelt weer in Eerste Klasse.

Op FB werd (helaas)
een enkele verzuurde filosoof kotsmisselijk
van de joelende supporters in Gent.

Het pluisje
in de eigen navel kwam in het gedrang.
Onder de turbulenties van de vox populi.

En de middelpuntvliedende kracht.

 

PS.
Voor alle duidelijkheid:
ik bewonder eerder de spiermassa van humane hersenen
dan van opgespannen kuiten.

Maar toch heb ik heerlijke herinneringen
aan de krijtlijnen op het gras.
Over gans Vlaams Brabant zocht ik ooit naar verstopte voetbalvelden.

En 'waar is da feestje'
staat niet meteen in mijn weemoedige  hitparade.
Maar het dedain van (pseudo)intellectuelen is al evenmin mijn ding.

Ik herinnerde mij een erg interessant gesprek
tussen de Mandarijnen (ondermeer) George Steiner en Germaine Greer.
In het jaar 2000. Het bleef mij bij, tot op vandaag vijftien jaar later.

Indien geïnteresseerd, klik hierna,
maar doorschuiven naar 2u 20'.
Want de uitzending duurt bijna 3 uur!

 

https://www.youtube.com/watch?v=Z7xkunUeOgM

 

Hoevele malen voerde ik mijn kleinzoon naar de training. Heen en terug. En dan de match.
Ik mis dit nu al twee seizoenen. Want zijn mama heeft mijn auto. En opa is zo immobiel geworden. Leve de geur van gras.

http://uvi.skynetblogs.be/nummer-negen/

 

246555

 

 

12-07-14

Lire c'est écrire

Dit is de eerste zin van dit stukje.
Het is nu 08.25 uur. Bij de laatste zin zal het
donkeren. Dan zal ik weer een dag gesakkerd,
gesukkeld en veel geschrapt hebben.

Daarna zal ik wakker schieten van verkeerde
woorden en foute beelden. Zo gaat het wekelijks.
Terwijl u misschien denkt, wat is dat makkelijk geschreven.

Eigenlijk kan ik niet schrijven. Alleen schrappen.
Hopelijk kan ik wel een beetje schrijven. Het zou
triestig zijn na veertig jaar oefenen.
Maar één alinea lezen van de meesters en ik weet het wel weer:
dat is mij niet gegeven.
Vind ik dat erg? Het is verschrikkelijk
...

Maar nu het stilaan schemert, nu ik dus nooit zal
klinken als Messi en dribbelen als Mozart,
zelfs geen koolmees zal kunnen vereeuwigen
en mag oefenen tot in de eeuwigheid op een houterige tango,
nu ik dat allemaal al lang weet, nu kan ik deze laatste zin rustig,
in een zekere vrede, laten vallen.
Ik heb toch maar weer een dag geoefend.

Uit 'Si & la' van Bernard Dewulf in het 'Weekblad' DS - 12 juli 2014

...

Het gekibbel en gedribbel
is verdwenen. Uit het huis gesluisd.
Mijn nageslacht leeft weer
onder het beheer van hun moeder.

Niets beweegt in deze kamer
tenzij de ochtend en de weekendkrant.

 

PS.
Dewulf geraakt niet tot aan de grote meesters, klaagt hij.
Ik wou dat ik kon schrijven wat hij schrapt.

Alleen met het huis rond mij.
In de volheid van de leegte.
Dan pas lukt het mij een woord te vinden.

En dan begint opnieuw het geleuter
van m'n papieren geweten.
Zou je dit niet beter schrappen, man.
Je leurt met een leugen.

Je t'embrasse.

 

Ecrire est un acte d'amour. S'il ne l'est pas, il n'est qu'écriture.
Jean Cocteau 

La littérature se souvient de ce que nous avons oublié: écrire c'est lire en soi.
L'écriture ranime le souvenir, on peut écrire comme l'on exhume un cadavre.
Tout écrivain est un «ghostbuster»: un chasseur de fantômes.
Un roman français (2009)
Citation de Frédéric Beigbeder

 

212244

 

05-07-14

Het kleine leven

 

 

Vlug, opa, ik ga sterven. Ik heb een schedelbreuk en moet naar de kliniek.
Krom gebogen en huilend,
kwam Z. (12) binnen getuimeld.
 
Bleek dat de jongens haar tegen het hoofd gesjot hadden.
En nog veel erger, haar afgodin B.
had daar zelf aan bijgedragen. Of haar uitgelachen?
 
Haar woorden leden onder de breuk in haar kroezelend hoofd.
En iedereen (de ganse wereld dus)  pestte haar.
Blijkbaar tot ter dood.
 
Geen troost was groot genoeg. Alleen de nacht zou haar kunnen helpen.
 
Opa-generaal riep de troepen binnen.
Kleinzoon T. (+15) als eerste gecolloqueerd.
Kleindochter G. (10) bleek onschuldig.
 
Maar de avond werd stil en bedroefd.
 
Deze ochtend herstelde de rumoerige stilte en vriendschap
zich tergend traag.
Maar na een volledige tafel en wentelteefjes (met de vriendjes),
onder de parasol, werd de middag reeds gezegend met geroezemoes.
 
En nu zijn ze met de ganse bende zwemmen.
Jongens en meisjes apart.
Zoals in de goede ouwe tijd.

 

 

 

 

PS.
Dat schreef ik gisteren.
Oef, opa heeft adem. Ze zijn weer weg.
Tot maandag. In de vroege ochtend.

De regen zegent mijn stilte.
Hij fezelt in de hagen.
Je hoort mij niet klagen.

 
 

211.729

 

01-01-13

Voor God en al Zijn vrouwen


Beste lezer-es,

naarmate mijn kennis kleiner wordt,
groeit mijn geloof.
Ik geloof niet in God,
maar wel in Zijn Wijsheid.

Ik hoor u al schaterlachen
over zoveel gebrek aan logica.
Dierbare lezer-es,
logica zoekt te veel kennis en waarheid.

Wijsheid is van een gans andere orde.
Kennis is meetbaar, waarheid al veel minder.
Ik pleit voor het vermoeden
dat ruimer is dan pure feiten.

Adam was niet meer dan een hoopje modder.
Eva werd geschapen uit een stukje vlees.
En zie langs de lijnen van het voetbalveld
kom ik ze tegen die genereuze mama's.

De geur van het gras, het slijk der aarde
en al die jonge goden.
O, mijn god, dank u voor zoveel Goedheid.
Moeders. Kon U iets mooiers bedenken.

Nog elke dag dank ik U, God. Voor zoveel Wijsheid.

 

 

 


PS.
Misschien toch maar een ode op de eerste dag van dit jaar.
Te veel wensen blijven steken in hun goede voornemen.

 

 

153.053

 

25-11-12

De spiegel van de wind

 

'La seule excuse qu'un homme ait d'écrire
c'est de s'écrire lui-même, de dévoiler aux autres le sort du monde
qui se mire en son miroir individuel.'

Rémy de Gourmont

...


Kwart na vier. Ik word wakker.
En ga naar beneden.
Het tuindeurtje wordt bijna uit haar hengsels
gelicht. Ik barricadeer het met een zak potaarde.

"¡No pasarán!",schreeuw ik tegen de wind.
Terwijl ik toch wat bang ben.
Een blaffend jongetje. En alleen.

Als ik vanmorgen de terrasdeur openschuif
om de tuin te onderzoeken, merk ik
op de boekenplank een mij onbekend boek.

'De woede van de wind.'

Zou het mij opgevallen zijn bij een zonnige ochtend?
Ik sla het open en op de eerste pagina,
lees ik een citaat.

Ik zie mezelf in een spiegel.

 

 

 

 

PS.
De woede van de wind - Reflecties - Hellema.

PS.
Het is halftien, mijn nummer negen staat op het voetbalveld.
De scheidsrechter zal nu de match in gang fluiten.

PS.
Ik bel hem: "en?" 
"We hebben gewonnen met 5 - 2".
"En heb je ...?" 
"Twee keer, ik mocht langs de rechterlijn spelen."

Dit is leven.

 

 

149.022

28-10-12

Voetbal, een belegging


Langs de krijtlijnen luister ik
naar de teloorgang
van de kleine voetbalploegen.

Ik ben niet verwonderd.

Vroeger waren wij tevreden
met een 'patattenveld' en twee goalen.
De heren miljonnairs vandaag beklagen
zich al vlug over het gemillimeterde gras.

Mààr deze mentaliteit
hangt ook over de kleinere goden
en hun provinciale ploegen.

In de kantine luister ik
naar de pecuniaire heldenverhalen.
Zijn zoon 'verdiende' 300 Euro per gewonnen match.
In tweede provinciale.

Men zegge en schrijve: driehonderd euro.

Maar welke dorpsgek
houdt dit soort sponsoringen vol.
Als zijn zwart geld op is.

Vandaar dus dat samen met de teloorgang
van de zwarte kas,
de dorpen zonder voetbalploegen vallen.
Spijtig voor al die jonge gasten.

Zoals mijn nummer negen
die tegenwoordig op 'den elf' speelt.
En gisteren er weer heerlijk twee gratis inlepelde.
Met 'zijn linkse' hoewel hij rechts is.

Gelukkig woont hij nu met zijn neus tegen
een voetbalveld met een prachtige infrastructuur.
De uitzonderingen bevestigen nog altijd de regel.

Voetbal, laat het een investering zijn.
In hoop, geloof en vriendschap.

 

 

PS.
Toen ik vrijdag bij de dokter zat, leerde ik een nieuwe buurvrouw kennen. Een Griekse.
Ik informeerde naar haar thuisland. En haar familie. En hoeveel 'het pensioen' daar zoal opbracht.

'300 Euro', antwoordde ze. Eén gewonnen match dus. En dàt voor een gepensioneerde. Per maand.
Pikant pecuniair detail: zij huurt hier een woning voor '1.100 €'. Per maand.
Zonder kosten voor: verwarming, electriciteit, water, kabel, etc.

Tja, de ene Griek is de andere niet.

 


146.720

14-10-12

Duidelijker dan Esperanto

 

Deze week nog maar eens ervaren
dat sommige mensen
maar één taal spreken.

Die van hun portefeuille.

En dat dit al van jongs af aan wordt aangeleerd.
Ook op het voetbalveld.
Tja, jong geleerd is oud gedaan.

De toekomst van de onbarmhartige CEO wordt verzekerd.

 

 

 

 

 

PS.
Dochter beëindigde haar driejarig huurcontract enkele 'maanden' voortijdig.
Zij spande zich persoonlijk in om een nieuwe huurder te vinden.
En dàt lukte haar. Tot tweemaal toe.

Dus geen dag huuropbrengst verloren voor de eigenaar.
En ook geen publicitaire kosten.
Als dank rekende hij toch één maand verbrekingsvergoeding aan.

Een brief kon hem niet op andere gedachten brengen.
Hier komt recht wel heel dicht bij onrecht.
...

Gisteren op tv gezien:

De jonge voetballertjes krijgen van hun club: 20 Euro boete,
bij natrappen of protest tegen de scheidsrechter.

Jawel, zo leren ze vlug welke taal men het best spreekt.

 

 

145.443


 

19-09-12

De archeoloog

 

Draaisma betoogt in zijn boek hoe portretten van mensen
onze herinnering aan die mensen vervangen. We herinneren ons
de foto, niet het 'reële' gezicht. Het beeld is krachtiger dan het feit.

Uit 'Verstrooiingen' - pag. 64 - Bernard Dewulf.
Dewulf verwijst naar 'Vergeetboek' van Douwe Draaisma.

...


'Doe je ogen dicht,'
zeg ik hem.
'Zie je ze nu niet?'

'Neen.'
Ze leeft nog in zijn hoofd.
Maar zonder gelaat.

De herinnering is gehandicapt.

M'n kleinzoon werd in Senegal geboren
en groeide op met Pascaline.
Het dochtertje van de inwonende 'kinder-meid'.

We zitten aan tafel
na de voetbalmatch.
Hij gaf een prachtige assist.

Maar zijn nummer negen is hij kwijt.

Pascaline is achtergebleven.
Verdwenen.
Uit zijn ogen.

Een blinde vlek.
Enkel op foto's
zal ze eeuwig tijdelijk zijn.

Een fossiel. Onder de tijd.

 

 

143.190

16-09-12

Mijn kleine wereldreizen

 


Wat me bij een schrijver als Schippers, en bij enkele anderen, zo aantrekt:
ze kijken met de blik van hun dagelijkse bestaan.

pag. 21

Als je bedenkt dat je zelfs kijken nog moet leren, en dat een leven niet lang
genoeg is om te ontdekken wat er allemaal te zien is, dan moet je wel
tot de conclusie komen dat de ongekende overdaad van het waarneembare
een vorm van luxe is die grotendeels aan ons verspild is.
We zijn er eenvoudigweg niet tegen opgewassen.

Onze wereld is niet groter dan de aandacht die we ervoor kunnen opbrengen.

Dewulf citeert hier Piet Meeuse.
pag. 27 - Uit 'Verstrooiingen - over kijken en zien' - Bernard Dewulf

...

'Onze wereld is niet groter dan de aandacht die we ervoor kunnen opbrengen.'

Dit is de kern van mijn kleine filosofie.
Van mijn dagelijks leven.
Elke dag van m'n alledaags bestaan.

Mijn tuin en huis. De haag en de trappen.
Mijn gisteren en vandaag.
En ook mijn morgen.

Mijn oogwijdte. De spanwijdte van mijn blik. Geborneerd ogenschijnlijk.

Daarom kan ik 'de grote trekkers' zo moeilijk begrijpen.
Die steeds verder willen. Naar waar en wat eigenlijk?
Terwijl de wereld onder hun voeten niet opgemerkt wordt.

Hoe ik vandaag nog wereldwijd lijd, bv., omdat ik gisteren
in de voetbalkantine een 'drankje' beleefd niet aanvaardde.
Zo lijd ik tijdeloos onder mijn eigen onwennigheid.

Hoe ik dan weer hemelhoog juich,
nu ik mijn kleinzoon zijn haren hoor drogen.
Voor de eerste keer zonder opa. En zonder vragen.

Kijk, dierbare lezer-es, dit soort wereldreizen...
Dit soort kijken en zien.
En luisteren, natuurlijk.

 

 

 

 

 

PS. Ik besef dat menigeen mijn blik als een kneuterig perspectief beschouwt. Daar kan ik best mee leven. Respectvol. Ik vermoed dat niet iedereen kan doordringen in de minuscule macros van kleine mensen met kleine dagen. Zelfs de golfkarretjes van Knokke geraken daar niet. Denk ik. Maar ik kan me vergissen, want ik ken immers de reikwijdte van hun navel niet.

 

 


 

 

142.981

10-09-12

De dagelijkse schepping

 

De tuin was vrolijk
en de tafel gedekt.
Woorden dwarrelden over ons heen
alsof ze uit de bomen vielen.

Zomaar.

Wij moesten ze enkel nog
in elkaar puzzelen.
De kinderen en de nieuwe orde.
De strubbelingen.

De dagelijkse schepping.

 

 


PS.
Kleindochter Z. krijgt opnieuw woedeaanvallen.
Sluit zich uit. Volgens de rapporten.

'Opa, gaan jij en ik naar de kermis?', vraagt ze.
'Gaan we dansen?' Mijn antwoord voldoet niet. Typisch volwassen en ontwijkend.

Hoe overleven kinderen?

01-09-12

Try to rember

 

Weer begin ik aan een volgend leven.
M'n nummer negen
heeft een nieuwe ploeg.
Een ander huis, een verse school.

Weeral een 'papa'.

Nu nog een thuis, denk ik dan.
Maar is 'thuis'
je hoofd niet?
De enige plek waar alles kan.

Gisteren en morgen. Misschien zelfs vandaag.

...

Zaterdag. En ochtend, na de blauwe maan.
Ah, try to remember the days of september.
Nu de zon weer zachter streelt.

Traag als een slak over tafel gaat.
En de warmte als een kat spint.
Het licht op de vloer ligt.

Mijn voeten draagt.

 

 

 

 

http://www.youtube.com/watch?v=FOPKL9PX2Y4&feature=fvwrel


 

 

 

141.797

26-08-12

Het fundament van een zolder

 

 

'Als de nood het hoogst is,
is opa nabij', zeg ik haar.
Ze glimlacht.

Lang geleden dat ik met dochter
nog eens samen alleen aan tafel zit.
Tussen koffie en speculoos
hengel ik naar haar nieuwe leven.

Ik keil rimpels over het water.

Maar ook het gevoel
van troost en steun. Hoop ik.
'Er is nog altijd de zolder voor opa',
zeg ik haar.

Opdat ze zou weten.

 

 

 

 

PS.
Gisteren de kleine meisjes gaan ophalen in hun nieuwe 'thuis'. Het valt mee.
Na het ontbijt, wentelteefjes, zijn ze meteen vertrokken. Naar de grote vriendjes.
Ze worden oud. Hebben reeds veel 'vroeger' verzameld.

 

141.222

24-08-12

Nieuwe en oude kinderen



Toen er plots plastieken bloemen bloeiden
op het dressoir van Mien
en er een nieuw bankstel verscheen,
verdween niet alleen de slagerij, maar ook het dorp.

Het tuinpad van mijn vader
werd onderhouden
door de ouden van dagen.
In hun sepia verhalen.


Mijn kleinkinderen zijn kinderen
van een nieuwe generatie. Ach, zo nieuw
is die nu ook weer niet.

Het begon immers al in de zestiger jaren.
De exodus van de clerus.
En het wisselen van man en vrouw.

M'n kleine meisjes zijn nog maar veertien dagen verhuisd
naar een dorp in de buurt, met een nieuwe papa,
en ik hoor het heimwee reeds in hun stem.

Naar de vriendjes van het plein.
Het nieuwe zusje is alweer een oude pop.
Ppfff. Mijn dit en mijn dat. Het is me wat.

Opa, mogen we zaterdagavond komen slapen?

 

 

 

 


PS.
Wat moeten 'de nieuwe kinderen van tegenwoordig'
flexibel zijn, in liefde en plaatsen. Nomaden.
Ach, misschien is dit wel een voordeel en een kwaliteit
voor de schommelende economie. En later.
Troost ik mij.

 

 

http://www.youtube.com/watch?v=C8Ff5OEUzd8&feature=fvst

 

 

30-07-12

Vluchten kan niet meer ...

 

'Jij krijgt de 'prinsessenkamer',
zegt de nieuwe kleindochter tegen m'n nummer negen.
En dàt bij de pannenkoeken op een zondagochtend.

Hij moet oppassen,
want eerst kwaken en dan kussen. Jaja.
Ik kén z'n opa.

En dan volgen de verhuisplannen.
De scholen, de woonplaatsen van de mama's en
de papa's. En andere hobbies.

De zon schijnt niet. En de tafel al evenmin.

...

George Steiner en Roger Scruton
zijn grote mensen. Zij houden zich bezig
met de grote problemen.

De mensheid. En de schoonheid.
De zin van het leven, het lijden en de liefde.
De troost.

Opa bracht het niet verder
dan een bang jongetje.
Hij heeft zijn hoofd en handen vol
met zijn zoon en dochter en hun nazaten.

Inclusief de verantwoordelijke handlangers,
zoals echtelieden en ex-lieven.

...

Toen ik aan de kinderlijke deskundigen de vraag stelde:
'Ja maar, hoe gaat dat alles praktisch opgelost worden?'
Toen antwoordde het tienjarige meisje:
'Dàt vraag ik mij ook af'.

Gezien mijn praktijkervaring op zolder, etc.
ik schrijf hier niet alles neer, het denk- en doegedrag
van volwassenen, zonk de moed mij in mijn schoenen.
Zelfs zonder dat ik ze aanhad.

De radeloosheid werd zo hevig dat ik een vluchtplan uitwerkte. Ik zou mijn stenen huid achterlaten.
Verraden. En verhuizen naar zee.

Enkele muisklikken vertellen mij dat er menig prachtig appartement op mij staat te wachten.   'Jawel. Ze zijn nog beschikbaar, meneer'.
Inclusief de meeuwen.

Ga ik kijken?
Of ben ik te laf.
Om te gaan of te blijven.

 

 

 

 http://www.youtube.com/watch?v=ZNaoCFqCzMk&feature=re...

 

138.472

22-04-12

Het jongetje van de CEO

 

 

Zou hij ooit een jongetje geweest zijn?,
vroeg ik me af.
Of is hij dat misschien vergeten.

De ochtendzon
had zich als een warme lus
rond mij en de tafel gelegd.

Zou dat jongetje geweend hebben?
Bij een boek.
Of was hij ooit gepest?
Door een dikke rosse bv.
die een beetje scheel zag.

De ochtend werd diepzinnig.
Vragen als zwarte wolken
die begonnen over te drijven.

Misschien wilde zo'n CEO
nu wel wraak nemen op al die pesters.
Die hem toen treiterden
omdat hij zo'n slim banaal mannetje was.

Deze vroege vraag werd mij geserveerd
door 'Het vergeetboek'. Van Douwe Draaisma.
En plots kwam Proust mij ter hulp.

Ik trok de trappen op naar de blauwe kamer
en daar ligt naast mij
'Le petit Prince' te slapen.


Ik las het voorwoord:

 

A Léon Werth

Je demande pardon aux enfants d'avoir dédié
ce livre à une grande personne.
J' ai une excuse sérieuse...
...

Si toutes ces excuses ne suffisent pas,
je veux bien dédier ce livre à l'enfant
qu'a été autrefois cette grande personne.
Toutes les grandes personnes ont d'abord
été des enfants.
(Mais peu d'entre elles s'en souviennent.)
Je corrige donc ma dédicace:

A Léon Werth
Quand il était petit garçon.

...


 

Er is vast wat mis met het geheugen
van die CEO van Adecco.
Of zou hij een voetballertje geweest zijn?

 

 

 

 

130.455

21-04-12

De tranen van nummer negen

 

Hij weent.
Mijn nummer negen.
Naast het veld.
Na de match.

Hij werd uitgescholden.
Door de tegenstrever.
Jonge krijgers.
Brutale strebertjes.

'Hij moet
wat olifantenvel kweken',
doctoreerde de trainer.
'Vel van CEO's?', vraag ik.


Thuis spreekt de radio mij vermanend toe:
"De heer De Maeseneire, de Belgische CEO van Adecco,
pleit ervoor om het vakantiegeld en de dertiende maand
af te schaffen in België."

"Ik leef in Zwitserland, ik word maar 12 maanden betaald."
Zegt de arme CEO. Hij krijgt slechts een loon
van 3,2 miljoen euro. (En z'n bonus?)
"Je kan niet constant de kool en de geit sparen".

Ik vraag me af wie de geit is en wie de kool.

 

 

 

 

PS.
Hoeveel gewapend beton hebben dit soort 'zieke' mensen
rond hun ziel en verstand?
Voor een kleine boef die de bank te lijf gaat
met een breekijzer, bouwen we gevangenissen.
Sjieke boeven die met een gewone pen
bedrijven leegroven, promoveren we tot managers van het jaar.

 

130.415

01-04-12

Het groene alfabet

 


Ze arriveren.
In maatschappelijk verantwoorde
wagens.

Winners. Dat zie je. Ook trainers.

Maar dan
doen ze hun mond open.
Boven het hoofd.

Van twaalfjarige jongetjes.

Ze worden uitgescholden.
Met de onbeschofste woordenschat.
In stereo.

Want langs beide lijnen
van het gras. Deskundig opgesteld.
Echoën de verwijten.

Grof geweld.

Hoe jongetjes
tot winners worden geschopt.
En oude losers.

 

 

 

 

 

 


PS.
Ik begrijp het niet.
Wat een beeld moeten kinderen toch krijgen van 'grote' helden.
Gelukkig is onze trainer een mens met verstand.
En begrip voor 'losers'.


 

128.824

 

25-03-12

Ook op zondag word ik gepest

 

En nog wel door 'het zweet
des aanschijns van Adam en Eva'.
Zondag. Rustdag.
Het is zelfs een heilige plicht.

Maar mijn achtervolger
is losgeslagen. Hij respecteert
zijn eigen wetten niet meer.
Ora et labora. Slechts nog 'labora' gunt hij mij.

En dus begon ik maar
aan de afwas van gisterenavond.
De restjes van mijn souper.
En van mijn 'continental breakfast'.

 

PS. En dan is er nog Bruno De Wever. In Berg en dal. Bij Pat donnez. Maar die reserveer ik voor de strijk.

...

Ik ben verdrietig. En jaloers.
Op het jongetje
dat samen met zijn vader vertrekt.
Op de fiets. Naar nergens.

Mijn kleine lieve prins, mijn nummer negen,
hij wordt opgehaald.
Als een vergeten pakje.
Zowat om de vier weken.

Door z'n papa die zelfs zijn naam niet draagt.

 

 

 

 

PS.
Ach, zijn kousen staan te weken. En z'n voetbalschoenen wachten.
Op opa.
Het is mijn zondagse zegen.
'La douleur de la tristesse'. Gisteren verloren we weer. Met 11 - 0.

 

 

20-03-12

Langs de lijn

 


Alsof ik aan de Ganges sta.
Zo schrob ik.
Op de kousen van mijn spits.

Maar eerst het weken. 
Een ganse nacht. Ik word nog prof.
Aan de wasbak.

Doch als ik wrijf,
de witte kleur bevrijd.
Dan zie ik nummer negen.

Plat op het veld.
Gevallen als een held.
En opa al gekwetst.

Langs de bange lijn.
Hij staat weer recht.
Mijn kleine god.

De kousen lekken op de draad. Hij kan weer proper scoren.

 

 

 

127.632

18-03-12

Tussen de weemoed van getallen

 


'De Deense filosoof Kierkegaard
zei dat je het leven voorwaarts moet leven,
maar het pas achteraf kan begrijpen.

Precies daaruit ontstaat de melancholie:
dat je pas achteraf inziet welke vergissingen
je begaan hebt, welke kansen je laten liggen hebt,
of dat je een karikatuur van jezelf bent geworden.'

DSL - 9 maart 2011 - Stine Jensen

 


Ik ben geen filosoof
maar wel gekomen tot de leeftijd
van een karikatuur.

Soms vraag ik me af:
zou ik een 'bejaarde' zijn?
Met 71 op m'n teller.

Age is nothing but a number.

Als ik zijn haren droog,
die teruggetrokken spits,
hoe zou hij dan naar mij kijken?

Met zijn ogen dicht.

Als een naar een soort masculiene oma?
Op het veld een stoere nummer negen.
In de badkamer nog een kind. Van dertien.

Als 'melancholie' is
wat Kierkegaard beschrijft
dan ben ik geen melancholicus.

Geen gisteren, geen morgen.
Maar wel vandaag.
En nog altijd een 'weemoedig jongetje'.


 

 

127.302

17-03-12

Losgelaten

 


Mijn vingers bleven stil.
Gisteren. Wezen
onder de blauwe lucht.
En luide klokken.

Pasen lag nog te wachten.
In de verte. De paasbloemen niet.
Zo dichtbij.
Als verdriet.

Een witte ballon.
Een vrolijke vlinder.
Vroeger dacht ik dan
aan een losgelaten zieltje.

Nu aan een zielloos kind.

 

 

 

 


PS.
En zo dikwijls zijn we moe. En boos.
Op onze stoute kinderen.
En dan zien we een witte ballon. Of een vlinder.
En zijn we weer gelukkig dat ze nog onbesuisd
door het leven springen.

Kleinzoon weer vertroeteld.
Vroeg in bed en vroeg uit de veren.
Douche. Haren drogen.
En een wentelteefje.
Misschien kan hij straks wel scoren.

 

PS.
En dat deed hij. Prachtig in de kruising.
Maar wel verloren met 7 - 1.
Volgende week een wentelteefje meer.

 

 

 

127.121

14-03-12

Mijn tafel is een slechte pedagoog

 



De pedagogie van de tafel bestaat. Voorwaar.

Vroeger moest men zwijgen tijdens het eten.
En bidden voor en na.
En bij het begin van een belangrijk werk.
Wat eten is.

Gisteren zaten ze hier weer bij opa.
Volgens het commentaar dat ik achteraf kreeg,
kook ik pedagogisch 'onverantwoord'.
Want opa zet zijn liefde op tafel.

Voor de jongen: 'vol-au-vent' met gebakken patatjes,
het jongste meisje koos voor 'kippenvleugeltjes' + idem dito,
en de oudere zus peuzelde haar pizza op.

Volgens moeder (95), en zij niet alleen, kan dat niet.
Iedereen eet hetzelfde aan tafel. Dat hoort zo.
Bizar toch dat zij in een restaurant à la carte eten.

Maar niet erg, de status van opa heeft een vrijgeleide.
Opvoeden is voor papa's. -Die het vertikken.-
En opa schept gezelligheid op tafel.

En misschien wel herinneringen. Hoopt hij stiekem.

 

 


PS.
Want als ooit een autobus een fout maakt
dan telt pedagogie niet meer.
Ik treur om de leeftijdgenootjes uit de buurt.

 

23-01-12

Het jongetje


Beste Uvi,

Buiten een homo sapiens of ludens,
ben je ook een bijzonder goed schrijver maar wat wij hier ook ontdekt hebben door de jaren heen :
je bent een geweldige opa !

Straks, terwijl ik een illustratie aan 't zoeken was, zag ik ineens een ppt die ik in 2007 voor jou had gemaakt met een gedicht over je kleinzoon. Omdat je liever woorden ziet dan beelden, plaats ik nu de tekst alleen :

...

 

Hoe hij ligt te slapen.
In de armen van de onschuld.
Als een verse engel. Net uit de hemel gevallen.

Hoe ik Dewulf mis.
Als een huisschilder.
Om dit moment in een aquarel te gieten.

Omdat een foto slechts een 'ogenblik' bevriest.
Terwijl verf
bezieling in een beeld schept.

Mijn kleine nazaat.
Hij stapelt tederheid in mijn oude zinnen.

Ook al zijn het dan maar woorden.
En ze zijn monotoon blauw.
Ze leven. Voor heel even.

En in mijn monochrome hart
nestelt zich de angst.

Een opa met zoveel toekomst.
Voor zich.
In dat slapende bed.

Hoelang leeft een engel ?

Uvi - 2007

 


Dag B     ,

 

Heel erg bedankt.
Voor mij bestond deze tekst niet meer.
En lees ik hem dus voor het eerst.
Ik ben een lezer nu.

Maar vooral een opa, vrees ik.
Bijgevolg niet onpartijdig.

Toen, in 2007, kwam het jongetje nog enkel op vakantie.
Opa leefde onbekommerd, als een gelukkige struisvogel.
En een overjaarse minnaar.

Maar, toch wist hij, bang:
'ooit staan ze hier voor mijn deur'.

En na dertien jaar, was het zover. En zoals je weet, trok opa toen naar z'n zolder.

Deze week, woensdag, zal dat ventje al drie jaar
hier in Vlaanderen wonen.

In 2009 stapte een negenjarig Senegalees
jongetje op het vliegtuig.
Toen hij landde was hij tien. Hij sprak Frans en Wolof.

Nu nog enkel Nederlands.
Straks vertrekken we weer
naar de training.


 

 

121.888

25-12-11

Wachten op de kinderen

 


'Alsof het voorbij is'.
ook dat is de titel van een boek.
Gekozen als een tip door menig recensent.

Ik hou van 'koppen'.
Titels die dikwijls beter zijn dan het boek.
Of de bundel.

Ik vrees dat er een pak mensen
wachten en hopen dat het vlug voorbij is.
Kerstmis.

Het is makkelijk schrijven
over eenzaamheid
als je zelf de kwaal niet kent.

Ik vermoed dat het pijn doet.
Zoals leegte.
Maar dan exponentieel.

Twijfel ken ik wel. En die kan pijnlijk zijn.

 


PS.
Mijn vingers oefenen zich.
De soep kookt. Chalotjes gepeld. Ijskast gevuld. Tafel is gedekt.
De kadootjes wachten op de kinderen.
En op hun teleurstelling. Want hun verwachting is altijd immenser dan de werkelijkheid.