07-06-17

een kleine zeebloemlezing

Afbeeldingsresultaat voor zee+meeuw schilderijen
Internet Etsy

 

 

Zoals dit eiland van de meeuwen

Zoals dit eiland van de meeuwen
is en de meeuwen van hun krijsen
en hun krijsen van de wind
en de wind van niemand,

zo is dit eiland van de meeuwen
en de meeuwen van hun krijsen
en hun krijsen van de wind
en de wind van niemand. 

~Herman de Coninck

 

 

 

Blauw waait de wind.
Meeuwen laten zich drijven
boven land en zee

...

Dit is ook echt zee.
Met groene lange regenjas.
Ook daar houd ik van.
Maar... het meest van jou!!!

...

Zee zand water wind
en ik.
Slaap wel en tot morgen!

...

Zeeblauw ontwaakt.
Gij waarschijnlijk ook.
De meeuwen slapen nog...


Getekend Mrs. Jones

                 ...

 

PS.
Terwijl ik een halsstarrige huismus ben, lijkt Mrs. Jones eerder op een zwervende meeuw.
Haar sms'jes geuren naar het zilte zeewater.
Haar !!! zwiepen over het strand.


Hier hoor ik de zee in de bomen.
De wolken drijven naar Scandinavië.
En dichters herkauwen hun woorden.

 

 

319480

23-05-17

Mother do not cry...

 

https://www.youtube.com/watch?v=miLV0o4AhE4

 
 
www.youtube.com
Soprano: Isabel Bayrakdaraian, Sinfonietta Cracovia, conducted by John Axelrod. Taken from "HOLOCAUST - A Music Memorial Film from Auschwitz". For the first ...

 

 

Hoe moet een mens deze ochtend aanvatten? Na Manchester.
Mijn buurvrouw heeft nu al bijna twee jaar nodig om te sterven.
Kanker.
Ginder volstond één knal. Voor zoveel kinderen.


Hoe verdraag je dan het ochtendlicht.
Het gesjilp van mussen. Het blauwsel van de hemel.
En de stilte die zwijgt als een medeplichtige.

Het blijft mij een raadsel.
Maar ik heb mijn particuliere oplossing.
Voor de survival.


Je hebt geen keuze. Ofwel wegkijken ofwel sterven.

Het is zoals je jezelf soms koestert in een lauwe zon.
Je ogen sluiten zich achteloos van puur genot.
Zinnen dromen in je gedachten. Baden in het lome nu.

De weelde van verdwijnen.
Uit de wereld. Even. Tijdelijk.
Vooraleer het eeuwig wordt.

Ik wens u een mooie dag, lezer-es.







PS.
Ik zal het tot vrijdag zonder haar moeten stellen.
Zij verzamelt meeuwen. In haar blauwe ogen.
Terwijl ze mij te vinden legt. In haar gemis en verlangen.


PS.
Gisteren toch even een bijzonder moment.
Om te koesteren.
Om te kunnen vergeten.

De zon is genadig. Een briesje rimpelt over de vijvers.
En Zwanen ademen. Ongemerkt.
Er nadert een jonge joggende dame.

Ze aarzelt en vertraagt haar pas.
En flapt haar ver/bewondering er zomaar uit:
'O, wat zijn jullie mooi... ', zucht ze.

Tja, een wandelend tableau uit het Interbellum?

PS.
Laat deze dag niet sterven... anders heeft hij geen zin gehad.

317644

 

25-04-17

femme fatale

 

 

 

 
 

 

 

 

Zij streelt. Zij steelt. Mijn woorden en mijn zinnen.
Graaft gemis en stut verlangen.
Ik ben kreupel. Van de hunkering.

Hoe zij mij uitkleedt. Met haar ogenblik.

Mij uitdaagt en me onderdrukt.
Weerloos ben ik.
In haar zuigkracht.

Ik struikel over haar trappen. Van vergelijking.

 

 

 

 

PS.
Dit weekend Jef ontmoet. Wat een kunstenaar.
Een wereld van verf.
Kracht en tederheid.

Drie werken wonen nu bij mij.
Ze maken mijn muren gelukkig.
Die zijn nog wat onwennig onder zoveel bewondering.

Helaas, voor deze femme fatale kwam ik te laat.

Maar Mrs. Jones en ik zijn uitgenodigd bij de schilder thuis.
Hij heeft nog een atelier en zolder.
En een weelde aan charisma.

 

 314433

11-04-17

la luna piena

 

 

Terwijl hier de maan
vol als een cirkel
aan de hemel hangt

kijkt zij naar la luna piena

een navelstreng
tussen ginder en hier
ver en dichtbij

848 bloesemende kilometers verschil.

 




PS.
Een sms, de postduif van vandaag.
Licht als een zucht.
Snel als het licht.

Overbrugt maar behoudt ook de afstand.
Tijd wordt een fictief begrip.
Een onmeetbare gril.




312688

10-04-17

jij zal jouw weg gaan

 

 

Ik neem je mee,
dat schreef ze me nog.
Pal voor ze vertrok.

Naar de verte. Die je nooit bereikt.

Tenzij binnenin jezelf.
Waar afstand niet gebonden is
aan tijd of plaats.

Maar enkel aan verlangen. En gemis.

 

 



PS.
En ze stuurde mij
haar akte van geloof, hoop en liefde.
Onder de hoed van Raymond.
...

All busy in the sunlight.

There is a crack in everything
That's how the light gets in.
Cohen.


 

https://www.youtube.com/watch?v=dsMJ243v4l0

 
 
www.youtube.com
uit de cd 'ballades'

 312551

17-10-16

de ochtend

 

In een gang van het New Otani Hotel in Tokio stond ik op de lift te wachten, toen er een telefoontje van De Standaard kwam. Of ik commentaar kon geven bij het overlijden van Roger Blanpain. Zo vernam ik zijn dood. Bruusk. Op een plek waar mensen in en uit liften stappen, zich naar boven of beneden haasten, waar lichtjes flikkeren en bellen rinkelen. Waar alles beweegt en niets tot stilstaan uitnodigt.

maandag 17 oktober 2016 De Standaard - Rik Torfs 

 ---

 

hij geurt
naar koffie en smaakt
naar speculoos

maar zonder woorden
is hij smakeloos
zo'n maandagochtend

uit de oude doos.

 

  

 

PS.
Nog voor de douche
en het ontbijt
willen mijn vingers proeven.
Van deze toetsen.

En op maandag
Torfs lezen.
Zijn eerste zin had ik voorspeld.
Aan Mrs. Jones.

Die zo dadelijk hier is.
Voor le petit déjeuner. Met een wentelteefje.
Ik moet me haasten.
Langzaam. Als een stramme egel.

 

PS.
Torfs etaleert graag zijn geografische verplaatsingen.
Alsof de wereld binnensluipt in zijn woorden.
En er een mondiaal belang aan verleent.

Ik wist (toevallig) dat hij met de koninklijke beau monde en de intelligentsia naar Japan was.

 

292275 

 

14-10-16

een beetje priester

Het spektakel fotograferen is niet evident. Licht is in wezen onzichtbaar. Ons oog ziet slechts weerkaatst licht. Op een zonnige dag kun je in de aula alleen een ronde lichtvlek over het marmer zien bewegen. Meer niet. Om de lichtbundel zichtbaar te maken, heb ik heel even een rookmachine gebruikt. Het heeft iets occults. Het samengaan van licht en rook voelt als een eredienst. Het gebruik van wierook is dan ook al eeuwen een vast onderdeel van de katholieke trukendoos.

In die zin is de fotograaf ook een beetje priester. Genereus gaat hij voor, maakt zichtbaar wat verscholen ligt, wat niemand eerder zag.

Uit: Altijd ergens, altijd iets - Michiel Hendryckx - zaterdag 1 oktober 2016 - dS Weekblad

 

 ...

 

 

We gingen de kerk binnen,
waar ik nog ooit misdienaar was geweest.
De ochtenden dat ik geluk had.

Als de priester, nog gehuld in het ochtendschemer,
mij vroeg om met hem mee te gaan.
Extra muros. Even ontsnappen.

Buiten de muren van het Klein Seminarie.
Naar een Kerk die in de vrije wereld lag.
Vroege jaren vijftig. Van vorige eeuw.

Toen God nog naar wierook rook.
En onder het Asperges me
als een regenbui over ons neerviel.

In illo tempore, in die tijd voelde ik mij een beetje priester.

 

 

 

 

PS.
Het licht verblindt de stad. Oktober
en toch nog zomers heftig.
Wij gaan Rik Wouters bezoeken.

Zijn "zotte geweld" of "de dwaze maagd".

En hoewel zij al lang geen maagd meer is,
blijft ze nog altijd geweldig zot van mij.
Wat wellicht dwaas is.

In deze barre tijden van tinder-gevlinder.


Vermits ik de taal van verf niet spreek,
verval ik in de schaarste van adjectieven als 'mooi en prachtig'.
Een verarmde woordenschat voor de adel van zijn doek.

Zijn 'Naakstudie'.


Ik citeer uit de brochure:
Met dit vrouwelijke naakt dat met opgeheven armen doende is met haar haar,
sluit Rik Wouters zich aan bij een motief uit de Grieks-Romeinse oudheid:
de godin Venus die pas uit bad komt en haar haar uitwringt.
Dat wordt hier een tafereel uit het leven zoals het dagelijks is.
Geheel op z’n Wouters laat de schilder het licht het werk doen.
De achtergrond is nauwelijks uitgewerkt. Het blauw wekt de suggestie van water.
Zoals Het Zotte Geweld / De Dwaze Maagd  is dit werk van 1912.

 

rikwouters.jpg

 

 

PS.
Deze tentoonstelling is een aanrader. Met werken van
grote meesters, ondermeer een authentieke Modigliani.

Degas en Dumas, enzoverder.

U kan de brochure gratis downloaden.

 

 https://muse.mechelen.be/zot-geweld/dwaze-maagd

 57 pagina's - PDF

 

 

30-09-16

Wachten op een brief

We kenden elkaar amper tien minuten of ik bekende je al dat een van de wreedste ontgoochelingen is dat je ontgoocheld wordt door iets waar je heel graag van wil houden. Dat valt soms voor. Ik heb boeken gelezen die me een leger gevoel gaven dan als ik ze niet gelezen had. Ik heb schrijvers ontmoet die emotioneel geïsoleerd, oppervlakkig, of seksistisch zijn. Schrijvers die hun beste gedachten hamsteren. Of die van zichzelf vervreemd zijn.

‘Er zijn verschillende soorten schrijvers’, zei je.

Uit: Briefgeheim - De Standaard der Letteren
Jessica Lott, Barcelona, 5 september 2016
Een auteur schrijft een brief aan een collega, een personage of een boek.

 


 

Ik haast me.
Het woord brief ontroert me. Nog altijd.
En als er dan een geheim in zit, wordt hij nog mysterieus ook.
Een heilig verbond. Tussen schrijver en lezer.

Ik haast me.
Want zo dadelijk komt Mrs. Jones ontbijten.
Misschien ruikt ze nog. Naar de zee.
Of lijkt ze op een meeuw.

Ik haast me.
De tafel wacht. Op haar kleed.
Het bestek rinkelt. Als een belletje.
In de ochtendmis.

Toen ik nog een traag jongetje was.

 

 

 

 

27-09-16

Het leven is (niet) elders

 
 
Goede morgen, goede dag!
Blauwe hemel, meeuwen zweven stil in de lucht...
de zee roept.
Tot later op de dag.
Hoop jij springlevend in de oude stad.
 
 
Mrs. Jones is geen zwaluw.
Maar ook geen huismus.
Zij is eerder een meeuw.
 
 
PS.
Deze ochtend viel een meeuw uit de lucht.
Een smsje van Mrs. Jones.
Zij zit weer aan zee. La Mer du Nord.
 
 
 
***
 
Deze passer domesticus trok deze morgen
weer eens de wijde wereld in.
Het kost hem slechts twintig minuten wandelen.
 
Van de stilte langs de beek en de vijver,
naar het geroezemoes van (ongeveer) vijftigduizend studenten,
gevulde straten en terrasjes.
 
De pui van het Stadhuis was bevolkt met vrolijke toeristen.
Een fotograaf was geduldig bezig hun geluk te bewaren voor later.
Zelf ging ik zitten op een bank voor het Tafelrond.
De nieuwste culinaire sjiek van mijn stad.
 
De toeristen sijpelden ondertussen voorbij.
Hun fototoestel als een kanon op hun welgevormde boeg.
Hij deed teken: of hij mocht. Ik knikte.
Hij stak zijn duim op. En nam mij mee.
 
Toen kwam het vervolg. Een dame trippelde naar mij,
zette zich langs mij op de bank en vroeg of hij mocht. Haar man.
Hij mocht van mij.
Zij wurmde zich dicht tegen mijn schouder.

En toen vroeg hij... OK. Ach, eentje meer.
Maar hij gaf mij een hand die ik obligaat aannam.
Ons onbekend geluk moest bezegeld worden met een klik.
Zij heette Christine en hij Oswald.
 
From Warsawa Poland. Visiting Brussels en Belgium.
Belgium super!!!
Tja, waarom zou ik dan naar Warsawa gaan, dacht ik.
 
Het leven is niet elders.
 
 

PS.
Het leven is elders. Milan Kundera.
Het boek lag daar nog in z'n plastieken hoesje. Te wachten op een lezer.
Voor 5 € mocht het met mij mee.
We kunnen nu samen aan het leven beginnen. Hier en nu.
 

PS.
Leuven. Eeuwenoud, springlevend.
Het moet zijn dat ik deel uitmaak van het roerend patrimonium van mijn stad.
Hoe dikwijls heeft men mij al niet meegenomen naar andere oorden.
Misschien mag ik, curiosium, wel aanspraak maken op subsidie van Monumentenzorg.

Bizar toch. Onlangs zag ik een kerel minimum twintig minuten lang
werken aan een selfie.
Deze toeristen (vanmorgen) waren blijkbaar nog niet up-to-date.
Zij bleken meer geïnteresseerd in de groep. En de lokale bezienswaardigheden.

Tja.

 

 

1024px-Leuven_tafelrond.jpg

04-08-16

vier acht bis quater

 

 

Jij offreerde me alles
wat je bij had.
Je ziel en lichaam.

Ik nam ze gretig aan.
Je gaf jezelf toen
bloot. En ik mocht beginnen.

Aan de zonde
die de wetten brak.
Van het huwelijk.

Je verloor dus veel.
Je trouw. Je eer.
En wat nog allemaal meer.

Je kleren.
En je praktische bezwaren.
Je vrijde als een op hol geslagen paard.

Nooit waren rozen nog
zo wit. En talrijk.
Gingen de kaarsjes zedig uit.

Als toen die dag. Tenzij elk jaar
op een augustusavond.
In de weemoed van een oude man.

 

 

 


 

 

 

 

 

30-06-16

Laten wij mekaar verzinnen

 

II

Zoek niet het gezicht achter deze zinnen,
niet de mens die de baren
tot de bode van zijn woorden kroonde
want geloof me
het is geen gift mij te beminnen.
Mijn kinderen keerden zich van mij af,
een vader van verten als ik was.
Mijn vrouwen heb ik tot genot betast
in het donker van mijn denken.
Mijn woonsten wogen op me.
Een man van koffers,
maar niet van het kompas.
Ik inde de liefde die ik niet dragen kon
en ging stuk van geluk in armen
die mij nooit vatten.

Maken wij enkel kennis om ons te vergeten,
verzonnen zijn onze banden zoveel beter.

Uit: Flessenpost - Dimitri Verhulst
Das Magazin - Zomer 2016

 

Nu het wit nog zacht is
van de ochtend
en de stilte hoorbaar
als een zee van rust

slenter ik even over dit strand
van oud papier

ik meet mijn gisteren en morgen
met wankele wandelpassen
en vertraag de ogenblikken
op mijn haperende ritme

met kreupele komma's en breekbaar beletselteken...

 

PS.
Vanavond immigratie van m'n nageslacht.
Hoelang deze gasten blijven? Onbekend.
Wie ik zal worden... ik weet het niet.

PS.
Gisteren is Mrs. Jones danig geschrokken
van haar oude minnaar.
Werklieden van het elfde uur met 'slijpschijf',
bij de buren, hebben auto ondergesneeuwd. Zonder boe of ba.

Geen woord van verwittiging of wat ook.

De tuinslang weigert koppig mijn onkunde
te compenseren om het grijze manna
van het slachtoffer te strelen...

en dan ontploft deze oude man.

Zij had de toestand met ongelovige ogen aangekeken.
Ik leg haar later deze man uit. Ik ken hem tenslotte het langst.
Als angst en onkunde samenkomen, leer ik haar,
dan word ik 'onbeheersbaar'.

Dan stijgen de decibels en de paniek.
En verdwijnt het zachte lam
onder het vel van een brullende aangeschoten beer.

Tja, het is geen geschenk om mij lief te hebben.
Onder één dak.

Laten wij mekaar verzinnen.

Een man zonder koffers,
en al evenzeer zonder kompas.

 

283606

 

 

 

22-06-16

Beeld en verbeelding

 

25-10-13

 

 

De vereenzaming van verf

 


De zee is een schilderij.
Een Hopper.
Confronterend.

Als je alleen bent.
Maar ook met twee.
Ze opent vragen.

En je kan niet wegkijken.

 

 

PS.
Een Hopper herken je, zelfs als leek.
Zoals de zee.
Ook als je er nooit geweest bent.

Ze is zo immens
dat ze je kleinheid blootlegt.
Het strand van je leegte.

Maandag kijk ik weer naar mezelf. En haar.

 

PS.
Toen ik deze ochtend 'De Standaard der Letteren'
digitaal doorbladerde -en dat is totaal anders dan met papier-
schoof er langzaam een schilderij voor m'n ogen.

Het was meteen duidelijk een Hopper.
En wat zag ik, vroeg ik me af.
Een eindeloze eenzaamheid.

 http://www.google.be/imgres?imgurl=http://uploads7.wikipa... 

 http://nl.wikipedia.org/wiki/Eenzaamheid

  184.643

25-10-13

 

 

 22 juni 2016


Het bed is een zee.
Ebbe en vloed.
Van avond naar ochtend.

Je komt elkaar tegen. Er is geen ontkomen aan.

Plaisir d'amour.
Maar niet voor eeuwig.
Chagrin d'amour dure toute la vie.

Het leven is een zee. Van komen en gaan.

 


PS.
Musea, theaters, dierentuinen...
ik voel me er een beetje opgesloten.
Gevangen in het pluche, benepen in een kader.

Gisteren met Mrs. Jones naar M. geweest.
Foto's van L.B.
Ik vergaap me aan de K.

Een M-medewerkster wil absoluut weten,
wat ik ervan vond.
En ik mocht eerlijk zijn.

Een luxe. Ik aarzelde en stotterde.
En werd gered. Van mijn haperende mening.
Door een verdwaalde heer met paraplu.

Wat absoluut niet kan in een museum. Wij vluchtten ijlings.

 

 282929

 

 

14-06-16

Brief aan mijn lief

 

Aan een boom in het Vondelpark

Er is een boom geveld met lange groene lokken.
Hij zuchtte ruisend als een kind
terwijl hij viel, nog vol van zomerwind.
Ik heb de kar gezien, die hem heeft weggetrokken.

O, als een jonge man, als Hector aan de zegewagen,
met slepend haar en met de geur van jeugd
stromende uit zijn schone wonden,
het jonge hoofd nog ongeschonden,
De trotse romp nog onverslagen.

M. Vasalis (1909-1998)

Uit: Vergezichten en gezichten, 1954
Uitgeverij Van Oorschot, Amsterdam

 

 

 


Goedemorgen mijn geliefde,

zopas nog stond ik naar je te kijken.
Hoe je wakker werd.
Tussen de stenen. Van een dorp in de stad.

Wild nog als een kind. Met ongeschaafde dromen.
Waarin de wind ongehinderd zingt.
Alsof de zee zich nestelt in de bomen.

Hoe je ooit opgroeide als een parkje.
Afgemeten en braaf, volgens de geboden
van de Profeten met hun Groene Bijbel.

En met veel ontzag
voor het zicht en de commentaren
van de beschaafde buren. Hun gelovigen.

Hoe zeer hou ik nu
van je eigenzinnig karakter. Een aanklacht.
Tegen het maatwerk. Van een steedse couturier.

En de preciese prêt-à-porter.
Zonder de poëzie
van de verbeelding.

Dag roos,
vergeef mij, omdat ik je in de schaduw plantte.
En ik de luizen op je huid niet dood spoot.

Dag lindenbomen,
sorry voor je gehavend kapsel.
Dat ik scheef en schots knipte en kamde.

Dag wankele stenen
onder mijn alledaagse voeten.

Dag kreupele beukenhagen, sorry voor de verminking,
die ik toeliet, om de buren te behagen.

Dag deurtje, krakkemikkig en oubollig,
dag potten vol met Bleu de Provence,

blij dat ik van jullie houden mag.


jullie oude blauwe tuinman,

 

  

PS.
De Grote Mensen zullen hun wenkbrauwen fronsen
als ze mijn tuin passeren.
Ik begrijp hun geordende gedachten. En afkeurende blikken.

Mijn tuintje staat haaks op de architectuur
van hun boekskes.
Zoals onkruid ontstaat wanneer een bloem bloeit waar ze niet thuishoort.

Als de Grote Mensen konden,
zouden ze mijn tuintje verbannen.
Wat verder naar de vijver.

Waar de natuur nog onbeschaafd z'n gang mag gaan.

Ik vermoed dat alleen Mrs. Jones
mijn tuin begrijpt. En van hem houdt.
Zoals ze dat doet van de tuinman.

Zij kan beiden lezen, zoals ze niet bestaan.

 

 

 

282211

 

 

 

 

 

12-05-16

Staycation

 

'Staycation’ is de trend voor de zomer

Onder de thuisblijvers zitten vooral mensen jonger dan 35 jaar,
die door omstandigheden (een huis gekocht, gezinsuitbreiding,...)
bewuster omgaan met hun vakantiebudget. Een kwart onder hen zegt
de intentie te hebben om meer vakantiedagen thuis te spenderen in vergelijking met vorig jaar.
De zogenaamde ‘staycation’ wordt ook meer en meer sociaal aanvaard:
58 procent ervaart thuis vakantie houden als iets positief.

Uit De Standaard - 12/06/2013

 


Alsof het niet genoeg was

 

Terwijl haar ogen wimperden
als vrolijke zomers

pedaleerden haar hemeltergende benen
over de gewillige kasseien van mijn stad

als waren het de armen van een driftige dirigent
op de maat van de Radetzky-Marsch.

 

 


Ps.
Ik wist al lang dat ik mijn tijd ver vooruit was.
Deze ochtend werd er een etiket geplakt op mijn avantgardistisch leven: staycation.
Mrs. Jones had dit begrip geleerd van haar nageslacht.

Wij zaten publiekelijk op een terras, op de Grote Markt,
te genieten. Terwijl Meester Jan, onze jacquemart, het uur in 't oog hield
en wij de passanten.

Onze stad bruist van de  jeugd. In volle Sturm und Drang.
Bij het fragielste straaltje zon is het hier rokjesdag.
Een verademing voor een gepensioneerde gaper.

Ik leef dus volgens de nieuwste hype: thuis op vakantie. Voilà.
Ik ben niet langer een gedemodeerde huismus, maar een trendsetter:
een postmoderne trekvogel avant la lettre.

 

 

 

31-03-16

Mijn klein kasteeltje

Verpleegkundigen, kinesisten en zorgkundigen in woonzorgcentra worden regelmatig geconfronteerd met seksualiteit. Een oudere man die een erectie krijgt bij het verzorgen, een koppel op de afdeling dat op dezelfde kamer wil slapen, een vrouw met dementie die zich uitkleedt. De meerderheid van de ondervraagden erkent dat ouderen seksuele noden hebben, dat het bij het leven hoort en staat er zelfs positief tegenover. Zes op de tien vinden zelfs dat ouderen een beroep moeten kunnen doen op sekswerkers. Maar één op de drie weet niet wat te doen als hij met seksueel gedrag geconfronteerd wordt. En nog meer medewerkers voelen zich onwennig als ze erover moeten praten.

Dat verbaast me niets, zegt Jan Van Velthoven, een van de onderzoekers en tevens directeur van woonzorgcentrum WZC De kleine kasteeltjes.

‘Het past helemaal in de visie die onze maatschappij heeft op seksualiteit. Het is erg prestatiegericht en past bij de jeugd, bij jong zijn. Wij kunnen moeilijk ouderdom aan seksualiteit linken. Als je aan jonge mensen vraagt met wie pa en ma het nog doen, vinden ze dat vies, en dan vraag je nog niet eens naar hun oma en opa.’

Uit de bevraging blijkt ook dat rusthuisbewoners te weinig privacy hebben en te weinig mogelijkheden om zich terug te trekken in aparte relaxatie- of snoezelruimtes.

Opa en oma mogen geen seks hebben. - Uit De Standaard van vandaag.

 

 

Opa ben ik reeds lang.
En ondertussen ook bejaard.
Volgens de statistieken. En de verwachtingen.

Maar 'mijn klein kasteeltje'
weet het nog niet.
Het oefent nog elke nacht.

Niet om oma te versieren,
maar om het ding
een onderhoudsbeurt te geven.

Pure preventie. Van mijn sekswerker.
Het penseeltje van de liefde.
Voor als het nodig is.

De goddelijke voorzienigheid. Van de Homo Erectus.

 


PS.
Moet ik me zorgen beginnen te maken?
Mannen van mijn jaren zaten vroeger
reeds in staat van verval voor het raam naar het avondrood te staren.

En nu en dan te dromen (of te kwijlen) van de lust & de liefde,
al naargelang hun staat van genade,
wanneer de verpleegster met het pilletje langskwam.

Ik en mijn annexen hebben, in onderling overleg, besloten de reis
naar Het Land van Melk en Honing, zolang mogelijk uit te stellen.
En verder te prutsen in de snoezelruimte van deze Habitat.

Liever sukkelsex in eigen huis, dan in een dure residentie.
Zonder. Prestaties.
Zo moge God ons helpen.

En Mrs. Jones.

  

  ...

Het lijkt verspilde moeite om een erectie te hebben terwijl jij en je partner liggen te slapen. En dat zo’n vijf- tot zesmaal per nacht, vooral tijdens de remslaap.
Zo vaak hebben mannen volgens seksuoloog Erik van Beek, van de Nederlandse Vereniging voor Seksuologie, een stijve tijdens hun slaap.


Ivan Van Netelbosch, Lier  - Uit 'Waarom krijgen mannen een ochtenderectie?'
De Standaard - 29 februari 2016

http://uvi.skynetblogs.be/archive/2016/03/01/het-onderhoud-van-mijn-matinale-nachtmerries-8575756.html

 275867

14-03-16

De imaginaire tuin

Er lopen veel rode draden door het oeuvre van Willem Elsschot en het leven van Alfons De Ridder. Zijn leven en werk tonen ons dat onze voortuin er doorgaans veel fraaier bij ligt dan onze achtertuin. Wat we van onszelf laten zien, is wie we zouden willen zijn, of minstens wie we in de ogen van de anderen willen zijn. Het is ons bestaan in een droom. In onze achtertuin kweken we de genoegens die niet in dat plaatje passen en die we het liefst aan het zicht onttrekken. We beleven er ons bestaan naar best vermogen, niet altijd even fraai. Het bestaan van Elsschot balanceerde tussen droom en daad, net zoals dat van vrijwel alle mensen: streven naar het goede en onvermijdelijk moeten toegeven aan het kwade.

Uit : "Essay De vele gezichten in leven en werk van Willem Elsschot"

De deugd van de hypocrisie

 

Mijn hypocriete beukenhagen.


Gelukkig heb ik alleen maar een achtertuintje.
Ik vrees dat mijn voortuintje
er even chaotisch en aanstootgevend zou bij liggen.

Het past werkelijk niet binnen de wetten van de Groene Bijbel.

Een uit het Nest gevallen tuintje.
Zo zou je ernaar kunnen kijken.
Als deugdzame buur. Of toevallige voorbijganger.

Dit schrijf ik, denkend aan mijn beukenhaag, zaliger gedachtenis.

Veertien dagen geleden leefde ze nog. Toen werd mijn droom door de daad ontbladerd. Met een kettingzaag. En zonder wettelijke bezwaren.
Mijn tuin is nu eerder een kerkhof. Afgeboord met geraamtes.

Van mijn vermoorde beukenhagen.

Ik herinner me nog hoe de wind hun vleugels
optilde. Als overvliegende zwanen.
Het zuchten van hun gefrazel. Tijdens hun laatste lentedagen.

Het blijkt nu het gezang geweest te zijn van stervende zwanen.

 

PS.
Een bijkomend voordeel aan mijn toenmalige beukenhaag,
was dat ze onze hypocrisie voorzichtig toedekte. Als een bezorgde moeder.
Ze was voldoende hoog om ons te beschermen tegen onbeschaamde blikken.

En in haar wuivende lijn, naast een weggetje, verborg ze een bouwvallig tuindeurtje
waarlangs Mrs. Jones kon binnenglippen. Als ze weer eens
zou komen of gaan.

Ze waren veel meer voor ons dan zo maar losbandige hagen.
 

 274172

 

13-03-16

De priester en de toerist

  


Aan de muur van het Begijnhof
stond hij, met een stratenplan in de hand,
naar de hemel te kijken.

Alsof hij van Galilea kwam. En het al Ons-Heer-Hemelvaart was.

Kan ik u helpen?, vroeg ik hem.
Want zelf loop ik verloren,
in elke stad. Met als gids het noorden en een stratenmap.

Neen, nog niet. Maar straks misschien wel...,
antwoordde hij mysterieus als een engel.
Door God gezonden.

 

PS.
Hij denkt dat je een priester bent, fluisterde Mrs. Jones.
Toen... zag ik het licht en begreep ik pas
wat de heer wilde zeggen.

O, mijn God, wat heb ik gebulderd van het lachen.
Bijna was ik weg naar Ispahaan.

Ik beloofde Mrs. Jones
dat zij voortaan mijn meid mocht zijn.
Voor alle werk.

 

274089

 

 

 

 

 

09-03-16

Bernard & Marie-Antoinette

 

 

'wat een verrassend bericht.
Ik ben er uiteraard erg blij mee.
Dat iemand je zo goed en graag leest, is een 'droom'.

Hoe attent van u om zijn dank 'stiekem' aan mij over te maken.
Ik weet niet of ik verder iets kan betekenen voor die verjaardag
of voor uw brief.
Zo ja, laat u het gerust weten.

Op mijn beurt dankbaar voor jullie beider aandacht.

En natuurlijk een gelukkige verjaardag voor de 'jongen'.

Een vriendelijke groet,

Bernard Dewulf

 


Terwijl wij zaten te wachten op Marie-Antoinette,
gaf ze mij een briefomslag.
Met daarin een afdruk van drie briefjes.

Waaronder het antwoord van mijn literaire halfgod.

Zoiets had ik niet kunnen verzinnen.
Onvoorstelbaar hoe Mrs. Jones in het verborgene dubbel leeft.
En het virtuele vertaalt naar het échte leven.

Waar heb ik het aan verdiend?

 

 


PS.
Als de trein op tijd rijdt, dan is dat perrongeluk.

De trein was op tijd. En wij twee schoolkinderen
vrolijk op het perron. Wij waren veel te vroeg.
Zodat we veel geluk hadden.

 

 

https://nl.wikipedia.org/wiki/Pasteitje

 

 273632

 

 

 

07-03-16

I never promised her a rose garden

 

 


Mijn marmeren dame bezwijkt bijna
onder de rode rozen.
Vijfenzeventig!

Mijn huis is werkelijk een rozentuin.
In volle bloei.
Dankjewel Mrs. Jones.

Tot morgen. De trein is altijd een beetje vrijen.

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=-KJUKil6T2w

 
 
www.youtube.com
Recorded on September 10th 1970 [18:00-21:00] Columbia Recording Studio, 804 16th Ave. South, Nashville, TN - Lynn Anderson (Pete Wade [gt], Ray Edenton ...

 

 

04-03-16

Het futiele selfie


Hij kan er ook nog eens fijn over filosoferen. Facebook, zegt hij,
zou ons niet moeten vragen wat we ‘aan het doen’ zijn, maar waaraan we zitten te denken.
Onze handelingen zijn sowieso futiel, in the greater scheme of things.
‘Het is één groot kansloos gemorrel aan het cijferslot van de brandkast van het toeval.
Het gaat erom wat we daarbij denken.
Onze identiteit wordt niet gedefinieerd door een reeks min of meer nutteloze handelingen,
maar door onze herinneringen en dromen, die welbeschouwd volledig samenvallen.’

Dat is wat dit boek ook is: één lange Facebook-update,
één lange, gracieus onder woorden gebrachte gedachtestroom. Als de mens samenvalt met zijn gedachten, dan zijn deze 699 bladzijden het perfecte zelfportret-in-gedachten.
...
Je zou elke dag moeten kunnen beginnen met een brief van Ilja Leonard Pfeijffer.
Dan kun je het helemaal aan.
‘Op grond van wat mensen van mij denken te weten, heb ik de plicht om elke ochtend juichend uit bed te springen en mijzelf voor de spiegel op de borst te trommelen alvorens ik mijn geweldige leven in al zijn volheid omvaam’, schrijft Pfeijffer ironisch.

Ironisch genoeg is dat precies het effect dat zijn brieven hebben.
Mijn advies? Omvamen dit boek.

Uit 'Schrijven met de selfiestick'
04 maart 2016  | Mark Cloostermans  - De Standaard der Letteren

Een selfie: zo noemt Ilja Leonard Pfeijffer zijn nieuwe boek dat bestaat uit zevenhonderd pagina’s brieven, gericht aan onder anderen een vriendin, zijn moeder en zichzelf. Post om te omvamen.

 

Omvamen.
Dit moet een zetfout zijn, denk ik.
Wellicht moet er omarmen staan.
Uit interesse leg ik het even voor aan Meneer Google.

Maar het woord bestaat! Het wil ondermeer zeggen: omarmen.

Schrijven: jezelf omarmen.
Brieven schrijven aan jezelf.
En daarna lezen wie je bent.

En vooral: wat je denkt.

Want: 'Onze handelingen zijn sowieso futiel'.
De mijne, alleszins.
Maar er is nog een bijkomend probleem:

het soortelijk gewicht van mijn gedachten.

 

 


PS.
Gisteren nog (en dan val ik in herhaling) toen wij onthaast
langs gerimpelde vijvers en statige zwanen wandelden, zei ik aan Mrs. Jones:
'Gelukkig toch dat ik in die voorbije jaren heb mogen werken.
Wat zou er toch van mij geworden als ik nu een twintiger was.
In welk arbeidscircuit zou ik dàn terecht kunnen?!'

Zij troostte mij bedachtzaam.

Ze zag mij ondermeer als een pastorale werker:
luisteren tussen de zieken en de stervenden.
Ook als een psychotherapeut zag ze me wel zitten.
Maar ze maakte, in al haar behoedzaamheid, toch enig voorbehoud.

Een sofatherapie leek haar dan weer te ver gegrepen.
Voor mijn talenten.
Ach, zei ze, jouw handelingen zouden erg futiel kunnen zijn.

Tja.
Zou ze niet een beetje partijdig spreken, dacht ik stiekem.
Tussen de stervenden... jawel.

 

273121

25-02-16

ce tout petit supplément d'âme

 

Elle a ce tout petit supplément d'âme
Cet indéfinissable charme
Cette petite flamme

 

 

En toen onze lichamen rustten,
spraken wij zalig tussen de lakens
over dat kleine stukje:

ce tout petit supplément d'âme

en plotsklaps sloeg als een nachtegaal
een liedje aan
Ella Elle l'a...

mijn herinneringen twijfelden nog
tussen twee chanteuses
maar Mrs. Jones, onfeilbaar

in die dingen, wist zeker

dat erin dat chanson
un supplément d'âme verborgen zat
en stuurde mij, 's avonds toen de weemoed kwam,

France Gall om mijn ziel te troosten.

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=aKibLPORq2s

 
 
www.youtube.com
France Gall (born Isabelle Geneviève Marie Anne Gall on 9 October 1947 in Paris) is a popular French yé-yé singer. Gall was married to, and had a successful ...

 

 

 

30-01-16

Zonder grote mensen

 

Zonder grote mensen

 

De regen schrijft
een gedicht
op de ochtend

en zij stuurt mij Nolens

als een vermoeide duif
die hier binnenvalt
na een lange reis

doorheen zijn woorden.

 


PS.
Misschien heb je dit al gezien...
vraagt zij zich af. Voor ze gaat slapen.

Vanochtend stuur ik haar het antwoord.
Ondanks de regen en mijn jaren,
word ik geraakt tot aan mijn prikbord.


Jawel, gezien en geluisterd,
maar nu ik dit terug zie en weer hoor,
lijkt het me nieuw, duurt het langer...

en wordt het nog indringender,

zodat ik,
het jongetje dat zich verstopt in het koren,
beter voel

ondanks de woorden, ondanks de grote mensen,

ik prik mijn eigen weg...
tot straks en dank u voor dit monumentje Nolens,
waar duiven geen schijn van een kans krijgen,

noch kirrende dichters in een bar

tot straks ...

 

 

 

http://www.canvas.be/video/dimitri-van-zeebroeck/2015/leo...

www.canvas.be
Deze week maakt Dimitri Van Zeebroeck voor De Afspraak een portret van Leonard Nolens.

 269697

29-01-16

De bevrijding

 

 


Dit is erger dan Guantanamo Bay, zeg ik haar, wanneer we buitengaan.
Niet overdrijven, antwoordt ze, je vergeet 'waterboarding'.

O ja?, ik geef niet op.
Twee uur lang woorden als een emmer water over je hoofd krijgen,
is dàt dan geen marteling?

Ze zwijgt. Want ook zij was blij bevrijd te zijn van de dichters.
Ach, sust ze, het is maar één keer per jaar 'Gedichtendag'.

Beloof me: mij nooit meer mee te lokken naar dit soort martelingen.
Ze knikt. Ze weet welke folteringen ik heldhaftig doorsta.

 

 

269616

 

28-01-16

de verboden partituur

 


Zij kromt zich
als een cello
tegen mij aan

ik hoor het largo
van haar dijen
over de partituur

van haar komen en haar wijken

haar syllaben splijten
onder het hijgen
van het strijken

straks zwijgen de muren weer
als we wegdrijven
uit de gehavende lakens

van ons lamentoso.

 

PS.
Ach, het is maar één dag gedichtendag.

Vandaag worden woorden overmoedig.
Voor even
duurt nu langer dan eeuwig.

Pour toujours.
Soms als un jour.
Heel even.

269562

 

 

 

Pour toujours

 


Zij leest mij
als een oud gedicht
tussen het wit
van lakens

traag
als een gemis
en haperend
van verlangen

zij bladert mij open
tot aan la vie en rose
des mots de tous les jours
uit een banaal bestaan

veranderen nu achteloos
in toujours
en chagrin d'amour
alsof ik in een andere taal

langer duur dan eeuwig.

 


PS.
Vanavond dus,
trekken wij naar de stad.
Reizigers naar een gedicht.

Maar straks al, komt zij langs.
Om mij te herlezen.
In het alfa-bed.

Van a tot z.
En het trage wit.
Van mijn ongelezen lakens.

 

 https://www.youtube.com/watch?v=0feNVUwQA8U

 
 
www.youtube.com
eu reeditei para botar as letras espero que gostem

 

 

 

26-01-16

Die lezen mogen eenzaam wezen

 

 

Onvervreemdbaar

Dit wordt ons niet ontnomen: lezen,
en ademloos het blad omslaan,
ver van de dagelijksheid vandaan.
Die lezen mogen eenzaam wezen.
Zij waren het van kind af aan.

Hen wenkt de wereld waar de groten,
de tijdelozen, voortbestaan.
Tot wie wij kleinen mogen gaan;
de enigen die ons nooit verstoten.

 

Ida Gerhardt

Uit "verzamelde gedichten"  Amsterdam, Athenaeum-Polak & Van Gennep, 1980

 


Ook al hebben ze geen stem
ik houd vooral van de scripta
ze zijn geduldig en geluidloos
onderbreken je niet

maar wachten berustend

alsof ze alle tijd hebben
in je handen
lijken ze wel een nest
alleen voor jou

gedacht en geschreven.


PS.
Gedichtendag. Donderdagavond zullen we gaan luisteren.
Ik doe het voor haar.
Samen bedekt door het duister.

Maar ik weet nu al dat ik niet zal genieten.
Tussen de woorden en mezelf, staat de dichter.
In de weg.

Hier in dit huis kruipt hij weg.
Sluipt hij over het papier. Onder de slapende syllaben.
Tot ik ze wakker maak.

 


Amplitude


Zelfs op lippen van velours
sterven mijn blauwe vogels
een vederlichte dood
als ze hun witte nest verlaten

ze zijn geboren op papier
in woorden zonder oren
geschreven om te lezen
met geloken ogen

om te horen zonder stem
te luisteren
naar de golven van een pen

 


 20 november 2009

 269234

 

20-01-16

Vergeten tijd

 

Weken werkte ze stiekem aan haar geschenk.
Ze ontwierp twee 'maletten'.
En bekleedde ze met prachtig fluweel.

Eén 'moule' voor mijn scripta van het jaar 2015.
De andere: alles wat ik schreef onder Mrs. Jones.
Het was voor haar een Sisyphusarbeid en tevens een Tantaluskwelling.

Want 2015 was ook haar annus horribilis.


Het werd een dik boek. Zovele woorden gedrukt op wit.
Mijn leven zou nooit bestaan hebben
zonder die dagelijkse bedenkingen. Bekentenissen.

Mijn hersenen bewaren mijn dagen niet meer.
Trop. De data wissen zichzelf.
Alsof ze eerst plaats maken. Om nieuwe toe te laten.

Zonder herinneringen hebben we niet geleefd.
Het papier houdt me nu in leven.
Het ligt op tafel. Alsof alles al voorbij is.

Terwijl alles voorbij gaat, behalve het verleden.

 

 

31-01-12
Weer klapten en juichten de dieren. Nog nooit had de muis een toespraak gehouden. Maar men vermoedde, zonder te weten waarom, dat hij buitengewoon kon spreken. De muis maande tot stilte.
'Ik ben bedroefd,' zei hij. Het werd plotseling heel stil op de open plek in het bos waar alle dieren zaten of lagen.
...
'Ik ben bedroefd,' zei de muis nogmaals. 'Want spoedig zal ik uitgesproken zijn. En dan zal alles, ja alles wat ik te zeggen heb nog steeds onuitgesproken zijn.'
...
Er was geen dier dat niet verlangde naar de mooie dingen die nu onuitgesproken bleven. En toch zei iedereen: 'Wat heeft hij mooi gesproken!'
...
Alleen de leeuwerik klapwiekte plotseling omhoog, bleef boven de tafel hangen en riep:'Maar hij heeft niets gezegd! Niets!'
Iedereen zweeg en keek naar de muis. Maar de muis zat onverschillig op een stukje belegen kaas te knabbelen en zei: 'Dat zei ik toch?'
'Dat zei hij toch!' riep iedereen toen en keek woedend omhoog naar de leeuwerik.
...

Uit 'Misschien wisten zij alles' van Toon Tellegen
pag. 160 - 161.


Niets.
Er zijn van die dagen met veel 'niets'.
Dan word ik triest om mezelf. Die diepe leegte.
Dat grote gebrek aan meer dan 'iets'.

En dan tracht ik mezelf te troosten.
Zodat ik kan verder leven met mezelf.
Dan laat ik het licht branden boven tafel.
Ik laat het lege kopje staan.

Om me gezelschap te houden.
Herinnering en hoop. Samen.
Souvenir en verlangen.

Om te vergeten. Wie ik ben.
Vooral 'wie ik zou willen zijn'.
En dat kan van alles.

Ik heb het, bv.
als ik een mooi meisje door de stad zie fietsen.
O, die vrolijke onbezorgdheid.
Die mateloze aandacht. Die plezierige trap.
De zekerheid. Die verte nog.
Geen twijfel te bespeuren.

Maar ik heb het ook
als ik naar de radio luister.
Dat timbre. Die kennis.
Traag opengeplooid. Helder als een vriesochtend.
Die beschikbaarheid. Die voorraadschuur van eruditie.

Of die gebroken oprechtheid.
Die onaanraakbare ontroering.
Die twijfel. Die stilte. De spatie.
Een zin.

En dan voel ik mij een muis.

 

 

122.606

 

 

19-01-16

Melopee

 


Kamer 832


Ik zag haar blik, en wist: de dood kan
nooit groter zijn dan haar ogen.

Die hand, die vrijgevige hand
waarin zoveel speculaas had gelegen
klampte zich vast aan de laatste
lettergreep van dit leven.

Naast haar bed: een speld, een kam
een spiegel. Ik had haar kleren uitgekozen
en haar nagels kleur gegeven. Ik zei
God hoeft niet zo lelijk te zijn
als hij jou deed geloven. En zij lachte.

Ik gaf een kus, tekende met vaste hand
de broodnodige papieren en een uur later
keek ik naar haar uitgewoonde lichaam

een lichaam, zo mager van gezwellen
dat de tijd haar haast vergat te vellen.


Aloys Vonckx

 

16/11/15 om 09:52 - Bijgewerkt om 10:14
27-jarige Aloys Vonckx wint 7de Melopee-poëziewedstrijd
Gisterenavond ontving de jonge dichter Aloys Vonckx voor zijn gedicht 'Kamer 832'
in Laarne 2.500 euro als winaar van de Melopee-poëziewedstrijd
voor beste reeds gepubliceerde gedicht van het afgelopen jaar.

Uit Knack

 

 

Dikwijls, meermaals, veel meer
dan soms
word ik bedroefd

van de vele verzen
die ik welkom heet
in mijn letterkundig hoofd

waar de honger van m'n hunker
het alphabet uitpluist
tot een warm deken

om mij te omarmen.


En dan vind ik zomaar
een gedicht dat mij inneemt,
binnensluipt als een Paard van Troje

en ik geef mij over.
Goddeloos verloren.

 


PS.
Zij schrijft om de verte te overbruggen
van afstand en tijd.
Van het bed naar de krant
en in gedachten leest zij mij.

Schuift zij naar straks.
Als wij de tijd inhalen.
In een bar waar de boeken wachten

om te vertrekken. Reizigers met vertraging.

 

Zij opent haar dag met een mail
naar mij. Melopee en Dinska Bronska.
In haar woorden wenkt
het verlangen.

 

Ik antwoord haar:

ochtend

je zou het leed van de wereld
vergeten
die als een ansichtkaart

voor het raam
de hemel
ligt te imiteren...

tot straks tussen de boeken en de bar.

 

 ...

 

Melopee


Onder de maan schuift de lange rivier
Over de lange rivier schuift moede de maan
Onder de maan op de lange rivier schuift de kano naar zee

Langs het hoogriet
langs de laagwei
schuift de kano naar zee
schuift met de schuivende maan de kano naar zee
Zo zijn ze gezellen naar zee de kano de maan en de man
Waarom schuiven de maan en de man getweeën gedwee naar de zee

 

Paul van Ostaijen

 

 268383

06-01-16

Niet voor publicatie

 

Met de publicatie van de brief in Voor we met z'n allen uit elkaar vallen
lag de vraag ineens op tafel.
Hoe hield je geen blad voor de mond, zonder de ander te kwetsen?
Wanneer bleef je eerlijk en wanneer werd je bot?
Hoe combineerde je recht voor de raap met mededogen?

Uit: Voor we met z'n allen uit elkaar vallen - pag. 11-12  Bart Moeyaert

Een literair-filosofische bespiegeling
"over de macht en de troost van het woord en het belang van een goeie stoel".
Door schrijver Bart Moeyaert, artistiek intendant voor het gastlandschap
van Vlaanderen en Nederland op de Frankfurter Buchmesse 2016.

 


Zij kent mijn zwakke plekken.
De lakens en de literatuur.
Ik ben een gewillig slachtoffer.

Van beide. In willekeurige volgorde.

Lezen en schrijven.
Tussen het wit. En erop.
Lijvige zinnen.

De alphabetisering van de liefde.

 

 

PS.
Gisteren kreeg ik in de 'boekenbar' bij de koffie,
een literair presentje van Mrs. Jones.
Een bibliofiel kleinood. Dat boekje.

Citaat Boek.be:
Deze speciale Buchmesse-editie past in de reeks,
herkenbaar aan het handzame formaat (11 × 17), de zwartlinnen kaft,
goudopdruk, prettig leeslint, hoogwaardig papier
en een citaat van de meester-schrijver in zijn eigen handschrift.


Eerder kreeg ik van haar reeds een juweeltje uit dezelfde reeks:
'Trekvogels in de mist' van Bernard Dewulf.
Overheerlijk boekje.


PS.
De vraag die Bart Moeyaert zich stelt, woont ook in mijn hoofd.
Het antwoord is de voornaamste reden
om een anoniem dagboek te schrijven.

Ik zou 'haar en anderen' kunnen kwetsen. Bij de anderen.
Voor mezelf heb ik, ondanks de waarschuwing van Rector Torfs,
geen probleem om me kwetsbaar te tonen.

Ik zit immers in een gunstige positie: geen werkgever, geen collegae.
Een familie die dit nooit zou lezen. Geen buren die gluren.
De anonimiteit is een milde mantel om mijn blote gedachten te bedekken.

 

http://www.boek.be/boek/9789460581588

PS.  J. de Vries (1971), Nederlands Etymologisch Woordenboek

lijvig bnw., mnl. līvich ‘levenskracht hebbend, een lichaam hebbendʼ, mhd. lībec ‘een lichaam hebbendʼ; afl. van lijf

...

Mooie betekenis... voor lijvige zinnen.

 

 

 266926

25-12-15

Thuis

 

Thuis is zo'n heerlijke vakantie!
Bij het lezen van deze woorden
kon ik het niet laten ze jou te sturen.

 


Deze woorden kwamen over de Alpen gevlogen.
Vanuit het azuurblauw en de zon.
Sneeuw op de hoge toppen. En de heerlijke kou.

Voor mijn venster
ligt Kerstmis te treuren.
Geen vlokje te bespeuren.

Wat miezerige regen ruist over de lege stilte.

 

 

 

PS.
Elke dag fladderen hier sms-vlinders rond.
Ze zingen van zon en van blauw.
En dan volgt later haar stem.

 

Thuis.
Is een erg ambigu woord.
Het woont vooral in je hoofd.

Daar ben ik zeker van. Denk ik.

Er is een dak en muren.
Met of zonder mensen.
Maar er een nest van maken, dat moet je zelf doen.

Het is te makkelijk om te zeggen
dat iemand alleen ook eenzaam is.
O, en wat dan met die ijzige afstand

tussen twee mensen op een zetel. Of in dezelfde kamer.

Ik heb het allemaal beleefd.
De ondraaglijke nabijheid
van iemand waar je niet (meer!) van houdt.

Dàn is de allenigheid een heerlijk gevulde ruimte.


PS.
Het moet me nog even van het hart.
De eenzaamheid is vooral ontstaan m.i.
sinds God vertrok en ons achterliet met de Media.

Hun banaliteiten en leegte.

Ik predik de volksverheffing.
En dat mag gerust via de tv en de radio.
Diezelfde Media dus.

Een soortement Podium Witteman of zo...


En terzelfdertijd zeg ik: dit is niet waar.
De eenzaamheid is van alle tijden
en plekken. Maar ze kan verzacht worden.

En getroost. Door... je weet wel.

 

Thuis

Alsof je een plek bereikt.
Om je heen kijkt en weet
dat je thuis bent.

Een weiland, vergeten
langs duinen en bosrand,
iemand buigt tussen jou
en een feest - op zoek
naar de wijn, een gezicht
wordt zijn eerste woorden,
wat geschreven werd voor jou
door een nooit gevoelde hand.

Alsof je dit al kende
voor je het zag. Er geweest was
voor je er zou komen.

Zo thuis

 

Kees Spiering

 

 

 265606

1 2 3 4 5 6 7 8 9 Volgende