27-03-13

Winst en verlies

 

 

Wij gaan voor de wandeling.
En laten de lakens
onbelegen. In de blauwe kamer.

Onze voeten vertellen
straks over het water.
En haar zwanen.

Ik zal de zon zoeken.
In haar ogen.
En mijn verlangen toedekken.

Met de herinnering. Die wij samen bijeen wandelen.

 

 

 

PS.
Tja, nu schijnt de zon. Een zekerheid in de tegenwoordige tijd.
Laat het morgen regenen. Dan zucht het dak zo heerlijk. Un futur simple.

Kiezen is verliezen.

 

 

162.772

11-07-12

Blinde passagier

 


Bestaat er zoiets als een goed huwelijk?
Kunnen man en vrouw een heel
of bijna heel leven samen in één bed slapen?
Hebben alle vrouwen een speciaal vermogen
om hun echtgenoot te haten?

Etc. Etc.

Uit 'De groene Amsterdammer' - recensie 'De vrouw in het donker'.
Nasleep - Over huwelijk en scheiding - Rachel Cusk

 

...


Een verstekeling.
Dat is de minnaar
die ik ben.

Een illegale bedgenoot
zonder wettelijke papieren.
Un 'sans papiers'.

Hij dobbert maar wat rond.
Tussen de ochtendkrant
en het souper.

Wordt uit de kast gehaald
als een stel
verse lakens.

Gehamsterd en geliefd.
Tussen de feestdagen
en het strand.

Zo nu en dan. En voor heel even.

 

 

136.430

03-05-11

Misschien

 

verzamelt ze wel ochtenddauw in haar mantel
en vangt ze het licht met 'r reeënogen

of telt ze regendruppels op het middagraam
en schrijft ze mijn naam op het venster

misschien
zie ik haar vanavond wel staan
in mijn hoofd waar de lantaarnen nog branden

misschien
zegt ze dan wel net voor ik wil slapen gaan:

hoe hoog klimt de maan in je raam
en kijkt de zon door het venster?

 

 

27-01-10

En dan is er nog de dichter

 

Ach, wat is poëzie

anders dan
het klikklakken van haar hoge hakken
het rouge op haar langzame lippen
en het blauw van haar blikken

als het zomert over het koren

wat anders dan
met twee op de brommer
als pa het niet ziet
en het explosieve verdriet
na het foute smsje

als de lente door haar haren waait

wat anders dan
de rimpels over samen gespaarde jaren
de reuma en de gewrichten
het nageslacht bij de taart

als een late herfst in gedichten

en dan daarna
een zachte witte winter
waarin weemoed
nog even haar haar opjaagt
als ze in de deur staat

en zegt: het gaat nog sneeuwen vandaag.



 

 

21-01-10

En toen vertrok ze

 


En bij het bladeren tussen de jaren
vond ze nog een glimlach
op de vensterbank nabij de sanseveria's

toen ze door de vroege ruiten
hem, een jongen nog, zag kersen plukken
en hen als een rode ruiker

aan haar oren hing.

Zou de warmte
tussen de deuren nog dezelfde zijn
de geuren en het licht

of zit er in de kieren
een geheugen dat de scheuren
lijmt tot een nieuwe mozaïek

un trompe-l'oeil?
 

 

 

PS. Voor Marius & Chrisje die gisteren van hem wegging.

 

 

10:32 Gepost in Liefde | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook

18-11-09

Anders heeft ze niet bestaan

 

Het licht speelt op haar wangen.
We zitten op een terras.
De stroom schuimt als een gevangen zee.

Bomen behangen ons met schaduw.
En onze woorden proeven van elkaar.
Haar muntthee geurt ons dichter bij mekaar.

Ik schrijf ons tot leven. Daar.
Voor eeuwig.
Vanavond zal ik haar nog even lezen.
 

23:15 Gepost in Liefde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

02-11-09

De eerste zwaluw

 


Dag liefste,

In de herfst weef ik lentegras
doorheen m'n vallende woorden
en madeliefjes voor achter je oren

ik kwetter als een speelse contrabas
pluk het licht van de dag
en hang het in je ogen te dromen

kijk, daar zie ik reeds de eerste zwaluw
in je ontwakende lach,
ik kan hem zelfs al horen.


 

PS.
Voor alle verliefde zielen.

 

 

 

 

 

 

 

08:41 Gepost in Liefde | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook

17-10-09

Tot aan de horizon

 

Laat je letters
mijn lippen zijn
en
mijn woorden
jouw mond

mijn vingers
jouw voelen
en
jouw voeten
mijn grond

ik denk
het hoofd
en
jij klopt
het hart

samen
dragen we mekaar
tot waar lichaam en ziel
ondergaan


in de laatste horizon

 

 

19:34 Gepost in Liefde | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook