11-05-15

De troost van alpha tot omega

 


De tulpen staan sacraal
te zwijgen. In hun mauve meditatie.
O, wat hou ik van deze gebenedijde stilte.

Zelfs Bach en Brahms
kunnen deze lauden niet evenaren.
Met het gebed van hun partituren.

Op mijn terras staat
een aristocratische rozelaar
voornaam te wezen.

Ik groet deze ranke gestalte hoofs
alsof het een adellijke dame was.
Haar ingetogen invloed mag niet onderschat worden.

Ik delf naar het equivalent
van haar schoonheid
in de rijkdom van het alphabet.

De troost van alpha tot omega.

 

 

 

PS.
Is deze muziek mooier dan de stilte,
vraag ik mij meermaals af.
Dikwijls draai ik de knop om. Als enig antwoord.

 

245222

 

 

27-03-15

Het antidotum van twee meisjes

 


En dan is er
zo'n kabbelende zanger
met twee meisjes poëzie

wandelende jamben
langs het strand
dichter dan dit kan je niet

komen bij geluk.

 

 

 


PS.
En dan laat ik de zon over mijn gezicht stromen.
Terwijl twee meisjes in mij dromen.
Alsof het gisteren was.

Heimwee is het verlangen van een herinnering.

Is leven niet de enige zin voor de dood?


https://www.youtube.com/watch?v=ZM8xWuLIvrw

 

 

 

13-09-14

Schrijven

 

 

 

Straks zal schrijven
weer de gelukkigste vorm van zwijgen zijn.
 

 

De dag was nog niet wakker
toen ik vanochtend
de lakens achter mij liet.

En alhoewel mijn vingers nog slaperig waren
gaven ze mij een onverwacht cadeau.
Zomaar een zin.

Ik gooide hem de lucht in.
En de wind nam hem mee.

 

 

 

Op een ochtend werd de eekhoorn wakker
en was iedereen weg.
...

Aan het eind van de ochtend schreef hij een brief:

Aan iedereen
Waar zijn jullie?
Kom in elk geval terug!
Eekhoorn.

Maar het was windstil en de eekhoorn kon de brief niet versturen.
Hij werd heel verdrietig. Hij dacht aan de olifant, de karper,
de krekel, de mus en vooral aan de mier. Mier, dacht hij, mier...

Ze moeten ergens zijn, dacht hij. Maar toen wist hij niet meer
of dat wel zo zeker was. Misschien waren zij wel nergens. 

Hij probeerde te bedenken wat dat betekende ...
Hij bedacht dat hij nu alleen nog maar tegen zichzelf kon praten.
Maar wat kan ik tegen mijzelf zeggen? dacht hij.
Hij kon niets bedenken en hij werd bang dat hij alleen maar
tegen zichzelf kon zwijgen ... 

Uit 'Misschien wisten zij alles' - pag. 306
Toon Tellegen.

 

06-09-14

Het geluk van een brievenbus

 

 

 

Op het marmer ligt de wereld
te ademen.
Zacht als papier.

Het alphabet hard
als een dagelijkse oorlog.
Van dood. En plezier.

Zij kunnen niet zonder mekander.

 

 

 


PS.
Het is toch een heerlijk moment
zo'n weekendkrant uit de bus te mogen halen.
De ochtend nog in kamerjas.

Het licht als de schemering bij valavond.

Even de bladen openpellen.
De koppen ontbloten.
En de vingers strekken.

Nu de nacht nog wegspoelen. Je weet nooit wat er op je wacht.

 

 218464

 

04-09-14

Geluk kan vlug op zijn

 

 

 

Met grote vreugde kondig ik u aan

dat ik deze ochtend,
Mr Gwyn Baricco, gekocht heb .
Harde cover. Ingebonden. Bij Plato. (17,90 €).
 
En daar zijn novelle "Zijde" bij.
Eveneens harde cover.
Gratis voor niks als geschenk. Waarde 10€.
 

 


PS.
De ochtend was nog maar amper open.
De winkel ook.

De boekhandelaar moest even achter zijn oren krabben
toen ik mijn vraag stelde.

Actie bij de 'Confituur boekhandels'.
Vanaf vandaag tot en met 18 oktober. Of zolang de voorraad strekt.
Geluk kan vlug op zijn.

 

 

 

Geluk kan lang duren

 


Elf slagen lang op de kerktoren.
Door Meester Jan.
Onze gouden jacquemart.

En de lucht als blauwsel
uit een pakje.
Om de was te witten.

Toen moeder nog zong.

 

 

PS.
Ik kon het geluk niet meer op mijn vingers tellen.
Zolang duurde het.

 

21-01-13

Ora et labora

 


U zal wellicht schrikken.
Maar ik hou van bidden.
Samen met mijn strijkijzer.

Geen minnares in de nabijheid,
dus trok ik naar m'n zolder voor de strijk.
De meditatie van geur en motoriek.

Het gladstrijken van de plooien.
In mijn gedachten.
Welkom, welkom in mijn hoofd.

En vanochtend had het strijkijzer
een heerlijke predikant uitgenodigd.
Een kinderpsychiater bij Friedl.

En dat er zoveel leegte
kan opgevuld worden. Met wat anders
dan de avonturen van je eigen navel.

O, god van schoonheid en troost,
wat heb ik toch misdaan,
dat u mij zo laat genieten.

Van alles wat ooit verboden was.

 

 

 

http://www.radio1.be/programmas/touc/peter-adriaenssens

 

 

 

 

23-12-12

De comparatieven van geluk

 

Voorzeker zijn er nu sjieke kindjes
aan het spelen in de sneeuw.
Ergens waar bergen een land bedekken.

Mooi is dat.

Hier zijn er ook kindjes. Zij genieten
van een pannenkoek.
En de spelletjes op mijn pc.

Heerlijk om dit te mogen zien en horen.

Maar zopas ontdekten zij hun oude
jonge kameraadjes. Op het plein.
En lieten alles achter.

De pc en opa. En dit nest.

Want iets schoner dan vriendschap
bestaat er niet, vertellen mijn vingers mij.
Ik wil hen graag geloven.

De ganse wereld is immers nu van mij.

 

 

 

 


PS.
Steiner spreekt van 'the sacredness of friendship'.

 

 

 

151.958

18-10-12

ach en tja, enfin

 


Niet omdat zij Emmanuelle was.
Waar we stiekem naar keken.
Niet om haar naakte schoonheid.

Maar wel om die omfloerste stem.
Die vijvers van ogen.
Dat immense verlangen naar liefde.

En dat verloren lopen. Achtergelaten.
Verscheurd en gebroken. In het leven.
Tussen wolven kan je moeilijk overleven.

In een schapenvel.


Het ga je goed, mevrouw Sylvia Kristel.
Ik zal je missen. Nu en dan.
En dan,  je weer vergeten.

 

 

 

 

PS.
Bij Joos Radio 1 werden drie 'vrienden' opgebeld.
'Vrienden' wat een moeilijk woord.
Soms lijken ze meer op parasieten.

Alleen OvdB leek mij een vriend te zijn.
Hoewel ook hij niet bij haar was toen ze stierf.
Maar gelukkig voor Kristel wel een hele poos tijdens haar leven.

En het leven primeert nog altijd op de dood.

 

 

17-10-12

Geluk in willekeurige volgorde

 

Na de afwas samen met Puccini,
een Breugelboterham en een schijfje abdijkaas Père Joseph.

...


Dit klinkt u banaal in de oren.
Voor mij is dit 'geluk'.
Ik durf er moeilijk een adjecief voor plaatsen.
U zou me gek verklaren.

Wellicht ligt m'n leeftijd mee aan de basis van 'dit mankement'.
Het besef dat het elk ogenblik gedaan kan zijn.
En dat dit dagelijkse moment in een mensenleven, geluk is.

Alles begint bij het 'ijkpunt'.
Misschien zag of las u ooit 'Oorlogswinter' van Jan Terlouw.
U hoeft echt niet naar Afrika te reizen om armoede of honger te 'leren'.

Misschien ben ik wel begenadigd met een talent:
verwondering voor kleine dingen. En de resultante: dankbaarheid.

Een gelukkige avond nog.

 

 

 http://www.youtube.com/watch?v=RJujPn11_o0&feature=li...

 

 

145.770

 

01-09-12

Missen

 

 

Geen gemiste oproepen. Dan begin je te missen ...

 

 

08-04-12

In de vroegte

 


Het geluk staat vroeg op.
En haast zich langzaam
onder een hete douche.

Het daalt onvoorzichtig
snel de trappen af.
Met een bejaarde man.

In de keuken zet het koffie.
Traagzaam. Als de tijd van toen.
Druppel na druppel
geurt het in een kopje.

Een ochtend lang.
En schrijvers
openen hun woorden.
Als tulpen in de zon.

 

 

 

129.349

24-01-12

Vanmorgen wist ik het nog niet


De eekhoorn had ik al gelezen.
En de krekel ook.
Er schoten mij nog vijf minuten over
alvorens 'ze' zou bellen.

Maar er waren nog alle wolken.
Om te zien.
De lichte witte. De volle donkere.
En vooral de blauwe vlekken. Tussendoor.

De kraai kraste. En de ekster
schetterde. De bosduif schreed
parmantig over de nok van het dak.
En de koolmeesjes kwetterden. In de acacia.

En ik wist
dat ik nog veel te doen had.

 

 

122.011

10-02-11

Partir sans sortir

 

Vele mensen moeten vertrekken
om op reis te gaan.
Ik vermoed dat dit erg inspannend is.
Zelf heb ik het makkelijk.
Altijd vertrekkensklaar maar nooit weggaan.

Mijn valiesje, bijna zo oud als ikzelf,
ligt leeg op de stoel. In de slaapkamer.
Gereed voor het vertrek.
Binnenin staat mijn adres geschreven.
Zo kan het de weg terug vinden.
Als het mij zou verliezen.

Reizen. Ach.
Zopas nog zag ik de zee.
Ze vloog laag over de beek.
Ik hoorde ze krijsen.
Mijn kleinkinderen keken tevergeefs.

Tja, ik ben dan ook een getrainde kijker.
Een roerloze reiziger.

 

 

 

79.419

08-02-11

Geluk in willekeurige volgorde


 

Een haan die driemaal liegt.
Het geloof in een kaars die brandt.

En God die alles ziet.

Twee kontjes in een wei.
Tussen het hoge gras van mei.

En God
die één oog dichtknijpt. (*)

 

...


Toon Tellegen
is de grootste filosoof die ik ken.
Ik ben dan ook maar een kleine man.

Eénmeterzesenzeventig gelukkig.
Dankzij Toon.

Hij schrijft mij terug in een korte broek.
Toen denken nog dicht bij de grachtkant lag.
Luisteren naar de buren. En de zomer.

En nog niet weten dat dit het leven was.

 

(*) Enkel voor oude Rooms-katholieken. In illo tempore hing er in menig huis een spreuk:

"God ziet mij. Hier vloekt men niet."  De afbeelding was een driehoek waarbinnen één streng oog.

 

 

06-02-11

Geluk in willekeurige volgorde

 


De rozen op een kleine tafel.
Klara die voor me zingt.
De ochtend die zich uitrafelt.
En het licht dat dichters bindt.

De afwas, die gedaan is.
De wind in de luisterende schouw.
Een herinnering aan vroeger.
Toen later nog beginnen kon.

En een lange ganse zondag
zonder dat ik hoef te weten.

 

 

 

18-12-10

Het geluk van alleen te zijn*

 


De sneeuw valt en de avond ook.
De dichter is slechts een zielig creatuur
naast de natuur.

En toch.
Als menselijk exemplaar lijkt mij een schrijver
van de edele soort. Zoals het paard
onder de dieren.

Het is een onvoorstelbare luxe om thuis voor het vensterraam te mogen staan . Als het sneeuwt.
Ook als het niet sneeuwt.

Op de radio luister ik niet naar de stilte.
Maar naar twee stemmen: Ruth Joos en Stefan Hertmans.
Zij mogen mij de stilte tijdelijk ontnemen. Stelen.

In prachtig Nederlands bewieroken zij een reus.
Alsof het nog herfst is in het woud. Taal. Mistige muziek.
Maar winters wit is ook altijd schoon. In gedichten.

Die reus is Michaël Zeeman.
Ik kende hem van 'Zeeman met boeken'.
Als kabouter durf je dan amper te ademen
onder zijn woorden ex cathedra.

O God van de Techniek, mag ik u danken
voor internetradio.
Waar golven filosofen en schrijvers uit de ether plukken.

Waar ik dode stemmen weer hoor articuleren
in het schoonste Nederlands.
Ik word weer dat jongetje op de tafel
luisterend naar een klein klankkastje aan de muur.

De kachel brandt, moeder kuist en zingt. En het sneeuwt.

...

"Mijn moeder zei: dat is de radio.
Ik dacht: dat is een wonder." - Stef Bos.

 

 

*
Als je weet dat er ergens iemand is die van je houdt.

 72.364

Voor later

 

 

Als een blad papier
ligt de ochtend nog ongeschreven
wit te wachten

op kinderen die schrijven
in de sneeuw
voor later als ze groot zijn

en hun jaren winstgevend
nu willen ze een sneeuwman bewaren
als rente op hun dromen

die ooit bevroren
slechts zullen ontdooien
op een ochtend dat het sneeuwt.

 

 

72.277

29-08-10

Of iets van die strekking

 


Wakker worden op zondag.
Wind in de bomen. Zon aan tafel.
De koffie geurt naar een reclamespot.

En Rik Torfs horen op de radio.

 

 

 

18-08-10

Tussen klaprozen en een zetel


En ik zat ergens halfweg
tussen de klaprozen
te wachten op geluk...

toen ik thuiskwam
zat het echter in de zetel ...

 

 

 

 

PS. Dankjewel, Adelheid.

17-08-10

Geluk in willekeurige volgorde

 

Laat mij een nieuw rubriekje beginnen.
Om het gevaarlijke woord 'geluk' in te verstoppen.

U zal merken dat het dikwijls in contradicties ligt,
dan weer niet, dan weer wel...

Deze rubriek is enkel bedoeld voor 'gewone' mensen.
Zoals ik.

Verboden voor geschoolde filosofen en andere '-tisten'.
Tenzij het nog oude jongetjes zijn of gerimpelde meisjes.


Eentje om te beginnen:

 

Geluk mag je niet verwarren met genot.
Het ene vertrekt van boven,
het andere eindigt vanonder ...

 

 

Geluk is een gevaarlijk woord


Dag lezer-es,


Sommige woorden zouden verboden moeten worden.
Ze brengen ons uit evenwicht.
Verstoren de balans van onze rust.

'Geluk' en 'liefde', bijvoorbeeld.
Het begint reeds bij de definitie ervan.
Jij las nu immers al wat anders dan ik schreef.

Ze zorgen dan ook voor verwarring bij de mensen.
Zeker als ze menen deze woorden bij elkaar te vinden.
Ik geef je een voorbeeld.

Geluk betekent voor de ene: thuisblijven
en voor een ander: vertrekken.
Voor die ene helft ligt de liefde thuis tastbaar in de zetel,
voor de wederhelft verstopt ze zich ergens onderweg.

Het is alsof je de polen met elkaar moet verzoenen.
En haal er maar eens een kompas bij,
dan begrijp je wat ik wil zeggen.

Bijgevolg, beste lezer-es,

stop 'het woord' in een valiesje. Klaar om te vertrekken.
Maar verstop het op zolder.
Ga nu en dan eens kijken of het er nog staat.
Blaas het stof er niet af. Want je zou kunnen twijfelen.

En als je dan toch wil dromen, nu en dan, van wat anders,
schrijf je verlangen naar de wind,
luister naar het lied van de regen en vertrek naar zee,

maar kijk vooral niet naar de anderen.
Mensen zijn meesters in het verbergen van woorden.