14-09-10

Dichters sterven zonder woorden

 

Ik moet me onderdompelen. In het wit.
Dat witte water. Van papier.
Die smetteloze stroom. Van zwijgen.

Ik laat ze zinken. Die blauwe bootjes.
Met hun geletterde matrozen.
Het anker diep in het alfabet.

Haven van ongeschreven woorden.

 

 

 

 

62.884

10-09-10

Een matineuze lezer

 

Geen zaliger dageraad
dan te luisteren naar de stilte.
Van papier.

Amper geritsel
van blauwzieke woorden.
In mijn handen
rust een bundel ochtend.

Mijn mond prevelt een lus van letters
rond geluk.
Ik kus de lippen van de blauwe dauw.

Zo te leven, zo te sterven
als een lezer van papier.


 

62.457

03-08-10

Le petit bonheur

 

Soms zit het op een tak
te zingen
dan weer zwijgt het wit
tussen de regels

van een gedicht

maar nooit rust het
in je armen
langer dan een ogenblik
eeuwen vergeten vlugger

dan de zee een vis.

 

21-05-10

Is dit dan later?


Maar jongetjes
hebben de kwalijke neiging
om oud te worden

en in de kom
van hun hand vergeten ze
dan de knikkers

het lanterfanten
en het sprietje
tussen de wolken

hoog boven hun dromen.

 

14:52 Gepost in gedAcht | Tags: titel, stef bos | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook

21-11-09

Lectuur van een lichaam

 


Als ik je schrijf en schep
dan pas besta je echt
het wit van m'n verbeelding
rondom het lichaam van je letters

zo schilder ik je tot vrouw
voluptueus blauw van zinnen
lippen als voorzichtig linnen
uit geweven gemis

dijen van golven
en deinende borsten
ogen en mond
twee clichés in de ochtendstond

ik teken je bestaan
tussen dauw en de wassende maan
schreeuw je een naam
met vleugels van zee en wind

hoe blaas ik leven
in de verf van je beeld
spreek dan toch
en beweeg


 

19-11-09

Je kan niet blijven zonder te vertrekken

 

De ochtend strijkt het stille licht uit over het kille canvas.
Wit zijn de woorden van mijn dichters.

Ze huiveren onder de voile van hun cover.
Aarzelen om zich bloot te geven aan de lezer.

En toch hebben zij geen andere reden
van bestaan. Dan zich weerloos over te geven.

Aangekleed om op reis te gaan. Naar Ithaka.

 

04-11-09

Het dogma van de dichter

 
Ergens moet er een lezer zijn,
een bedevaarder naar hét gedicht.
Dat gebed van een kleine god
verlaten op dit aardse alfabet.

Een pelgrim naar het woord
die gelooft wat er staat.
En schrijft wat er is vergeten,
het heilige wit tussen de regels.

Het dogma van de dichter.