30-08-14

Als de tijd ophoudt te bestaan

 

Zomaar iemand,
niet zomaar iemand,
wees mij de weg
naar een lege plek.

Waar de tijd en de getallen
amper bewegen.
Stilstaan. Ogenschijnlijk.
Maar morgen is het september.

En verandert de nacht van maand.
Naam en maan.

 


PS.
Is er een lege plek
om te vergeten?
Wat wij niet hebben geweten.

 


https://www.youtube.com/watch?v=Oti-g77pKJA

 

http://hetlegenest.skynetblogs.be/archive/2010/06/index.html

 

 

 

26-11-12

Want sterven doe je nooit alleen

 


de dood schrijft
traag met tranen
en gemis

zij zit aan tafel
en drinkt koffie
gedeeld door twee

in bed ligt zij
op een onbeslapen plek
die op de ochtend wacht

en hoe het vroeger was.

 

 


PS.
"en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren,
en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat."

Uit 'Het huwelijk' van Elsschot.

 

 

 

24-11-12

Een lege plek

 

Er zijn vele soorten.
Die van gemis.
En die van verlangen.

Aan tafel.
En in bed.
Bij het opstaan. En het slapen gaan.

Maar het meeste
lege nog.
Daar tussenin.

 

 

 


PS.
Tussen de doden en de levenden, liggen er vele lege plekken.
Zopas las ik dit weer. Hierboven.
Ja, soms kom ik mezelve tegen: de lezer van de schrijver.

O, hoe durf ik me schrijver noemen, terwijl geen pen meer over papier krast.
Misschien ben ik wel eerder een éénvingerige pianist. Op een klavier.

 

148.960

30-08-12

Zonder te zoeken. En dan vinden.

 

 

Later dan de leegte



En de kleur van mijn ogen

zal ze die vergeten
de aarzeling van mijn handen
onthouden en zich onthouden
van elke man

die ooit nog haar herinnering
zal betreden als een vreemde
die immigreert in haar verlangen
zal zij zich staande houden

of mij verliezen en zich geven.

 

 

6.165

 

 

PS. En dan vind ik dit. Zomaar. Zonder te zoeken. En dan weer blij dat ik het ooit opschreef.

 http://hetlegenest.skynetblogs.be/archive/2011/03/31/late...

 

 

13-08-12

En er is geen woord

 

en er is geen hand, er is
geen lichaam, terwijl ik toch
zo dichtbij ben.

Uit 'Geluk is gevaarlijk' - pag. 114
Rutger Kopland

...

 


En er is geen woord
dat haar neerlegt in het gras
onder de appelboom

geen zin die haar neerschrijft
op de zee
geen strand dat wacht

geen alfabet
dat haar voorzichtig openvouwt
over het wit

van onze lakens
die nu aarzelen
tussen het malen

van mijn late dagen.


 

 

140.078

19-07-12

Zij II

 


Haar stem vertrekt.
Haar lichaam ook.
Dat vergeet ze nooit.

Waar blijft haar ziel,
vraag ik me af. Ergens tussen
het noorden en het zuiden?

Een zwaluw onderweg.
Wind in de bomen.
Of ligt ze nog in bed?


 

 

 

 

137.292

18-07-12

De anatomie van weemoed

 

 

 


Opwaaiend gras
acht noten Bach
en appels aan de bomen

het blozen van haar wangen
pimpelmezen in de hagen
en zon over het gele koren

een oude ansichtkaart
met blauwe woorden
en onze koffers in de gang.


 

 

 

137.179

17-07-12

Zij

 

 

Zij vertrekt
en vult
een lege plek

zoals weemoed
een herinnering

 

 

 

 

137.034

15-07-12

Een lege plek

 
 

Er zijn vele soorten.
Die van gemis.
En die van verlangen.

Aan tafel.
En in bed.
Bij het opstaan. En het slapen gaan.

Maar het meeste
lege nog.
Daar tussenin.

 

 

 


http://hetlegenest.skynetblogs.be/

 

 

 

 

28-06-12

Van het wit dat stilte heet

 

van het wit dat stilte heet
en tussen woorden
leeft en zinnen
samenhoudt of ruimte geeft

het wit dat tussen lakens
ligt en zwijgt
alsof hun huid
papier is en ongelezen

ach, is het niet zo
dat we na jaren schrijven
enkel nog elkaars leegte lezen

in het wit dat overblijft.

 

 

 

135.310

25-06-12

De andere

 


Schrappen.
Tot de essentie.
Tot aan jezelf.

Egocentrisme.
Concentrische cirkels.
Tot aan de andere.

Je middelpuntvliedende kracht.

 

 

 

 

 

http://www.encyclo.nl/begrip/middelpuntvliedende%20kracht

 

 

135.031

22-06-12

L'imparfait





Wat ben ik meer
dan dit wit
die zwijgende huid
van het alfabet

die tastbare stilte

wat heb ik meer
dan het geweld
van dit schrijven
dat geweer van gemis

dit onleesbare huis.

 

 

25-03-12

Gaan

 


Ik laat je los
traagzaam
zoals een zomeravond
de dag.

Ik kijk nog even
om
je lijkt al verder
weg dan de horizon.

In de kom van mijn handen
luister ik naar de zee.
Ik hoor je.

Komen.


 

15-03-12

Voorschrift

 


Alsof je een vlinder of een sneeuwvlok
wilt vangen met hulpeloze handen.
Zo voorzichtig
moet je een gedicht lezen.

Alsof je het reeds breekt
met de wimpers van je ogen.
Zo kwetsbaar
je oor over de verzen leggen.

Want soms vlucht het reeds
bij het openen van de woorden.

 

 

 

 

PS. Nog even dit vandaag. Want morgen is het hier stille vrijdag.

 

 

05-03-12

Afscheid in Oostende

 

een krokus op de ochtend
zo wil ik je wakker kussen
tussen de lakens

van Oostende

de meeuwen boven land zwijgen
jouw hand
schreeuwt in de mijne

als een morgen zonder.

 

 

 

Zee

 


als een minnares
wacht ze gelaten
een wassend lichaam
het laken van de aarde

schrijf me zacht neer
op jouw strand
vang het licht
en leg het in mijn ogen

ik ben niet meer dan jouw oude jutter.

 

 


 

27-02-12

Als de dagen haar loslaten

 

'Geen witter roos dan weemoed.'

En plots staat zo'n zin daar.
Tussen een boeket. Witte rozen.
Mijn vingers blijven mij verrassen.

Hoeveel herinneringen houden ze vast.
Onmerkbaar. Maar geef hen een beeld
en plots staan ze in bloei.

Als krokussen onder de sneeuw.

...

De jaren vertragen ons.
Dagen zonder huid.
Slechts een stem die ademt.

Alleen de stem is nog hetzelfde.
De tijd bewaart het overige. Zorgeloos.
Een deposito van geluk.

Met een geruisloze rente.
Van vergeten.

 

 

 

124.678

14-02-12

Voor de vrouw die ik nooit tegenkwam

 



Ik zal altijd van je houden

jou die ik niet ken
noch je ogen
die bange herten

en evenmin je handen
of die vederlichte vogels
in je ongehoorde stem

die tempel van je lippen


doch de bomen bloeien al
en de vroege mezen nestelen
tak op tak af
maar hoe kan de lente verder

zonder jou

lach en het wordt zomer
in mijn late knoken
jij de ochtend van mijn verte
licht als een libelle

nooit rimpels op je huid
van blauwe lucht
en iedere zucht
een dansende vlinder

ik vang je, ik bewaar je
exclusief voor mij alleen
en zet je neer
hier op dit papier

hoe kan de lente anders verder.

 

 

 

 

 

 

PS.
De enige duurzame verliefdheid is diegene die je niet hebt gekend.
Die van het verlangen.
Die andere verliezen al vlug hun houdbaarheidsdatum.

 

123.597

18-01-12

Nocturne

 

 


Ik schrijf je naam
met ijzige bloemen
op dit verlaten raam

zo traagzaam gewasemd
als late ogen
lezend onder het vale licht

van een haperende maan.


 

 

121.466

01-01-12

Van alles wat liefde geeft

 

Tussen de kreukels
ligt ze nog met de geur
van verlangen
terwijl ze naar het zuiden rijdt

ginder en hier

overkoepelt ze behendig
als een breed behang
van gemis dat golft
over het uitgestrekte strand

van een herinnering

zij overschrijdt grenzen
met het gemak
van een nomade
ik ben haar leenheer

de weke krijger

 

 

 

119.875

04-10-11

Ik weet het niet

 


Hoe scheur ik je
uit gisteren
toen je nog sliep
in Brugge of Oostende

en ik langs de zee liep
van je gedachten
en als zand
uit je herinnering waaide

hoe tem ik
dit verdriet
dat van vandaag

en dat van morgen, morgen, morgen ...

 

 

 

PS. Aangepaste versie.

11-09-11

Le temps qui reste


 


Ik hoor
hoe de avond zwijgt.
Ook het
ruisen van haar stilte.

Die tastbare afwezigheid
voelen mijn vingers. Ongehinderd.
Hoe zij
haar huid te vinden legt.

In de verte van een vermoeden.

 

 

 

 


PS.

De mens terroriseert de stilte.
Maar hij temt ze ook.

Zo tam als een lam. Dat niet blaat.
Als het geslachtofferd wordt.
Aan gewelddadige decibels.

De stilte spreekt vele talen.
Ook als ze zwijgt.
Dan vooral kan ze ongemakkelijk worden.
Als ze tussen twee mensen zit.

Soms lijkt ze wel te schreeuwen.
Van onmacht.
Dan zoekt ze uitwegen.

In kleuren. Of het wit.
Van vermoeden. Van verdwijnen.

...

 

Reactie van Oestha:

Mijn mijmering sloot de stilte nogal op in zijn eigen visie..
Ik zie door uw reactie dat het ook heel anders gelezen kan worden.
Toch mooi dat ook ik uw vers kon 'lezen'.

Ik had het over de stilte van reflectie, nieuwe gedachten en rust,
stilte die stormen in het hoofd en het hart tempert, ook al heeft dat meestal wat tijd nodig.
Per definitie eenzame stilte, zonder dat eenzaamheid overheerst trouwens.

Wens u ook een mooi weekend, met hartelijke groet,
oestha.

Gepost door: oestha | 29-10-10

 

"Toch mooi dat ook ik uw vers kon 'lezen'. "


Dàt vooral, Oestha,
daarom wordt er geschreven.

Straks valt er wel weer
een beschreven blad ...
zo stil dat je het amper kan lezen.

Tot een volgende ...

Gepost door: Uvi | 30-10-10

 

PS.2 - Dankjewel Fleur, dat je me naar hier bracht.

 

106.400

 

21-08-11

Een zee van tijd

 

Daar zaten we dan
midden de deining van de duinen
en het wuiven van het helmgras

tussen de zee
en onze landerige zetels
lagen de voorbije jaren

als meeuwen in de verte
schreeuwen van verlangen
en golven van gemis

het ruisende ritueel
van ebbe en vloed
de lethargische liturgie

van liefde en zee.

 

 

 

103.361

 

09-08-11

De alfabetische bruid


 


Bij het lezen
word ik afgeleid. Door de schriftuur
van bomen. Tegen de lucht.
Een hoorbaar leeslint.

Ook de hakken
van een zeldzame vrouw
verknippen de navelstreng
met m'n open boek

dat langoureus
languit over tafel ligt.
Als een beschroomde bruid
voor de blikken

van een stotterende lezer.

 

 

 

101.790

02-08-11

Da capo

 


Een golf die aanspoelt
en het strand dat zand wordt
zonder jou

sneeuw die uit de avond valt
de bomen zonder blad
en zonder jou

dat verdwenen koper
van oktober
in mijn late vingers

die schrijven
op een venster
in november:

ik hou van jou.

 

 

 

01-08-11

De lichte lacune


 


Verder dan de dageraad
later dan de avond
ben jij mijn dwaallicht

in de geur van een roos
de kleur van een stem
het ritselen van een laken

hoor ik even je adem
proef ik de dauw van je lippen
voel ik de stilte

van je schaduw.

 


 

26-07-11

Puisque je pars

 

 

Hier verberg ik mij 
zoals het leven
tussen komen en gaan.

Hier volg je mij
niet meer
tenzij vanuit je verre ogen.

Hier verdwijn ik zacht
wanneer mijn sporen
zee zijn

en verloren.

 

 

 

 

PS. Dankje Manu. Je foto verleidde mijn Muze.

http://manuscripten.wordpress.com/2011/07/17/een-kleine-s...

 

99.859

Bijna vijfmaal negen


 

Omdat mijn teller stilaan
een respectabel aantal getallen
op zijn naam heeft staan,

denk ik terug aan toen.

Toen ik op zolder woonde.
Dichtbij God die ik verlaten had.
Maar nog dichter bij de bomen

de wind, de wolken en mezelf.

Toen had ik niet gedacht
dit dagboek weer zo leeg
en vol te schrijven.

Met het epicentrum van mijn oude ik.

Toen klinkt nu al erg lang geleden.
Tja, geleden heb ik ook toen.
Maar eveneens vergeten.

En dat is zo schitterend aan een geheugen.

 


PS.
Vele mensen beginnen een Blog. Maar stoppen na enkele duizenden op de teller. Vooral door een gemis en gebrek aan reacties, vermoed ik. Geen waardering of aanmoediging.

Hiermee wil ik alle lezers danken die de Teller in beweging hielden.
En zij die nu en dan iets schreven. Zij hielden mij in leven. Want schrijven is ademen, voor mij.

Laat het ook een aanmoediging zijn voor elke beginner. Om vol te houden.

 

http://uvi.skynetblogs.be/archive/2009/10/05/de-eerste-zi...


http://uvi.skynetblogs.be/archive/2009/10/05/en-we-zijn-v...


 

22-07-11

Ik weet het niet

 


Hoe snij ik je
uit gisteren
toen je nog sliep
in Brugge of Oostende

en ik langs de zee liep
van je gedachten
en als zand
uit je herinneringen waaide

hoe tem ik
dit verdriet
van vandaag en morgen

en morgen en morgen.

 

 

 

99.092

 

20-07-11

Voor haar die ik nog niet ken

 

 

Kom, leg je
hier te slapen
in mijn tja en ach

dat witte dons
van mijn vertwijfeling
die hapering

in mijn hunker
naar jou
en de verte van je ogen

de onbekende herinnering
die nog moet komen
ooit als je hier

aan tafel zit te dromen.

 

 

98.650