10-08-16

alpha

 

ikzelf13906614_10154407253989154_7318076667996774619_n.jpg

Monet tijdens zijn jongere jaren. 

 

 

alpha

achter de zachte ronding
van een brug
wacht de avond

zonder trappen
van vergelijking
eindelijk de rust

van omega.

 

  

Hij kwam van Wervik om mij in levende lijve te ontmoeten.
Van virtueel tot reëel.
En wat ertussen ligt. Het wit tussen de regels.

Wij zien immers zoals we lezen.
Hij door een lens.
Ik door het leven.

Hij verzocht mij om over het bruggetje te gaan.
En mij zo te vereeuwigen. Gestold in de tijd.
Bijna struikelde ik over de trappen.

Beneden was ik weer op aarde. Dichter bij de hemel.
Later
leek mij te krimpen.

Als een warme herfstavond. Met een oud jongetje verkleed als heer.

 

286497 

 

07-10-15

De andere man

 

 

 

Dag vreemde man  

Neem nu vandaag. Of morgen.
Lente of winter.
Telkens ben ik een andere man.

Soms kijk ik in de spiegel.
Om te zien wie ik ben.
Ik vertrouw hem niet.

Ik schrijf woorden.
Om ze nadien te lezen.
Misschien ontdek ik zo wel, wie ik ben.

Ik kijk in de ogen.
Van een geliefde. Spiegel me.
In haar verlangen.

Soms herken ik me.
In de vreemdeling die ik ben.
Ik groet hem vriendelijk.

 

 

 

http://uvi.skynetblogs.be/apps/search/?s=dag+vreemde+man

 

 

http://de-kleine-aristocraat.skynetblogs.be/

 

 

11-05-15

De troost van alpha tot omega

 


De tulpen staan sacraal
te zwijgen. In hun mauve meditatie.
O, wat hou ik van deze gebenedijde stilte.

Zelfs Bach en Brahms
kunnen deze lauden niet evenaren.
Met het gebed van hun partituren.

Op mijn terras staat
een aristocratische rozelaar
voornaam te wezen.

Ik groet deze ranke gestalte hoofs
alsof het een adellijke dame was.
Haar ingetogen invloed mag niet onderschat worden.

Ik delf naar het equivalent
van haar schoonheid
in de rijkdom van het alphabet.

De troost van alpha tot omega.

 

 

 

PS.
Is deze muziek mooier dan de stilte,
vraag ik mij meermaals af.
Dikwijls draai ik de knop om. Als enig antwoord.

 

245222

 

 

05-05-15

Vergeet niet

 

Dieper zink ik
weg in woorden
dat zachte weefsel
rond weemoed

waar vragen verdwijnen
in gisteren
en morgen
als mist over vandaag hangt

vergeet niet te leven
vraagt de dood.

 

03-12-14

Een ouwe vos

 

Gisterenavond tekenden
enkele vlokken
een premature winter op mijn venster.

Hoe de poëzie
kilte schreef over
mijn gekrompen jaren.

Hoeveel sneeuw
zal ik nog lezen
op een witte ochtend.

En hoevele avonden nog zullen met mij gaan slapen.

 

 

 


PS.
Thuis duren de seizoenen langer.
Dan vroeger op het werk.
Waar ik ze slechts onderweg tegenkwam.
Voor en na.

Hier achter dit raam
blinken herinneringen tussen opstaan en slapen gaan.
En bij de minste pijn in de borst
word ik een hypochonder.

En denk aan een vos die stierf op 52. Zomaar.

 

 

 

 

23-06-14

Man & vrouw

 

 

Is het de huid die ons scheidt?
Of is hoofd de grens.De afbakening.
In de queeste van ziel en lichaam.

Misschien zijn armen wel ijsbrekers.
Doorheen de poolcirkel
van dag en nacht. En ogen onze sterren.

Ons 'noord en zuid'
in verlangen gevangen.
Samen gebracht.

In tweevoud. Deelbaar door zichzelf.

 

 

 


PS.
Hoe dicht geraken we bij elkaar?
Wat houdt ons gescheiden? Apart?

 

 

 210.535

20-06-14

Dka

Haperingen

Ik haper. Haperingen.
Ringen twijfel.
Stamel schroom.
Pudeur. Politesse de coeur.

Ik kerf in de avond.
Kijk door een kier.
Naar de nacht.
Waar de kleine dood slaapt.

Ik schaam me.

02-01-14

J' écris, donc je suis

 

Laat ik mezelf dan maar
'een middenstander' noemen.
Hij die ergens tussenin staat.

Niet goed genoeg
voor de elite.
Maar dan weer te hautain
voor 'de modale man'.

Wie dat ook moge wezen.

Ik hoop 'een enkeling' te zijn.
Niet 'de gemiddelde man' van de statistieken.
Gecomprimeerd tot een naamloos getal.

Ik schrijf mij een bestaan.
Hoe 'onbetekenend'
dat er ook moge uitzien.

Het is geschreven. Scripta manent. Ergo sum.

 

 

 


PS.
Ik liet mij inspireren door een Blog
waar de moeilijke relatie
tussen 'Nolens en de maatschappij' aangekaart wordt.


Een Blog met de heerlijke titel:
'het leven als voorlopige oplossing'.

 191.747

15-12-13

Omwille van het getal

 


Ik heb niets met getallen.
Integendeel, ik ben er bang van.
Vooral in winkels waar ze mij een hak kunnen zetten.
Als ik ze moet tellen.

Op mijn verwarde vingers.

Dan steek ik ze vlug in mijn zak.
Om ze dan buiten
stiekem te ontleden. Tot geld.

Juist of fout. Nog altijd de negenproef voor m'n portemonnaie.

Maar gewoon een getal,
zoals op deze teller.
Die zelf voor mij braafjes de klus klaart.
Daar kan ik van genieten.

Van de schoonheid. Zonder vrees.
Hoe die 89 als het ware
in een wieg ligt. Tussen tweemaal
een 1.

Zo eenvoudig schoon is dat.

 

 

 

PS.
Terwijl ik hier thuis tjilp als een gelukkige huismus
op een stille zondagochtend (zonder kleinkinderen),
belt mijn trekvogel me op. Uit het blauwe zuiden.

Ze wil mijn stem immigreren.
In haar hoofd.
Als een illegale vogel. Een clandestiene zanger.

Tja, ver weg groeit gemis als onkruid.
Thuis is alles zo nabij
dat je er al vlug overstruikelt.

Als je niet over de drempel van 'vanzelfsprekendheid' geraakt.


http://de-kleine-aristocraat.skynetblogs.be/

 

 

189891

25-04-13

Op school

  

Op school stonden ze...

Op school stonden ze op het bord geschreven,
het werkwoord hebben en het werkwoord zijn;
hiermee was tijd, was eeuwigheid gegeven,
de ene werklijkheid, de andre schijn.

Hebben is niets. Is oorlog. Is niet leven.
Is van de wereld en haar goden zijn.
Zijn is, boven die dingen uitgeheven,
vervuld worden van goddelijke pijn.

Hebben is hard. Is lichaam. Is twee borsten.
Is naar de aarde hongeren en dorsten.
Is enkel zinnen, enkel botte plicht.

Zijn is de ziel, is luisteren, is wijken,
is kind worden en naar de sterren kijken
en daarheen langzaam worden opgelicht.
 
 

Eduard Hoornik


...

 

Avoir et être

Een lichaam is twee borsten.
De geest is hongeren en dorsten.

Het uitspansel van de verbeelding.
De heuvelende vlakte van masculiene begeerte.
Huid als weefsel over feminien verlangen.

Is er iets mooier
dan het lichaam van een vrouw.
In de lente van haar leven.

Men zou nog gaan geloven in het dogma
van een goddelijke Designer.
Een zinnelijk Plan. De ultieme hallucinatie.

Maar toch. Vlug komt de verzadiging.
Verzuurt het Land van melk en honig.
Slibt het gemis dicht. In sleur. Het routineuze ritueel.

En dan is het weer hongeren en dorsten.

Naar de weidse verte van het woord.
De meticuleuze hunkering naar hersenen.
Het berijden van de hippocampus.

Een festijn van klieren en kwabben.
Het melkwegstelsel van geleedpotige gedachten.
Over gewerveld verlangen.

Naar de pontificale coïtus
en de vreedzame coëxistentie
van these en antithese.

Waarin de twijfel gedijt als tijd in eeuwigheid.

 

 

PS.
Mijn begeerte is zinnelijk tastbaar.
Mijn verlangen is goddelijk onaanraakbaar.
Lichaam en ziel.

Een schitterend gebrek: mens.

 

165.495
 

07-02-13

De Tristia

 


Als ik luister naar Professor V. en BDW
dan krijg ik het warm. Vanbinnen.
Van zoveel eruditie.

Als ik dan kijk naar de heren journalisten
YDS en JDC
dan zie ik meer 'haute cuisine' dan objectiviteit.

Ik mis in mijn leven 'het intellectuele debat'.
Niet omdat ik slim zou zijn.
Neen omdat mijn hersenen hongerig blijven
naar zinnen waarin 'ratio' de weg toont.

Omdat ik een indigestie overhoud
aan de prietpraat en het geneuzel dezer dagen.
Waar snelheid relevant is en niet de inhoud.

Kijk naar 'Twitter'.
Hoe kan je met 140 tekens, spaties inbegrepen,
een fatsoenlijke gedachte neerpennen. Uitspinnen.

Ideeën die meer zijn dan 'oneliners'.
Kreten & bazooka's.
Helaas, zijn de media tegenwoordig één uitgerekt gekwetter.

Geen sensatie, geen nieuws. Gekwebbel dus.

 

 

 

http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/mediatheek/programm...

 

PS. Als u er mij zou van verdenken 'de politieke leider BDW' aan te hangen, dan bent u fout. Hij is m.i. sociaal blauwer dan blauw. En ik vrees dat hij meer empathie heeft voor een CEO dan voor een kansarme. Mààr ik kan zijn hersenen makkelijk scheiden van zijn liberale en libertijnse gedachten.

Bovendien hou ik van Vlaanderen binnen een federaal België.

 

 

 

06-01-13

Zonder jou


 

Dit trage van je dagen
de oogst van woorden
op een terras

met alledaagse goden

en de verte
die nog jong en open was
de wei hoog

en de wolken die als vogels

door je ogen vlogen
toen dus
zat je naast mij te dromen

in de woorden die ik hoorde.

 

 

 

 

PS.
Ooit zei een klasgenoot uit de retorica, op een klasreünie tegen mij:
'Gij kon zo heerlijk verliefd zijn'.
En dat misschien veertig jaren na datum. Hij was dat nooit vergeten. Ik wel.

Op de begrafenis van een tante kwam een dame naar mij.
'Ken je mij niet meer? Wij zaten altijd in dezelfde dancing. En je was verliefd op mijn nichtje.'
Jawel, toen verscheen er een beeld uit mijn gedroomde jaren. Een statig meisje. Uit de jaren zestig.

Maar wellicht meer nog, werd ik wellustig verliefd op Willeke. Mira.
Vandaag gezocht en uiteindelijk gevonden.
Het liedje. En een licht bedekte naakte natte borst van Willeke.

 

http://www.youtube.com/watch?v=x5k9ZdhCHUA

 

 

 

 

06-11-12

De talmende Muze

  


Laat mij nog even
deze witte tijd verkleden.
Met zwarte woorden.

Het geduldig wachten
van verlangen.
De nostalgica onder de gevoelens.

Het heimwee van gemis.

En jij die nog rust
in de schoot
van mijn ongeschreven alphabet.

De Muze van mijn talmen.

 

 

 

 

 

05-11-12

Zonder taal

 

En als je nu eens zweeg in alle talen van de stilte.
Het wit van papier. Het zwijgen van een stem.
De eenzaamheid van samen. En alleen.

Enkel avond. En de duisternis die wakker blijft.
Luisteren naar jezelf. Naar wie je wilde worden.
En het gevecht overdoen met het gebrek. Aan talenten.

De talen van talenten.

 

 

 

PS.
Vele mensen zijn handig in het verbergen. De verdwijnkunst
van hun angst. Voor hun kleinheid. Leegte. Onzichtbaarheid.
Sommigen veranderen dat in onaantastbaarheid.

Ik vecht. Met woorden. Tegen mezelf. Ook al verpletteren die mij. Later als
ze er staan. Onweerlegbare bewijzen. Ontmoeting. Ontmoediging.


147.291

01-11-12

Sisyphus

 

 

De haast uit de tijd halen.
En de impulsiviteit ontmantelen.
Het is mijn Tantaluskwelling.

Het schrappen en het schrapen.
Het vijlen en polijsten.
Vooraleer zwart het wit mag betreden.

Maar ik slaag er niet in.

 

 

147.000

 

04-09-12

De precisie van poëzie

 


Alsof

Er moet een huis zijn op het einde van de weg,
het moet om dit gewicht te kunnen verder dragen.
Volgens de wetenschap is er alleen een vlek,
een blinde vlek, de grootte van een tafellaken,

maar wetenschap bekijkt de dingen nooit zo fijn
als poëzie, die steunt op ruimere archieven.
...

Uit 'Toegedekt met een liedje' - pag. 79 - Charles Ducal


...

De vibratie van een beukenblad.
Natuurkundig bewogen.
Op de algoritmen van de wind.
En hoorbaar in een alfabet.

Verloren in mijn onbeschaamde tuin.

De kleur van een klaproos.
Het oude palet
van een berm.
En de twijfel van tulpen.

Op mijn keukentafel.

Zo notuleer ik
als een notarisklerk.
Het geduld van woorden.
Tussen het ambachtelijk wit.

Waar ik wil wonen.

 

 

 

PS.
Mijn boekhoudkundige lezers zullen hun wiskundig hoofd schudden.
Ik begrijp dat.
Maar m.i. kan de precisie van poëzie niet vastgelegd worden
in een exacte formule. Niet accurater dan in een metafoor.
De balans van m'n geluk slaat door onder het gewicht van ochtendlicht.
Een woord, gelezen of gehoord.
Ongevoelig voor de ratings van beursgenoteerde ideologen.



 

 

142.020

23-08-12

De aristocratie van de afstand



Dit heb ik zopas 'gestolen'.
De titel, bedoel ik.
Alhoewel, vijf woorden op een rij.
Is dat reeds een diefstal?

En kan je schoonheid stelen?

Hebben klaprozen 'copyright'?
Hoe kunnen ze zich beschermen tegen fotografen?
Die een foto van de bloeiende berm
dan weer claimen als hun eigendom op pixels?

Toeristen schieten op elke gondelier in Venetië.
Maar als de 'gevangene' van hun beeld
in hun Blog komt vast te zitten, dan ...
Dan, o wee, dan wil de cipier medezeggenschap krijgen.

Over z'n vrijheid. Het blijft me een raadsel.
Misschien ligt er wel te weinig afstand tussen het ego
en zijn navel...

 

 


 

 

http://www.auteursrecht.nl/auteursrecht/22074/#plag

 

140.900

 

 

17-08-12

Papa kijk dan

 


Het aantal lezers dat mijn Kroniek per dag bezoekt
en het aantal bladzijden dat ze aantikken daalt angstwekkend
tot ongeveer een derde van het gewone aantal. Waar zijn jullie dan?
Wat heb ik jullie misdaan dat jullie me links laten liggen?

Citaat van een erudiete Blogger.
Omwille van privacy houd ik zijn naam anoniem.

...


Zal het ooit overgaan?
Ik vrees het.
Zou er iemand aan ontsnappen?
Ik vermoed van niet.

En deze gedachte troost me. De trappen van vergelijking,
je weet wel.  'Kijk toch naar mij' .
Van waaruit zou dit gevoel komen?
Ik denk uit de oertijd.

In zomergasten zag ik een stukje docu over de 'prieelvogel'.
Die jaren aan zijn 'salon' werkt, een wonderlijk design,
niet funcitoneel, maar zeldzaam mooi, enkel en alleen
om te paren.

Ik wil de mooiste (de grootste, de slimste) zijn...
enkel en alleen...
om de eeuwigheid te bereiken.
En daarom kunnen we niet anders dan ...

Juist.

 

 

PS.
Ik vrees dat mijn salon weinig imponerende karakteristieken heeft.
En bijgevolg ook mijn eeuwigheidswaarde.
Ik vraag me echter af of na 'de feminiene golf' het nu niet aan de vrouwtjes is.

 

 

 


http://www.youtube.com/watch?v=QvuOcLFCUDw&feature=re...

 

 

140.364

10-08-12

Definitie

 

 

De minnares is een vrouw met 'extra-legale' voordelen.

 

 

Citaat van 'De trage minnaar'.

 

09-08-12

Van de Prins geen kwaad

 

Ik heb de drie narcistische krenkingen van Freud altijd een vermakelijk idee gevonden.
Freud meende dat de mensheid de laatste eeuwen driemaal in zijn ego was geraakt.
De eerste keer gekrenkt werden we door de copernicaanse ontdekking dat onze aarde
niet het middelpunt van het heelal is, maar een verwaarloosbaar pluisje in een veel groter geheel.
De tweede krenking kwam van Darwin,
die aantoonde dat de mens zich niet verheven hoefde te voelen,
want een diersoort onder de diersoorten is.
De derde slag had Freud zelf toegebracht,
door zijn aanname dat de mens ook in zijn eigen psychè geen baas is,
maar gestuurd wordt door onbewuste driften.
.
Online hebben we onze vierde krenking opgelopen.
Internet brengt ons tot onze ware proporties terug: een eenling tussen miljarden medemensen.
Schrijvers hebben niet langer een uitgever nodig, en een gepubliceerd boek,
om vast te stellen dat geen mens op hun schrijfsels zit te wachten.
Het net laat zien dat iedereen schrijft.
En vooral: het laat zien dat haast niemand wordt gelezen.
De meeste weblogs worden dan ook na een jaar of drie in de steek gelaten.
.
Het weblog als rite of passage. Hier kan een schrijver volwassen worden.
Wie alleen een publiek wil, valt af. Wie schrijft om te schrijven, blijft.

§2741 · door Achille van den Branden · Tuesday 25 October 2011 ·


Uit 'E-mails aan een jonge dichter'.

--------------------------------------------------------------------------------

 

Ik weet niet of ik hem zomaar ongevraagd mag citeren.
Zelf zie ik het eerder als gratis publiciteit.
Ik hoef geen eurocent.

Voor jonge mensen is het dikwijls fnuikend
om in de schaduw te moeten leven van een 'illustere oude boom'.
Zeg maar: vader, voorbeeld of voorganger.

Hoe zou het voelen
om als jonge god
de zon weg te nemen van zijn naasten?

Zelf heb ik altijd graag in de schaduw gezeten.
En opgekeken naar de hoge bomen.
Het houdt natuurlijk een gevaar in.

Zo word je misschien nooit een populier maar blijf je slechts wat struikgewas.


 

 

 

08-08-12

De Prins van Denemarken

 

De kunst bevrijdt ons illusoir van de vuiligheid van ons bestaan.
Zolang we het lijden en de smaad van Hamlet, prins van Denemarken, voelen,
voelen we die van onszelf niet -
afschuwelijk omdat ze de onze zijn,
en afschuwelijk omdat ze afschuwelijk zijn.


Uit 'Het boek der rusteloosheid' - pag. 299
Fernando Pessoa

...

Ik moet hem niet vrezen noch vleien.
Want ik ben oud
en wil ook geen dichter worden.

Een voorrecht dus.

Ik kan ongehinderd wierook blazen
zonder op poëticaal gewin te rekenen.
Ik heb immers geen waardering nodig.

Toch niet van zo'n jonge god.

Ik 'vrees' ook dat hij ongenadig is
en onbarmhartig.
Want hij is intelligent en jong.

En dat is een gevaarlijke combinatie.

Mededogen rijpt slechts met de jaren.
En dan nog.
Want grijs is niet altijd wijs.

Ooit durf ik naar hem te schrijven.

 

 

http://www.achillevandenbranden.net/e-mails-aan-een-jonge-dichter/

http://prinsvandenemarken.blogspot.be/

 

 

139.505

07-08-12

De onbarmhartige comparatieven

 

 

Piëdestal.


Zopas weer van m'n sokkel geblazen.
Toevallig terecht gekomen bij een fenomeen.
Bouwjaar: 1978.
Jonger dan mijn DNA-gebroed.

Ik bezwijk onder zoveel literaire eruditie.
Letterkundig ambacht. Zwijmel.
En vlucht naar m'n zolder.

Strijken en luisteren naar Kristien Hemmerechts.
Om te bekomen. Touché.
Jawel, ik ben geraakt. Gewond.

In de lichtheid van mijn gepensioneerd bestaan.

De jeugd van tegenwoordig.
Onbarmhartig knap.
Mijn god van kleine dingen, bescherm mij tegen dit geweld.

 

 

 http://achillevandenbranden.blogspot.be/2012_01_01_archive.html

 
http://www.achillevandenbranden.net/

 

 

27-07-12

Van zachte heelmeesters en stinkende wonden

  


O, wat zijn ze hypocriet
onze klokkenluiders van de VRT.
Jarenlang zwegen ze,
erger nog, verdonkeremaanden ze 'de problemen'.

Zoals immer voelt 'de kleine man' in de stadsstraat
eerder een probleem aan de lijve.
Dan een gesteld lichaam in zijn ivoren toren.
De meest kwetsbare plekken
worden door een kwaal het eerst aangetast.

Maar onze zalvende heelmeesters etikeerden deze 'voelsprieten' visueel als brallende onbenullen. Onder een walm van sigaretten en de stank van bier.

Dat was de taktiek en strategie.
Kijk eens naar dat schorremorrie,
wil je ook zo'n racist zijn?

Angst.

Hitler was nooit ver uit de buurt
als dodelijk argument
om mogelijke denkers het zwijgen op te leggen.
Deportatie en getto's. De dooddoeners.

En wat zien we nu dertig jaar later ... even klikken.
En slikken.

 

 

 

http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/mediatheek/programm...

 

 

PS. Zou ik nu een stinkende racist zijn, vraag ik me af?


 

09-07-12

De schaarste

 

De schaarste is het ijkpunt.
De ascese en soms de onthouding.
Van de drift.

Der woorden.

Zo kan je pas
het wit betreden.
Gered van de overvloed.

 

 

 

136.301

27-06-12

De kaasschaaf

 

We zaten met z'n vieren in de bar van een groot hotel nabij
de Potzdammerplatz en keken naar de ranke gestalte in de hoek,
die achter de microfoon stond te heupwiegen.
Ze hield haar ogen gesloten, alsof ze eigenlijk niet wilde zien
waar ze om half twee 's nachts beland was.
...

De Franse dichter nipte van een haast kastanjekleurige whisky.
Hij zuchtte nog maar eens. Misschien kwam het door de schaarse
verlichting, maar de zangeres had iets verbazingwekkend leeftijdloos.
Het postuur van een veertienjarige, in combinatie met de stem van
een vrouw die het juk van de jeugd al lang heeft afgeschud.
Ze zong zuiver en toch een tikje melancholisch, alsof ze nog wel verlangde naar iets
maar al lang begrepen had dat het nooit meer zou komen.


Uit 'De groene Amsterdammer' - pag. 53.

...

 

Vroeger leefde een dichter in armoede
op een zolderkamer. In een vreemde stad.
Onder het schaarse licht van een kaars
en op de lijnen van een ascetisch schrift,
schreef hij de ziel uit zijn mager lijf.

En dàt allemaal voor de verheffing van het volk 
en de kunst met een kapitale K.
Hij kon van zijn woorden niet leven.
Maar lijden voor de Kunst was een nobel levensdoel.

Dezer dagen verslijten dichters hun ogen
in het duister aan heupwiegende vrouwen.
Op rekening van de cultuur met een kapitale C.
Gedragen door de burger en zijn portemonnee.

En dan zijn er ministers
die willen besparen op de haver
voor deze vermoeide hengsten
van de beschaving.

Ministers hebben werkelijk geen kaas gegeten
van Cultuur.
Terwijl ze toch ongebreideld
de kaasschaaf hanteren.

Is het dan verwonderlijk
dat kunst de wereld niet langer kan redden...
en het hier in dit ondermaanse rijk
een Griekse tragedie wordt...

 

 

135.230

07-06-12

Le néant

 


"Alles wat we doen, in de kunst of in het leven, is een onvolmaakte kopie van wat we meenden te doen. Het bereikt geen uiterlijke en ook geen innerlijke perfectie; het druist niet alleen in tegen de regel van wat het had moeten zijn, maar ook tegen de regel van wat we dachten dat het had kunnen zijn. We zijn niet alleen hol vanbinnen, maar ook vanbuiten, paria's van de anticipatie en de belofte."


Uit 'Het boek der rusteloosheid' - pag. 191
Fernando Pessoa


...

Mensen, zoals ik, die niets te zeggen hebben,schrijven wel
elke dag wat neer. Zo moeilijk is dat nu ook weer niet.
Je neemt enkele woorden en zet ze dusdanig achter mekaar
dat ze een zin vormen. En zo ga je verder.

Voor je het beseft, staat er een paragrafe.
En dan een veelvoud. Pagina's.
De parasangen van het alfabet.

Vandaag sterk geconfronteerd met 'de leegte'.
Maar niet alleen ik worstel met het 'niets'.
Nolens, Virginia Woolf, Pessoa, Connie Palmen
ze lijden onder de leegte.

Zonder zo pretentieus te willen klinken
dat mijn 'zwart gat' het hunne zou overlappen.
Ik vermoed dat het mijne eerder op een inktvlek lijkt.

Zou het 'niets' voor iedereen 'iets' anders zijn,     vraag ik me af.

 

 

PS.
En toch heb ik me aangepast aan de leegte.
Radio en lezen, het zijn substituten voor de afwezigheid van interessant gezelschap.

Zopas nog luisterde ik naar een belegen mopje van Connie Palmen, op Radio1.
Na WO II, zitten twee Joden op een bankje in New York. In het zonnetje.
Vraagt de ene ouderling aan de andere:

"Are you happy?"
"Yes, I'm happy," antwoordt de man: "aber glücklich bin ich nicht".

08-05-12

De geletterde stilte

 

 

 

"We all read to know, we're not alone."

Anthony Hopkins in Shadowlands.

 
Schriftuur.
Het ondergesneeuwde wit.
En ogen als pelgrims.

Op bedevaart.
Naar zichzelf.
Om te weten.

Dat we niet alleen zijn.
Allenigheid.
Het derivaat van de existentie.

De troost. Van het woord.
Als tempel.
Voor de eenzaamheid.

  

 

 

131.717

07-05-12

Een treurige bruid

 

Het is treurig, maar ik vind het mooi.
Dat zei de schrijver .
Bij Joos. Op Radio 1.

Ik zag het statement meteen als titel
boven het leven staan.
Nu en dan, ik geef het toe: mijn leven.

Wanneer gedachten mijn gevoel koloniseren.
Dan word ik een slaaf.
Van deze g-potentaten.

'Treurig' is een woord dat ik niet meer hoor.
'Een treurige prins'.
Is de titel van een boek, meen ik.

Maar in onze dagelijkse mond?


Deze morgen mijn doe-strategie uitgepakt: kuisen.
Niet het werkwoord van het triestige kuis.
Maar wel van de geur van het aards paradijs:
de zonde en het zweet des aanschijns.

En tussendoor trek ik naar dit klavier.
Op bedevaart.
Naar het alfabet van mijn verlangen,

mijn treurige bruid.

 

 

 

 

 

De trappen van vergelijking


 

 

Schrijven tegen de leegte.
En daarna. De lectuur van het vergeten.
Maar ook het notuleren. Van de pijnlijke lacune.
Je ondermaanse bestaan.

De kennis. Van je plek op de ladder.
Het weten. En het aanvaarden.
Een werkwoord van elke dag.
De trappen op. En af.

De comparatieven
van je leven.
Het meten.
Van de anderen in je bestaan.

Ik schrijf
om te bestaan.
Ik schrijf
om te vergeten.

Dat ik besta. Zoals ik besta.

 

 

 

 

De stijl van het zijn


 


W. is een statige meneer.
Traag. Ook als hij gehaast is.
Schrijden is een werkwoord dat beter
bij zijn stappen past.

Zijn bewegingen
liggen keurig in de plooi.
Zoals zijn kostuum.

Hij heeft een doordachte filosofie.
Die van de 'verschijning'.
Verleden week vertelde hij mij nog
over de kleding van hem en zijn echtgenote.

Wij kleden ons net onder het niveau
van onze clientèle.
Voldoende sjiek. Maar toch hoffelijk
beneden hun stijl.
Dat geldt ook en vooral voor hun auto's.

U merkt het.
W. weet zich hoofs te gedragen.
Met een filosofische etiquette.

Er zijn nog heren met stijl.

 

 

 

131.643