07-03-17

En niemand raakt je aan

 

 

En niemand raakt je aan.



En toen dacht ik: dit is de definitie.
Van eenzaamheid.
Geen hand of herinnering.

Huid zonder belang.
Bekleed met gemis.
En verlangen.

En niemand raakt ze aan.

Geen ogen
die je volgen naar de keuken.
Geen streling
door je haar.

Geen warme adem
over je schouder.
Geen traan
over je losgelaten.

Want niemand raakt je aan. Ook niet in Ispahan.

 

 

 

PS.
Op 27 november, 2016 11:20, schreef ik dit naar Marius.
Mijn dode dichter.
Vijf jaar al is hij heengegaan.

Hij de man die om zijn woorden geliefd werd.
Door een boeketje dames.
In hoeveel hoofden leeft er nog een geur van herinnering.

Nu en dan.

 ...

 

Ik mis je.
Is huid en herinnering.

Eenzaamheid die schuilt
in woorden.

Over tijd en afstand heen.
Voelbaar verlangen.

Tastbaar gemis.

 

 

13-12-16

schrijven is schrappen

 


Hoeveel mag ik schrappen
vooraleer
ik mezelf niet meer terugvind

in dit wit

maar slechts hermetisch
onvindbaar overblijf
verscholen in wat onleesbare woorden

sporen

voor later
als ik weer op zoek ga
naar mezelf

tussen de regels.

 

 


PS.
Ik voel me een vreemdeling, een vluchteling.
Tussen de flikkerende leegte van de Koppen
in de Krant en de VRT-redactie.

Waar kan ik schuilen? Vluchten kan niet meer.

 

PS. Uit het dagboek van Marius.

Dagboek

Zaterdag, 28 januari 2012

De hele middag op bed gelegen, maar wat me hindert is voor niets geweken. In het ziekenhuis moet je lange gangen door, het is er warm en druk. Het is echt een noodmilieu. Ik ben uitgeput. Die regel over de toekomst is een samenvoeging van twee regels die ik in het ziekenhuis las, niet ondertekend, maar de toekomst is zo verward en onzeker dat ik het er niet over ga hebben. Echt een thema om alle zwartgalligheid in te dumpen. Het gaat niet goed met me. Het is niet de eenzaamheid die me bedrukt, het is mijn lichaam, het enige toevluchtsoord dat ieder ‘ik’ gegeven is.
Leef ik met de rug naar de wereld? Ik dacht het niet, maar mijn wereld verandert wel.

 

 

11-12-16

de troost van een dode

 

 




Goedemorgen Marius,

zachtjes gaan we naar Kerstmis.
Dat merk je vooral in de stad.
Ze tooit zich. Als een oude bruid.

Wat commercieel en donker. Maar toch.

De kaarsjes krijgen weer hoop.
Ze bloeien. Als krokussen die schitteren.
Gisteren een Begijnhof gezien, gevuld met volk.

Allemaal gekomen om kaarsjes te zien branden.
In alle talen.
Spraken ze hetzelfde licht.

Straten van kaarsjes. Hoe is dat ginder?
Bij jou. Daar in de verre kilte.
Van een herinnering.



Uvi



 

 

 

PS.
Zopas heb ik een pak sites bezocht.
Van mensen en media.
Het is daar erg gewelddadig. En banaal, Marius.

En toen dacht ik aan jou. Om een beetje troost te vinden.


11 december, 2016 09:21

 

 

 

15-11-16

Sag mir wo die Blumen sind

 

 

 

Weet je, Marius,

ik begrijp het gewoon niet.
Jij die zo overladen werd. Met feminiene attenties.
Zodanig dat je er bijna onder bezweek.

Waar zijn die bloemen gebleven?

Ik hoor Marlène:
Sag mir wo die Blumen sind.
Maar liever nog luister ik naar Hildegard Knef.

O, wat zou je genieten van hen.
U keuzeheer van schoonheden.
Met een eclectische smaak.

Kom, laat ons even wegdromen op je bank.
Misschien komen we wel in de hemel.
Liefst dan nog, de zevende.

Your humble servant,

Uvi




15 november, 2016 14:31

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=z_K_w1Yb5Yk

 
 
www.youtube.com
Für mich soll's rote Rosen regnen Hildegard Knef Mit sechzehn sagte ich still, ich will, will groß sein, will siegen, will froh sein, nie lügen, mit sechzehn...

 



 

 

 

 

08-11-16

Denkend aan jou

  

En dan kom je binnengewaaid.
Als een vlok sneeuw.
Wanneer de takken kaal staan.

Of een vlinder.
Als de bloesem
aan de bomen hangt.

Zomaar. Ben je daar.

Alsof je nooit
bent weggeweest.
Schrander even verdwenen.

Van het rumoer.
Dat rond je hoofd lag.
Te duizelen.

Zomaar. Ben je hier.

 

22 november, 2014 10:51

 

 

 

PS.
Doden hebben hun eigen taal.
Ze houden van metaforen.

Sneeuwvlokken of vlinders.
Ze nestelen zich in je herinnering.

Vallende bladeren. Of regendruppels.
En dan vergeet ik nog de geur. Een beeld.

Zo zijn we samen dood of levend.

 

 

 294683

 

06-11-16

de onzichtbare suppoost

 Whisperings of the Soul. Een weblog over de hobbelige, onvoorspelbare weg naar ouderdom.

 

 

Goedemorgen Marius,

november, de maand van de dode zielen.

Vannacht heb ik een virtuele vriend verloren.
Hij en zijn geliefde
waren mijn trouwste bewonderaars.

Ze hielden het wonder brandend.
Zodat ik verder schreef.

Ikzelf bewonderde u ook.
Dat weet je.
Vandaag ontdekte ik een boek met een heerlijke titel:

Het Museum van de Verloren Geliefden.

Het zou een mooie grafzerk voor je wezen.
Nu je hier zo verweesd achterblijft.
Maar hier en daar

waakt er een suppoost. Dat weet ik zeker.



Uvi


PS.
Sorry voor die "u en je", ik haspel ze maar wat door mekaar.



06 november, 2016 08:31

 

 

 

03-11-16

Mijn eigen land. De deur staat weer op een kier

  

" Marnix, de sympathieke zaalarts, zei dat ik ‘in elk geval straks naar huis mag.’ "



Goedemorgen Marius,

zou je ondertussen thuis gekomen zijn?

Het voelt een beetje als heiligschennis, schrijven onder uw woorden.
Schrap die "je" maar uit de vorige zin.
Want ik schrijf liever "u".

Onze generatie kende immers meer schroom.
Dan deze tijd. Van alles moet kunnen.
U was een gids in het teder gebruik van woorden.

Is het niet te koud daar?

Uvi


03 november, 2016 08:09

***

  

Toeval brengt de mensen samen;
een goede reden haalt ze weer uiteen!

Dimitri Verhulst

  

PS.
Ik weet niet meer wanneer ik Marius leerde kennen.
Nooit heb ik hem ontmoet. Hoewel hij mij ooit vroeg om
naar Antwerpen te komen.
Hij wilde mij absoluut zien, samen met een geliefde.

Maar ik ben een bizar man. Reizen doe ik thuis.
Van beneden naar boven.
En vooral veel tussenin.

Ondertussen is Marius reeds jaren dood.
En schrijf ik weer brieven naar hem.
Zijn broer heeft enkele (IT)-drempels afgebroken.
En zo kan ik hem opnieuw bereiken. Over het graf heen.

Naar doden schrijven is een pak makkelijker.

 

Raar. Vandaag verschijnt er een boek over
"de ontdekker van de hemel": Harry Mulisch.
En wat bleek? Dat hij zijn werkkamer zag als "Zijn eigen land".

 

Zeldzaam zacht dichtbij

 

gelukkig kwam er iemand naast mij
zitten, om precies te zijn jij
was het die naast mij kwam
onder de appelboom zeldzaam
zacht en dichtbij
voor onze leeftijd.

Uit 'Onder de appelboom' - Rutger Kopland

 

 

Morgen verschijnt een nieuw boek over Harry Mulisch: ‘Zijn eigen land’, geschreven Robbert Ammerlaan. ‘Mijn eigen land’, zo noemde Harry Mulisch ooit zijn werkkamer in Amsterdam; zijn literaire laboratorium. Zijn eigen uitgever Robbert Ammerlaan kreeg als eerste ongelimiteerd toegang tot deze kamer aan de Leidsekade. Hij schreef, aan de hand van het unieke materiaal dat hij in deze werkkamer tegenkwam, over de belangrijkste gebeurtenissen en ontwikkelingen in leven en werk van Harry Mulisch: een biografisch reisverhaal. Vanavond is Robbert Ammerlaan te gast. 
Boek ‘Zijn eigen land’: Robbert Ammerlaan

Site DWDD

 

 

09-10-15

Zeldzaam zacht dichtbij

 

gelukkig kwam er iemand naast mij
zitten, om precies te zijn jij
was het die naast mij kwam
onder de appelboom zeldzaam
zacht en dichtbij
voor onze leeftijd.

Uit 'Onder de appelboom' - Rutger Kopland

 

Dag Marius,

zopas nog zat ik met Kopland
onder de appelboom.
En dacht aan jou.

Hoe ik je tracht te schrijven.
Maar jij koppig
als een dode niet antwoordt.

En het vertikt
je arduinen deur op een kier te zetten.
Zodat ik je nog eens kan lezen.

Ik weet hoe hard jij zwijgen kan.
En ik luister
naar de avond. En de tuinbank.

En Kopland die naast mij zitten kwam.

 

 

De vivisectie door de jaren


schoonheid lijdt
onder het kijken
van de tijd

ontroering wordt ontrafeld
door het achteloos
verlaten van de ogenblikken

verkild tot een verklaring.

 

 

 


PS.
Hoe de jaren het canvas tussen het kader
hertalen.
Tot scholen en stromen. Van ismen.

Voor mij telt het Momentum.
En de aanraking.
Is het een doek. Met verf op.

Of word ik van mijn paard geslagen.

 

http://www.vpro.nl/speel.WO_VPRO_025248.html

 

 

 

22-11-14

Nu en dan

 

 

 

 

En dan kom je binnengewaaid.
Als een vlok sneeuw.
Wanneer de takken kaal staan.

Of een vlinder.
Als de bloesem
aan de bomen hangt.

Zomaar. Ben je daar.

Alsof je nooit
bent weggeweest.
Schrander even verdwenen.

Van het rumoer.
Dat rond je hoofd lag.
Te duizelen.

Zomaar. Ben je hier.

 

 

 

http://crossingmysoul.blogspot.be/

 

 

19-09-14

Geef me niets

 

Geef me niets en zeg: dat is alles.
Geef me mijzelf, geef me jou.
Ik heb gezocht naar wist ik maar wat.
Geef me nu eindelijk
wat ik altijd al had.

Herman de Coninck
Uit:Met een klank van hobo

 

 

En zelfs als je spreekt
na deze verzen
dan blijf je zwijgen

op papier
lijken je woorden
zichzelf amper te verdragen

maar toch moet ik schrijven
zoals de zee
het strand hertaalt

altijd hetzelfde, altijd anders.

 

 

 

PS.
Ik weet het: het is een onbeschaamde metafoor.
De zee en mij vergelijken.
Maar ik denk enkel aan de herhaling van de getijden. De golven en het strand.
Altijd weer opnieuw.

Hetzelfde. Het is de kijker die verandert.
Zo hoop ik op de lezer.

 

 

 219929

01-12-13

Het geluid van beschaving

 


Twee leeuwen bewaken
de 'Hoge Middeleeuwen'. En de abdij.
De zon schijnt en het is zondag.

Ik wil God zien en de horizon. In zijn schaduw
slapen de doden. Kaarslichtjes branden
voor hen die nog bang zijn. Van het donker.

De weiden liggen te gapen.
En de maïsvelden zijn naar de kapper geweest.
Wandelaars slenteren door de ochtend.

Ik trek de brug over. En beneden mij
vergaderen zilvermeeuwen.
Ik hoor ze verhalen vertellen over de zee.

Twee kwaaie kraaien verstoren hun heimwee.
Strandjutters. Deze wei is van mij.
De witte vlekken vliegen op. Vlokken sneeuw.

Langs de muur van het kerkhof
raast plots de beschaving voorbij:
stank en lawaai.

Ze verpulvert de middeleeuwen tot een anachronisme.

 


 

 

 

PS.
De zon zoog mij naar buiten vanochtend.
In mijn directe omgeving rusten de middeleeuwen
in zalige eeuwigheid.

Aan de deur van de kerk, hoorde ik God fluisteren.
Ik durfde niet naar binnen.
Wou zijn schapen niet storen.

Het konden ook bokken zijn.

 

 

188.095

29-12-12

Laatste brief aan mijn geliefde dode

Uvi zei...


Dierbare Marius,

het is bijna voorbij dit jaar.
En ik kom afscheid van je nemen.

Om in jouw termen te spreken:
voor eeuwig en altijd.
Want over de grenzen van de dood heen, is er een censor die censureert.

En ofwel ben jij dat of een ànder.

Maar tekenen van de aarde of de hemel, ik moet ze respecteren.

Hou je sterk. Waar je ook bent.

Uvi de laatste.


29 december, 2012 11:52

 

 

16-11-12

Brief naar de dode dichter

 

Zopas trok ik nog even naar 'mijn dode'. Aan wie ik schrijf. Ik schrok van het aantal brieven. Zeg maar, kattebelletjes. Op zijn graf. Het is wellicht ongebruikelijk en nog geen mode binnen de sociale media om naar de doden te schrijven. Misschien breng ik zo'n site nog wel eens naar 'de Beurs'. Deadbook.

Brieven naar je dode geliefden.

En maar twitteren. If I were a rich man... Misschien verdien ik er nog wat aan.

...


Dag Marius,

nu de stilte hier vriend aan huis is. En de leegte uw gezel,
kom ik hier elke dag eens kijken...

Ik kan je nog niet loslaten.
Maar dat hoeft ook niet.

Dag moedige liefhebbende man.

Uvi

12 juli, 2012 21:08

 

Anoniem Anoniem zei...

Zeg dat Uvidius.
Ik deel je gevoel.*

Cath*

16 juli, 2012 12:37

 

Anoniem Uvi zei...

Dag Marius,

behalve jezelf,
mist je écht niet veel in deze virtuele wereld.

Zachtjes aan dobberen de Blogs
naar Ithaka.
Met slappe zeilen.

En jij nog altijd onderweg...

21 juli, 2012 11:37

 

Anoniem Uvi zei...

Dag Marius,

de hitte
hertekent de uren
van de dag.

Wachten op de avond.

Zoals het leven.
En de liefde.

26 juli, 2012 10:54

 

Anoniem Uvi zei...

.
de hobbelige, onvoorspelbare weg ...


Jawel, Marius,
we hobbelen verder.

Verder weg. Van jou.
Maar dichter naar het einde.

Ooit ontmoeten deze twee tegengestelde lijnen mekaar.

Totdan.

Uvi

10 augustus, 2012 11:50

 

Anoniem Uvi zei...


Dag Marius,

jij, u bent de grens van de eenzaamheid
reeds gepasseerd.

Jij schrijft nu met wolken,
duinen en golven.

Bevrijd van de tijd. Gered van het alfabet, de onduidelijke woorden.

Dag zwijgende mzn<;

17 augustus, 2012 22:06

 

Anoniem Uvi zei...

Dag Marius,

het kan ook overdag
dat ik plots aan je denk.

Is het de wind,
in de hoge bomen
of een schaduwvlek ...

ik weet het niet,
maar ik denk aan jou
als de schrijver die nooit antwoordt

nu niet
maar ook toen. Niet.
Een enkele keer, misschien...

29 augustus, 2012 14:00

 

Anoniem Uvi zei...

Dag Marius,

kiezen. Verkiezen. Verliezen.

In mijn hoofd
heb ik je nog niet verloren.

Het is niet makkelijk schrijven.
Naar een dode.
Zijn zwijgen is onvoorwaardelijk.

Ach, het is de herinnering
die even smeult...

Uvi

19 september, 2012 11:54

 

Anoniem Uvi zei...

Dag Marius,

je zou genoten hebben van deze dag.
De bomen wiegen.
De wolken vliegen ...

Zou er nog iemand jou wiegen?
Al was het maar in hun gedachten.

05 oktober, 2012 11:57

 

Anoniem Marieke zei...

Ja hoor Uvi, wees gerust.
Ik zorg nog steeds voor hem.

05 oktober, 2012 23:33

 

Anoniem Uvi zei...

'Brieven schrijven aan een Griekse God die nooit antwoordt:
Cees Nooteboom draait er zijn hand niet voor om.'

Dag Marius,

deze woorden las ik zopas in De Standaard der Letteren.
En ik dacht aan jou.

Niet omdat je een Griek zou zijn. Of God.
Maar je bent in de hemel. En dan ben je wellicht toch zijn buur.
Of houdt Hij zich wat afzijdig?

Ik meende te schrijven dat ook jij nooit antwoordt en dat ik bijgevolg niet gek ben, als ik nu en dan hier iets neerpen.

En voorwaar, wat merk ik vandaag.
Marieke wiegt je nog.

Mooi Marius.
Dat kan iedere dode niet zeggen. Of schrijven.
Meestal moet die tevreden zijn met wat arduin.

Mooie dag nog.

06 oktober, 2012 09:59

 

Anoniem Anoniem zei...

Glimlach.

09 oktober, 2012 10:28

 

Anoniem Uvi zei...

Dag Marius,

kan je jezelf meer toewensen?

Vandaag leefde je weer even
in het hoofd van een mooie vrouw.
En dat van een oude man...

Tja, ik heb het niet zo met 'Facebook'.
Maar als ik jou daar tegenkom, dan word ik barmhartig. Warmhartig ...

Dag dichter.

Met dank aan DD.

25 oktober, 2012 09:21

 

Anoniem Uvi zei...


Goedenavond zwijgende schrijver,

morgen is het de feestdag van alle heiligen.

Ik zou je liever bij 'de zaligen' rekenen.
Want heilig klinkt mij ascetisch in de oren.
Ontheemd van een vrouwenlichaam.

Misschien is zo'n dood interessant.
Maar het leven?

Dag Marius.

Godweet wie staat er morgen aan je graf ...

31 oktober, 2012 18:31

 

Anoniem Uvi zei...

Neen Marius,
ik repeteer m'n woorden niet
alvorens ik ze jou toevertrouw.

Plots zit je in mijn vingers,
mijn kleine hersenen,
en voilà, zomaar, een boeketje zinnen.

Klaprozen.
In mijn dialect betekent het werkwoord 'klappen' ... spreken.
Rozen die spreken dus.

Opdat ze je gezelschap zouden houden, Marius.
Houden van.

Mooie avond nog.

16 november, 2012 21:55

04-11-12

Twee letters en een punt.

 

Dag dierbare Dr.,

Zou dàt de samenvatting van je leven
zijn? Zelfs over de dood heen?
Solitair als een kroon over je naam.

Een mens gekrompen tot titulatuur.
Alsof liefde niet bestaat.
Hoe krom kan een rechte lijn worden.

In de quadratuur van de cirkel.

Maar ik weet dat je moest vechten.
Voor de ouderlijke liefde. En voor jouw zelfwaarde.
En met drie tekens dacht je respect af te kopen.

Van de anderen.

Ach dierbare M.,

zij die je vinden om de nomenclatuur,
verlies je toch als het aureool haar glans verliest.
Dàt wist je toch.

De drie tekens waren voor mij
eerder een overbodig ornament.
De laag die ik moest wegschrapen om je te vinden.

En zie, hier zit ik weer naast jou.

 

 

 


 

 

PS.
De man is nu al maanden dood. En toch blijf ik schrijven naar hem. Op zijn Blog.
Het trof mij biezonder dat zijn titulatuur 'Dr.' zo solitair en oogverblindend eenzaam boven zijn naam staat.
Op zijn zerk.
Alsof niet de mens bestond, maar zijn nomenclatuur. Herleid tot een etiket.
Maar ik snap het wel...


 

 

21-07-12

Met slappe zielen

 

Dag Marius,

behalve jezelf,
mist je écht niet veel in deze virtuele wereld.

Zachtjes aan dobberen de Blogs
naar Ithaka.
Met slappe zeilen.

En jij nog altijd onderweg...

 

 

PS. Hoe één letter het verschil kan maken.

 

 

16-06-12

Een lichaam is alles wat ik heb

 


En als ik doodga, huil maar niet
Ik ben niet echt dood
Moet je weten
't Is maar een lichaam
Dat ik achterliet
Dood ben ik pas
Als jij me bent vergeten

Bram Vermeulen - "Testament"

 


Goedenmorgen M,

Mijn vingers denken nog aan jou.
En ik eveneens.
Bijna dagelijks hou ik je in leven.
Zonder lichaam.


Neen, ik laat geen geschreven sporen
meer achter. Ginder. Waar jij woont.
Jij leest nu de taal van de doden.
Maar hier rust je

tussen het wit van mijn woorden.

 

 

 

134.237

03-05-12

Er staat niet wat er staat

 


Dierbare dichter,

 

lees maar.
Er staat wat er staat.

U bent nu eindelijk een lezer
die kan lezen wat er staat.

Ik word verdacht
van gebrek aan respect voor u.
U weet wel beter.
U leest immers beter nu.

Wat er staat.
Zelfs wat er niet staat.

En nu laat ik u genieten
van uw eeuwige rust.
Hoewel ik hoop dat u af en toe
toch nog eens...

Juist, u leest wel wat er niet staat.

 

 

 

 

 

 

PS.

En nu en dan zal ik u even wakker maken. Als ik Brel hoor. Of kijk naar 'Le plat pays qui est le mien'.

 

 

Prikkeldraad rond elke herinnering


 

3 reacties:
Anoniem zei


En nu, Marius,

met alle respect 'Grote Vakantie'.
Ik hoop dat u ginder 'vrienden' treft.

Uvi

29 maart, 2012 09:52  

Anoniem zei

Dag Marius,

Ik lees opnieuw 'Logboek van een onbarmhartig jaar' van Connie Palmen.

En ik mis je.

Uvi

 

PS.
ik merk nu dat u blijkbaar uit de doden bent opgestaan
om de reacties van uw Blog te modereren.

Ik zal zo dadelijk merken of dit correct is.
Zo ja, dan schrijf ik hier niet meer.

Want, Marius,
dat zou betekenen dat u een afgevaardigde hebt, die uw erfenis beheert.

Als ware het een gestolen portefeuille.

01 mei, 2012 16:28  

 Anoniem zei
Uw reactie is opgeslagen en wordt weergegeven wanneer de eigenaar van de blog toestemming heeft gegeven.


Tja, dus toch.

Uvi

01 mei, 2012 16:29 

...

 


Dag M.,

Spijtig.
Misschien kan er ook prikkeldraad
rond uw grafzerk gezet worden.
Met een bordje:
'Verboden aan terug te denken, tenzij mits goedkeuring.'

Want beste M.,
nu is de verleden tijd uw gastheer.
U bent herleid tot een gedachte.
Maar ook bevrijd tot een herinnering.

En herinneringen, houden zich schuil
op hun onderduikadres.
Gedachten in vele gedaantes.

Nu en dan zal u mijn hoofd binnensluipen.
Plots en onverwacht.
A la Proust.

Ik zal u dan even koesteren.
En weer loslaten. Zoals een vlinder
die verdwaalt in mijn veranda.

Dag M.

Ik wens u ginder
een boeket jonge, vrolijke en welgevormde Muzes toe.
Schrijf u dronken van geluk.

A votre santé!



 

 

131.343

01-05-12

En de dode antwoordde meteen

 


Uw reactie is opgeslagen en wordt weergegeven wanneer de eigenaar van de blog toestemming heeft gegeven.


Heel merkwaardig.
Je schrijft een brief naar een dode.
En hij antwoordt meteen.

Hij is achterdochtig.
Bewaakt zijn geschreven erfenis.
Als een kat haar jongen.

Of zou het kunnen
dat er ingebroken is?
In zijn literaire nalatenschap.

Ik schreef hem dan ook meteen terug.
Dat door dit soort restrictie
ik mijn spontaniteit verlies.

Mijn piëteit ook.

 

 

 


PS.
Ik begrijp niet dat men zo 'bezitterig'
kan zijn dat zelfs postume reacties worden doorgelicht.
Door wie? Op welke grond? En met welke maten en gewichten?

En wat zegt de wet terzake?


 

26-03-12

In het Land van Vergeten

 

Het is zo stil bij doctor M.
sedert de veerman hem heeft overgebracht.
Naar de andere kant.

Het Land van het Verleden.

Ik heb de man nooit gezien of gesproken.
Wel geschreven.
Scripta manent. En zo trok ik sporen.

Ach, zo is het 'leven' nu eenmaal.

Als je tastbaar lichaam is opgebrand.
Hoelang dan blijft het vuur
nog nasmeulen...

voor het dooft. In het Land van Vergeten.

 

 

 

PS. Zopas nog schreef ik hem een brief. De amicitia. Waar anders dan in vriendschap, blijf je leven. Het verlangen. Het gemis. En de herinnering.

 

128.266

10-03-12

Schrijven naar een dode

 

Ik weet niet
hoelang ik dit zal volhouden.
Maar vanaf gisteren
schrijf ik naar een dode man.

De doden hebben minstens
één goddelijk gebrek. Ze zijn zwijgzaam.
En hullen zich in stilte.

Maar deze dichter
schreef woorden om te leven. Na de dood.
Volgens het alfabet van een vrouw.

Zijn eerste schrijfsel
op zijn Blog, dateert van 2006.
"geplaatst door Marius Nuy op 25-okt-2006 om 15:27 "

Hij ontroert me meteen.
Toen moest hij zijn vrouw, z'n huis en zijn leven
nog verlaten.

Ondertussen deed hij het allemaal.

 

 

PS. Ik schrijf de brieven wel op zijn Blog.

126.109

 

04-03-12

Voor M.

 


Dag M.


Vanmorgen scheen de zon. Ze lag langoureus
over tafel. Bijna als een dame. Voluptueus.
U zal het niet gemerkt hebben.

Ik weet niet in welk stadium uw '53-kilo' is.
Nog van vlees en bloed of al van grammen asse.
Het doet er niet toe. Voor een dode.

Hoe spreek ik u aan?
Wat heb ik u nog te vertellen?

Dat ik aan u denk.
Ver van het gewoel rond de dood.
Ik ben een man van het leven, dierbare M.

En u ook. Of moet ik al schrijven 'was'.

Neen, de tijd houdt u nog even vers.
Zo levendig als uw verlangen.
Ooit is geweest. Immens. Groter dan een mens.

U had een elitaire smaak. Voor schoonheid.
Ach, nu betrap ik me toch al
op het verleden. De tijd van het vergeten.

De foto's en schilderijen
die u plaatste, wat hield u samen?

Op woensdag, februari 15, 2012, schreef u:
'Een sfeer van onbevangenheid keert nooit meer terug.'
En daaronder het beeld van een prachtige wachtende dame.

Wachten is verlangen. Ook gemis.
Humus voor eenzaamheid.

Zou het dàt geweest zijn, beste M?
Alleen tussen de anderen.
En niemand groot genoeg voor uw verlangen?

 

 

 

PS.
Vele jaren volgde ik het blog van M.
Hij was dan wel een 'ethicus' maar veel meer nog was hij, voor mij, een estheet. Een slaaf van de schoonheid.
En die zag hij overal. Misschien nog wel het meest in 'de vrouw'.
En 'de vrouw' is ruimer dan 'alle vrouwen van de wereld samen'.

Onbegrensd. Zonder begin of einde. Zoals zijn liefde.
Om dàt te begrijpen moet je 'kunstenaar' zijn.

Ik heb het gevoel dat hij de laatste jaren 'een gevangene' was. Van zichzelf. En de andere. Machteloos en gegijzeld door pijn. En dus tot overgave gedwongen. Behalve zijn verlangen dat overeind bleef.


Aan allen die dit toevallig lezen en hem 'kenden'. Dit is niet meer dan de visie van één lezer. Een man.

 

http://crossingmysoul.blogspot.com/

 

 125.208