03-03-16

Brief

 


dag meisje Madeleine,
 

De reeds bewandelde paadjes geuren
naar veiligheid en vertederende gewoontes,
ze doen je in slaap vallen.

Jawel, de vertrouwde geur
noemt men dat, de nestgeur, belangrijk voor puppies en kittens.
En voor mensen met opgestapelde jaren.
 
Jij sommeert dus in één zin,
la condition humaine voor lieden die het leed van de wereld al kennen,
het leven geleden hebben en slechts aan consolideren denken
van hun weemoed die des avonds komt.
 
O, ik ben verslaafd aan metaforen,
of ze nu mankoliek zijn of passé, ach, die gedachte parelt
als de regen op het gevederte van een wilde eend.
 
Verdwalen doe ik enkel in mijn woorden.
Onversaagd ben ik in mijn overmoedige verzen.
En voor rozen bloos  ik,
 
als ze mij aankijken vanop mijn marmeren tafel.
 
 
O, neen meisje, ik ben geen held of ridder,
 
maar bang in het donker,
'moeder mag het licht aan op de gang? (Stef Bos).
 
Doch ik ben wel een edelman,
met hoofse courtoisie en joie de vivre.
Een troubadour d'amour.
 
En zie, de dag is mooi.
Zelfs onder de wolken.
En het traagzaam weten.

Het lijkt wel een bruidsfeest.
Zoals de beukenhagen zich tooien.
Voor mij.

Hun oude bruidegom.


 

PS.
Ik wens je een goede reis. Bon voyage!
Naar de nestwarmte.

 

Het moet zowat 20 jaar geleden zijn
toen ik het WWW verkende. Onbeholpen. Ik verdwaalde dus menigmaal.
In wat toen 'de mode' was: de chatrooms.

Vlug begreep ik dat dit mijn ding niet was.
De snelheid was belangrijker dan de gedachte.
Vorm te verwaarlozen en de inhoud zo leeg als een kreet.

Tegen de tijd dat ik mijn zin had geschreven,
was hij al van het scherm verdwenen.
Ik moest wat anders zoeken. En vinden.

En jawel, zie daar, ze schoten op als klaprozen
uit het www: de sites voor poëzie.
Iedereen dichter, iedereen beroemd.

Maar ook tussen de dichters was het lang geen
rozengeur en maneschijn.
Hun lange tenen en hun boulemisch ego, lagen als mijnen onder elke vers.

Voor je het besefte, was het oorlog.

En toen schiep Skynet de Blogs.
-Ook seniorennet, etcetera, ze groeiden als paddenstoelen in het wild.-
Het was er rustiger. Maar ook stiller.

Na enkele jaren, was er zelfs niet veel meer dan stilte.

Tijdens die voorbij twintig jaar, correspondeerde ik met heel wat lezers.
Vooral van het zachte geslacht.
Maar na een tijdje verdwenen ook zij.

Misschien altijd wel om dezelfde reden. Wat die ook moge wezen.

Deze morgen vond ik per toeval nog een briefje
dat ik schreef aan een virtuele dame.
Ondertussen zijn wij al lang weer onbestaande voor mekaar.

Zo leeg als een verlaten straat.


PS.
Als ik één Blog mis dan is het dat van Marius, zaliger.

http://crossingmysoul.blogspot.be/

 

 273001

01-06-13

Brieven aan n-iemand

 

 


Jij kent mij niet. Ik ken jou niet.
Mijn lichaam is taal.
Taal is jouw lichaam.

Wij slapen in het alphabet.
Schrijven van alpha
tot aan omega.

Als de letters sterven,
eindigt ons leven.
De reden van ons bestaan.

Taal.


 

 

169.358

 

25-07-12

Parce que c'est toi

 

Ooit ergens iemand ...

 

http://www.youtube.com/watch?v=E_DOVqXm_0o&feature=re...

 

 

11-07-12

Bleu et blue

 


Op een ansichtkaart
schittert het water altijd blauw
en schijnt de zon barmhartig

op ieder vol terrasje
met een Bacardi Breezer
en een briesje uit de zee

maar hoeveel liever
liep ik met z'n tweeën
ginder door de regen

waar jij mij achterliet

ach, ooit was jouw frêle blauw
zoveel dieper dan dit zuiders bleu
en hoger dan de hemel

hier en nu, très nu,
voel ik me blue
en leeg gezwegen.