Mes petits riens

Le réservoir de la pensée

2012-02-07T10:04:46+01:00

Als ik haar bezig hoor,
hang ik aan haar lippen.
Ken ik iemand naar wie ik liever luister?

Denken. Schrijvend converseren.
Traagzaam, maar precies.
Inhoud met een gestileerde vorm.

Connie Palmen bij Friedl'. In gesprek.

Dat is feest. Voor de hersenen.
Connie wil haar IQ niet kwijt,
ondanks het gepingel van de interviewster.

Maar het is even hoog als dat van
Hans van Mierlo. Tja.
Zij vindt dat ze haar IQ niet mag prijsgeven.

O, zo achteloos nederig ogenschijnlijk.
Want deze intellectuele dame weet best
dat het vermoeden en de suggestie,
het cijfer aandikt.

Zondag keek ik naar:
'Durf te denken'.
Eén halfuur durende zaligheid.

Over filosofie en Erasmus.
De gast van dienst had een boek
geschreven: 'Encyclopedie van de domheid'

Hij noemde kennis en eruditie,
het hoogste genot.
Ik wil hem graag geloven.

Tenminste, de weg ernaartoe.
En vooral: de creatie.
En ach, ook de procreatie, natuurlijk.

Want ik ben maar een domme man.

PS.
Misschien schrijf ik nog ooit de 'Lof der domheid'.
Als ik nog dommer word.
Erasmus had het niet voor personen die nu en dan een 'geleerd' woord gebruikten.

123.106

De blauwe dame

2012-02-06T09:56:04+01:00

De avond is mij nog even genadig.
Dat is zeldzaam.
Ooit was de ochtend mijn geliefde.
Waarom werd ik die ontrouw?

Heel eenvoudig: de tijd.
De tijd kwam tussen ons beide.
En tijd is leven.
De realiteit van de feiten.

Ik heb mijn verplicht 'contingent'
pilletjes reeds tot mij genomen.
Ach, ik overdrijf graag.
Anders valt het niet op.

Het bed wacht.

Morgen word ik ziekenbroeder.
Opa de bezorgde behoeder van het jongetje.
Hij had voor zes uur al meer dan 38°.
Geen school morgen dus.

Ik verlang naar de tijd dat ik het alfabet
als enig gezelschap had.
En een blauwe dame. Om te leren lezen.
Zoals vroeger. Onder de lakens.

Maar dan zonder pillicht.

PS.
Dat was gisteren.
Vandaag liggen er twee kindjes onder de dekens.
In dit 'zieken-huis'.

123.014

Filosofie voor gevorderde uilen

2012-02-04T15:03:26+01:00

Graag was ik al slapend filosoof geworden.
Nietzsche opengeslagen over mijn voltallig lichaam.
Onder een winterzon in mijn veranda. Tje.

Dit soort gemakzuchtige gedachten vallen als vlokken
wanneer ik na een goed artikel in
De Standaard der Letteren in een literaire slaap sukkel.

De sneeuw heeft de lelijkheid van mijn tuintje
beschilderd met een schittering van wit.
Zoals alleen God dat palet kan mengen.

En zo gaat dat meestal. Ik begin met een
ongewone gretigheid. Het papier in mijn handen
glijdt geduldig door mijn vingers.

Maar dan vliegt er een uil voorbij.
Vroegtijdig. Een oehoe rond de middag.
Noch kaars, noch bril houdt mij wakker.

En ik droom filosofisch over niets.
Het gemis van iets.

Gemis
is iets wat er is
om wat er niet is.

Verlangen evenzeer.
Je kan niet verlangen
naar wat je al hebt.

Leegte voel je.
Ook al zegt het woord
dat er niets is.

Evenzeer zo voor gebrek.

Het creëert
een verlangen, een leegte,
een gemis.

Bizar.
Iets wat niets is.
En is het verlangen gevuld

dan ontstaat er weer een leegte.

122.896

Is tijd een priemgetal?

2012-02-03T14:07:26+01:00

Tijd is ondeelbaar. Tenzij door zichzelf.
Hij gaat met mij op de loop.
Ik volg hem amper. In zijn dagelijks bestaan.
De joggende tijd. Doorheen de dag.

Het woordje 'druk' klinkt malafide
in de mond van een gepensioneerde.
Het is voorbehouden aan zakenmensen.
Met een vol agenda.

De afwezige vaders en moeders.
En kinderen die rennen
van 'het ene naar het andere'.
En de stress van de ontspanning.

Ooit waren mijn dagen volgeladen
met niets. Tenzij de lezende leegte.
De ruimte van een overvloedig huis.
En trappen die je hoorde kraken.

Onder het gewicht van dichters.
En verse lakens.

PS.
Voor de rekenkundige zielen, misschien toch best een toemaatje.
Wellicht schrijf ik hier een integrale onwaarheid.
Maar ik bedoel: 'je kan tijd niet op hetzelfde ogenblik tweemaal gebruiken'.
En is delen niet gelijk aan vermenigvuldigen?

122.800

Soms ben ik een muis

2012-01-31T09:54:28+01:00

Weer klapten en juichten de dieren. Nog nooit had de muis een toespraak gehouden. Maar men vermoedde, zonder te weten waarom, dat hij buitengewon kon spreken. De muis maande tot stilte.
'Ik ben bedroefd,' zei hij. Het werd plotseling heel stil op de open plek in het bos waar alle dieren zaten of lagen.
...
'Ik ben bedroefd,' zei de muis nogmaals. 'Want spoedig zal ik uitgesproken zijn. En dan zal alles, ja alles wat ik te zeggen heb nog steeds onuitgesproken zijn.'
...
Er was geen dier dat niet verlangde naar de mooie dingen die nu onuitgesproken bleven. En toch zei iedereen: 'Wat heeft hij mooi gesproken!'
...
Alleen de leeuwerik klapwiekte plotseling omhoog, bleef boven de tafel hangen en riep:'Maar hij heeft niets gezegd! Niets!'
Iedereen zweeg en keek naar de muis. Maar de muis zat onverschillig op een stukje belegen kaas te knabbelen en zei: 'Dat zei ik toch?'
'Dat zei hij toch!' riep iedereen toen en keek woedend omhoog naar de leeuwerik.
...

Uit 'Misschien wisten zij alles' van Toon Tellegen
pag. 160 - 161.

Niets.
Er zijn van die dagen met veel 'niets'.
Dan word ik triest om mezelf. Die diepe leegte.
Dat grote gebrek aan meer dan 'iets'.

En dan tracht ik mezelf te troosten.
Zodat ik kan verder leven met mezelf.
Dan laat ik het licht branden boven tafel.
Ik laat het lege kopje staan.

Om me gezelschap te houden.
Herinnering en hoop. Samen.
Souvenir en verlangen.

Om te vergeten. Wie ik ben.
Vooral 'wie ik zou willen zijn'.
En dat kan van alles.

Ik heb het, bv.
als ik een mooi meisje door de stad zie fietsen.
O, die vrolijke onbezorgdheid.
Die mateloze aandacht. Die plezierige trap.
De zekerheid. Die verte nog.
Geen twijfel te bespeuren.

Maar ik heb het ook
als ik naar de radio luister.
Dat timbre. Die kennis.
Traag opengeplooid. Helder als een vriesochtend.
Die beschikbaarheid. Die voorraadschuur van eruditie.

Of die gebroken oprechtheid.
Die onaanraakbare ontroering.
Die twijfel. Die stilte. De spatie.
Een zin.

En dan voel ik mij een muis.

122.606

Het is nu later

2012-01-30T12:08:55+01:00

Ach, wat vlokjes weemoed
vallen er uit de lucht.
Meer verlangen dan gemis.
De witte metafoor

van vroeger. En hoe het was.

De leugen van m'n geheugen
legt sneeuw op het tuinpad.
Van mijn vader
en hoe ik een kerstman maakte

voor later. Als alles voorbij was.

122.532

M

2012-01-28T10:47:55+01:00

Dag, dag, dame Veronique,

verder dan je lach
kende ik je niet
tenzij je ogen
vol openbaar kunstbezit

en je handen
vogels
over velden verf
het erf van eeuwen

nu schreeuwen
de Muren
van leegte en verlies
ik luister

naar het geruis van je gemis.

122.406

De blauwe seriewoordenaar

2012-01-27T12:04:52+01:00

Hoe ze zich verzetten
weigeren het wit te betreden
een verzetsdaad

van ongelezen helden
verzetsstrijders tegen de vervuiling
van het woord

gladiatoren van het geloof
in de traagheid
van de rijping

en hoe ik ze dan toch
naar de slachtbank leid
zonder gemekker

het blauwe bloed laat stromen.

122.327

Wat overblijft

2012-01-26T12:51:02+01:00

Laat mij dit schrijven
lees mij leeg
en vul de woorden

met om het even wat

ze zijn voor jou
en van jou
gekregen

ik behoud het wit wel
dat zich tussen de regels
legt

ongeschreven en ongelezen
het begin
dat er altijd al was

overgebleven.

Het feest van de overdaad

2012-01-26T09:43:52+01:00

'Ik zou het een uitdaging vinden om in 2012
een lezer te ontmoeten die zelf niet schrijft.'

Maarten Inghels - Knack. pag. 87.

Ach, Maarten is zelfs niet origineel
met deze gedachte.
Een lustrum terug al schreef een literaire recensent
in DSL, 'een prijs uit voor elke gepensioneerde
die nog geen bundel had uitgegeven.'

Maarten was niet zo lang geleden
zelf een digitale lezer. Die in sporadische momenten
van verwarring zelfs bij ondergetekende reageerde.

Mààr ik ga volledig akkoord met de
'Benno Barnard's' die allergisch zijn
voor de dagen en plekken van overdaad als:
Gedichtendag.

Meer nog, ik ben wat bang
van elke Franse behanger
met een langoureus literair verlangen.

Gelukkig ben ik geen dichter. Maar een ordinaire verlanger.

http://www.youtube.com/watch?v=TWs3wmYwxEA

PS. Citaat uit Knack:
"Inghels die, samen met ..., volop meedoet met de talloze poëzie-evenementen op Gedichtendag, bekent nu al uit te kijken naar 'het geruststellende wit' van de muren van zijn bureau na een week optredens waarbij voornamelijk de binnenkant van wagen, trein en bibliotheek te zien zal zijn."

Zo zie je maar, beste lezer-es, hoe hard het leven
van een papieren dichter kan zijn.

122.166

Gestolen tijd

2012-01-25T17:37:56+01:00

Op het nachtkastje staat de tijd
hij bespiedt ons
als een voyeur

hij geilt en likt
aan de duur
van onze eeuwigheid

wij zijn
zijn tikkende prooi
even ontsnapt

aan de werkelijkheid.

121.133

Vanmorgen wist ik het nog niet

2012-01-24T09:30:28+01:00

De eekhoorn had ik al gelezen.
En de krekel ook.
Er schoten mij nog vijf minuten over
alvorens 'ze' zou bellen.

Maar er waren nog alle wolken.
Om te zien.
De lichte witte. De volle donkere.
En vooral de blauwe vlekken. Tussendoor.

De kraai kraste. En de ekster
schetterde. De bosduif schreed
parmantig over de nok van het dak.
En de koolmeesjes kwetterden. In de acacia.

En ik wist
dat ik nog veel te doen had.

122.011

Het jongetje

2012-01-23T09:31:17+01:00

Beste Uvi,

Buiten een homo sapiens of ludens,
ben je ook een bijzonder goed schrijver maar wat wij hier ook ontdekt hebben door de jaren heen :
je bent een geweldige opa !

Straks, terwijl ik een illustratie aan 't zoeken was, zag ik ineens een ppt die ik in 2007 voor jou had gemaakt met een gedicht over je kleinzoon. Omdat je liever woorden ziet dan beelden, plaats ik nu de tekst alleen :

...

Hoe hij ligt te slapen.
In de armen van de onschuld.
Als een verse engel. Net uit de hemel gevallen.

Hoe ik Dewulf mis.
Als een huisschilder.
Om dit moment in een aquarel te gieten.

Omdat een foto slechts een 'ogenblik' bevriest.
Terwijl verf
bezieling in een beeld schept.

Mijn kleine nazaat.
Hij stapelt tederheid in mijn oude zinnen.

Ook al zijn het dan maar woorden.
En ze zijn monotoon blauw.
Ze leven. Voor heel even.

En in mijn monochrome hart
nestelt zich de angst.

Een opa met zoveel toekomst.
Voor zich.
In dat slapende bed.

Hoelang leeft een engel ?

Uvi - 2007

Dag B ,

Heel erg bedankt.
Voor mij bestond deze tekst niet meer.
En lees ik hem dus voor het eerst.
Ik ben een lezer nu.

Maar vooral een opa, vrees ik.
Bijgevolg niet onpartijdig.

Toen, in 2007, kwam het jongetje nog enkel op vakantie.
Opa leefde onbekommerd, als een gelukkige struisvogel.
En een overjaarse minnaar.

Maar, toch wist hij, bang:
'ooit staan ze hier voor mijn deur'.

En na dertien jaar, was het zover. En zoals je weet, trok opa toen naar z'n zolder.

Deze week, woensdag, zal dat ventje al drie jaar
hier in Vlaanderen wonen.

In 2009 stapte een negenjarig Senegalees
jongetje op het vliegtuig.
Toen hij landde was hij tien. Hij sprak Frans en Wolof.

Nu nog enkel Nederlands.
Straks vertrekken we weer
naar de training.

121.888

Het woord aan de rand van de afgrond

2012-01-22T14:29:17+01:00

Zondag. De ochtend wordt traagzaam
wakker. Straks word ik opa-taxi.
Ondertussen luister ik naar Klara.
Beethoven en z'n Negende.

En dan 'werden Alle Menschen Brüder'.

Vredig. Bijna een verdwaalde Kerstmis.
Zo dadelijk volgt het nieuws van negen.
Ik weet dan nog niet welke rampen
nieuws zullen worden.

Maar dan gebeurt het 'Down Under'
en de journalist ter plekke, mag zelfs zorgen
voor 'Breaking News'. Hij intervenieert.

Et voilà, ik hoor zijn rampzalige woorden:

"Clijsters stond aan de rand van de afgrond."
Waauw, hij liet me schrikken. Onverstoord
gaat hij echter verder:
"Ze won op een bijna miraculeuze wijze. Zij overleeft
vier matchpunten ...".

Vroeger gebeurden er slechts mirakels in Lourdes.
Geleerde doctoren hadden toen jaren nodig
om tot een 'besluit' te komen.

Ik moet toegeven dat de natuur vlugger is dan wetenschappers
om ons aan de rand van de afgrond te brengen.
Alhoewel bankiers lijken
mij dan weer van dezelfde orde van grootte.

Maar Clijsters ... Nee toch.

PS.
Hoe woorden ontwaarden, hun kracht verliezen.
Denk maar aan dat teder woord vriend op 'Facebook'.
Verschrompeld tot een getal. Een optel- of aftreksom.

Welke woorden houden wij nog over
om onze wanhoop en verdriet uit te drukken als
een geliefde sterft, Japan beeft, een land onder water staat,
of je trouwe hond z'n ogen dichtdoet...

121.824

Speel-tijd

2012-01-21T13:52:09+01:00

Mijn nageslacht. Zij kleden mijn tijd uit.
Ik kan nog amper in z'n huid.
Blootsvoets moet ik door de eeuwen.

Zij stelen de minnaar
uit mijn hoofd.
Hij kan slechts ascetisch overleven.

Zij bewaart hem in haar dagen.

...

Op weg. Onderweg.
De gel ligt glad gestreken
over zijn opstandig haar.

Straks speelt hij op het veld.
Nummer negen in de regen.
Eén bal op zijn hoofd.

En zijn kapsel is belegen.
O, goden van het voetbal,
laat hem nog eens scoren.

Tot zijn meerdere eer. En mijn oude glorie.

...

De ochtend is nog prematuur.
Mozart speelt voor Klara.
Zij zingt virtuoos verrukt.

Haar vroege coloratuur
kleurt de hemel. Ook al wieken de wissers
voor mijn ogen naar de regen.
...

Dit is leven. Dit is geluk.
Allegro vivante.
Kon ik maar eeuwig verder rijden.

Tot aan Mozart. En terug.

PS.
En ze waren hem genadig.
Eén plus één, was bijna drie.

121.713

Misschien

2012-01-19T17:37:54+01:00

Soms is een ascetisch woord
van tijd.
Het wacht tussen de voegen
van nu en dan.

En als jij zegt:
'Niemand houdt van mij.'
Dan zit er toch iemand verborgen
achter die n.

En zelfs in jouw nooit
schuilt er een verlangen naar ooit.
Al zeg je nergens,
toch hoop je op ergens.

Misschien is een verstandig woord.

Het ligt tussen twijfel en wijsheid.
In de wazige buurt van 'waarheid'
die wispelturig is.

Afhankelijk van plaats en tijd.

121.615

Nocturne

2012-01-18T08:38:06+01:00

Ik schrijf je naam
met ijzige bloemen
op dit verlaten raam

zo traagzaam gewasemd
als late ogen
lezend onder het vale licht

van een haperende maan.

121.466

Haast je langzaam

2012-01-17T19:49:22+01:00

Dag Martin,

"de traagheid van het leven"
is not a place neither the result of age,
it is a state of mind ...

Bol je zeilen, krom je rug
en vaart ende levet scone!

dixit
un voyageur immobile

121.436

Gisteren was het geluk nog gratis

2012-01-15T15:10:57+01:00

Samen op een bank. Met een Luikse wafel.
Twee gekleurde kleindochters. Met zwarte krullen.
En een grijze opa. Met hoed en sjaal.

En bij de krant een gratis boek.
Dat 'geluk' heet.
En dat dan thuis aan mama geven.

"Hier mama, wij hebben 'het geluk' bij.
Voor jou."

Toen was geluk heel gewoon.
Nu nog altijd.

121.199

Het vallende licht

2012-01-14T08:55:52+01:00

Je mag mij gek verklaren.
Misschien
zit je dan niet ver van de waarheid.

De luchter boven tafel
hangt er nu al jaren. En ik geraak niet
uitgekeken.

Zovele stukjes kleur.

Nu eens zie ik een verliefde vlinder.
Dan weer een bos tulpen.
Een waterjuffer tegen het plafond.

Of de scarabee van Jan Fabre.

121.131

Pluralis majestatis

2012-01-13T12:03:59+01:00

Wij hebben de ochtend majestueus
toegedekt met mekaar
twee koningskinderen

die door het leven hinkelen

alsof wij over water gaan
breekbaar licht
in de schaduw

van een ondraaglijk bestaan

als wij weer ik word
en zij
een verloren voornaamwoord

in het malheureuse singularis.

121.033

Muziek op de dood

2012-01-12T12:36:42+01:00

Ik durf nogal eens naar 'Terzake' kijken.
Het helpt je verontwaardiging en ergernis
op peil te houden. En alert.

Doch gisterenavond zapte ik woest weg.
In Syrië vielen weer eens doden.
Maar vermits er een journalist bij was,
kreeg de dood meer tijd toebedeeld.

De 'monteur' van dienst had de
doorgestuurde reportage 'bewerkt'.
Zo vertelde mevrouw Cools.

En vermits de werkelijkheid van het dagelijkse beeld
al lang afgezwakt is tot wat alledaagse treurigheid,
had 'de monteur' het blijkbaar nodig bevonden,
de verschrikking en spanning wat aan te moedigen
met een 'streepje muziek'.

Ik viel van verwondering in verbazing. En verbijstering.
Hoe 'ziek' is een 'monteur'
als hij de dood reduceert en regisseert.

Tot een stukje theater.

Toegedekt

2012-01-11T09:41:35+01:00

De ochtend slaapt nog.
Nolens is al wakker.
Maar niet uitgeslapen.
Ik dek hem terug toe.

Buiten fluit de lente
op de vroege vogels.
Ik hoor hun verlangen.
Naar nesten.

En het gekwetter in de bomen.

121.024

Cor Beau, de schone kraai

2012-01-10T19:41:49+01:00

Er was eens een schone kraai
die eigenlijk geen kraai was.
Het begon allemaal toen hij,
nog donzig van pluim en gulzig gebekt,
uit het nest viel.

Zoals Iep van Joke van Leeuwen.

Jaja, daar kan je hem mee vergelijken.
Een mensenkraai.
Hij had een zeer mooie naam
die ook sjiek klonk: Cor Beau.

Dat kwam zo.
Toen hij ooit naar verre landen was gevlogen,
fladderde hij boven 'la douce France'
en viel als Icaros op een brede boom.
Hij leerde de 'Fabels van de la Fontaine'.
Entre autres: 'le corbeau et le renard'.
Daarom tooide deze vreemde vogel zich met die fabuleuze naam. Cor Beau.

Toen hij ooit na een lange zeereis
aan land was gespoeld, trok hij een pen uit zijn veren
en begon te schrijven.

Er was echter een probleem: hij schreef als een vogel.
Zoals Iep, had hij het moeilijk tussen de mensen.
Zij verstonden hem niet.

Hij tierelierde als een leeuw-erik, dan weer schetterde hij
als een ekster, soms leek hij wel een blinde vink -niet om op te eten-, dan weer een lijster, een twitterende koolmees, en vooral in de schemering van de avond waande hij zich een witte merel.

Maar hoe hij ook schreef, hij voelde zich niet begrepen.
En op een droevige dag knipte hij al zijn blinkende veren af.
En verdween...

PS.
Beste Cor, ik merk dat je nog maar eens je 'dagboek' verscheurd hebt. Als je dit leest, je kan nog altijd een vierde keer herbeginnen.
Schrijf voor je zelf!

Vriend voor altijd

2012-01-10T13:34:38+01:00

Ik leg Nolens, de dikke dichter,
altijd op de eekhoorn van Toon,
die misschien alles al wist.

Nolens is mijn depositoboek.

Hij ligt met zijn zware gedachten
op de linnen cover van de mier, enz.
om druk uit te oefenen.

Op het licht.

Onder de kaft ligt een plat bosje
'vergeet-mij-nietjes'
die ik van 'haar' kreeg.

Wanneer, weet ik niet meer.
Kwamen ze uit de Alpen of haar tuin?
Ik ben het vergeten.

Mijn kleindochter wil iedere keer
gaan kijken naar dat bewaarde blauw.
En ik probeer dit telkens te verhinderen.

Want op pagina één,
staan erg gevaarlijke woorden:
'Voor mijn beste vriend, voor altijd.'

Leg dat eens uit aan een meisje van negen.

Zo gemakkelijk is verrijzen

2012-01-10T07:31:08+01:00

'Geloof je in God, opa?', vraagt ze.
Ik schrik want ik ben met een ander
belangrijk thema in mijn leven bezig:
het roeren in een pannenkoekenbeslag.

'Euh', antwoord ik. 'Euh',
is altijd erg handig op de zoektocht
naar een redelijke gedachte.

'Ik weet het niet', probeer ik eerlijk.

'Maar opa, allé, dan is god zoiets als
'een Grote Tovenaar'. Dat kan toch niet.'
Haar scholastieke woordenschat heeft duidelijk
het niveau van een theologe van negen.

'En als je dood bent, opa, wat wil je dan:
verbrand worden of begraven?'
Mooi keuzeaanbod. In dit roerende moment.

Ze is niet te stuiten in haar 'godsdrift'
en het is nog maar zaterdagochtend.
Voor de volledigheid deelt ze mij mee:
'mama wil begraven worden. Voor de diertjes
in de aarde.'

'Tja, zeg ik, mama heeft altijd al veel
van dieren gehouden.
Maar ik kies voor het 'vuur'.

En dan mogen jullie mij uitstrooien
in de tuin achteraan.
Onder de lindes. Daar waar ooit
een vijvertje was.'

'Echt?' Tegenwoordig is het altijd:
'is dat écht?'.
'O ja,' roept ze. Ze wordt duidelijk enthousiast
over mijn naderende verstrooiing.
'En weet je wat, opa?' Neen, ik weet het niet.

'Dan ga ik je terug samenrapen. En dan ben je weer nieuw.'

PS.
Deze kleindochter is dezelfde die woensdag ll.
mij en haar mama nog in de gevangenis wilde krijgen.

06-01-12
'En ze zou weglopen. En zichzelf vermoorden.
En dan zouden wij in het gevang vliegen.
En zij zou geen spijt hebben.'

Ze vertelde mij in de keuken (tussen God en de pannenkoeken)
dat ze die avond alles terug opgeruimd hadden en niet meer boos waren.

120.877

De consolidatie

2012-01-09T20:32:15+01:00

Zij zit voor me aan tafel.
Het sneeuwt nog
in haar ogen van gisteren.

Hier ontdooit ze
in haar woorden
van vandaag. En morgen.

Langzaam ontwart ze
de gebaren
van haar lichaamstaal.

Zij spreekt alsof er geen dagen
lagen tussen komen
en gaan. Tijd is haar vazal.

Ik ben de beheerder van haar heden.

Nergens

2012-01-09T11:39:13+01:00

'Wat zoeken we eigenlijk?
'Niets', zei de hond.
'Waarom lopen we dan de hele tijd door? Wil je zo graag vooruit komen in het leven?'
'Nee,' zei de hond, 'maar anders kom ik nooit ergens.'
'Waar wil je dan heen?' vroeg de kat.
'Nergens', zei de hond. 'En ik verwacht er ontzettend veel van.'

Gaea Schoeters
Uit 'De Standaard der Letteren' - Vrijdag 30 december 2011

...

Misschien denkt u al eens: die 'ouwe zuurpruim'
is tegen elke vooruitgang.
Hij zeurt over 'getwitter' en 'feesten in een boek'
gewoon omdat hij niet meekan. Misschien zelfs jaloers is.

Wel, beste lieve kijkbuiskinderen,
ik ben razend enthousiast over elke nieuwe stap
op de internetplaneet.
Alsof ik een weirdo en nerd tezamen was.

Maar ik kijk kritisch en selecteer.
Ik kijk ook naar achteren en naar voren.
Naar buiten en naar binnen.

En dan glimlach ik even.

Dankbaar. Om elke 'schone letter' die ik cadeau krijg.
Geschreven of gesproken.
O, wonder. Zomaar uit de 'internethemel' gevallen.

Straks ga ik strijken. Op zolder.
En zal ik luisteren naar Friedl' en Stefan Hertmans.
In 'uitgesteld relais'. Van gisteren. Zondagochtend.

Want toen aten wij, mijn nageslacht en ik, een gekookt eitje. Stonden we aan de afwas, (enfin, ik en de jongste toch), hingen we de was op en plooiden we op wat droog was.
De stofzuiger doopten we tot 'Max', ons hondje. Dat snuffelt in hoeken en kanten en het stof opzuigt. En dat met een klik op z'n kont zijn staart oprolt. Bijna was ik het vergeten: en ook de frikadellen rolden.

En zo genoten wij van de zondag. En van elkaar.

120.783

De gravitatie of zwaartekracht van een ego

2012-01-08T21:11:28+01:00

De zwaartekracht van de massa
in het epicentrum van een navel,
speelt ettelijke schrijvers parten.

Ik vermoed dat de middelpuntvliedende kracht
van hun ego te gering is.
En het slabakken
van hun besognes, te groot.

Zo ken ik menig eminent auteur
die de beslommeringen
van zijn nageslacht achter zich liet.
Zoals een brede boom in de herfst
zijn bladeren afschudt.

Liever een mand
onder zijn literaire vruchten,
dan wat kindergeld
voor z'n gepamperde produkten.

En dat is goed voor 'de Slegte' en zijn lezers.
En de lichtheid van ons bestaan.

PS.
Terwijl ik even een adempauze heb, amuseer ik mij nog wat. La Muse s'amuse. Straks komt het vervolg op de gekookte eitjes. Frikadellen met kriekjes.

Dank u wel, Meneer journaal

2012-01-08T14:19:16+01:00

"En morgen komen ze
tegen de negen
gekookte eitjes eten."

'Weeral eieren',
antwoordt de ondergesneeuwde stem.
Gisteren heb ik één eitje onder
het pannenkoekenbeslag geroerd.

Ik had gehoopt op:
"Proficiat opa, dan kan je dochter
even op adem komen."

Maar de sneeuw ligt dit jaar ginder ver weg,
voor de welstellende kinderen.
Te veel zelfs. En zo komen ze elke dag
op het belangrijke nieuws.

Mooi, zo kunnen de vervelende kinderen
hier en zonder sneeuw,
met eigen ogen vaststellen

dat sneeuw geen pretje is.

120.660