22-03-18

knuffels sterven niet

 

COLUMN | Panter

Het was koud. Ik wandelde over de Netedijk in Gestel. Half maart, maar de lente was even onzichtbaar als in december. Opeens zag ik aan de rand van het pad, waar over een paar weken het gras uitschiet, een knuffel liggen. Het was een gevlekte kat, een panter eerder, klein van formaat. Een knuffel die veel was geknuffeld. Je kon zien waar zijn snorharen hadden gestaan, ze waren allemaal weg. Aan zijn hals was het dier gestopt. Door de vele liefkozingen zat er een gat in. Ziek en weer genezen, zei mama.

Plotseling voelde ik het verdriet van het kindje dat de knuffel verloor. De panter had mee verjaardagen gevierd, gezien hoe het meisje een kroon droeg en jaar na jaar een kaarsje meer uitblies. 's Avonds pakte ze haar panter stevig vast: "Niet bang zijn, panter!" Het hielp. De hele nacht hield hij zich stoer.

Een knuffel die lief en leed heeft meegemaakt, verliest aan waarde en wint aan betekenis. Pas wanneer hij wat gaatjes vertoont en zijn kleuren lichtjes verschieten, wordt hij een stuk van jezelf. Verleent hij identiteit. Een nieuwe panter is vervangbaar, een oude is uniek. Wie beweert dat zo'n knuffel geen ziel heeft, heeft op een verschrikkelijk domme manier gelijk. En heeft geen hart.

De Duitse socioloog Hartmut Rosa schreef over voorwerpen die in ons leven binnendringen. Een auto die we al tien keer hebben gerepareerd. Een paar sokken dat we vaak hebben gestopt. Ze blijven niet zomaar een ding. Dat geldt nog veel meer voor een knuffel.

Ik pakte de panter op. Hij voelde ijskoud aan, als was hij dood, maar knuffels sterven niet. Ik stopte hem in mijn jaszak. Hij kon erin. Zo klein was hij. Daarna gaf ik hem af in het café aan het begin van de wandeling. "Dat gebeurt hier vaak", zei het meisje aan de tapkast. "Meestal komt de knuffel terecht."
Was het de waarheid? Alvast de enige die ik kon verdragen.


Met dank aan RIK TORFS & HLN - Vandaag in HLN


                                                                            °°°

 

Langs de Nete is het altijd zomer.
In mijn herinnering.
We leren duiken. En springen van de kant.

We peddelen naar de oever.

Zwemmen is voor later.
Als we groter zijn.
En de dagen ouder.

Zoals de grote mensen.

                                                      °°°

 

 

PS.
Dank u wel, Rik Torfs.
Namens alle kleine meisjes en jongetjes.


PS.
14-07-16

 

A Léon Werth

Je demande pardon aux enfants d'avoir dédié ce livre à une grande personne.
J' ai une excuse sérieuse...
...

Si toutes ces excuses ne suffisent pas, je veux bien dédier ce livre à l'enfant qu'a été autrefois cette grande personne.
Toutes les grandes personnes ont d'abord été des enfants. (Mais peu d'entre elles s'en souviennent.)
Je corrige donc ma dédicace:

A Léon Werth
Quand il était petit garçon.

 

Le petit Prince - Antoine de Saint-Exupéry

 

                                                ...

 

 

en het is nog geen herfst


zal ik mij samen harken
en sorteren
wat ik wilde en niet
kreeg

en zal ik wenen
om wat ik altijd al had
en nooit
heb begrepen

 

 

 


PS.
Ik kreeg het mee. Met de paplepel
en mijn kinderjaren.
Het jongetje van de klas dat bang was.

Nu nog is het levendig aanwezig.
Tussen de grote mensen
en hun wereld.




 

 347712

 

Commentaren

Voor een bang jongetje

Claudia de Breij :

Mag ik dan bij jou.....

Gepost door: Tia | 22-03-18

Reageren op dit commentaar

onder jouw vleugels...

Gepost door: Uvi | 22-03-18

Post een commentaar