18-02-18

zovele jaren later

 

18-02-11

 

De trein der traagheid

 


De trein leek gehaast
de weiden keken toe en traag
stonden de geknotte wilgen onbewogen
voor het voorbijrazende raam.

De velden lagen tastbaar stil
te ademen in hun winters bestaan
en leken tot mij te spreken
bedachtzaam over ons verleden.

Hoe ik aan de sporen luisterde
naar de verte
en de dag traagzaam
aan de horizon versteende

alsof het stampen en het briesen
van het wilde dier
nooit naderbij kwam.

 

 

 

 

 

14-02-18

van het wit dat stilte heet

 

 

 

 

 


van het wit dat stilte heet
en tussen woorden
leeft en zinnen
samenhoudt of ruimte geeft

het wit dat tussen lakens
ligt en zwijgt
alsof haar huid
van papier is en ongelezen

ach, is het niet zo
dat we na jaren schrijven
enkel nog elkaars leegte lezen

in het wit dat overblijft.

 

 

 

 


Avec le temps tout s’en va... Léo Ferré

 

 

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=ZH7dG0qyzyg

 
 
www.youtube.com
A l'occasion de la sortie de l'intégrale de Léo Ferré qui réunit tous les enregistrement studio des années Barclay, découvrez "Avec le temps", enregistrement TV ...

 

 

 344450

13-02-18

V-day

 

 

Vandaag
is nog een dag
als alle andere


morgen
verandert dat
in la vie en rose


als Valentijn
uit de vitrine stapt
recht in je dromen

overmorgen
word je weer wakker
alsof er nooit

wat veranderd was.

 

 

 

PS.
Het is zoiets als Gedichtendag.
Poëzie
wordt niet gevangen in een dag of een week.

Het gedicht is van alle tijden.

Zo ook de liefde.
Die bloesemt in een ogen-blik.
Of bevriest in een lentenacht.

Maar blijft leven in gemis.

 

344353

 

11-02-18

dichter bij de genade van het wit

 

 

Als de dichter nu eens zweeg
op een podium
zodat wij hem zouden herkennen
door te ruiken aan zijn woorden

als hij nu eens zou zwijgen
zo luid als het wit tussen de regels
zodat wij hem konden voelen
door te tasten aan zijn huid van papier

dan zou ik de dichter lezen
als een god
in het diepst van mijn verlangen.

 

 

 

PS.
Het witte veld wordt doorploegd
door de dichter.
Voren van woorden.

Dichter en boer.
En grazende koe.

344164

09-02-18

gras zonder woorden

 

‘We hebben onze amoureuze en andere verklaringen niet opgespaard tot dat dramatische laatste moment. Als je op je sterfbed nog iets vreselijk belangrijks te melden hebt, dan heb je te lang gewacht.'
...

In “Gerstvelden”
heb ik het over het jubelende, gouden licht dat Eva zo goed met haar camera wist te vangen:

En nu opeens is het weer daar.
Open en bloot, en clandestien
als altijd, tien minuten maar.
Pak je schoenen en kom mee!
Laten we de show gaan zien.
Foto’s maken van de zon.
Het is voorbij voor je het weet.
Pak je schoenen dan.
Pak je schoenen dan.
Het licht is hoe het jou bevalt.
Waar ben je toch gebleven? Ik heb al
je schoenen bij elkaar gezocht
en de avond
valt altijd
op tijd.

Michel Faber
¨¨¨¨


Het einde - Deze week: Michel Faber - De Standaard der Letteren - vrijdag, 9 februari 2018

                                               °°°

 

 

Ik heb gezwegen
zoals appelbloesem in de vrieskou
en het jonge gras dat ik heb plat gelegen

zonder maar één woord te spreken

uit angst
dat het niet zo mooi was
als de avond

die ons begreep

maar ik hoopte
dat je wel zou lezen
in mijn broze ogen

wat ik nog niet gebroken had.



 

PS.
Ik kom uit de Kempen. In illo tempore.
Toen het  nog oorlog was.
En berk en brem de heide overzag.

Alsof het nooit voorbij zou gaan.

Wij hadden niet de gewoonte
om achteloos een zoen langsheen de wangen te strelen.
Neen, een kus was geen beleefdheidsformule.

Eerder iets vreemd waarover je las in een boek
of een gedicht. In de klas.
Maar geen amoureus ritueel van ouders en kinderen.

Een kruisje op je voorhoofd. Voor het slapen gaan.
Een kus van God. Dat wel.
Om je te behoeden voor alle kwaad.


Wanneer Tante Paula afscheid nam
en terug naar het verre Antwerpen stoomde.
Met de trein. Dan was ik reeds strategisch op tijd verdwenen.

Om niet het slachtoffer te worden van zo'n smekkend vertrek.
Zoals die keer dat mijn voorhoofd bloedde.
Na de aanval van die Waalse nicht met haar groot en zacht gezwel.

Waarop een broche die mijn nog jonge huid open reet.
Later...
ben ik daar grondig van genezen.



 

 343927

 

 

08-02-18

Flappie & de Week van het Konijn

 

 

 

 

konijnthumbnail_40421BB9-9D22-42B2-9278-1AD0B92BDEB6.jpg

 

 

 

 

En toen dacht ik aan Youp en Flappie.
Dat tragische Kerstverhaal.
Van een jongetje. En zijn stoute vader.

 

Mijn vader kon het niet.
Daarom kwam de buurman. Klein maar dapper.
Met een klak en een grijs snorretje. Hij sikte ook.

Boneke. Dat diminutiefje vanwege zijn ontbrekende lengte.

Ik zie het lijkje daar nog hangen.
Op te stijven. Ontkleed.
Zijn wit manteltje dat nam Boneke mee.

Neen, dan at ik liever een geitje.
Dat ik, grote jongen van twaalf, uit Zoerle-Parwijs moest ophalen.
Vanachter op de fiets. Mekkerend in een kartonnen doos.

Bij grootvader mocht het dan nog eens van de grote groene weide proeven.

Alvorens het zou sterven. -Niet van verdriet.-
Tot meerdere eer en goesting van de grote mensen.
En dit weke wrede jongetje.

Nooit heb ik van een Week van het Geitje gehoord. Gelukkig niet.

Maar Flappie geraakte niet verder
dan het Kerstmenu.
Wellicht met kroketjes. En wat appelmoes. En pruimen...

En een verdrietig jongetje.

 

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=P_lhoe93DvQ

 
www.youtube.com
Officiele Videoclip van Flappie - seen and aproved by Youp van 't Hek - tevens de eerste en enige tot nu toe verfilming van Youps beroemde kersthit 'Flappie'. Kijk en ...

 

 

343850

 

 

07-02-18

Lat-relatie

 

 

Bij de ondergaande zon zitten twee bosduiven in een boom,
zich te vervelen.

Hij twee etages hoger dan zij.
Ze hebben duidelijk een Tak-relatie.

Nu nog tak op, tak af...
en dan komt het wel in orde.

 

lat-relatie.png
Mannengeheim

 

 

 

 

 

desalniettemin... II

 

 

 

desalniettemin...

 

zit de zon op mijn schouder als een tamme ekster,
terwijl ik mijn ambachtelijke bokes (haver+rogge) met platte kaas en bruine suiker savoureer.

Ondertussen

luister ik naar het luiden van de klokken
van de Sint-Jacobskerk in Gent
of zoals vele andere ochtenden naar de Monniken van de Abdij van Grimbergen.

En dat alles

zonder dat ik ooit op de Mount Everest stond,
of entre chien et loup in één of andere bar in den Big Apple naar een jazzy piano luisterde
of dat ik door Montmartre slenterde terwijl de travesties zich schoren quand Paris s'éveille...

 

Zeker

zal mijn leven voor vele moderne mensen
van beton lijken en steriel,
terwijl ik mij nestel naast een libelle van papier.

Ach,

zolang ik maar niet besef dat ik dat alles mis,
terwijl de eekhoorn en de mier
naast mij liggen en wij elkaar brieven schrijven...

 

                                                              °°°

 

'O mier,' schreef de eekhoorn, 'ik wou dat je hier bij mij was'.
'Maar ik ben toch hier?' schreef de mier terug.
'Je hebt gelijk,' schreef de eekhoorn.

En zo, in het gras, op hun ellebogen leunend, naast elkaar,
schreven zij de ene brief na de andere aan elkaar
en wachtten telkens ongeduldig op elkaars antwoord.


Uit 'Misschien wisten zij alles' - Pag. 45 - Toon Tellegen

 

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=D6Y2e4CXg8s&list=RDD6...

 
www.youtube.com
CD #3 Gregorian Choir of the Abbey of Grimbergen, Belgium Geroen van Boesschoten, conductor 01. Cantos extraídos da Liturgia dos Mortos 02. Subvenite 03.

 

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=DxXRQDUny0s

 
 
www.youtube.com
Gent (België, Oost-Vlaanderen). Luiden van de klokken van de Gentse Sint-Jacobskerk voor de avondmis op Pasen. 00:00 Foto's van de Sint-Jacobskerk. 02:08 ...

desalniettemin

 
desalniettemin
 
 


Fotograaf?
 

De parabel van de eenzame vogel

Al bijna een week word ik achtervolgd door Nigel. Nigel is een vogel, een jan-van-gent die een nest heeft gebouwd in mijn hoofd. Zaterdag zag ik hem passeren in de stroom van nieuwsberichten. Nigel was dood, las ik. Niet dat ik hem kende, hij woonde ergens aan de andere kant van de wereld, in Nieuw-Zeeland. En niet dat ik maalde om een dode vogel. Dat was het niet. Nigels dood was minder nieuws dan zijn ­leven. Want Nigel stond bekend als ‘Nigel no mates’. Het beest had geen vrienden. Hij leefde op een klif, omringd door tachtig betonnen ­replica’s van zichzelf. Die waren er ooit neer­geplant om nieuwe vogelkolonies naar de rots te lokken. Tachtig! En hij dacht dat ze allemaal echt waren. Hij praatte met hen, en werd zelfs verliefd op eentje. Hij geloofde dat de liefde ­wederzijds was en bouwde haar (of beter: het) een nest met zeewier en modder.

Het is een fait divers, maar wel een dat blijft hangen. Het lijkt wel een parabel. Het leven van een abnormaal dier als metafoor voor een ­hedendaags mensenleven. Hoe kan je overtuigd zijn dat je een normaal leven leidt, omringd door een massa bevriende soortgenoten, terwijl je in werkelijkheid in je eentje op een klif je ding zit te doen? ’s Ochtends wakker worden, buurman en buurvrouw groeten en in de verte een glimp opvangen van de grote liefde op het zelf gebouwde nest, zonder te beseffen dat ze niet echt zijn, zonder te weten dat er ook een andere vorm van connectie bestaat?

Anderzijds is het ook een parabel met een ­positief kantje. Het zijn de overlevenden die de dode vogel bestempelen als de eenzaamste der eenzamen. Nigel heeft zelf nooit beweerd dat hij ongelukkig was met zijn betonnen vrienden. Hij wist niet beter. Hij heeft nooit geweten dat er ook jan-van-genten bestaan die graag met twee over de golven scheren of samen door de wolken prikken. Misschien is dat net het tragische van de parabel?

 Met dank aan De Standaard - - 7 februari 2018

                                                       

                                                            °°°



Is het niet een beetje als lezen?
Wat als boeken van beton blijken te zijn.
Die je verhinderen te leven.

Of facebook.

Waar je de vrienden vindt,
die je nooit tegenkomt.
Maar die je duimen en hartjes geven.

Het hoeft zelfs niet eens Valentijnsdag te zijn.

Suggereert deze Parabel ook
niet dat je huis van beton is.
En Reizen het leven.

Desalniettemin...


 

PS.
Ik ben een huismus, een struisvogel, een pauwhaan...
enfin, een mens met heel wat gevederte.
Nu vrees ik mezelf weer te herkennen in een jan-van-gent.

Nooit werd ik een vent.
Met een Mercedes of een Maserati.
Ik was nog niet in Antarctica, Lapland of New-York.

Mijn leven was te kort.

Maar een huismus, een struisvogel, een pauwhaan...
zijn honkvastigheid, zijn angsten en oogkleppen, zijn arrogante schijn...
die voel en ken ik.

Summa cum laude.

PS.
Mijn bureau in het midden, rechts de gitaren en links het boekenrek. Bevoorrecht zit ik tussen twee inspiratiebronnen. De wetenschapper Blaise Pascal wist het: 'Ongelukkig is hij die niet in een kamer kan blijven zitten.' Het staat nog mooier in Moby Dick: 'En wat denkt gij dan van de wereld te zien? Wilt gij Kaap Hoorn omgaan om er meer van te zien? Kunt gij de hele wereld niet zien waar gij zijt?'

Citaat uit De Morgen - Wonen in Boeken - 7 februari 2018

Lieven Tavernier (71) -  Docent letterkunde op emeritaat en muzikant

 343738

 

06-02-18

Selfie, Selfie in de hand...

 

wie is de mooiste van gans het land?

 

 

 

selfiethumbnail_IMG_0247.jpg

 

 

 

Zou hij of zij, ach, we zijn genderneutraal,

niet stiekem in een spiegeltje kijken, vraag ik me af.
Naar die prachtig gelaagde libelle,

die nog even aarzelt op de rand van het bed.


Was de nacht een slagveld of een hemelse wolk,
waarin zij sliep.
Een nachtmerrie of een erotisch gedicht.

 

Ik weet het niet.

Zij verbergt zich. Achter haar gesluierd haar.
Schenkt mij de verbeelding
van de lezing tussen de regels.

Het geheim van het wit.

 

Terwijl Selfie in een te korte short,
beaat glimlacht.
Uit bewondering voor een spiegelbeeld.

Een Mona Lisa in zichzelf verdiept.

 

          
             °°°

 

 

 

 

http://talkingbeautifulstuff.com/2017/07/03/its-her-day/

 
talkingbeautifulstuff.com
I stroll through down-town Geneva. It is hot. Very hot. Every-language tourists swarm the luxury shrines to chocolate and watches. A stunning new bronze sculpture in ...

 

 

04-02-18

het vijfde seizoen

 

 

het vijfde seizoen

 

ik had je nooit eerder gezien
maar ik herkende je meteen

je had je gekleed met de zomer
maar je geurde nog naar de lente


zelf droeg ik nauwelijks de kleuren van de herfst
maar ik besefte dat de winter klaarstond om me te overvallen


doch  ik wist
jij wist
wij wisten

dat er nog één seizoen op ons stond te wachten.


 

 

 

scherven brengen geen geluk

 

 

 

Op een dag breekt alles

Als ik uitstap vraagt een man of ik van bier eerder zal breken
of ik wist dat kroegen net katten waren die overdag sliepen, in de nacht

zich warm om je heen krulden als bladerdeeg in de oven. Ik denk aan de keren
dat ik mijn huis in dronken toestand zag, aan de vreemde pasvormen in de banken

schaafwonden die geen kans op genezing kregen. Aan de vloer die daarna nog
dagenlang zich aan mijn voeten klampte en ik me opsloot omdat de gang beelden

projecteerde van zoenende mensen. Iemand schreef op het behang dat mensen net
melkpannetjes waren en dat het kookpunt er nooit ineens was maar zich altijd

langzaam opbouwde. Ik ging er met een vaatdoekje overheen en  zag mijn
moeder die als ze overkookte, flessen Chardonnay aan de goudvis voerde

daarna de kom aan haar lippen zette, trots zei dat ze al tijden geen druppel meer
dronk. Met stift tekende ik een fornuis  voor de pan, sindsdien kun je zelf

de temperatuur instellen. En ik schud mijn hoofd naar de man op straat en hij
lacht als ik zeg dat het punt van breken nooit met drank te maken heeft

maar met het moment waarop glazen elkaar eventjes aanraken.

Marieke Rijneveld (1991)

                                                             ***

 

rijneveldimage-8f3b8b46-076d-11e8-92ad-012d1f38cb42-56986034-0772-11e8-984e-989403d94977.jpg
© Jimmy Kets

 

'Schrijven gaat altijd voor op alles. Ik heb daar best wel veel vrienden door verloren.’

‘De eenzaamheid maakt dat je schrijven goed wordt. Maar daarna is het geschreven, je bent klaar en dan ben je gewoon weer mens. Ik vind schrijven niet moeilijk, maar gewoon leven wel. Reizen, boodschappen doen, dingen ondernemen… alles wat heel normaal is, maar ik eigenlijk liever niet doe. Als kind was fantasie mijn overlevingsstrategie. Ik kon er altijd een beetje de held in zijn. Soms zou ik het liefste met een Superman-cape naar de winkel gaan, om me weer zo te voelen. Maar ik voel me het tegenovergestelde als ik buiten ben. Heel kwetsbaar. Iedereen kan iets van je vinden. En van je boek. Daar moet je sterk genoeg voor zijn. Maar je zou ook niet kunnen schrijven zonder dat het naar buiten gaat. Want hoewel veel auteurs dat ontkennen, schrijf je om gezien te worden.'

                                                             ...

 

 

 

Röntgen-mensen

 

1 2 3
...
10


wie niet weg is, is gezien


ik ben niet gezien
zelfs niet
als ik op een bank zit

tussen de passanten en de selfies

zij zien
beter zichzelf
dan een ander

dat is een nuttig talent

verblind
door je eigen
dat doet minder pijn

dan wanneer de anderen

dwars door je heen kijken
ze hoeven zelfs geen bril op te zetten

om te weten wie je bent

of niet.





PS.
Hoewel ik er dikwijls uitzie als een pauwhaan,
ben ik maar een simpele huismus.
Opgesmukt om me onder de mensen te begeven.

De pluimen maken de vogel.

Een vestimentair harnas. Gezien worden en toch beschermd.
Ik ben immers iemand anders
dan het gevederte dat ze zien.

Ondertussen ben ik al vele pluimen verloren. Scherven van een vogel.
Onderweg.
Getooid met het craquelé. Van de voltooid verleden tijd.

Breekbaar als een zwak werkwoord.

 

343513

 

 

 

 

 

 

 

02-02-18

de troost en het verlangen

 

Lorelei
Franz Wagner – Wikimedia

 

Wij volgen sporen, wij schrijven en soms wordt alles in één gelukkigmakend beeld samen gezogen: een roman. Een gedicht. Ik voelde dat toen ik neerzat in de schaduw van de vergeten schrijver. In de kamers van de kunst, ik bedoel schrijfkamers maar ook boeken, blijft de kracht van voorbije zaken bewaard.

Ik zag hoe alles groter en betekenisvoller wordt dan het maar is. Schrijvers én lezers dwepen omdat het boek over ons allen gaat, over hoe wij vroeger waren. In onze eerste kern, met alle verkenningen en ontsporingen nadien. De lezer voelt de inwendige rust van het plan van de schrijver: mensen lijken op andere mensen. Het is wreed en prachtig. Wij zijn veroordeeld tot levenslang schrijver zijn, want in de stilte van het boek verschijnt wat wij en de lezer zo nodig hebben: wellicht een troostend beeld van gekwetstheid, en het verlangen zelf.

...

De troost en het verlangen van literatuur - De floche van de paardenmolen

Schrijven is een klus, en het is niet goed betaald.
Waarvoor doen schrijvers het dan?
Vanwege dat geloof in de nederige, moedige arbeid van de kunst, stelt ECI-Prijswinnaar Koen Peeters.

Uit: De Standaard der Letteren - vrijdag 02/02/2018

                                                            °°°

 "Vanwege dat geloof in de nederige, moedige arbeid van de kunst, stelt ECI-Prijswinnaar Koen Peeters."

 

 

Ik geloof hem
niet
wellicht ben ik een ongelovige

zijn mijn woorden laf en ijdel

lichtzinnig
maar niet lichtvoetig
eerder nietszeggend

zonder boodschap of moraal

wellicht gaat het mij niet
om een verhaal
maar om een selfie

een spiegelbeeld van woorden.



 

PS.
Schrijven. Misschien is het wel een roeping.
De Muze die je verleidt.
De Lorelei die je doodt.

Met je gemis en verlangen. Naar haar.
Die je nooit krijgt.
Maar die je altijd veelbelovend in de ogen kijkt.


Wat is flirten? Je zou kunnen zeggen dat het een gedrag is
waarmee je de ander laat blijken dat seksuele toenadering mogelijk is,
terwijl deze mogelijkheid nooit een zekerheid mag lijken.
Met andere woorden: flirten is een niet gedekte belofte van seksuele gemeenschap.


Uit 'De ondraaglijke lichtheid van het bestaan'
Vierde deel - Ziel en lichaam - 8 - Milan Kundera.

 

 343410