28-02-18

ontroerend goed

 

hoogbegaafdheid 1200

 

© Kamagurka - Humo

 

 

 

 

Als een scharrelkip krab ik een zinnetje uit mijn drukke hoofd.

 

Trouwen is een werkwoord. Zoals liefde.
Neen.
Voor mij geen trouwboekje meer.

Papier is geen conditio sine qua non. Met de wet kan je de liefde niet binden.
Vastleggen.
Ook niet door een notariële akte.
Alsof liefde een bezit is. Een onroerend goed.

Ontroerend is een sterker woord. Ook zwak en weerloos.
Geen grammatica die het in regels giet.
Met of zonder uitzonderingen.

Ontroering is zoals verwondering, een geschenk. Kostelijk en onbetaalbaar.

 

 

 

 

 

 

 

PS.
Met dank aan Kama.
Mijn tekst is los geschreven van zijn cartoon.
Maar hij past wel bij mijn scharrelkip.

 

 

 

 

voor hem die ik niet geworden ben...

 Afbeeldingsresultaat voor oude man langs achter met stok
Icarus, de man die wilde vliegen (Griekse mythologie)

Historiek
Daedalus en zijn zoon Icarus. Schilderij van Charles-Paul Landon, 1799

 

 

 

nog elke dag
herschrijf ik mij

maar nooit
word ik

wie ik ben of was
of worden wou

en toch draag ik zorg voor jou

jij
die ooit...
ach,

morgen schrijf ik je weer neer tot een vreemde heer.

 

               °°°

 

 

 

 

PS.
Zoveel gisteren verzameld.
Onder het vergeten.
Gelukkig is mijn archivaris een aimabele selectieheer.


345710

27-02-18

De lichte lacune

01-08-11

 


 

De lichte lacune


Verder dan de dageraad
later dan de avond
ben jij mijn dwaallicht

in de geur van een roos
de kleur van een stem
het ritselen van een laken

hoor ik even je adem
proef ik de dauw van je lippen
voel ik de stilte

van je schaduw.

 


                            °°°


PS. 2018.

Ik verzamel licht uit vroeger.
Lees in mijn oud brevier, het gelovige Licht.
Ik legde het ooit neer op het geduldige wit.

Dat zwijgend bidden met woorden. Scripta.

 

 

 

Het natte licht

 

25-10-11

Het natte licht

 


En het licht treurt
onder de paraplu.
Van grijze regen.

Hoe het huis
mij binnenlaat
als een bezorgde moeder.

Zoals een opa
zijn telgen achterlaat
op school.

En zichzelf.

 

 

                          °°°

 





PS. 2018
De zon schijnt en het is bibberkoud.
Kleinkinderen gaan al lang alleen naar school.
Mijn huis is nog altijd een bezorgde geliefde.

 

345635

25-02-18

romig licht

 

22-02-16

 

 

Romig licht

 

 


Hoe zij haar boezem
in een gekarteld decolleté lei
als ware het wolken aan het firmament

en ik een jongen in de wei was
sabbelend
op een sprietje gras

hoe ik toen niet vermoeden kon
dat later
ik menig wolk over mij zien drijven zou

terwijl ik het genot van een grassprietje wou.

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&...

 
 
www.youtube.com
Just enjoy like the girl behind Miah Persson. Thanks to who recorded this movie and thanks Mozart.

 

 

                                                                        °°°

 

 

2018

 

Alsof het wolken waren
zo legde zij haar boterzachte borsten
in een gekarteld decolleté

zij deed mij denken aan de jongen in een weide
die sabbelend op een sprietje gras
naar de hemel keek

hoe kon ik toen vermoeden
dat later
ik menig wolk over mij zien drijven zou

terwijl ik het genot van een grassprietje wou.

 

 

 

 

Gevallen licht

 

 

14-05-11

 

 

Gevallen licht

 

 

Ik ben haar schaduw
niet meer dan donker licht
volgzaam en veranderlijk

kleef ik aan haar
hoge hakken
krimp of rek me uit

leg me voor haar voeten
of loop haar achterna
maar steeds kijk ik op naar haar

alsof zij wandelt op een lage zon.

 

 

 

                                  °°°

 

 

 

PS. 2018
Je hoeft niet naar het zuiden. Voor het zuiderlicht.
Het legt zich neer aan je voeten.
En kijkt je in de ogen.  Als een lome hond.

Mensen zoeken elders
wat ze hier vergeten. Te vinden.
Het groene gras aan de overkant.

Ach, dat vind je enkel in de ogen van een vrouw.



345464

 

24-02-18

de boekhouder van het licht

...
Dat zou ik wel willen zijn, de boekhouder van het licht. Tegen de donkerte.

Nooit eerder heb ik winterlicht gefotografeerd en gedateerd. Dat wil iets zeggen: dat ik het wil bewaren voor de toekomst.

Winterlicht schijnt behalve in het verleden nu blijkbaar ook al in de toekomst. Ik kan erop terug- en vooruitkijken. Ik besef nu stilaan wel dat het ook na mijn verdwijning zal schijnen, schitterend en onverschillig over onze afwezigheid.

Winterlicht schijnt, kortom, heen en terug. Of beter, terug en heen. Soms lijkt winterlicht wel de tegengestelde richting tussen die twee op te lossen.

Terug brengt het enkele van de mooiste herinneringen op. In een schijnbaar zelfde licht als nu.
...

Uit: Si & la - Bernard Dewulf - De Standaard - Weekblad - 24 februari 2018

 


Vermits ik bang ben van getallen,
zou ik nooit een betrouwbare boekhouder worden.
Ook niet van het licht.

Neen, dan zou ik liever een schilder zijn.

Met het licht van een sneeuwvlok
in mijn palet.
En haar dwarrelende val

gepenseeld in een kader. Opgelicht.

Dat zou ik dan 
als mijn oeuvre beschouwen.
Die duizendvoudige schittering.

Gedicht in een kader. Geverfd met woorden.

 

 

Zoek : licht

Licht

 

Dit lange ochtendlicht
dat traag door de woonkamer wandelt.
Het ontroert me.

Het is herfstlicht.
Betast de kasten en de muren. Het parket.
Legt zich breed op tafel.

Kijkt naar mijn handen.
En bladert door de dichters.
Telkens anders.

Het bidt, het zalft, het troost.
Begrijpt gerimpelde mensen.

Het is oud licht.

 

31-08-10

 

                  °°°

 

 

 

 

PS.
Ik heb het licht verwaarloosd.
Dat merk ik, wanneer ik het opzoek in mijn teksten.
Ik wist niet meer dat ik zoveel licht verzameld had.

 

 

http://uvi.skynetblogs.be/apps/search/?s=licht

 
uvi.skynetblogs.be
Jongetje kijkt naar buiten. En naar binnen. Tussen gisteren en morgen.

 

 

 345365

 

 

23-02-18

de bladerdeeg van de poëzie



Bernard Dewulf
over Hugo Claus

Van de hinkelaar

Voorpublicatie‘Het ultieme eerbetoon aan Hugo Claus.’ Zo presenteert zich de tentoonstelling Hugo Claus. Con amore vanaf 28 februari in Brussel. Tien jaar na de dood van de totaalkunstenaar staat zijn werk dit voorjaar volop in de schijnwerpers. Bernard Dewulf schrijft in de catalogus over zijn ontmoeting met de dichter. Een fragment.
...

Lang geleden zitten wij, enkele dichters, backstage te wachten tot we op mogen. Tijdens een poëziefestival. Ik ben jong en nog beloftevol. Om me heen allemaal bekende dichters, allemaal gelezen. In hun midden de grootste: Hugo Claus.

Ik zit te sterven.

Dan is het zijn beurt. Allemaal moeten we eerst een trapje op. Claus komt overeind, voert een soort hinkelpasje uit en huppelt dan het trapje op. Zo hoog is de Olympus nu blijkbaar ook weer niet. Daarna luister ik ademloos.

Ik ben het nooit vergeten.

Na de optredens staan wij in de rij om ons honorarium op te halen in een achterafkantoortje. Voor mij staat toevallig Claus. Zijn brede rug.

Tot mijn verwondering draait de rug zich om, geeft me een hand en zegt: ‘Dat hebben we weer gehad’. Ik knik en repliceer: ‘Met mijn honorarium ga ik uw verzamelde gedichten kopen.’ Ik sterf nog meer. Wat bazel ik nu toch? Maar hij antwoordt vriendelijk: ‘Krijgt u dan zo weinig?’

Ik herinner me een grijns, maar misschien was die er niet. Ik antwoord nog immer beloftevol en alert: ‘Nee, zoveel.’ De dichter schiet in een korte schaterlach.

Tot zover de herinnering. Ze is een anekdote en ze is het niet.

Ik wil niet overdrijven, maar die hinkeling, dat moeiteloze trapje en die terloopse entente met die korte lach – nog altijd schemeren ze in het achterhoofd als ik hem lees, herlees of gewoon nog eens doorblader.

Of het nu gaat om De Oostakkerse gedichten, Het graf van Pernath, Nu nog, Gilles, De sporen of noem maar op, al die gelaagde, meerduidige, erudiete meesterwerken waarover al zoveel geleerds is gezegd, ik kan ze niet lezen zonder minstens even te denken: o help, die lichtvoetigheid.
...
Dit is een fragment uit de tentoonstellingscatalogus ‘Hugo Claus. Con amore’ die verschijnt bij uitgeverij Lannoo (240 blz., 29,99 €). De expo in Bozar in Brussel (28 februari-27 mei) toont Claus in al zijn facetten: schrijver, schilder, theatermaker, filmregisseur. Curator is Marc Didden

Citaat uit De Standaard der Letteren - vrijdag, 23 februari 2018

                                                            °°°



Gelaagdheid.
Daar hou ik het meeste van in bladerdeeg.
Een croissant kan mijn ochtend gelukkig maken.

En mij ook.

Le petit-déjeuner hoeft niet erudiet
of meerduidig te zijn.
De lichtheid van een croissant is mij lief.

In de schoonheid van zijn vorm en zijn luchtige smaak.

Voor een ontbijt
zou ik desnoods op vakantie gaan.
Het vreemde bed en de vertrouwde geuren.

Op een ander en toch thuis. Het kan ook andersom.




                                 °°°

 

 

 

 

 

PS.
In de Kunst wordt gelaagdheid geprezen als een conditio sine qua non.
Geen Verf zonder betekenis.
Geen Vers zonder onderlaag.

Ik heb het daar altijd wat moeilijk mee gehad.
Wordt een Lelie mooier, raakt ze meer als ik haar symboolwaarde ken?
Word ik ontroerd door een laagje Grieks, ondergespit tussen de voren van vroeger.

Alsof Kunst een puzzel is. Een geheimschrift. Of een Enigma.
Waarvan de code te kraken valt
door kijker of lezer. Een graadmeter van zijn Kennis en Eruditie.

De comparatieven van stand.
Die uitmaken wie een amateur is of een connaisseur.
Ach, een schrijver is toch maar zo slim als zijn lezer, denk ik dan.

Wat nut heeft het
om in je verzen wat religieuze of profane Oudheid te verbergen,
als de lezer de beeldspraak niet meer spreekt.

Poëzie is nutteloos. En dàt is haar schitterend gebrek.




345287

22-02-18

en dan is er reclame - vergeet de tulpen niet

 

Met dank aan HLN

 

rik torfs

 

 

 

Rik Torfs

COLUMN | Expert in de liefde

 

Het kan wat meer zijn dan anders door Valentijn en 'Blind Getrouwd', maar wat wordt er toch eindeloos over relaties gepalaverd! Over gevoelige plekken, gevoelens en gevoeligheden. Verschrikkelijk. Je zou voor minder het verplichte celibaat promoten, leve de paus.

Experts, die er doorgaans zelf wat zorgelijk uitzien, struikelen over elkaar om ons met goede raad te overstelpen. Mythes die je moet vergeten, technieken die je moet aanleren. De plicht om origineel te zijn. "Overspel kan goed nieuws zijn", las ik in de krant. Als u deze techniek nog niet hebt gebruikt om uw partner te verrassen, moet u ze beslist uitproberen. Dat is eens wat anders dan dat eeuwige boeketje tulpen.

Al die experts. Vaak zijn ze zelf gescheiden, ook dat is goed nieuws: "We moeten fouten durven te maken, daar kunnen we uit leren." Nog zo'n dooddoener van onze tijd. Neem nu een voetbaltrainer die fouten maakt. Hij zal eruit leren hoe vlug hij ontslagen wordt. Ook als hij geen fouten maakt trouwens.

Opvallend: experts in de liefde zijn er bij bosjes, experts in vriendschap nauwelijks. Toch duurt liefde vaak kort, en houdt vriendschap een heel leven stand. Ze begint op de kleuterschool tussen kindjes zonder enige expertise. Samen op de schommel. Samen luisteren naar een verhaal van de juf. Samen boos zijn op haar. Samen een pelikaan bekijken in de zoo. Het kan ook een pinguïn zijn. Er zijn geen regels en geen kneepjes.

Het rare van vriendschap is dat wanneer je vriend met zijn partner breekt, je het toch voor hem opneemt, ook al vind je haar sympathieker. Vriendschap heeft iets onvoorwaardelijks. Het hoeft niet allemaal fantastisch te zijn. Je hebt geen experts nodig om aan elke dag een bijzondere glans te geven. Ook kwade dagen zijn goede. Zoiets maakt het leven geweldig, zelfs op momenten dat het heel gewoontjes is.





08:44 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

20-02-18

lonkende vrouwen

 

 

 

femme fatale

 

 

 

 
 

 

 

 

Zij streelt. Zij steelt. Mijn woorden en mijn zinnen.
Graaft gemis en stut verlangen.
Ik ben kreupel. Van de hunkering.

Hoe zij mij uitkleedt. Met haar ogenblik.

Mij uitdaagt en me onderdrukt.
Weerloos ben ik.
In haar zuigkracht.

Ik struikel over haar trappen. Van vergelijking.

 

                      °°°

25-04-17  

 

PS. 2018
Dit schreef ik nog voor de hekjes-tijd. #.
En de heksenjacht op malafide mannen.

En toch, en toch...
bestaan er vrouwen, juffen en dames

die graag bewonderd worden door galante heren...

Meer en meer komt er een zachte inkeer en 'opstand'
tegen een fout of te ruim gebruik van hekjes.

Don't fence me in...

Nooit zou ik terug willen naar de muffe jaren vijftig.
Waar de gedachte al zondig was.
En begeerte zich nestelde in het wantrouwen van profeten.

 

"Honi soit qui mal y pense."

Als de Dolle Mina's maar weer niet oprukken
zonder jarretelles en andere benodigdheden...



10/01/2018 - DS

 

In de strijd tegen seksuele intimidatie op straat denkt Brussels staatssecretaris Bianca Debaets (CD&V) aan alle mogelijke middelen, ook aan het inzetten van zogenaamde ‘lokvrouwen’,
agentes in burgerkledij die nafluitende en achternalopende mannen op heterdaad kunnen betrappen en beboeten.



https://www.youtube.com/watch?v=PqjRxINYLH4

 
www.youtube.com
Herman van Veen - Hilversum III



°°°

 



345053

18-02-18

zovele jaren later

 

18-02-11

 

De trein der traagheid

 


De trein leek gehaast
de weiden keken toe en traag
stonden de geknotte wilgen onbewogen
voor het voorbijrazende raam.

De velden lagen tastbaar stil
te ademen in hun winters bestaan
en leken tot mij te spreken
bedachtzaam over ons verleden.

Hoe ik aan de sporen luisterde
naar de verte
en de dag traagzaam
aan de horizon versteende

alsof het stampen en het briesen
van het wilde dier
nooit naderbij kwam.

 

 

 

 

 

14-02-18

van het wit dat stilte heet

 

 

 

 

 


van het wit dat stilte heet
en tussen woorden
leeft en zinnen
samenhoudt of ruimte geeft

het wit dat tussen lakens
ligt en zwijgt
alsof haar huid
van papier is en ongelezen

ach, is het niet zo
dat we na jaren schrijven
enkel nog elkaars leegte lezen

in het wit dat overblijft.

 

 

 

 


Avec le temps tout s’en va... Léo Ferré

 

 

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=ZH7dG0qyzyg

 
 
www.youtube.com
A l'occasion de la sortie de l'intégrale de Léo Ferré qui réunit tous les enregistrement studio des années Barclay, découvrez "Avec le temps", enregistrement TV ...

 

 

 344450

13-02-18

V-day

 

 

Vandaag
is nog een dag
als alle andere


morgen
verandert dat
in la vie en rose


als Valentijn
uit de vitrine stapt
recht in je dromen

overmorgen
word je weer wakker
alsof er nooit

wat veranderd was.

 

 

 

PS.
Het is zoiets als Gedichtendag.
Poëzie
wordt niet gevangen in een dag of een week.

Het gedicht is van alle tijden.

Zo ook de liefde.
Die bloesemt in een ogen-blik.
Of bevriest in een lentenacht.

Maar blijft leven in gemis.

 

344353

 

11-02-18

dichter bij de genade van het wit

 

 

Als de dichter nu eens zweeg
op een podium
zodat wij hem zouden herkennen
door te ruiken aan zijn woorden

als hij nu eens zou zwijgen
zo luid als het wit tussen de regels
zodat wij hem konden voelen
door te tasten aan zijn huid van papier

dan zou ik de dichter lezen
als een god
in het diepst van mijn verlangen.

 

 

 

PS.
Het witte veld wordt doorploegd
door de dichter.
Voren van woorden.

Dichter en boer.
En grazende koe.

344164

09-02-18

gras zonder woorden

 

‘We hebben onze amoureuze en andere verklaringen niet opgespaard tot dat dramatische laatste moment. Als je op je sterfbed nog iets vreselijk belangrijks te melden hebt, dan heb je te lang gewacht.'
...

In “Gerstvelden”
heb ik het over het jubelende, gouden licht dat Eva zo goed met haar camera wist te vangen:

En nu opeens is het weer daar.
Open en bloot, en clandestien
als altijd, tien minuten maar.
Pak je schoenen en kom mee!
Laten we de show gaan zien.
Foto’s maken van de zon.
Het is voorbij voor je het weet.
Pak je schoenen dan.
Pak je schoenen dan.
Het licht is hoe het jou bevalt.
Waar ben je toch gebleven? Ik heb al
je schoenen bij elkaar gezocht
en de avond
valt altijd
op tijd.

Michel Faber
¨¨¨¨


Het einde - Deze week: Michel Faber - De Standaard der Letteren - vrijdag, 9 februari 2018

                                               °°°

 

 

Ik heb gezwegen
zoals appelbloesem in de vrieskou
en het jonge gras dat ik heb plat gelegen

zonder maar één woord te spreken

uit angst
dat het niet zo mooi was
als de avond

die ons begreep

maar ik hoopte
dat je wel zou lezen
in mijn broze ogen

wat ik nog niet gebroken had.



 

PS.
Ik kom uit de Kempen. In illo tempore.
Toen het  nog oorlog was.
En berk en brem de heide overzag.

Alsof het nooit voorbij zou gaan.

Wij hadden niet de gewoonte
om achteloos een zoen langsheen de wangen te strelen.
Neen, een kus was geen beleefdheidsformule.

Eerder iets vreemd waarover je las in een boek
of een gedicht. In de klas.
Maar geen amoureus ritueel van ouders en kinderen.

Een kruisje op je voorhoofd. Voor het slapen gaan.
Een kus van God. Dat wel.
Om je te behoeden voor alle kwaad.


Wanneer Tante Paula afscheid nam
en terug naar het verre Antwerpen stoomde.
Met de trein. Dan was ik reeds strategisch op tijd verdwenen.

Om niet het slachtoffer te worden van zo'n smekkend vertrek.
Zoals die keer dat mijn voorhoofd bloedde.
Na de aanval van die Waalse nicht met haar groot en zacht gezwel.

Waarop een broche die mijn nog jonge huid open reet.
Later...
ben ik daar grondig van genezen.



 

 343927

 

 

08-02-18

Flappie & de Week van het Konijn

 

 

 

 

konijnthumbnail_40421BB9-9D22-42B2-9278-1AD0B92BDEB6.jpg

 

 

 

 

En toen dacht ik aan Youp en Flappie.
Dat tragische Kerstverhaal.
Van een jongetje. En zijn stoute vader.

 

Mijn vader kon het niet.
Daarom kwam de buurman. Klein maar dapper.
Met een klak en een grijs snorretje. Hij sikte ook.

Boneke. Dat diminutiefje vanwege zijn ontbrekende lengte.

Ik zie het lijkje daar nog hangen.
Op te stijven. Ontkleed.
Zijn wit manteltje dat nam Boneke mee.

Neen, dan at ik liever een geitje.
Dat ik, grote jongen van twaalf, uit Zoerle-Parwijs moest ophalen.
Vanachter op de fiets. Mekkerend in een kartonnen doos.

Bij grootvader mocht het dan nog eens van de grote groene weide proeven.

Alvorens het zou sterven. -Niet van verdriet.-
Tot meerdere eer en goesting van de grote mensen.
En dit weke wrede jongetje.

Nooit heb ik van een Week van het Geitje gehoord. Gelukkig niet.

Maar Flappie geraakte niet verder
dan het Kerstmenu.
Wellicht met kroketjes. En wat appelmoes. En pruimen...

En een verdrietig jongetje.

 

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=P_lhoe93DvQ

 
www.youtube.com
Officiele Videoclip van Flappie - seen and aproved by Youp van 't Hek - tevens de eerste en enige tot nu toe verfilming van Youps beroemde kersthit 'Flappie'. Kijk en ...

 

 

343850

 

 

07-02-18

Lat-relatie

 

 

Bij de ondergaande zon zitten twee bosduiven in een boom,
zich te vervelen.

Hij twee etages hoger dan zij.
Ze hebben duidelijk een Tak-relatie.

Nu nog tak op, tak af...
en dan komt het wel in orde.

 

lat-relatie.png
Mannengeheim

 

 

 

 

 

desalniettemin... II

 

 

 

desalniettemin...

 

zit de zon op mijn schouder als een tamme ekster,
terwijl ik mijn ambachtelijke bokes (haver+rogge) met platte kaas en bruine suiker savoureer.

Ondertussen

luister ik naar het luiden van de klokken
van de Sint-Jacobskerk in Gent
of zoals vele andere ochtenden naar de Monniken van de Abdij van Grimbergen.

En dat alles

zonder dat ik ooit op de Mount Everest stond,
of entre chien et loup in één of andere bar in den Big Apple naar een jazzy piano luisterde
of dat ik door Montmartre slenterde terwijl de travesties zich schoren quand Paris s'éveille...

 

Zeker

zal mijn leven voor vele moderne mensen
van beton lijken en steriel,
terwijl ik mij nestel naast een libelle van papier.

Ach,

zolang ik maar niet besef dat ik dat alles mis,
terwijl de eekhoorn en de mier
naast mij liggen en wij elkaar brieven schrijven...

 

                                                              °°°

 

'O mier,' schreef de eekhoorn, 'ik wou dat je hier bij mij was'.
'Maar ik ben toch hier?' schreef de mier terug.
'Je hebt gelijk,' schreef de eekhoorn.

En zo, in het gras, op hun ellebogen leunend, naast elkaar,
schreven zij de ene brief na de andere aan elkaar
en wachtten telkens ongeduldig op elkaars antwoord.


Uit 'Misschien wisten zij alles' - Pag. 45 - Toon Tellegen

 

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=D6Y2e4CXg8s&list=RDD6...

 
www.youtube.com
CD #3 Gregorian Choir of the Abbey of Grimbergen, Belgium Geroen van Boesschoten, conductor 01. Cantos extraídos da Liturgia dos Mortos 02. Subvenite 03.

 

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=DxXRQDUny0s

 
 
www.youtube.com
Gent (België, Oost-Vlaanderen). Luiden van de klokken van de Gentse Sint-Jacobskerk voor de avondmis op Pasen. 00:00 Foto's van de Sint-Jacobskerk. 02:08 ...

desalniettemin

 
desalniettemin
 
 


Fotograaf?
 

De parabel van de eenzame vogel

Al bijna een week word ik achtervolgd door Nigel. Nigel is een vogel, een jan-van-gent die een nest heeft gebouwd in mijn hoofd. Zaterdag zag ik hem passeren in de stroom van nieuwsberichten. Nigel was dood, las ik. Niet dat ik hem kende, hij woonde ergens aan de andere kant van de wereld, in Nieuw-Zeeland. En niet dat ik maalde om een dode vogel. Dat was het niet. Nigels dood was minder nieuws dan zijn ­leven. Want Nigel stond bekend als ‘Nigel no mates’. Het beest had geen vrienden. Hij leefde op een klif, omringd door tachtig betonnen ­replica’s van zichzelf. Die waren er ooit neer­geplant om nieuwe vogelkolonies naar de rots te lokken. Tachtig! En hij dacht dat ze allemaal echt waren. Hij praatte met hen, en werd zelfs verliefd op eentje. Hij geloofde dat de liefde ­wederzijds was en bouwde haar (of beter: het) een nest met zeewier en modder.

Het is een fait divers, maar wel een dat blijft hangen. Het lijkt wel een parabel. Het leven van een abnormaal dier als metafoor voor een ­hedendaags mensenleven. Hoe kan je overtuigd zijn dat je een normaal leven leidt, omringd door een massa bevriende soortgenoten, terwijl je in werkelijkheid in je eentje op een klif je ding zit te doen? ’s Ochtends wakker worden, buurman en buurvrouw groeten en in de verte een glimp opvangen van de grote liefde op het zelf gebouwde nest, zonder te beseffen dat ze niet echt zijn, zonder te weten dat er ook een andere vorm van connectie bestaat?

Anderzijds is het ook een parabel met een ­positief kantje. Het zijn de overlevenden die de dode vogel bestempelen als de eenzaamste der eenzamen. Nigel heeft zelf nooit beweerd dat hij ongelukkig was met zijn betonnen vrienden. Hij wist niet beter. Hij heeft nooit geweten dat er ook jan-van-genten bestaan die graag met twee over de golven scheren of samen door de wolken prikken. Misschien is dat net het tragische van de parabel?

 Met dank aan De Standaard - - 7 februari 2018

                                                       

                                                            °°°



Is het niet een beetje als lezen?
Wat als boeken van beton blijken te zijn.
Die je verhinderen te leven.

Of facebook.

Waar je de vrienden vindt,
die je nooit tegenkomt.
Maar die je duimen en hartjes geven.

Het hoeft zelfs niet eens Valentijnsdag te zijn.

Suggereert deze Parabel ook
niet dat je huis van beton is.
En Reizen het leven.

Desalniettemin...


 

PS.
Ik ben een huismus, een struisvogel, een pauwhaan...
enfin, een mens met heel wat gevederte.
Nu vrees ik mezelf weer te herkennen in een jan-van-gent.

Nooit werd ik een vent.
Met een Mercedes of een Maserati.
Ik was nog niet in Antarctica, Lapland of New-York.

Mijn leven was te kort.

Maar een huismus, een struisvogel, een pauwhaan...
zijn honkvastigheid, zijn angsten en oogkleppen, zijn arrogante schijn...
die voel en ken ik.

Summa cum laude.

PS.
Mijn bureau in het midden, rechts de gitaren en links het boekenrek. Bevoorrecht zit ik tussen twee inspiratiebronnen. De wetenschapper Blaise Pascal wist het: 'Ongelukkig is hij die niet in een kamer kan blijven zitten.' Het staat nog mooier in Moby Dick: 'En wat denkt gij dan van de wereld te zien? Wilt gij Kaap Hoorn omgaan om er meer van te zien? Kunt gij de hele wereld niet zien waar gij zijt?'

Citaat uit De Morgen - Wonen in Boeken - 7 februari 2018

Lieven Tavernier (71) -  Docent letterkunde op emeritaat en muzikant

 343738

 

06-02-18

Selfie, Selfie in de hand...

 

wie is de mooiste van gans het land?

 

 

 

selfiethumbnail_IMG_0247.jpg

 

 

 

Zou hij of zij, ach, we zijn genderneutraal,

niet stiekem in een spiegeltje kijken, vraag ik me af.
Naar die prachtig gelaagde libelle,

die nog even aarzelt op de rand van het bed.


Was de nacht een slagveld of een hemelse wolk,
waarin zij sliep.
Een nachtmerrie of een erotisch gedicht.

 

Ik weet het niet.

Zij verbergt zich. Achter haar gesluierd haar.
Schenkt mij de verbeelding
van de lezing tussen de regels.

Het geheim van het wit.

 

Terwijl Selfie in een te korte short,
beaat glimlacht.
Uit bewondering voor een spiegelbeeld.

Een Mona Lisa in zichzelf verdiept.

 

          
             °°°

 

 

 

 

http://talkingbeautifulstuff.com/2017/07/03/its-her-day/

 
talkingbeautifulstuff.com
I stroll through down-town Geneva. It is hot. Very hot. Every-language tourists swarm the luxury shrines to chocolate and watches. A stunning new bronze sculpture in ...

 

 

04-02-18

het vijfde seizoen

 

 

het vijfde seizoen

 

ik had je nooit eerder gezien
maar ik herkende je meteen

je had je gekleed met de zomer
maar je geurde nog naar de lente


zelf droeg ik nauwelijks de kleuren van de herfst
maar ik besefte dat de winter klaarstond om me te overvallen


doch  ik wist
jij wist
wij wisten

dat er nog één seizoen op ons stond te wachten.


 

 

 

scherven brengen geen geluk

 

 

 

Op een dag breekt alles

Als ik uitstap vraagt een man of ik van bier eerder zal breken
of ik wist dat kroegen net katten waren die overdag sliepen, in de nacht

zich warm om je heen krulden als bladerdeeg in de oven. Ik denk aan de keren
dat ik mijn huis in dronken toestand zag, aan de vreemde pasvormen in de banken

schaafwonden die geen kans op genezing kregen. Aan de vloer die daarna nog
dagenlang zich aan mijn voeten klampte en ik me opsloot omdat de gang beelden

projecteerde van zoenende mensen. Iemand schreef op het behang dat mensen net
melkpannetjes waren en dat het kookpunt er nooit ineens was maar zich altijd

langzaam opbouwde. Ik ging er met een vaatdoekje overheen en  zag mijn
moeder die als ze overkookte, flessen Chardonnay aan de goudvis voerde

daarna de kom aan haar lippen zette, trots zei dat ze al tijden geen druppel meer
dronk. Met stift tekende ik een fornuis  voor de pan, sindsdien kun je zelf

de temperatuur instellen. En ik schud mijn hoofd naar de man op straat en hij
lacht als ik zeg dat het punt van breken nooit met drank te maken heeft

maar met het moment waarop glazen elkaar eventjes aanraken.

Marieke Rijneveld (1991)

                                                             ***

 

rijneveldimage-8f3b8b46-076d-11e8-92ad-012d1f38cb42-56986034-0772-11e8-984e-989403d94977.jpg
© Jimmy Kets

 

'Schrijven gaat altijd voor op alles. Ik heb daar best wel veel vrienden door verloren.’

‘De eenzaamheid maakt dat je schrijven goed wordt. Maar daarna is het geschreven, je bent klaar en dan ben je gewoon weer mens. Ik vind schrijven niet moeilijk, maar gewoon leven wel. Reizen, boodschappen doen, dingen ondernemen… alles wat heel normaal is, maar ik eigenlijk liever niet doe. Als kind was fantasie mijn overlevingsstrategie. Ik kon er altijd een beetje de held in zijn. Soms zou ik het liefste met een Superman-cape naar de winkel gaan, om me weer zo te voelen. Maar ik voel me het tegenovergestelde als ik buiten ben. Heel kwetsbaar. Iedereen kan iets van je vinden. En van je boek. Daar moet je sterk genoeg voor zijn. Maar je zou ook niet kunnen schrijven zonder dat het naar buiten gaat. Want hoewel veel auteurs dat ontkennen, schrijf je om gezien te worden.'

                                                             ...

 

 

 

Röntgen-mensen

 

1 2 3
...
10


wie niet weg is, is gezien


ik ben niet gezien
zelfs niet
als ik op een bank zit

tussen de passanten en de selfies

zij zien
beter zichzelf
dan een ander

dat is een nuttig talent

verblind
door je eigen
dat doet minder pijn

dan wanneer de anderen

dwars door je heen kijken
ze hoeven zelfs geen bril op te zetten

om te weten wie je bent

of niet.





PS.
Hoewel ik er dikwijls uitzie als een pauwhaan,
ben ik maar een simpele huismus.
Opgesmukt om me onder de mensen te begeven.

De pluimen maken de vogel.

Een vestimentair harnas. Gezien worden en toch beschermd.
Ik ben immers iemand anders
dan het gevederte dat ze zien.

Ondertussen ben ik al vele pluimen verloren. Scherven van een vogel.
Onderweg.
Getooid met het craquelé. Van de voltooid verleden tijd.

Breekbaar als een zwak werkwoord.

 

343513

 

 

 

 

 

 

 

02-02-18

de troost en het verlangen

 

Lorelei
Franz Wagner – Wikimedia

 

Wij volgen sporen, wij schrijven en soms wordt alles in één gelukkigmakend beeld samen gezogen: een roman. Een gedicht. Ik voelde dat toen ik neerzat in de schaduw van de vergeten schrijver. In de kamers van de kunst, ik bedoel schrijfkamers maar ook boeken, blijft de kracht van voorbije zaken bewaard.

Ik zag hoe alles groter en betekenisvoller wordt dan het maar is. Schrijvers én lezers dwepen omdat het boek over ons allen gaat, over hoe wij vroeger waren. In onze eerste kern, met alle verkenningen en ontsporingen nadien. De lezer voelt de inwendige rust van het plan van de schrijver: mensen lijken op andere mensen. Het is wreed en prachtig. Wij zijn veroordeeld tot levenslang schrijver zijn, want in de stilte van het boek verschijnt wat wij en de lezer zo nodig hebben: wellicht een troostend beeld van gekwetstheid, en het verlangen zelf.

...

De troost en het verlangen van literatuur - De floche van de paardenmolen

Schrijven is een klus, en het is niet goed betaald.
Waarvoor doen schrijvers het dan?
Vanwege dat geloof in de nederige, moedige arbeid van de kunst, stelt ECI-Prijswinnaar Koen Peeters.

Uit: De Standaard der Letteren - vrijdag 02/02/2018

                                                            °°°

 "Vanwege dat geloof in de nederige, moedige arbeid van de kunst, stelt ECI-Prijswinnaar Koen Peeters."

 

 

Ik geloof hem
niet
wellicht ben ik een ongelovige

zijn mijn woorden laf en ijdel

lichtzinnig
maar niet lichtvoetig
eerder nietszeggend

zonder boodschap of moraal

wellicht gaat het mij niet
om een verhaal
maar om een selfie

een spiegelbeeld van woorden.



 

PS.
Schrijven. Misschien is het wel een roeping.
De Muze die je verleidt.
De Lorelei die je doodt.

Met je gemis en verlangen. Naar haar.
Die je nooit krijgt.
Maar die je altijd veelbelovend in de ogen kijkt.


Wat is flirten? Je zou kunnen zeggen dat het een gedrag is
waarmee je de ander laat blijken dat seksuele toenadering mogelijk is,
terwijl deze mogelijkheid nooit een zekerheid mag lijken.
Met andere woorden: flirten is een niet gedekte belofte van seksuele gemeenschap.


Uit 'De ondraaglijke lichtheid van het bestaan'
Vierde deel - Ziel en lichaam - 8 - Milan Kundera.

 

 343410