11-02-18

dichter bij de genade van het wit

 

 

Als de dichter nu eens zweeg
op een podium
zodat wij hem zouden herkennen
door te ruiken aan zijn woorden

als hij nu eens zou zwijgen
zo luid als het wit tussen de regels
zodat wij hem konden voelen
door te tasten aan zijn huid van papier

dan zou ik de dichter lezen
als een god
in het diepst van mijn verlangen.

 

 

 

PS.
Het witte veld wordt doorploegd
door de dichter.
Voren van woorden.

Dichter en boer.
En grazende koe.

344164

Post een commentaar