09-02-18

gras zonder woorden

 

‘We hebben onze amoureuze en andere verklaringen niet opgespaard tot dat dramatische laatste moment. Als je op je sterfbed nog iets vreselijk belangrijks te melden hebt, dan heb je te lang gewacht.'
...

In “Gerstvelden”
heb ik het over het jubelende, gouden licht dat Eva zo goed met haar camera wist te vangen:

En nu opeens is het weer daar.
Open en bloot, en clandestien
als altijd, tien minuten maar.
Pak je schoenen en kom mee!
Laten we de show gaan zien.
Foto’s maken van de zon.
Het is voorbij voor je het weet.
Pak je schoenen dan.
Pak je schoenen dan.
Het licht is hoe het jou bevalt.
Waar ben je toch gebleven? Ik heb al
je schoenen bij elkaar gezocht
en de avond
valt altijd
op tijd.

Michel Faber
¨¨¨¨


Het einde - Deze week: Michel Faber - De Standaard der Letteren - vrijdag, 9 februari 2018

                                               °°°

 

 

Ik heb gezwegen
zoals appelbloesem in de vrieskou
en het jonge gras dat ik heb plat gelegen

zonder maar één woord te spreken

uit angst
dat het niet zo mooi was
als de avond

die ons begreep

maar ik hoopte
dat je wel zou lezen
in mijn broze ogen

wat ik nog niet gebroken had.



 

PS.
Ik kom uit de Kempen. In illo tempore.
Toen het  nog oorlog was.
En berk en brem de heide overzag.

Alsof het nooit voorbij zou gaan.

Wij hadden niet de gewoonte
om achteloos een zoen langsheen de wangen te strelen.
Neen, een kus was geen beleefdheidsformule.

Eerder iets vreemd waarover je las in een boek
of een gedicht. In de klas.
Maar geen amoureus ritueel van ouders en kinderen.

Een kruisje op je voorhoofd. Voor het slapen gaan.
Een kus van God. Dat wel.
Om je te behoeden voor alle kwaad.


Wanneer Tante Paula afscheid nam
en terug naar het verre Antwerpen stoomde.
Met de trein. Dan was ik reeds strategisch op tijd verdwenen.

Om niet het slachtoffer te worden van zo'n smekkend vertrek.
Zoals die keer dat mijn voorhoofd bloedde.
Na de aanval van die Waalse nicht met haar groot en zacht gezwel.

Waarop een broche die mijn nog jonge huid open reet.
Later...
ben ik daar grondig van genezen.



 

 343927

 

 

Commentaren

Mooi Uvi.

Soms kan je niet anders dan zwijgen.
Blijft enkel een lege plek in het gras, zonder iemand om te blijven.


ps. De afbeelding boven je tekst van gisteren is niet te zien.

Gepost door: Nina | 09-02-18

Reageren op dit commentaar

dag Nina, jij kent je klassiekers. Da's duidelijk.

Kan je de foto nu zien?

Gepost door: Uvi | 09-02-18

Reageren op dit commentaar

Nog altijd niet te zien.

Gepost door: Nina | 09-02-18

Reageren op dit commentaar

zeer bizar... ik begrijp er niets van, nog een laatste poging...

zo dadelijk.

Gepost door: Uvi | 09-02-18

Nu is het in orde.
Ik zie de konijnen broederlijk, of zusterlijk, naast de kippen liggen.

Fijn weekend Uvi.

Nina

Gepost door: Nina | 09-02-18

Reageren op dit commentaar

ook voor jou een wit weekend.

Gepost door: Uvi | 09-02-18

Post een commentaar