07-02-18

desalniettemin

 
desalniettemin
 
 


Fotograaf?
 

De parabel van de eenzame vogel

Al bijna een week word ik achtervolgd door Nigel. Nigel is een vogel, een jan-van-gent die een nest heeft gebouwd in mijn hoofd. Zaterdag zag ik hem passeren in de stroom van nieuwsberichten. Nigel was dood, las ik. Niet dat ik hem kende, hij woonde ergens aan de andere kant van de wereld, in Nieuw-Zeeland. En niet dat ik maalde om een dode vogel. Dat was het niet. Nigels dood was minder nieuws dan zijn ­leven. Want Nigel stond bekend als ‘Nigel no mates’. Het beest had geen vrienden. Hij leefde op een klif, omringd door tachtig betonnen ­replica’s van zichzelf. Die waren er ooit neer­geplant om nieuwe vogelkolonies naar de rots te lokken. Tachtig! En hij dacht dat ze allemaal echt waren. Hij praatte met hen, en werd zelfs verliefd op eentje. Hij geloofde dat de liefde ­wederzijds was en bouwde haar (of beter: het) een nest met zeewier en modder.

Het is een fait divers, maar wel een dat blijft hangen. Het lijkt wel een parabel. Het leven van een abnormaal dier als metafoor voor een ­hedendaags mensenleven. Hoe kan je overtuigd zijn dat je een normaal leven leidt, omringd door een massa bevriende soortgenoten, terwijl je in werkelijkheid in je eentje op een klif je ding zit te doen? ’s Ochtends wakker worden, buurman en buurvrouw groeten en in de verte een glimp opvangen van de grote liefde op het zelf gebouwde nest, zonder te beseffen dat ze niet echt zijn, zonder te weten dat er ook een andere vorm van connectie bestaat?

Anderzijds is het ook een parabel met een ­positief kantje. Het zijn de overlevenden die de dode vogel bestempelen als de eenzaamste der eenzamen. Nigel heeft zelf nooit beweerd dat hij ongelukkig was met zijn betonnen vrienden. Hij wist niet beter. Hij heeft nooit geweten dat er ook jan-van-genten bestaan die graag met twee over de golven scheren of samen door de wolken prikken. Misschien is dat net het tragische van de parabel?

 Met dank aan De Standaard - - 7 februari 2018

                                                       

                                                            °°°



Is het niet een beetje als lezen?
Wat als boeken van beton blijken te zijn.
Die je verhinderen te leven.

Of facebook.

Waar je de vrienden vindt,
die je nooit tegenkomt.
Maar die je duimen en hartjes geven.

Het hoeft zelfs niet eens Valentijnsdag te zijn.

Suggereert deze Parabel ook
niet dat je huis van beton is.
En Reizen het leven.

Desalniettemin...


 

PS.
Ik ben een huismus, een struisvogel, een pauwhaan...
enfin, een mens met heel wat gevederte.
Nu vrees ik mezelf weer te herkennen in een jan-van-gent.

Nooit werd ik een vent.
Met een Mercedes of een Maserati.
Ik was nog niet in Antarctica, Lapland of New-York.

Mijn leven was te kort.

Maar een huismus, een struisvogel, een pauwhaan...
zijn honkvastigheid, zijn angsten en oogkleppen, zijn arrogante schijn...
die voel en ken ik.

Summa cum laude.

PS.
Mijn bureau in het midden, rechts de gitaren en links het boekenrek. Bevoorrecht zit ik tussen twee inspiratiebronnen. De wetenschapper Blaise Pascal wist het: 'Ongelukkig is hij die niet in een kamer kan blijven zitten.' Het staat nog mooier in Moby Dick: 'En wat denkt gij dan van de wereld te zien? Wilt gij Kaap Hoorn omgaan om er meer van te zien? Kunt gij de hele wereld niet zien waar gij zijt?'

Citaat uit De Morgen - Wonen in Boeken - 7 februari 2018

Lieven Tavernier (71) -  Docent letterkunde op emeritaat en muzikant

 343738

 

Post een commentaar