04-02-18

scherven brengen geen geluk

 

 

 

Op een dag breekt alles

Als ik uitstap vraagt een man of ik van bier eerder zal breken
of ik wist dat kroegen net katten waren die overdag sliepen, in de nacht

zich warm om je heen krulden als bladerdeeg in de oven. Ik denk aan de keren
dat ik mijn huis in dronken toestand zag, aan de vreemde pasvormen in de banken

schaafwonden die geen kans op genezing kregen. Aan de vloer die daarna nog
dagenlang zich aan mijn voeten klampte en ik me opsloot omdat de gang beelden

projecteerde van zoenende mensen. Iemand schreef op het behang dat mensen net
melkpannetjes waren en dat het kookpunt er nooit ineens was maar zich altijd

langzaam opbouwde. Ik ging er met een vaatdoekje overheen en  zag mijn
moeder die als ze overkookte, flessen Chardonnay aan de goudvis voerde

daarna de kom aan haar lippen zette, trots zei dat ze al tijden geen druppel meer
dronk. Met stift tekende ik een fornuis  voor de pan, sindsdien kun je zelf

de temperatuur instellen. En ik schud mijn hoofd naar de man op straat en hij
lacht als ik zeg dat het punt van breken nooit met drank te maken heeft

maar met het moment waarop glazen elkaar eventjes aanraken.

Marieke Rijneveld (1991)

                                                             ***

 

rijneveldimage-8f3b8b46-076d-11e8-92ad-012d1f38cb42-56986034-0772-11e8-984e-989403d94977.jpg
© Jimmy Kets

 

'Schrijven gaat altijd voor op alles. Ik heb daar best wel veel vrienden door verloren.’

‘De eenzaamheid maakt dat je schrijven goed wordt. Maar daarna is het geschreven, je bent klaar en dan ben je gewoon weer mens. Ik vind schrijven niet moeilijk, maar gewoon leven wel. Reizen, boodschappen doen, dingen ondernemen… alles wat heel normaal is, maar ik eigenlijk liever niet doe. Als kind was fantasie mijn overlevingsstrategie. Ik kon er altijd een beetje de held in zijn. Soms zou ik het liefste met een Superman-cape naar de winkel gaan, om me weer zo te voelen. Maar ik voel me het tegenovergestelde als ik buiten ben. Heel kwetsbaar. Iedereen kan iets van je vinden. En van je boek. Daar moet je sterk genoeg voor zijn. Maar je zou ook niet kunnen schrijven zonder dat het naar buiten gaat. Want hoewel veel auteurs dat ontkennen, schrijf je om gezien te worden.'

                                                             ...

 

 

 

Röntgen-mensen

 

1 2 3
...
10


wie niet weg is, is gezien


ik ben niet gezien
zelfs niet
als ik op een bank zit

tussen de passanten en de selfies

zij zien
beter zichzelf
dan een ander

dat is een nuttig talent

verblind
door je eigen
dat doet minder pijn

dan wanneer de anderen

dwars door je heen kijken
ze hoeven zelfs geen bril op te zetten

om te weten wie je bent

of niet.





PS.
Hoewel ik er dikwijls uitzie als een pauwhaan,
ben ik maar een simpele huismus.
Opgesmukt om me onder de mensen te begeven.

De pluimen maken de vogel.

Een vestimentair harnas. Gezien worden en toch beschermd.
Ik ben immers iemand anders
dan het gevederte dat ze zien.

Ondertussen ben ik al vele pluimen verloren. Scherven van een vogel.
Onderweg.
Getooid met het craquelé. Van de voltooid verleden tijd.

Breekbaar als een zwak werkwoord.

 

343513

 

 

 

 

 

 

 

Post een commentaar