31-01-18

small talk

 
 

Ze spraken niet zo eloquent als Her Majesty The Queen,
maar voorzeker beschaafder dan de gemiddelde supporter
van Tottenham Hotspur.

Ze droegen donker haar en keken door donkere ogen.
En in hun ziel en gelaat
gloorde het zuiden. Met een vreemd anglofiel accent.

En toch, en toch... viel er een schaduw uit hun woorden.

Ze waren van mening, dat de Belg (in mijn stad) niet verder geraakte
dan small talk. In particular: het weer.
En vermits zij maar een basiskennis van Queen's English hadden, waren ze vlug uitgepraat.

Over zon en regen, wind en wolken.

Hun stelling wankelde in mijn oren.
Als je slechts de fundamenten van een vreemde taal bezit,
hoe kan je dan in diepzinnige termen en bevallige ornamenten spreken over, bijvoorbeeld:

de liefde en haar lusten, het leven en de dood.
Vreugde en verdriet, verwondering en bewondering.
Het wit tussen de regels.

Geraak je dan wel over de grenzen van small talk. Het is al zo moeilijk in je moedertaal.



 

PS.
In elke taal die je spreekt, word je een ander mens.
Ik geloof deze visie.

Ik vond het spijtig dat deze twee juffen, de oorzaak van hun weergesprekken
niet bij zichzelf (en hun beperkte taalkennis) zochten, maar wel bij de Belg.

En vermits L. zo'n kleine stad is, kwamen ze geregeld dezelfde kennissen tegen
en waren ze dus snel aan het eind van hun Latijn.

Tja, en gezien de sombere wintermaanden werden ze wellicht niet vrolijk van mekaar.


Ik kon het niet laten hen aan te spreken, helaas, maar enkele meters voor de bushalte.
En wees hen op de moeilijkheden om in een vreemde taal
de juiste nuances te vertolken. En tot diepgaande gesprekken te komen.

Neen, 'hun kennissen spraken fluently'.
Alsof dit bijwoord een garantie zou zijn om het weer te overstijgen.
Maar... zei ze glimlachend:
'kijk zo'n gesprek als met jou, dat bedoel ik nu juist.'

Tja...
en toen stopte de bus. En ipso facto ons gesprek.

PS.
In de namiddag kwam ik een geweldige kerel tegen. Hij zat in de zon
en op een bank. En las.
Het geweld van geld - Op  zoek naar de ziel van de economie -- Antoon Vandevelde

Toen hij het boek dichtsloeg, durfde ik hem aan te spreken:
"En zou de economie een ziel hebben?".
En we waren vertrokken voor een gesprek van minstens een half uur.

Hij had een Master Economie en had ook lang rondgetoerd in Zuid-Amerika.
Helaas, had zijn Spaans slechts het niveau van een vakantie.
Diepe gesprekken kwamen niet op gang. En hij vroeg zich af
of de mensen ginder zich wel voldoende open stelden of dat het aan zijn Spaans lag.

Toen vertelde ik hem het verhaal van de twee meisjes.

Nooit had mijn namiddag het weer zo overstegen, als ik onze verhalen in mijn beste gebroken en vloeiend Engels had moeten beleven.


 343228

 

Post een commentaar