30-01-18

door omstandigheden

 

Eens woonde ik een paar jaar in Antwerpen.
Door omstandigheden gedwongen keerde ik terug naar Amsterdam. Ik nam afscheid van mijn 'Huis in Antwerpen':

Remco Campert - bron de Volkskrant

 

 


In het huis

de zoete stank van oude kranten

en in alle kamers

sporen van bedorven liefde.

Hij loopt de krakende trappen op

deuren staan open

een oud overhemd

hangt nog over een stoffige stoel

kinderpantoffels met gaten in de zool

boeken die te lang hebben gelegen

om ze nog mee te nemen

schimmel op borden

en de manke poes voorgoed verdwenen.

Het regent in het stadspark

waar hij wandelde met z'n kinderen

hij voelt de bitse wind van vroeger

als hij ze naar school bracht.

Ze lachten toen veel

en waren tevreden met kleine dingen.

Deuren staan open

en gaan nooit meer dicht.

 

 

                                          °°°

 

 

 

 


Als een tekst geschreven is door Remco Campert,
dan benoemen de recensenten die als literatuur of poëzie.
Voor mij is dat in orde.

De man is oud geworden. En aimabel.
Zijn adem kort.

Zijn toekomst ook.

Zelf zal ik nooit in aanmerking komen
voor dit niveau. De hersenen van mijn vingers zijn te klein.
En onbekend gebleven.

Hooguit roffelden ze even op de keukentafel.
Het ritme geleek dan al eens op een liedje.
In het beste geval. En met de vereiste fantasie.


Maar nooit werd het poëzie.

 

 

 



PS.
En toch blijf ik tikken.
Omdat mijn vingers er gelukkig van worden.
En ik ook.

 

 

343139

 

Commentaren

En ik ook...

Groet.

Gepost door: Tia | 30-01-18

Reageren op dit commentaar

om maar te zwijgen van mijn andere delen... met of zonder hersenen.

mvg

Gepost door: Uvi | 30-01-18

Post een commentaar