23-01-18

het verloren vaderland

 

Afbeeldingsresultaat voor fucking rabbits

 

De komende twee jaar is Els Moors Dichter des Vaderlands. Twee jaar waarin ze een klein land groot wil laten denken. Want de poëzie moet dringend anders. Zelf weet ze goed genoeg: als het vastgeroest zit, net dan moet je springen. ‘Ik ben pas beginnen te leven op het moment dat ik alles achter heb gelaten.’

De witte fuckende konijnen. Met die cyclus gedichten, in 2004 gepubliceerd in het tijdschrift Yang, maakte Els Moors naam als dichteres.

‘de witte fuckende konijnen fucken
en zij fucken samen het dak plat
zonder afstandsbediening
galm galm het is ochtend!
het is ochtend in dit natte land
dit tandpasta nutella land
dit natte afgematte veld

luidt het begin van het eerste gedicht. Door de hele reeks duiken de witte fuckende konijnen op, als een vitale natuurkracht die onstuitbaar repetitief beukt. Tegen die andere, artificiële kracht ook, de nietsontziende kapitalistische maatschappij die alles plat consumeert en de mens vervreemdt van wat natuurlijk is.

 

1.

 

onze steden liggen in de regen als de as valt

zij wonen in de storm als een schallende lach

op deze hoek van de straat zetten we het huis neer

is het een open-splitsen van de muren

onze buurman onze vriend

vergiftigde de hond met het kwikzilver van eikels

bezit evenwaardig aan de waardigheid van de bezitter

de bomen in ons landschap blijven doof voor alle onredelijke eisen

groen in de lente als de sproei van jonge dieren

staan zij in een koolzaadveld geel als een overtreding.

 

Dit is de eerste strofe van het eerste gedicht van Els Moors als Dichter des Vaderlands. Het volledige gedicht is vanaf woensdag te lezen op www.dichterdesvaderlands.be.

 

Uit het Weekblad - De Standaard |

 

°°°

 

"De komende twee jaar is Els Moors Dichter des Vaderlands. Twee jaar waarin ze een klein land groot wil laten denken. Want de poëzie moet dringend anders." Els Moors

                                                 °°°

 

Ik vrees dat

witte fuckende konijnen
le plat pays qui est le mien
niet groter gaan maken

dan Brel het ooit schiep.

Petit pays, petit esprit.
Van een Vaderland.
Met dichter.

Laat mij maar een vluchteling wezen.
Verbannen door een wit konijn.
Wegens gebrek aan fucking potentieel.

En de sproei van een jong dier.





PS.
En nu rechtstaan voor de Brabançonne!



 

 

Post een commentaar