16-01-18

in de verte van een huis

Reizen

Een schoorvoetende reiziger
van het bed naar de tafel
die mijn zware armen steunt.
Het papier drinkt de inkt.
De woorden willen wel weg,
ze verheugen zich op roomwitte
geribbelde stranden, op de lichtflits
van een omzwiepende bladzijde.

Wie zullen ze zoenen in het donker,
wie zal hen zien. Reislustig
zijn ze, de woorden, ze verdringen
zich voor de uitgang.
Van het bed naar de keuken
maak ik de kleine rondreis
naar de tuin naar de tafel.

Anna Enquist - Klaarlichte dag (Arbeiderspers, 1996)

 

                                  °°°

 

 

 

Maar jij
bent verder weg
dan de keukentafel

ik haal je niet in
op de trappen
van vergelijking

waar ik telkens te laat kom

ook al schrijf ik
je zwart op wit
en tussen de lijnen

je ligt al ongedurig
op de laatste pagina in bed
klaar voor het vertrek

terwijl ik je amper open bladerde.

 

 

 

 

PS.
Vele hedendaagse mensen verkruimelen hun tijd over de wereld.
Ze dansen de tango in Buenos Aires.
Eten tapas op een druk belegen strand.
En lezen hun leven op de sociale media.

Thuis zijn ze nomaden.
Met een keuken die hen aan een fossiel fornuis kluistert.
Kinderen die zeuren.
En mannen altijd klaar om te vertrekken.

Ik ben een schoorvoetende lezer. Durf amper een bladzijde om te slaan.

 

341750 

10:06 Gepost in Dagboek | Tags: anna enquist | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook

Commentaren

Blij dat je er weer bent, Uvi. Kreeg al schrik van de woorden omega en dood vier dagen geleden...
Beter je binnenste aankijken in je keuken dan er van weg te lopen in Buenos Aires en het dan later, of ooit, toch tegen te komen. Jij laat je woorden tangoen.
Guido

Gepost door: Guido | 16-01-18

Reageren op dit commentaar

ik dank u voor uw aandacht .
(ooit Brusselmans gezien in het Huis van Wantrouwen)
Doch dit geheel terzijde.

Gepost door: Uvi | 16-01-18

Post een commentaar