31-12-17

zo dus

 

 

Zo schitterend
als een sneeuwvlok
zou ik willen schrijven


zo nutteloos ook

zoals ze in je haren valt
en smelt
nog voor ik ze aan kan raken


schoonheid verdraagt
immers
amper een blik

geen woord
kan haar vangen
of verklaren.

 

                   °°°

 

 

 

 

 

 340383

 

30-12-17

het fatale misverstand van een aap met of zonder kapsones

27-05-11

 

 

 

Het gevaar van een definitie

 


Een kamermeisje
dient niet om te kameren.
Een onjuiste lezing
kan uw vrijheid schaden.

 

           °°°

 

 

 

PS.2017.
#MeToo was nog niet geboren, toen ik dit schreef.
Gewenste of ongewenste intimiteiten al wel.
Het onderscheid niet altijd even duidelijk.

Hoewel je dit wellicht niet (meer) mag schrijven.
Zonder een verdachte seksmaniak of onverbiddelijke geweldenaar te zijn.
Tja.

Het probleem is zoals met schrijven.
Lees maar er staat niet wat er staat.
De lezer bepaalt wat er staat.

Lire c'est écrire.

Zo ook met gewenst of niet.
Je verlangen leest al wel eens wat er niet staat.
En dan eindigt het sprookje.

Ik kom uit een tijd van grote schroom.
Waarin blote enkels en ellebogen
reeds geavanceerd seksueel waren.

En vrouwen zich moesten laten veroveren.

Tja. Door gebrek aan moed en durf
en foute interpretatie,
bleven er toen vele meisjes met hun gemis alleen achter.

En jongens ook.

 

 

 
©Paul Faassen

 

PS.
Dankzij #metoo zet de mensheid alweer een stap vooruit.

Van genderdebat tot #metoo en politieke ideologieën: de mens is een aap met kapsones

- Joël De Ceulaer - De Morgen

 

29-12-17

het geluk van de twijfel en van een Pelikan

30-05-11

 

 

 

Inclusief het geluk van twijfel

 
Het panorama van kennis. De verte
en onbeperkte einder van het inzicht.
Het zachte zwemmen in wetenschap.
O, hoe universeel ruimtelijk kan verlangen zijn.

Ik lees momenteel 'Der Vorleser'.
Een prachtige feesteditie omdat de roman al vijftien jaar
ononderbroken een internationale bestseller is. Zonder leeslint, weliswaar.

Ik leef weemoedig in de comparatieven.
Binnen de contouren van verwondering en bewondering.

De twijfel ligt als een zeilschip zonder wind
in mijn haven. Gelukkig hoef ik niet te lijden
onder de trappen van vergelijking.
Geen vergelijk mogelijk.

Eerst zag ik de film. En nu de verbeelding.
In het boek. Ik weet dat dit de foute volgorde is.
Want de woorden zoeken naar de beelden.

Ik beloof mezelf opnieuw te kijken. Na de lezing.
Van 'Der Vorleser'.

 

 

 

http://www.youtube.com/watch?v=8tCqSm4Phug

 

 

 

 

PS.2017
Mijn vingers zijn stil.
Waaraan zouden ze denken? Of aan wie?
Nooit, vrees ik, zal hun verlangen sterven.

Schrijven.

Die eerste griffel op een lei.
Dan die krassende kroontjespen over dat witte papier.
En tussen de rode lijntjes.

Nog later die eerste Pelikan.
Chique en voornaam.
Een Klein Seminarie waardig.

Maar vooral: schrijven. O, mijn God.

 

Ik zoek even op Google:
Afbeeldingsresultaat voor pelikan vulpen

 

Pelikan Souverän 800 Black Green Vulpen: € 495,00

Ze ligt hier voor mij. Zomaar voor het grijpen.
En op zolder, mijn allereerste.
Het is wel erg schrikken van de prijs.

 

 340219

27-12-17

omwille van de schoonheid

 Troost in de helaasheid -  28 Rik Torfs



Jan Aelberts

Hij is niet zus, laat staan zo. Niet voor of tegen, wel integendeel. Hij is zeer enerzijds maar evenzeer anderzijds. Toch kon hij bij CD&V niet aarden. Hij en de politiek, ze waren elkaar liever kwijt dan rijk. Want meer dan een doener is hij een denker. Meer dan een deelnemer een toeschouwer. Meer dan een ordinaire kenner een superieure twijfelaar. Zijn wijsheid gedijt beter in columns dan in de Wetstraat. Hij hekelt de schijn van alwetendheid, maar meer nog de blijken van onwetendheid. Hij is geen fan van de opgestoken middenvinger, maar minder nog van het gratuite duimpje. Meer dan hele zondaars wantrouwt hij halve heiligen. Hij mijdt opgeklopte ernst, maar gruwt van inbegrepen vrolijkheid. Hij streeft naar excellentie, maar verkiest de onvolkomenheid. Hij houdt van gelaagdheid, maar verwoordt die liefst eenvoudig. Hij gelooft in het ware, maar liegen is toegestaan, zij het enkel om bestwil of om de dame te behagen. Hij zoekt de schoonheid, maar vindt die doorgaans in de lelijkheid. Hij ziet de hoop, maar kan leven met de helaasheid. Meer zelfs, uit uw, mijn en zijn eigen helaasheid put hij troost die hij driemaal per week voor u in een krantencolumn giet. Dat doet hij doorgaans met brio, vaak met verve en zelden minder dan goed. Rik Torfs staat op 28 en daar staat hij goed. Lager was potsierlijk geweest. Hoger had hij een belediging gevonden. (JS)

De lijstjes van HLN - dinsdag 26 december 2017


                                                                 °°°

 

 

 

Ik ben meer pro dan contra.
Minder traag doch zeker niet gehaast.
Om Torfs te vereeuwigen.

De eeuwigheid lijkt mij zelfs te kort voor hem.
Hij verkiest dan nog liever de vergetelheid. Vermoed ik.
Die hij zal bestrijden. Tot aan de hemelpoort.

Zondig is hij zeker. Ik kan me hem niet heilig voorstellen.
Zalig. In elk geval.
En gulzig ook. In verba en scripta.

In ziel en lichaam.

 

 

 

 

 

 PS.
De journalist imiteert als een discipel zijn stijl.
Meester Torfs zal glimlachen bij zoveel herkenbaarheid.

In het duister van deze donkere dagen
klamp ik me vast aan schoonheid.

Anders ook.

 

340078

 

11:42 Gepost in Dagboek | Tags: rik torfs | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

25-12-17

nu eens een pauwhaan, dan weer een struisvogel

"Ja, juist. De verbeeldingsrijke geest is barmhartig, die biedt troost en afleiding door tegenbeelden te verzinnen en fantastische gordijnen op te hangen voor gebieden die je tijdelijk niet wilt betreden. Soms is verdringen het allerbeste wat je kunt doen, merk ik ook weer sinds ik ziek ben. Zo beschermt je geest je, zo helpt je geest je door de stadia heen. Iedereen kent die ervaring wel: als je heel slecht nieuws krijgt, als je vader is overleden of je kind ernstig ziek, dan heb je niks, behalve het vermogen om gordijntjes op te hangen. Van tijd tot tijd lukt het om een gordijntje op te hijsen of opzij te trekken, er een blik achter te werpen. Maar als je alle ellende in één klap zou moeten overzien, zou je knetter worden."

De troost van de geest

Schrijfster Renate Dorrestein is ongeneeslijk ziek, maar over haar naderende dood wil ze niet praten. Liever blikt ze terug op haar schrijverschap en 'het zelfgekleide knutselgezin', een belangrijk thema in haar werk. 'We zijn geen mislukte zielen als we alternatieve banden smeden.'
Iris Pronk
 
 
 
 
 
 
 

 

 

 

 

https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/van-a-tot-z--dirk-de-wachter...

 

 

 

 

339902

 

 

 

22-12-17

de acht en het ampersand

 

 Afbeeldingsresultaat voor ampersand

 

 

 

 

 

Een acht blijft gesloten.
Een circuit. Een cirkel als een ballon samen geplooid.
Tot twee entiteiten.

De ampersand heeft een begin en een einde.
Zoals de liefde, dacht ik daar meteen bij.
De acht hoeft niet te kiezen. Of te verliezen.

Ze blijft zichzelf. Ook met twee.

Persoonlijk vind ik de ampersand het mooiste letterteken.
Visueel vrouwelijk.
Ik zie haar als een zittend meisje.

Aan de boorden van het Alphabet.
Heerlijk. Ze wacht.
Misschien wel op een geliefde.

Et cetera...

 

                                     °°°

 

 

 

 

 





PS.
De chronologie van mijn gedachten en herinneringen geraken verward.
Ik vind ook voortdurend nieuwe woorden uit.
Of gebruik hen op foute plaatsen.

Jeuken wordt neuken. Raar. Hoe dit woord zich op mijn lippen nestelt.
Want zelden gebruikt in mijn leven.
Te Hollands. En toch was het daar plotseling.


Ik kan er (nog altijd) hartelijk om lachen tijdens onze wandelingen.
Maar ik houd ze in de gaten. Die versprekingen.
Als een bewaker. Geboren tussen twee A-zussen.

Maar die Ampersand laat mij nog dromen. Van gisteren en morgen.

 

 

 

 





Beeld uit De Standaard bij de column van Guinevere Claeys.
In dit beeld zie ik een Ampersand.
Ze schrijft misschien wel een brief. Aan een geliefde.


 

 

 

 

20-12-17

hotel

 
© Thinkstock

 

09-04-11

 

 

Het hotel der herinneringen

 
Ik bouw eraan. Een nest voor later.
Later als ik oud ben.
Zeventig is de jeugd van hoog bejaarden.

Knoestige bomen
die zich nog altijd tooien.
Voor de lente als ze langskomt.

De bloesem van de liefde.
Stuifmeel en stamper.
De bijtjes en de bloemen.

En jij en ik.




            °°°

 

 

PS.2017
Dit is mijn hotel. Vol kamers.
Sommige zijn goed afgesloten. Volgestouwd met vroeger.
Verzegeld. Om te vergeten.

Geen Madeleintje dat doordringt tot in het heden.

Bij andere staat de deur op een kier. Het tocht er van herinneringen.
De geur van gisteren.
Een geliefde. Met het parfum van vallende sterren.

Een guirlande van wensen. En weemoed. Des avonds voor het venster. Van mijn hotel.

 

https://www.youtube.com/watch?v=SjDqMftHbKI

 
 
www.youtube.com
...

 

 

 339507

19-12-17

Le vent, le cri...

Afbeeldingsresultaat voor schuimende zee

Zoom.NL

 

 

 

 24-02-15

 

 

Hier waar het land
de hemel raakt
zoals de zee de avondzon

schreeuwt een meeuw
mij open
tot aan de verte van een herinnering

hoe wij het leven
leeg zogen
als een koekoeksei

verlangen nestelden
in gestolen uren
van De Panne tot aan een Brugse rei

waar wij verdwenen in de kreet van een souvenir.

 

                      °°°

 

 

 


PS.
En toch klinkt een meeuw aan zee
anders dan in het hinterland.
Tussen de velden lijken ze zelfs uitheems
en vreemde vogels.

Maar ze werken Proustiaans. Met hun zwevende vleugelslag
is de zee weer dichtbij.
En ook wat al lang verleden tijd was.

PS.
Het was alsof we door de hemel overspoeld werden.
De wind werd een lichte Beaufort.
Met z'n tweeën vochten we met een paraplu
tegen de wilde regen.

 

 

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=rRbyZ3eD-9M&index=4&a...

 
 
www.youtube.com

 

 

 

Ach, moeder, waarom leven wij... zo lang?

 

Afbeeldingsresultaat voor oude man met rollator

 

 

 

Hij stond daar te wenen als een kleine jongen. Hoewel hij 83 was.
Oude jongetjes zijn fier op hun leeftijd.

Dikwijls is dat alles wat ze nog overhouden. Op het einde van de rit.

Kleine jongens verbergen hun tranen.

Maar zijn tranen biggelden als regendruppels over zijn wangen. Niet in te tomen.
Verdriet is soms als een plensbui. Hevig.
En ik was er de oorzaak van.

'Heb je kinderen?,' had ik hem gevraagd. En dat was er te veel aan.

Vijf! En nog kleinkinderen ook. Maar hij zag ze niet meer.
En hij was 62 jaar getrouwd! En toen lachte hij weer.
Even. Zoals de zon soms door een wolkbreuk spartelt.

Maar toen werd hij weer somber.

Want ze gooide haar medicamenten naar zijn kop.
'Neem ze zelf in.'
Hij klampte zich vast aan zijn rollator. En ook een beetje aan mij.

Ze was niet goed meer in haar hoofd.

En nu had hij niemand meer. Om mee te praten.
En ze stapte ook niet meer mee. Langs zijn rollator.
Hoewel ik vroeger ze altijd samen zag. Toen hij nog met een stok ging.

Ach, moeder, waarom leven wij... zo lang?

 

 

 

 

 

 

PS.

Dezelfde ochtend, werd een goede vriend begraven. Zonder mij.
Ach, de doden trekken zich daar niets van aan.
We hadden mekaar al los gelaten, sedert de tachtiger jaren.

Maar aan de nog levende oude man zei ik:

'vertel gerust over je verdriet, als je me ziet.'
'Ja ja, we zullen elkaar nog wel eens zien zeker.'

Maar of dat zeker is, weet je nooit. Hij zag het niet meer zitten.

 

 

339356

18-12-17

Muze

https://www.mleuven.be/sites/default/files/styles/hero_ratio_31_12/public/paragraph_hero/tytgat_0736_72dpi_web.jpg?itok=EIMC5MrI

Edgard Tytgat - Jong meisje op de zolderkamer | foto: Cedric Verhelst

15-04-11

 

 

Vrouw

 


Zij plagieert de wind
zee golft door haar haren
als zij met één gebaar
de vloed over haar schouder legt

in de verte
hoor ik haar schreeuwen
om aandacht als een strand
vol aangespoeld verlangen

straks zal de zon ondergaan
boven mijn gemis.

 

...


Het is bizar.
Ochtend en ik luister
naar mijn vingers.

Hoe zij vrouw fluisteren
tegen deze witte wand.
En ik lees.

Wat zij voelen.

Waar kan ik beter wonen
dan voor het venster
van dit hoofd.

 

 

 

 

PS. 2017
Herinnering aan een geliefd venster


Gisteren naar Tytgat geweest in M.

Ik was meer beroerd door de titel van de tentoonstelling, dan door de werken.
Ben blijkbaar meer gepredestineerd voor het woord, eerder dan erfelijk belast met verf.
De titel stuurde mij terug naar mijn annus horribilis:2009.

Toen ik dertien maanden op zolder ging wonen.
Omwille van dochter en gezin. Die terugkwam van Afrika.
Met als enig bezit: 2 Euro en een berg schulden.

Gelukkig was er op mijn zolder een erg groot venster.
Zo leefde ik dichter bij de wolken. De bomen en de vogels.
Mijn venster was verdrietig, maar ook meermaals verblijd.

Door de ingekaderde hemel.

 

339234

 

 

 

 

17-12-17

‘Avec élégance’.

© AF - De Standaard

Grond

Onlangs stond ik voor een groep. Ik sprak er. Omdat ze me dat gevraagd hadden. Het ging goed. Ik stond er. Al vele tientallen keren heb ik dat intussen gedaan in het volwassen leven: voor een groep medemensen staan-en-spreken. Toch stierf ik alweer staande, voor de zoveelste keer. Als vanouds knikten de knieën tegen elkaar als was ik al mijn geraamte. U kent dat wel: zo’n zwaaiend skelet met een koordje eraan. Zo voelt het op zijn ergst.

Na afloop zei een lieve vrouw: wat hebt u dat zo rustig gedaan. Dat zou ze zelf nooit kunnen. Met nog de bibber op het lijf dankte ik haar, maar met zoals altijd de schouders strak gespreid. Van mijn rammelende skelet had ze niets gemerkt.

Zo gaat het nu al het hele leven. Er is het zelfbeeld en, nu ja, het andere beeld. Het ene is geboren met knikkende knieën, het andere overleeft soeverein overeind. Zoals iedereen ben ik schijn en wezen. Zo zijn wij allemaal verdeeld over onszelf: in wie we zijn en wie we schijnen. En soms weten we het even zelf niet meer. Maar de verhoudingen verschillen. Blijkbaar kan ikzelf tegelijk sterven in mezelf en standhouden voor u. Dat heb ik mezelf aangeleerd, al heel vroeg. Nog voor de klas. Anderen kunnen dan weer iets anders.

Zo kan ik nog even doorgaan. Ik ken talrijke mannen, vrouwen – van intiem tot ver – die ik zelden op twijfel, verdeeldheid of gewoon maar enige wankeling heb betrapt. Maar wie weet. Misschien zijn ze nog veel beter dan ik. In hun verschijning.  Sommigen hebben een afgrond, anderen een grond en zelfs een ondergrond.

Sommigen staan, zoals men dat zegt, in het leven. Geheid als heipalen. Anderen vergaan erin. Als drenkelingen. Sommigen drijven er moeiteloos op, anderen verzinken erin.

En altijd, al in korte broek, heb ik het geweten: om er niet in te verzinken zal ik erin moeten staan. En ik heb het gedaan, althans staande voor de mensen. En nooit ben ik daar afgegaan. Maar nog immer knikken de knieën. Het wordt er dus ook niet beter op met de leeftijd. De bloedsomloop slibt dan wel dicht, de afgrond niet. Meer zelfs, het wordt alleen maar erger. Alsof dat ravijntje, dat fontanelletje in de ziel waarmee men geboren is, almaar uitdijt. En zelden lijkt het breder dan wanneer ik voor de mensen sta, of soms gewoon met ze omga, terwijl ik tegelijk zelden steviger schijn dan daar. Maar dan wel na afloop, of na afscheid, naar huis terugkeer als een gapende wonde.

In dat ravijn stromen angst en schaamte, al sinds een soort oertijd, of noem het de moeder, de eerste en de mooiste afgrond die ik herkend heb. Want herkennen doe ik het soms wel. In iemand. Dan lijkt het eigen ravijn ineens wat smaller. Maar even vaak uiteraard zie ik het niet. Zoals in die lieve vrouw toen na afloop misschien. Of misschien herkende zij op haar beurt iets. En waren haar woorden een omhelzing. Afgronden immers worden doodgraag omhelsd, hoe onmogelijk of pathetisch dat ook lijkt. En ze hebben ook hun lichaam hard nodig. Stel u anders voor.

En hun schouders. En de blik, die niets zal verraden, tenzij voor wie lang en goed oplet. Vaak glimlacht die zelfs. En het liefst van al vertoont hij een grijns. De afgrondelijke grijnst graag. Of beter, hij kan niet anders. Het is het gezicht van zijn gaping. Notoire afgrondelijke grijnzer én innemende glimlacher is uiteraard onze zanger Jacques Brel. Hij gaf voor zowat elk optreden over en stond er vervolgens onvergetelijk voor de mensen. Overal in zijn liedjes gapen zijn ravijn, zijn angst, zijn schaamte. Maar ook zijn trots. O de trots van de afgrondelijke.

Kort voor zijn dood heeft hij ze nog eens verwoord, zijn wonde. Onder de duidelijke titel ‘Avec élégance’. Anders gezegd: ondanks alles bestaan én gaan in stijl. Jammer dat ik hem hier niet luid kan laten zingen, zo net voor alweer de holle, valse dagen van ‘Jingle Bells’. Ik citeer hem dan maar, vanzelfsprekend in zijn schitterende Frans. Daarin grijnst hij het mooist en het pijnlijkst. Over onze angst, onze lafheid, onze wanhoop.

 

Savoir qu’on a toujours eu peur

Savoir son poids de lâcheté

Savoir ne plus se pardonner

Mais écouter son cœur qui danse

Etre désespéré, mais avec espérance.

Bernard Dewulf
De Standaard - Het weekblad - 17 december 2017

                                                    °°°

 

Eerst was er het beeld.
Toen ontstonden er woorden in mijn hoofd.
Ze wankelden. Ze hielden zich niet staande.

Toen kwamen de zinnen van de schrijver.

Ze kenden elkaar niet. Beeld en woord.
Hadden elkaar nooit ontmoet.
Maar ik bracht ze samen.

Hier.

En plots, gewoon door hun nabijheid,
werden ze anders.
Ze vervreemdden van de schrijver.

Hij schreef wat hij niet had gewild.

Lees maar, er staat niet wat er staat,
riep hij nog. Wanhopig. In dezelfde Krant.
Amper enkele pagina's van mekaar verwijderd.

Maar zijn scripta waren autoritair en autonoom geworden.

En hij stond machteloos.
Voor de lezer.
Die bevangen door het beeld, zijn woorden aankleedde.

Met het bloot dat hen had bedekt.






PS.
Ik verontschuldig mij bij Bernard Dewulf.
Omdat ik hem een tekst laat schrijven die hij niet geschreven heeft.
Mea maxima culpa, lezer,
nooit kan u nog de tekst van de schrijver lezen. Zoals hij er staat.

Want het beeld erboven herschreef de woorden.
Anders dan in hun naakte staat.

Ik heb sommige woorden in het vet aangedikt. Zo markeren ze nog meer het beeld. En de zin.
Wederzijds.

 339148

 

16-12-17

Lof der onwennigheid



08-04-11

 

Lof der onwennigheid

 



Er bestaat een alphabet dat aarzelt
alvorens zich te ontcijferen.
Woorden die drijven als eilanden
tot ze samenklitten in een zin.

De rusteloosheid van een gedachte
vangen. Als ware het een vlinder.
Een jongetje dat haar tegen het wit prikt
van zijn verlangen. Voor later.

Later als ik schrijver ben ...

 

 

 

PS. De titel leende ik even van het mooie boek van Francis Smets.

 

 

PS. 2017
Later is al lang gemuteerd in vroeger.
Vooral des avonds als de weemoed komt
die niemand kan verklaren.

En de lakens aarzelen.

 

339060

15-12-17

passerelle

 

Afbeeldingsresultaat voor passanten in stad
Kortrijk

 

 

 

17-11-10

 

 

De passanten



In de stad
kom je vele ogen tegen. Gisteren nog gezien.
Dode ogen. Onbewogen. Kerkhoven
van verwondering. Brak land van gemis. 
Bevroren akkers van verveling.

Ik mag niet
oordelen. Vaststellen wel, misschien.
Meten zonder precies te weten.
Want perceptie. Vanuit projectie?
Hoe diep kan ik kijken?

Achter hun aangedampte ziel.




                             °°°

 

 

 
 
PS.2017
Ik ben een passant.
Niet alleen in mijn stad. Ook in dit leven.

Van de kleuterklas naar Ispahaan.

Het is niet meer dan een herinnering.
Le plat pays qui est le mien.

 

339001

 

13-12-17

een gedicht is een wachtwoord

 

 

 

Ook op woorden kan je wachten
zoals op een geliefde
op de hoek van een straat

waar in de verte
iedereen afkomt
behalve zij

zo is een gedicht schrijven
wachten op iemand
die ooit kan komen.



 

PS.
De dichter werd bekroond met een prijs.
En 60.000 Euro.
Ik hoorde zijn gedicht niet uit.

En zag hoe hij voor de wens van de camera
minder vaardig dan in zijn woorden
het gras trachtte af te rijden.

Zijn gedicht waar ik naar luisterde leek mij van hetzelfde niveau.

 

 

Amsterdamse dichter Nachoem Wijnberg wint P.C. Hooftprijs

De Amsterdamse dichter en schrijver Nachoem Wijnberg (56) is de winnaar van de P.C. Hooftprijs 2018. 
ANP/Het Parool
 
 

https://www.youtube.com/watch?v=J4ugYJ_EGEo

 
 
www.youtube.com
Verstoort het gras in de achtertuin van Nachoem M. Wijnberg zijn concentratie of brengt het juist de nodige afleiding? DichterBij is een serie over eigentijd...

 

 

338784

 

 

12-12-17

plurk of dandy

 

Elise Caluwaerts: dressed for succes.  © Lalo Gonzalez

Waarom jonge mensen zich weer graag opdirken voor de opera
Wees geen plurk, draag een galajurk -  Mannen in smoking? Van sopraan Elise Caluwaerts mogen ze in de operazaal vaker opduiken. Want ‘black tie’ mag dan uit de mode zijn, niets zegt zo luid ‘feest’ als een man met een strikje errond.

                                                                             °°°

 

 

Hoe schrijf ik dit hoffelijk neer?
Zonder iemand te willen kwetsen.
Zij is een knappe juf en draagt een bijzondere jurk.

Maar ze doet me denken aan de stoffenwinkel van een Maître Couturier.

In illo tempore
waren er heel wat gewijde momenten in het leven.
Naar de kleermaker reizen voor een nieuw kostuum, was er één.

Een plechtstatige dag. Om later op zijn Paasbest te verschijnen.

Stapels stoffen lagen te wachten.
Op kieskeurige klanten.
De kleermaker haalde ze met getrainde zwier van de schappen.

En drapeerde ze over zijn schouder. Het hielp de snit van de verbeelding.

Met dit souvenir kijk ik naar haar.
Hoe de stoffen gelaagd rond haar hals hangen.
Alsof je haar mocht aanraken.

Om de textuur van de stof te voelen. Belangrijk om later een tweede huid te worden.


                                                ***




 

 

PS.
Ooit droegen wij zondagse kleren. Toen kwamen de wilde jaren zestig.
En werd de werkkledij van een cowboy de vestimentaire norm.
Zondag en werkdag werden onderling inwisselbaar.

De Hoogmis démodé. Een stropdas werd ervaren als een strop.
En de dikke nekken werden ontbloot.
Blijkbaar werd de eenvoud uitgebeeld door de knop van je hemd los te laten.

Droeg je een das, dan werd je meewarig met de nek aangekeken.
Als een ouderwetse zak.
Ik ben dat altijd gebleven.

338669

11-12-17

parabel van de scheve kerstboom

Uitverkoren

De dag voor Kerstmis van vorig jaar herinneren wij ons als een wrede dag. Al was die goed begonnen. Te laat kerstcadeaus zoeken, het reuzenrad op, nog eens, oliebollen, hete choco, dat soort van kerstknusse overgave. Het voelde goed, wij voelden ons goed, handschoen in handschoen stapten we naar huis.

Toen kantelde het. We liepen de Kouter over, de Gentse hotspot voor kerstbomen. Elk jaar een verpletterend aanbod, van 1 tot 5 meter, van 6 tot 100 euro, honderden sparren, een ontworteld naaldbos midden in de stad.

Waarvan die laatste dag niets overbleef. Een tiental spichtige afgeprijsde boompjes keek ons aan. De aanblik van dat ongewenste overschot was ronduit wreed. ‘Waarom heeft niemand deze gekozen?’ Mijn zoon stond met tranen in de ogen. Mensen hebben hun bomen graag beter geproportioneerd, zei ik. Dat begreep hij niet. Hij begreep alleen, en voor het eerst, de tragiek van niet gekozen worden. De ravage van: niet goed genoeg.

Dat is waarom wij gisteren zo lang op de Kouter rondliepen. Op zoek naar de lelijkste boom. Zodat die zich mocht voelen zoals we ons allemaal minstens één keer in ons leven zouden moeten voelen: uitverkoren. Het beste wat er is.

Thuis versierden we hem met alleen lichtjes. Trots keken we naar onze scheve boom. Mijn zoon zei: ‘Hij is prachtig.’



       Scheef en eenzaam

Alsof zij een muurbloempje was.
Kijken maar niet bekeken worden.
Dromen van lichtjes.

In de ogen van een prins. Met hoofdletter dan.

Een uitverkoren kikker.
Die op zijn mooiste kwaakt.
Voor haar.

Op het Bal van de Kerstbomen.

En dan samen wachten.
Op de sneeuw.
Die hen zou toedekken.

Twee scheve kerstbomen. In elkaars takken. Op de Kouter.


                                          ***







PS.
Hopeloos zoek ik, elke dag,  de wereld en de Media af naar schoonheid.
Guinevere is een fee.
Haar pen, een toverstokje.

O, wat schrijft zij me mooie cadeaus. Dank u, lieve Muze.



338504

 

09-12-17

gewapende scherven


Een gesneuvelde winkelruit in Brussel. ID/ photo agency

Glas

Winkelruiten sneuvelen altijd, alsof het soldaten zijn. Ook nu weer, tijdens de rellen in Brussel, vonden relschoppers een vijand in etalages, die dus moesten ‘sneuvelen’.

Glas dat breekt, het heeft iets. Tegenwoordig valt glas steeds minder in scherven. Het heet gewapend, gehard of gelaagd. Tegen de vijand. Het kraakt, barst of verkruimelt. Dan vormt het vaak een delicaat web van nog net samenhangende scherfjes. Die toestand tussen verdeeld en toch nog heel: ik kijk er graag naar – al denkt de winkelier daar allicht anders over.

De kranten stonden, kortom, weer even vol gesneuvelde ruiten, als de doorzichtige getuigen van ons geweld. En als zo vaak kon ik er op twee manieren naar kijken. Ik zag zowel de schade als de schoonheid. Er is het proza van gebroken glas en de poëzie ervan. Het ene is voor de verzekeraar, het andere voor het oog. Soms vallen proza en poëzie samen.
...
Bernard Dewulf
De Standaard - Het weekblad - 9 december 2017



                                               °°°




Mijn Muze is wispelturig.
Ze komt en gaat.
Dan zoek ik haar. Wanhopig.

In de Krant. Op de radio. Zelfs tussen de lakens.

Het wit van papier.
En een hulpeloos alphabet.
Meer adem tussen de regels.

Dan betekenis.

Gekreukelde zinnen. Gesneuvelde ruiten.
Ze lijken op mekaar.
Ondoorzichtig.

De ene hersteld door een glazenmaker. De andere door een liefdevolle lezer.





PS.
Alsof het herfst is. In mijn alphabet.
Kale woorden.
Zinnen zonder inspiratie.

De gloed van de zomer is verdwenen.
Slechts punten en komma's overleven.
De grammatica als een skelet.

Zielloos zonder begeestering.

PS.
Papa,zei het jongetje, kijk er ligt glas op het water.
Als dat geen poëzie is.






338322

 

08-12-17

van binnen naar buiten

Afbeeldingsresultaat voor Jean d' Ormesson

Jean d’ Ormesson - Foto: AFP - De Standaard
 

                                                                         °°°

 

 

25-04-11

 

 

Domweg gelukkig, in de Dapperstraat

 
Het jongetje staat voor het venster.
Hij kijkt naar buiten want daar ligt het leven.
Binnen wacht hij. Op later.

Hij is niet dom, maar ook niet dapper.
Hij houdt van de ochtend en van de avond.
Maar van de dag, is hij bang.

Er moet dan van alles gebeuren.
Wat hij niet kan.

Het oude jongetje staat voor het venster.
Hij droomt over vroeger.
Dat toen nog later moest worden.

Hij wacht.
Niet meer.
Hij leeft zoals hij kan.


                        ...


De wolken, nooit zo schoon dan als ze, omrand
Door zolderramen, langs de lucht bewegen.

Alles is veel voor wie niet veel verwacht.


Uit 'De dapperstraat' - J.C. Bloem

 

 

PS. 2017
Jean d’ Ormesson is maandagnacht op 92-jarige leeftijd overleden. Hij was niet alleen schrijver, journalist en academicus maar speelde ook een belangrijke rol binnen de pas opgerichte VN-organisatie Unesco.


Jean d' Ormesson is niet meer.
Hij vertrok naar de eeuwige Méditerranée. Dat hoop ik.
Le bonheur was immers voor hem: een trap naar de Middellandse Zee.


Ik zag hem vele malen.
Bij Bernard Pivot, François Busnel, zelfs Dolores Oscari, die ik nog altijd mis.
Si j'ose écrire.

In 'Het geheim van de schrijver' vertelt Renate Dorrestein
dat ze een boek negentien keren herschrijft.
Jean d' Ormesson hield het bij een vijftal keren. Zelfs als hij dacht in de ochtend een mooie pagina geschreven te hebben dan herschreef hij die des avonds. Zonder weemoed wellicht.

Ik heb het nooit zover gebracht. Mijn schrijfsels zijn nog nat wanneer ik ze hier
in mijn dagboek naar jou verstuur. Vandaar jouw blauwe vingers.
Ik ben dus nooit een schrijver geworden.

Neen, maar ik beleefde intens 'het schrijfplezier'. Le plaisir d' écrire.
Le bonheur d'écrire, zou Jean d'Ormesson mij verbeteren.
En jawel, bonheur is zoveel meer dan plaisir.

 

 338277

07-12-17

soms wordt een teveel een tekort...

Transparant

Transparantie is de eis van de tijd. Zet ramen en deuren open, en steek ook maar het licht aan. De tussenmuren zijn gesloopt, we staken poutrels en achteraan een grote glazen schuifwand. Keukens zijn open, en in douches loop je zo in.

De moderne mens heeft niets te verbergen. Dat is ook niet nodig, want er is niets meer wat niet mag. De taboes zijn op, dat ene laatste behouden we voor de sport. U mag het achterste van onze tong zien. Voelen we een emotie, we delen ze. Is er tegenslag, we getuigen erover. En al wie we niet snel genoeg doorzien, die houden we tegen het licht.

Het woord houdt me te veel bezig sinds me een tekort werd verweten. Concreet vergeleek men mij met een spiegelfolieraam. ‘Jij kunt wel naar buiten kijken, maar omgekeerd zien wij alleen onszelf.’ Ik kaats graag terug, dat is waar. Voorts vind ik me doorzichtig genoeg. En te transparant dreig je onzichtbaar te worden.

....

Guinevere Claeys
Bron: De Standaard - 7 december 2017

 

Gelukkig zit er nog een omhulsel rond onze gedachten.
Nog steeds onzichtbaar voor passanten.
Hoewel, ik heb het reeds meerdere keren meegemaakt,
sommige mensen blijkbaar last hebben om ze niet te laten ontsnappen.

Poedelnaakt. Zonder dat ze aangekleed zijn.

Lelijk als onbeleefd. Met een gebrek aan courtoisie.
Ordinair. En agressief.
Doorzichtig en zichtbaar.

Bijvoorbeeld op 'de sociale media'.
Waar waarheid verward wordt met het eigen gedacht.
En eerlijk met grof gebekt.


Pijnlijker nog, vind ik,
als het op straat gebeurt. In je gezicht.
Of achter je rug.

Die smeuïge opmerkingen. Dat beduimeld lachje. Die besmuikte blik. Ach...

 

 



PS.
Maar godzijdank bestaan er vele anderen.
Die hun gedachten aankleden met warme woorden. Complimenten zelfs.
Troostend en aanmoedigend.

Dan wordt veel nooit een tekort.

338144

 

 

06-12-17

woorden veranderen zoals mensen

 Afbeeldingsresultaat voor schrijvende pen
Creatov.nl

 

 

12-04-11

 

Ithaka

 


Verder dan de wind
wil ik niet reizen
dichter dan de zon
kan ik niet komen

maar hier in dit huis
waar rozen je welkom heten
en de stilte hoorbaar zwijgt

daar wachten
mijn woorden om te vertrekken
mijn voeten om thuis te blijven

op jouw aarzelend land
dat ik niet kan vergeten.

 

                                        °°°

 

 

PS. 2017
Twee woorden gewijzigd. Vanop afstand zie je soms scherper.
De tijd doet ze zelfs van betekenis veranderen.
Zo staat er nu wat er toen niet stond. Ondanks dezelfde woorden.


 

 

05-12-17

Er is niets te zien

 

 

 

 


©rv


De Plek

Je moet niet alleen, om de plek te bereiken,

thuis opstappen, maar ook uit manieren van kijken.

Er is niets te zien, en dat moet je zien

om alles bij het zeer oude te laten.

Er is hier. Er is tijd

om overmorgen iets te hebben achtergelaten.

Daar moet je vandaag voor zorgen.

Voor sterfelijkheid.

 

Herman de Coninck

 

                              °°°

 



PS.
Een oefening in verliezen.
Het was een prachtige uitzending.

Maar de VRT wist het verleden. Zoals winter zomer.
Ik mis hem. En de beelden.

Als ik naar zijn lievelingslied luister,
slaat de weemoed onbarmhartig toe.

Ik verlies een dierbare plek.



https://www.youtube.com/watch?v=AkUVfOb__dQ

 
 
www.youtube.com
Elisabeth Schwarzkopf sings "Wiegenlied" op 41 No 1 by Richard Strauss London Symphony Orchestra George Szell, conductor 1969

 

 337988

03-12-17

een barst in de zondag

 

 

27-01-14

 

 

In naam van de tulpen

 

Ik schrijf alles wat ik niet schrijf. De zin kwam niet-schrijvend in mij op.
Even was ik er blij mee. Domper op de feestvreugde is altijd weer:
wat betekent het?

Dat alles iets moet betekenen. Hoe raken we daarvan af.

Uit 'Kleine dagen' - pag. 58 - Bernard Dewulf.

 
                           °°°



De tulpen kijken me bezorgd aan. 
Misschien lijden ze aan hetzelfde als hun baasje.
Gebrek aan licht. En de leegte.

Te weinig water in hun vaas.
Te weinig zin in mijn hoofd.

Ik verlies het plezier.
Aan mijn vingers.
Zij die ooit schreven zoals de wind in de hagen.

De struiken, de bomen, het gras,
de kieren en de spleten.
Het spel met de tuindeur. Lente en herfst.

Mijn vrolijke jaren.

 

 

 

PS.
In maart zal ik mijn afgod zien. In zijn levend lijf.
Naakt als een mens op aarde.
Ik ben er bang voor.

Dat ik ook hem zal verliezen.
Dat hij nooit meer zal zijn.
Wie hij was. In mijn gesloten ogen.

PS. De teleurgang van de Blogs. Ik treur er wat om.

 

 

 

 

PS. 2017
Het is een grijze zondagochtend. De hemel is van miezerig beton.
Enkel woorden kunnen hem open breken.
Tot er een geut licht valt door de barst.

"There's a crack in everything, that's how the light gets in".
 Anthem - Leonard Cohen.

In huis bloeien twee boeketten rozen.
Met de tint van schemerende inkt.
Zij lijken wel van adel.

Adellijke dames. Ze sprekend zwijgend. Tot mijn verbeelding.



337794


https://www.youtube.com/watch?v=mDTph7mer3I&feature=y...

 
 
www.youtube.com

 

 

01-12-17

Daarbuiten blaat een schaap

31-03-11

 

 

 

Daarbuiten blaat een schaap

 
Ze staan haar op te wachten. Hun stemmetjes klinken iel als de lente.
Zij klemt mijn hand vast. De imaginaire bescherming van een oude knuist.
Zij moet mij loslaten. Zich losrukken uit het frêle geloof.

Verlatingsangst.

De klok naast de schooldeur scheidt
onverbiddelijk de binnenwereld van de buitenwereld.
Zij geeft zich over aan de ruime onbeschermde wereld
van de vriendinnetjes.

Een oefening in het aftasten van later.
Zij weet niet dat de grote verlating nog moet komen.
Het verlies van jezelf.

Maar eerst moet ze zichzelf nog vinden.

 

                              °°°

 

 

PS. 2017
Waarom een dagboek schrijven? Ook ik word door deze vraag al eens bevangen.
Moet ik me dan verantwoorden? Zo ja waarvoor?
Schuldig aan exhibitionisme?

Een narcist in zijn blootje. Het kan.

Maar ik ken ook andere redenen.
Hoe zou ik mij weer herinneren dat we samen naar school trokken.
Zij in mijn ene hand, haar zus in de andere.

Mijn handen waren hun chauffage, vertelden ze mij.
De dertien jaar Afrika van mijn dochter zetten zich verder.

Vandaag loopt zij zelfstandig door mijn stad.
Maar morgen gaan ze weer met z'n allen verhuizen.
Wat verder weg van opa. Gelukkig. Jawel gelukkig.

Ik ben met name geen klassieke opa die zijn zondagsrust opoffert
om de taart aan te snijden.
Neen ik woonde dertien maanden lang hier op zolder.

Terwijl zij het huis bevolkten. Dagboek van een zolder.

Het is goed om nu en dan je leven te herlezen.
Zo herinner ik mij dat zij tweemaal tot aan haar neus in de sneeuw viel.
We moesten er woensdag samen nog om lachen.

Een dagboek helpt.

 

 

337595