19-12-17

Ach, moeder, waarom leven wij... zo lang?

 

Afbeeldingsresultaat voor oude man met rollator

 

 

 

Hij stond daar te wenen als een kleine jongen. Hoewel hij 83 was.
Oude jongetjes zijn fier op hun leeftijd.

Dikwijls is dat alles wat ze nog overhouden. Op het einde van de rit.

Kleine jongens verbergen hun tranen.

Maar zijn tranen biggelden als regendruppels over zijn wangen. Niet in te tomen.
Verdriet is soms als een plensbui. Hevig.
En ik was er de oorzaak van.

'Heb je kinderen?,' had ik hem gevraagd. En dat was er te veel aan.

Vijf! En nog kleinkinderen ook. Maar hij zag ze niet meer.
En hij was 62 jaar getrouwd! En toen lachte hij weer.
Even. Zoals de zon soms door een wolkbreuk spartelt.

Maar toen werd hij weer somber.

Want ze gooide haar medicamenten naar zijn kop.
'Neem ze zelf in.'
Hij klampte zich vast aan zijn rollator. En ook een beetje aan mij.

Ze was niet goed meer in haar hoofd.

En nu had hij niemand meer. Om mee te praten.
En ze stapte ook niet meer mee. Langs zijn rollator.
Hoewel ik vroeger ze altijd samen zag. Toen hij nog met een stok ging.

Ach, moeder, waarom leven wij... zo lang?

 

 

 

 

 

 

PS.

Dezelfde ochtend, werd een goede vriend begraven. Zonder mij.
Ach, de doden trekken zich daar niets van aan.
We hadden mekaar al los gelaten, sedert de tachtiger jaren.

Maar aan de nog levende oude man zei ik:

'vertel gerust over je verdriet, als je me ziet.'
'Ja ja, we zullen elkaar nog wel eens zien zeker.'

Maar of dat zeker is, weet je nooit. Hij zag het niet meer zitten.

 

 

339356

Post een commentaar