11-12-17

parabel van de scheve kerstboom

Uitverkoren

De dag voor Kerstmis van vorig jaar herinneren wij ons als een wrede dag. Al was die goed begonnen. Te laat kerstcadeaus zoeken, het reuzenrad op, nog eens, oliebollen, hete choco, dat soort van kerstknusse overgave. Het voelde goed, wij voelden ons goed, handschoen in handschoen stapten we naar huis.

Toen kantelde het. We liepen de Kouter over, de Gentse hotspot voor kerstbomen. Elk jaar een verpletterend aanbod, van 1 tot 5 meter, van 6 tot 100 euro, honderden sparren, een ontworteld naaldbos midden in de stad.

Waarvan die laatste dag niets overbleef. Een tiental spichtige afgeprijsde boompjes keek ons aan. De aanblik van dat ongewenste overschot was ronduit wreed. ‘Waarom heeft niemand deze gekozen?’ Mijn zoon stond met tranen in de ogen. Mensen hebben hun bomen graag beter geproportioneerd, zei ik. Dat begreep hij niet. Hij begreep alleen, en voor het eerst, de tragiek van niet gekozen worden. De ravage van: niet goed genoeg.

Dat is waarom wij gisteren zo lang op de Kouter rondliepen. Op zoek naar de lelijkste boom. Zodat die zich mocht voelen zoals we ons allemaal minstens één keer in ons leven zouden moeten voelen: uitverkoren. Het beste wat er is.

Thuis versierden we hem met alleen lichtjes. Trots keken we naar onze scheve boom. Mijn zoon zei: ‘Hij is prachtig.’



       Scheef en eenzaam

Alsof zij een muurbloempje was.
Kijken maar niet bekeken worden.
Dromen van lichtjes.

In de ogen van een prins. Met hoofdletter dan.

Een uitverkoren kikker.
Die op zijn mooiste kwaakt.
Voor haar.

Op het Bal van de Kerstbomen.

En dan samen wachten.
Op de sneeuw.
Die hen zou toedekken.

Twee scheve kerstbomen. In elkaars takken. Op de Kouter.


                                          ***







PS.
Hopeloos zoek ik, elke dag,  de wereld en de Media af naar schoonheid.
Guinevere is een fee.
Haar pen, een toverstokje.

O, wat schrijft zij me mooie cadeaus. Dank u, lieve Muze.



338504

 

Post een commentaar