09-12-17

gewapende scherven


Een gesneuvelde winkelruit in Brussel. ID/ photo agency

Glas

Winkelruiten sneuvelen altijd, alsof het soldaten zijn. Ook nu weer, tijdens de rellen in Brussel, vonden relschoppers een vijand in etalages, die dus moesten ‘sneuvelen’.

Glas dat breekt, het heeft iets. Tegenwoordig valt glas steeds minder in scherven. Het heet gewapend, gehard of gelaagd. Tegen de vijand. Het kraakt, barst of verkruimelt. Dan vormt het vaak een delicaat web van nog net samenhangende scherfjes. Die toestand tussen verdeeld en toch nog heel: ik kijk er graag naar – al denkt de winkelier daar allicht anders over.

De kranten stonden, kortom, weer even vol gesneuvelde ruiten, als de doorzichtige getuigen van ons geweld. En als zo vaak kon ik er op twee manieren naar kijken. Ik zag zowel de schade als de schoonheid. Er is het proza van gebroken glas en de poëzie ervan. Het ene is voor de verzekeraar, het andere voor het oog. Soms vallen proza en poëzie samen.
...
Bernard Dewulf
De Standaard - Het weekblad - 9 december 2017



                                               °°°




Mijn Muze is wispelturig.
Ze komt en gaat.
Dan zoek ik haar. Wanhopig.

In de Krant. Op de radio. Zelfs tussen de lakens.

Het wit van papier.
En een hulpeloos alphabet.
Meer adem tussen de regels.

Dan betekenis.

Gekreukelde zinnen. Gesneuvelde ruiten.
Ze lijken op mekaar.
Ondoorzichtig.

De ene hersteld door een glazenmaker. De andere door een liefdevolle lezer.





PS.
Alsof het herfst is. In mijn alphabet.
Kale woorden.
Zinnen zonder inspiratie.

De gloed van de zomer is verdwenen.
Slechts punten en komma's overleven.
De grammatica als een skelet.

Zielloos zonder begeestering.

PS.
Papa,zei het jongetje, kijk er ligt glas op het water.
Als dat geen poëzie is.






338322

 

Post een commentaar