07-12-17

soms wordt een teveel een tekort...

Transparant

Transparantie is de eis van de tijd. Zet ramen en deuren open, en steek ook maar het licht aan. De tussenmuren zijn gesloopt, we staken poutrels en achteraan een grote glazen schuifwand. Keukens zijn open, en in douches loop je zo in.

De moderne mens heeft niets te verbergen. Dat is ook niet nodig, want er is niets meer wat niet mag. De taboes zijn op, dat ene laatste behouden we voor de sport. U mag het achterste van onze tong zien. Voelen we een emotie, we delen ze. Is er tegenslag, we getuigen erover. En al wie we niet snel genoeg doorzien, die houden we tegen het licht.

Het woord houdt me te veel bezig sinds me een tekort werd verweten. Concreet vergeleek men mij met een spiegelfolieraam. ‘Jij kunt wel naar buiten kijken, maar omgekeerd zien wij alleen onszelf.’ Ik kaats graag terug, dat is waar. Voorts vind ik me doorzichtig genoeg. En te transparant dreig je onzichtbaar te worden.

....

Guinevere Claeys
Bron: De Standaard - 7 december 2017

 

Gelukkig zit er nog een omhulsel rond onze gedachten.
Nog steeds onzichtbaar voor passanten.
Hoewel, ik heb het reeds meerdere keren meegemaakt,
sommige mensen blijkbaar last hebben om ze niet te laten ontsnappen.

Poedelnaakt. Zonder dat ze aangekleed zijn.

Lelijk als onbeleefd. Met een gebrek aan courtoisie.
Ordinair. En agressief.
Doorzichtig en zichtbaar.

Bijvoorbeeld op 'de sociale media'.
Waar waarheid verward wordt met het eigen gedacht.
En eerlijk met grof gebekt.


Pijnlijker nog, vind ik,
als het op straat gebeurt. In je gezicht.
Of achter je rug.

Die smeuïge opmerkingen. Dat beduimeld lachje. Die besmuikte blik. Ach...

 

 



PS.
Maar godzijdank bestaan er vele anderen.
Die hun gedachten aankleden met warme woorden. Complimenten zelfs.
Troostend en aanmoedigend.

Dan wordt veel nooit een tekort.

338144

 

 

Post een commentaar