30-11-17

voor alle grote en kleine kinderen

 

 

«Chaque mot est un oiseau à qui l'on apprend à chanter»...

Daniel Tammet 

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=C4lb5vlk5gA

 
www.youtube.com
Eerste Sneeuw van Jan De Wilde Ik werd heel langzaam wakker, ik wreef m'n ogen uit, ik werd heel langzaam wakker, ik wreef m'n ogen uit, ik kon het niet geloven, maar ...

de duur van een getal

 

31-03-11

 

 

Later dan de leegte



En de kleur van mijn ogen

zal ze die vergeten
de aarzeling van mijn handen
onthouden en zich onthouden
van elke man

die ooit nog haar herinnering
zal betreden als een vreemde
die immigreert in haar verlangen
zal zij zich staande houden

of mij verliezen en zich geven.

 

                 °°°

 

 

 

PS.
2017.
Is het nog van deze tijd? En heeft het zin? Of hoeft dat niet.
Mijn grootvader verloor zijn vrouw toen mijn moeder nog een kind van dertien was.
Ze was het oudste meisje. Van vijf.

Nooit kwam er andere vrouw in zijn leven. Hoewel dat mogelijk was.

De grote liefde van mijn moeder was mijn vader.
Hij stierf in '92. Elke avond gaf zij hem nog een kus. En praatte met hem.
Een ander man had geen schijn van een kans.

Als ik in deze tijd naar "relaties" kijk, merk ik dat ze zelden nog
eeuwigdurend zijn. (Ik ben er een voorbeeld van.)
Ja maar, zegt de wetenschap. Vermits man en vrouw nu langer leven,
duurt 'dat huwelijk ook (te?) lang'. En dus vatbaar voor...

Grootvader werd 86.
Moeder trouwde op haar 21 en was op weg naar de 99, toen ze stierf.


337493

29-11-17

Het oneindige vertrek

 

 

28-02-11

 

 

Het oneindige vertrek

 


Ook in het alfabet
verlang ik meer dan ik schrijf
het wit absorbeert
meer dan ik me herinner

de taal van je handen
de letters op je lippen
de bodem van je ogen

de aarzeling van je voeten.


                      °°°

 


      

PS.
2017
Ik zoek in mijn voorraadkamer.  
De herfst kijkt toe.

Wat zift ik en wat houd ik over.

    



missen

31-05-13

 

Op een ochtend klopte de mier al vroeg op de deur van de eekhoorn.
'Gezellig,' zei de eekhoorn.
'Maar daar kom ik niet voor,' zei de mier.
...
Met zijn mond vol stroop vertelde de mier waarvoor hij
gekomen was.
'We moeten elkaar een tijdje niet zien,' zei hij.
'Waarom niet?' vroeg de eekhoorn verbaasd. Hij vond het juist zo gezellig
als de mier zomaar langskwam. Hij had z'n mond vol met pap
en keek de mier met grote ogen aan.
'Om erachter te komen of we elkaar zullen missen,' zei de mier.
'Missen?'
'Missen. Je weet toch wel wat dat is?'
'Nee,' zei de eekhoorn.
'Missen is iets wat je voelt als het er niet is.'
'Wat voel je dan?'
'Ja, daar gaat het nou om.' (zei de mier).

 Uit 'Misschien wisten zij alles' - pag. 130 - Toon Tellegen

 

 

...

 

Zoals je de zee mist. En de zon.
Maar ook de sneeuw.
En vlokken voor het venster.

Maar dan anders.

Zoals dat meisje met korenblond haar.
En die trage wals. Waarin je wilde wonen.
Met haar.

Maar we kregen armen.
Van iemand anders.
En de kilte. Van verlaten.

Missen doe je nooit alleen.

 

 

337345

 

28-11-17

herinneringen

 

Foto niet beschikbaar
Foto internet

 

28-01-11

Bijna

 

Hier kan ik de avond bewaren
onder het maanlicht
van mijn oude jaren

de krekels die nog zingen
in mijn late tuin
ik haal de dag naar binnen

hij die ooit nog later heette.

 

                          °°°

 

 

PS.
Twee bomen, enkele bejaarde auto's en wat façades van huizen.
Het lijkt mij een verlaten ogenblik.
Alleen het derde oog, de camera kijkt. Hij wil het moment bewaren.

Waarom?

Hingen er herinneringen aan deze plek?
Achter de gevels. De voorzichtige gordijnen.
Aan de mensen die er leefden. Of nog tegenwoordig waren.

Wat ouder ondertussen. Met wat minder dromen misschien.
Je kan het niet merken.
Noch aan de bomen die hun bladeren verloren. Noch aan de muren die de blikken trotseren.

Van voorbijgangers.

De auto's lijken mij de beste indicatoren om de tijd te duiden.
Zij blijven stilstaan in hun mode.
Zoals ooit de sterren boven een stal.

En wij zijn de herders van al deze herinneringen.
Die we zwijgend samen drijven.
Soms zijn ze het enige. Wat er nog overschiet. Van de tijd.

 

 

27-11-17

tender is the night

Afbeeldingsresultaat voor nietzsches tranen cover boek

 

 

16-02-11

 

Zacht is de nacht voor het vergeten

 

 

Het rouge
op je langoureuze woorden
dat blozende
in je weifelende blikken

lang heb ik
jouw aarzeling
roekeloos opgemeten
als een landheer zijn verovering

hectaren ego
in de schemering
van je vergeten tijd.

 

              °°°

 

 

 

 

337209

26-11-17

omdat het zondag is

Mijn foto

Een Vlaams jezuïet in Amsterdam.

 

30 jaar geleden las ik voor het eerst de tekst “De moed om te aanvaarden dat men aanvaard is” 
van Piet van Breemen sj (uit “Als brood dat wordt gebroken”, Lannoo, 1977).
Hij grifte zich meteen in mijn geheugen. Enkele uittreksels. (2/6)

Aanvaard worden betekent, dat de mensen met wie ik leef, me een gevoel van eigenwaarde geven, me laten merken dat ik de moeite waard ben. Ze zijn gelukkig dat ik ben wie ik ben. Aanvaard worden betekent, dat ik ruimte krijg om te groeien maar niet geforceerd word: ik hoef niet te zijn wie ik niet ben. Het betekent ook dat ik niet word opgesloten in mijn verleden of mijn heden; integendeel ik krijg ruimte om te ontplooien en om de fouten van het verleden te boven te komen. In ’n zekere zin kunnen we zeggen dat aanvaard worden betekent een ont-hulling. Ieder van ons wordt geboren met vele mogelijkheden.

Maar die mogelijkheden kunnen pas tot werkelijkheid worden in het warme klimaat van het aanvaard worden door anderen. Aanvaard worden bevrijdt alles dat in mij is. Slechts wanneer ik bemind word in die diepere zin van volledig aanvaard-zijn, kan ik mezelf worden. De liefde, de aanvaarding van anderen, maakt mij tot de unieke persoon die ik zou kunnen moeten worden. Als iemand gewaardeerd wordt om wat hij doet, is hij niet uniek; iemand anders kan hetzelfde werk doen, misschien zelfs nog beter dan hij. Maar als iemand bemind wordt om wat hij is, dan wordt hij uniek, dan wordt hij een onvervangbare persoonlijkheid. 

Piet van Breemen sj

 

                                                                                                     °°°

Een preek op zondag. Het was altijd zo...

Tot de kerken stilaan hun herders verloren én hun mekkerende schapen.
Een 'Beminde gelovige' is nu een Selfie. Iemand die in zichzelf gelooft.
God in het diepst van zijn gedachten.

Vroeger werden we 'iemand' via de omweg van God.
Nu via de ander.

 

Ach, zou het niet wat laat zijn om nog te beginnen
aan de kruistocht om de andere te veroveren.
Zou op mijn leeftijd het al niet moeilijk genoeg zijn om zelf je eigen ik te aanvaarden.

Nog voor je dat van anderen verwacht.

...

Gisteren nog eens een mooie film gezien. Ontroerend en tragisch.
Misschien gaan deze bijvoeglijke naamwoorden wel samen
in schoonheid.

Terwijl ik de trailer hier beneden plakte, merk ik de tekst.
Komisch drama.
Bizar. Zouden deze twee woorden wel gelukkig zijn met mekaar?

 

Mijn moeder heette: Philomena.

Een goede zondag, wens ik u allen.

 

 


PS.
Ik zit al enkele weken in mijn ''Adeste fideles"-periode.
Heerlijke muziek. Dichtbij vroeger en God.

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=4EuTe5rFoM8

 
 
www.youtube.com
PHILOMENA is een hartverwarmend komisch drama van Stephen Frears (The Queen) dat op diverse filmfestivals door zowel pers als publiek omarmd werd. Genomineer...

 

 337092

24-11-17

twijfel - dubito

 

Twijfel

Ik weet nog wanneer de twijfel kwam. Met mijn moeder keek ik naar het journaal. Het was een warme zomer, ik was zeven. Het ging over kinderkanker, de eerste keer dat ik de drie k’s hoorde. Kan niet, zei ik. Kinderen kunnen geen kanker krijgen. Ik herinner me dat zij ‘jammer genoeg wel’ antwoordde. Dat ze me dichter tegen zich aan trok, dat ik daardoor dacht: ze meent het.

Dat was het moment. Toen trad de levensgrote twijfel in. Vanaf toen kon ik blijkbaar ziek worden, zelfs doodgaan. Geen aanwezigheid was nog zeker. Het journaal ging verder in een nieuwe wereld. Een die niet meer was te overzien.
...
- De Standaard - 24 november 2017


                                                °°°
 
 
Het moet begonnen zijn
in het eerste leerjaar.
Toen na: aap - noot - mies, de getallen kwamen.

Ze moesten altijd exact zijn.

Nooit enige toegeving.
Verzachtende omstandigheden
of verbeelding.

Neen, altijd correct tot na de komma.

Hoe kon een dromend jongetje
dat voor mekaar krijgen.
Behalve met woorden.

Waar krom en recht van geen tel waren.

Waar wolken bergen werden of schapen.
Koren als een wiegende zee
over het land vaarde.

En bomen tot aan de hemel geraakten.





 
 
 
 
 
PS.
Ik ben een vat vol twijfel.
Nooit zeker van wie of wat ik ben of was.
Deed of niet deed.

De waarheid of de leugen, ach.

En de liefde, o, mijn God.
Waarom toch schiep U zoveel schoons.
Te talrijk om in woorden te vatten.

In slechts één leven.



336889
 

23-11-17

zee

 

Ambulanciers maken omweg voor laatste wens van stervende vrouw

Een foto van een verpleger die op een strand staat naast een draagberrie gaat momenteel viraal op het internet. En dat heeft dan vooral te maken met het al even hartverwarmende als triestige verhaal dat achter de foto schuilgaat. Aan de basis van de foto lag immers de eenvoudige vraag van een terminale vrouw op weg naar de palliatieve afdeling van een ziekenhuis om nog een laatste keer de zee te mogen zien. Iets waar de ambulanciers van dienst graag een omweg voor maakten.

Het was de Queensland Ambulance Service die tijdens de rit de vraag kreeg van de vrouw of ze aan het strand van Hervey Bay, in het oosten van Australië, even wilde stoppen, omdat ze de oceaan nog een laatste keer wilde zien.

Verpleger Graeme Cooper op de Australische nieuwswebsite News: "Het was haar laatste trip naar de plaats waar ze uiteindelijk zal sterven. Ik heb dan eerst contact opgenomen met het ziekenhuis of dat wel kon, of we haar wel uit de ziekenwagen mochten halen.""Wanneer het einde nadert, zijn wij vaak een laatste contact voor de stervenden. We willen dan ook dat zij zich nog eens goed kunnen voelen, dat ze nog goed behandeld worden. Dat is zowel een positief gevoel voor ons als voor hen. Want het gaat toch altijd over iemands vader, moeder, broer, of wie dan ook."

 

"We hebben een kleine omweg gemaakt om op het strand te geraken. We hebben haar dan op het strand gereden. Iets waar ze duidelijk erg blij mee was. Als het kon, had ik haar tot in het water gedragen. Maar de oceaan alleen nog maar te zien, deed haar al heel veel deugd."

Verpleegster Danielle Kellan, die de foto nam: "Toen we daar stonden, vroeg ik haar nog: "Waar denkt u nu aan?" Ze antwoordde: "Ik heb rust gevonden. Alles voelt goed aan."

 

 

Bron VRT Nieuws

22-11-17

toen we de tijd nog hadden

 Gerelateerde afbeelding
An Introvert and Her Camera - quietrev.com

 

Ze moesten inderdaad gaan, ik had het gezien
aan hun gezichten die langzaam veranderden
van die van kinderen in die van vrienden,
van die van vroeger in die van nu.

En gevoeld en geroken als ze me kusten,
een huid en een haar die niet meer voor mij
waren bedoeld, niet zoals vroeger,
toen we de tijd nog hadden.

Er was in ons huis een wereld van verlangen,
geluk, pijn en verdriet gegroeid, in hun
kamers waarin ze verzamelden wat ze mee
zouden nemen, hun herinnering.

Nu ze weg zijn kijk ik uit hun ramen en zie
precies datzelfde uitzicht, precies die
zelfde wereld van twintig jaar her,
toen ik hier kwam wonen.

 

Rutger Kopland - Vertrek van dochters
Uit: Geluk is gevaarlijk 1998

 

                                                      °°°

 

Toen de tijd nog traag was
en de dagen onvolledig
zo zonder krant of televisie
laptop of Facebook

toen duurde de dag langer

op zolder of langs de grachtkant
's avonds was het nog donker
en hing de was te drogen in de woonkamer
diagonaal van deur naar deur

toen dus was er nog leven in november

om van te dromen
wat er allemaal zou komen
later als...
nu later nu is geworden

denk ik meer en meer aan vroeger.



                          ...

 

 

PS.
Tussen het gewoel en rumoer van de kranten, de radio en andere media,
zoek ik naar iets wat me overeind houdt.
Geen geweld, oorlog of angst... daar sterf ik van.
Maar een ietsiepietsie 'schoonheid' om te weerstaan aan al dat Groot Verdriet.

En neen, ik schrijf geen poëzie, dit is niet meer dan het dagboek
van een wanhopige dromer.
Nooit te oud om nog naar het jongetje te zoeken.

 

 

336669

21-11-17

die komt en gaat

Voor de liefste onbekende
Fotograaf is mij onbekend


Voor de liefste onbekende

Wat ben ik blij dat ik je nog niet ken.
Ik dank de sterren en de maan
dat iedereen die komt en gaat
de diepste sporen achterlaat, behalve jij,
dat jij mijn deuren, dicht of open,
steeds voorbijgelopen bent.

Het is maar goed dat je me niet herkent.
Kussen onder straatlantaarns
en samen dwalen door de regen,
wéér verliefd zijn, wéér verliezen,
bijna sterven van verdriet –
dat hoeft nu allemaal nog niet

Ik ben nog niet aan ons gehecht.
Ik kijk bepaald niet naar je uit.
Neem de tijd, als je dat wilt.
Wacht een maand, een jaar,
de eeuwigheid en één seconde meer –
maar kom, voor ik mijn ogen sluit.

Ingmar Heytze
Uit: Het ging over rozen
Amsterdam, Uitgeverij Podium, 2002

 

                                                      °°°

 

 

Zal zij voor eeuwig en altijd
voorbij gaan.
Misschien sluit ik binnenkort mijn ogen wel.

En blijft zij eindeloos mij onbekend.

In de stad kijk ik steeds
priemend naar de passanten.
Zou zij het zijn?

Die langs de gevel schuifelt.

Ze is al onbekend.
Nu nog de sterren en de maan
in de juiste positie krijgen.

Dan lijkt het mij een fluitje van een cent.


 

PS.
Hij leek mij eerder somber.
Maar nog alert.
Hij vroeg me waar ik mijn mooie hoed gekocht had.

Die kwam uit Italië. Ik had hem cadeau gekregen.
Dat leek hem een tikkeltje te ver.
De jaren trokken voorbij en hij bleef zijn pet getrouw.

Tot ik hem voor enkele weken zag winkelen in de Delhaize,
met de zon op zijn gezicht.
Duidelijk niet (meer) van deze wereld.

Naast hem fladderde een jonge blonde. Van rond de zestig.
Heel wat jeugdiger dan ik.
Terwijl hij eerder een decennium op mij voor lag. Dacht ik.

Zou het zijn dochter zijn, vroeg ik me toen af.

Vanochtend kronkelden ze weer samen tussen de winkelrekken.
Hij zag er vrolijk uit. Hoewel het buiten regende.
En pakte haar vrijpostig in de gevulde taille.

Zij liet begaan. Tja, toen begreep ik. Dat november niet voor iedereen even donker is.

 

 

 

enigszins

 

 

Men moet altijd enigszins verdrietig zijn,
anders is men verloren,

maar men moet wel een beetje verloren zijn –
van het reddeloze soort –
anders zou men alleen maar gelukkig zijn,

toch moet men ook gelukkig zijn,
zo maar gelukkig kunnen zijn,
in alle staten van geluk,

anders zou men maar verdrietig zijn,
enigszins verdrietig
altijd.

‘Men moet’
Toon Tellegen,

Uit: Minuscule oorlogen,
niet met het blote oog zichtbaar

Querido, Amsterdam 2004

 

                                        °°°

 

 

 

Als dichters goden zijn
waar vind ik dan
hun mirakels

die mij genezen
van gisteren en morgen
zodat ik vandaag

enigszins verdrietig kan zijn
maar onzichtbaar voor het blote oog.





336587

09:31 Gepost in Dagboek | Tags: toon tellegen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook

20-11-17

afstand

Afstand, afstand, altijd worden wij gekwetst door de afstand die ons scheidt van... ja, waarvan? Van de onmiddellijkheid die blijkbaar als een droom ons leven achtervolgt. Wij willen die onmiddellijkheid; wij willen samenvallen met onze woorden en onze handelingen, met de dingen en mensen die ons omringen, en beseffen dagelijks het onvermogen van teksten en relaties en daden om onze afzonderlijkheid op te kunnen heffen.

Uit   "Dagboek van een dichter - Pag. 474   -         Leonard Nolens"

 

 

 

08-01-11

Aas

 

Hoe tijd afstand wordt
niet in dagen
maar in ongesproken woorden

hoe huid onbewoonbaar wordt
voor handen die zich verschuilen
in verdwijnen

omdat ze anders huilen
als hyena's
voor kadavers

roofdieren van sleur
lust tot op het bot afgekloven
lasten van plezier.

                              
                                      °°°

 

 

PS.
2017.
Herinneringen groeien altijd op vroeger.
Mos dat niet zonder gisteren kan.
Het bedekt je. Als een versleten dak.

Waaronder je bewaart
wat je lief was.
Omdat je het aandacht gaf. Ooit.

Toen je liefde nog lenig was. En tijd om te vergeten.

 

336485

18-11-17

de held die ik nooit ben geworden

Afbeeldingsresultaat voor meisje op fiets

Ring

Toch wel, ik weet het nog goed. Met van ergens een frank draaide ik een blinkende ring uit de sjiekenbak. Ik stak hem diep in de zak van de korte broek, wachtte tot Zij zou voorbijfietsen in de zijstraat en gooide hem ruim op tijd voor haar dansende voorband. Hij tingelde dof op de kasseien.

Daarna vluchtte ik weg, helemaal de held die ik nooit ben geworden.

We schrijven bijna een halve eeuw geleden, in het Eden van het eerste. Ik heb nooit geweten of ze hem heeft ontvangen. Waarschijnlijk ligt hij verpletterd onder enkele lagen asfalt.

Het was, voor zover ik me herinner, mijn prilste romantische gebaar. Ik was verliefd op het andere geslacht, maar besefte het nog niet. Ik was besmet, maar wist nog niet waardoor. Ik werd vervoerd, maar had geen idee niet waarheen. Evenmin kon ik voorzien dat dit levenslang zou duren.
...
Bernard Dewulf
De Standaard - Het weekblad - 18 november 2017

 

In die tijd
toen wij nog in korte broek
naar de Retorica reden,

was ik een weke held.

Uren zat ik langs de grachtkant
in de hoop
dat Zij voorbij zou rijden.

Ik zou niets zeggen.

Alleen maar kijken.
En dan weer terug naar huis fietsen.
In die tijd dus

waren helden stille aanbidders.


Zwijgend verliefd.
En handen in de broekzakken.
De tijden zijn veranderd. Blijkbaar.

De helden ook.




PS.
Niet alleen de mensen zijn veranderd. De woorden ook.
Sommige stierven.
Door gebrek aan belangstelling. Of beoefenaars.

Bijvoorbeeld: schroom of schuchterheid. Pudeur of politesse de coeur.

Geen boekjes meer over etiquette in de school.
Geen tijd en geen zin meer.
Voor hoffelijkheid. Ook al lijkt die soms op hypocrisie.

Als ik iets mis in deze tijd dan is het wel 'le savoir-vivre'.
En een rode blos op de wangen.




336301

17-11-17

Dan ga je alleen

Afbeeldingsresultaat voor joan didion

Een vrouw van stokken

Eerst sta je, aan de arm van een ander. Dan ga je, aan de arm van een ander. Dan ga je alleen. Daarna alsmaar verder. Je gaat en de wereld bereikt je. Je wordt groter, en daarna krimp je. Alsmaar kleiner word je. Wat overblijft, zijn vel over knoken. Waar is het keren, denk je achteraf, wat is de kaap?
...
Over de rouw voor haar man schreef Didion de klassieker Het jaar van magisch denken. Daarna werd het achterblijven een thema, zelfs een literair genre, mocht iedereen gaan schrijven over de overleden geliefde.

Dunne en Didion, het was het schrijverskoppel dat elkaars zinnen afmaakte. Haar boek steekt vol John, de documentaire veel minder. ‘Laat de doden de foto’s op de tafel worden’, zegt ze.


Bron: De Standaard der Letteren - 17 november 2017

                                                    °°°

 



Alleen.

Hoe kan je alleen gaan.
Met zoveel rumoer
rond je heen.

Tenzij in afzondering.

Zonder de aanwezige
andere.
Levend of dood.

Zij die zachtjes weggingen.

Uit je gedachten.
Bijna achteloos.
Moeiteloos verdwenen.

Uit je herinneringen.

Tot ze je weer
in de ogen keken.
Een bericht in de krant.

Heden overleden.



 

 

PS.
Van kleuter naar resident. Allebei wankel.
En gepamperd.
Met eigen mening. Maar veronachtzaamd.

Nog niet en niet meer.





mijn kleine hersenen



 12-09-10

 

 

De ogen van mijn vingers



En toch is elke ochtend anders.

Mijn vingers zijn erg belangrijk in m'n leven.
Het zijn mijn filosofen.
M'n schrijvende huisgenoten.

De alledaagse wereld trekt traag
langs het stille raam
van dit in zich gekeerde huis.

Ik zet me aan tafel, blader door wat dichters
en een literaire krant.
De zon of de regen zijn dan meestal
m'n enig gezelschap. En ook de wolken.

Dit langzame landschap is de eentonige studie van mijn ogen.
Mijn archivarissen van licht en donker.
Ze acteren die 'wetenschap' in de notarispraktijk van m'n hoofd.
De heren hersenen notuleren de buitenkant. Van m'n leven.

Ik treuzel wat, lanterfant over deze vlakte
van de ochtend.
En ben benieuwd wat mijn vingers
zien wat ik niet zag.

Ik lees het straks wel. Als ze zwijgen.

 

 

 

 

2017
PS.
Toen de lange houten tafel verhuisd was,
verdween er een ritueel waarvan ik erg hield.
Op de hoek van mijn langdurige tafel lagen twee boeken.
Het dagboek van een dichter (Nolens) en Misschien wisten zij alles (Tellegen).

Ze hebben nadien nooit meer een vaste stek gevonden.
Het werden letterkundige nomaden.
Mijn ochtenden vielen uit mekaar.
Stukken van mijn eenvoudig geluk. Scherven van gebroken handelingen.




336203

16-11-17

de afwijzing & de behendige verliezer

 

‘Ooit vroeg iemand me bij de eerste ontmoeting of ik al eens was afgewezen. Niet om een idee, maar ikzelf, als mens. Wezenlijk afgewezen. Het bleek een vaste vraag bij nieuwe ontmoetingen. Uit het antwoord haalde hij naar eigen zeggen veel essentie. Wie al een afwijzing te boven was gekomen, die lag een half leven voorop, vond hij. En wie er niet bang voor is, of niet meer: een vol.

Zelf was hij succesvol en geliefd. Toch kreeg hij de angst niet afgeschud. Wat hij al niet bedacht had om hem te bezweren. Ongenaakbaarheid was de slechtste strategie gebleken.

WikiHow ziet het juist: de afwijzing is iets om ons in te trainen. Zeker nu elke like te weinig als een afwijzing te veel voelt.

Het is altijd goed behendig te kunnen verliezen in een wedstrijd die je niet winnen kan.

- De Standaard - 15 november 2017

                                                      °°°

 

De behendige verliezer.

Ooit.

Dat klinkt als een sprookje
en lang geleden.

Toen de dieren nog spraken.

En de duimen van mensen
eerder bijkomstig waren.
En niet de graadmeter van vriendschap.

In die tijd dus. In illo tempore.

Leefde ik.
Een jongetje met korte broek.
En veel later. In mijn hoofd.

Want groot was ik al. En een verliezer ook.



 

 

PS.
Ik geraak niet thuis in dat grote Land van Duimen.
Ik blijf er een onbekende Vriend. Dus onbemind.
En door God en Klein Pierke verlaten.

Geen rode hartjes of tranende ogen.

Neen.
Volslagen alleen gelaten.
Afgewezen.

Als een vreemde inwijkeling.

 

 336070

15-11-17

ik

Afbeeldingsresultaat voor leonard nolensInternet - Literatuurplein


      Unster

Bezat je nu maar een balans,
bij voorkeur zo'n fijne Romeinse,
om koudweg je ziel te gaan wegen van top
tot teen, totaal, je doden bijeen
in die op- en neergaande dans

van zo'n balans, de twistende sterfdag
van vader, en later, het doofstomme ziekbed
van moeder, de as van broer Paul
die je schoenen bestuift en de last
van je krimpende kennissenkring, de barst

in het hart van je vriendschap met Frans,
bezat je nu maar zo'n balans -
je blijft op je zestigste blind als de helder
ziende, voortdurend verspringende naald
van geen enkel, geen telbaar getal.

Leonard Nolens


Leonard Nolens,Balans, Querido, 56 p., 16,99 euro.

 De betekenis van 'ik' zeggen

Poëzie. Een nieuwe bundel van een van de belangrijkste Nederlandstalige dichters van deze tijd.
Leonard Nolens zet zijn zoektocht naar identiteit voort in Balans.
Paul Demets - Bron:   De Morgen - 15 november 2017

 

                                           °°°

 

IK

wie ken ik beter
dan de man die dit tikt
een vreemde
met woorden bekleed

in dit huis

waar hij over trappen reist
naar zijn verleden
dat niet wil terugkeren
naar waar het ontstond

hier zoekt hij

naar dichters
die zijn blinde onmacht beschreven
zijn toekomst verzekeren
in zinnen

die nog even uitrusten van zijn ondraaglijk lichte leven.

 

 

 

PS.
Altijd keer je weer.
Naar jezelf.
Alleen of met twee.

De ochtend wordt voor je wakker.
De avond gaat met je slapen.
Daartussenin
soms een mens. Een vrouw. Een geliefde.

Maar meestal
je eigen vreemde ik.
Die je nog elke dag tracht te vertalen.

 

 

335932

 

 

14-11-17

De verzameling van het afwezige

 

09-01-11

 

 

De verzameling van het afwezige

 



Waar bewaren we wat we overhouden
aan leegte. Aan stilte. Aan afwezigheid.
Dat wat er niet is.

Hoeveel kunnen we daarvan verzamelen?
De sneeuw die weg is. De zon die onderging.
Een mens die uit het leven stapte.

En waar beschutten we dat ontbrekende?
Tegen overvloed. Tegen consumptie.
Tegen vergetelheid.

Hoeveel gemis kan er in verlangen?

 

 

 

 

 

 

PS.
In het Land van de kleine goden groeien vele meningen.
Zij grossieren in Waarheid.
Hun onfeilbare en onaantastbare waarheid.

De Media hebben een grotere megafoon.
Zij trompetteren dus nog luider
dan het kleine grut.

Waar kan ik me verstoppen voor zoveel overlast?


335804

 

 

13-11-17

vluchten kan niet meer

 

04-12-10

 

 

Voorschrift

 

 
Alsof je een vlinder of een sneeuwvlok
wilt vangen met hulpeloze handen.
Zo voorzichtig
moet je een gedicht lezen.

Alsof je het reeds breekt
met de wimpers van je ogen.
Zo kwetsbaar moet je
jouw oor over de verzen leggen.

Want soms vlucht het reeds
bij het openen van de woorden.

 

°°°

 

 

 

PS.
Wie durft er nog een krant openslaan.
Naar de tv kijken.
De radio aanzetten.

Je moet veel eelt op je ziel gekweekt hebben
om dat risico
nog te durven lopen.

Helaas, vluchten kan niet meer...




https://www.youtube.com/watch?v=DS5VXZ9mtME

 

335625

 

12-11-17

een brief

 

Elke brief die ik ontvang, wekt bij mij een gulzig verlangen: openratsen die envelop!
(zo jammer dat die specifieke sensatie van ‘verwachting’ is verdwenen; nu gaan alleen rekeningen en de Belastingdienst nog schuil in een papieren envelop).

Een brief- of mailwisseling is van een heel andere dynamiek dan een gesprek in een café. Voor sommige schrijvers is het het warmdraaien voor het échte werk. Een goede correspondentie moet voor mij ook altijd een onderhuidse spanning hebben, een geheim vuurtje dat me opstookt. En als dat vuurtje wederzijds is, levert het bij de een poëtische, filosofische, bij de ander politieke of anekdotische en grappige, bij een derde liefdevolle, aandachtige brieven op. Misschien zijn het wel twee monologen en schrijven we elkaar steeds een pagina uit het boek dat ieder van ons in zich draagt, maar dat nooit af komt.

Bron: bron Trouw
Heerlijk, een brief van Herman Koch!  Wie corresponderen er tegenwoordig nog met elkaar?
Schrijvers Herman Koch en Wanda Reisel schreven elkaar jarenlang soms intieme brieven die nu zijn gebundeld.
Een gedeeld verleden op papier. - Wanda Reisel

                                                            °°°

 

Misschien moet je wel oud zijn en jaren
op een internaat versleten hebben.
Om dan te begrijpen wat een brief is.

Zelfs het zicht van de envelop was een blauw plekje aan de bewolkte hemel.

Het papier was de geur van het nest
waaruit men je had weggerukt.
De veilige warmte van je bed thuis.

En de aandacht en zorg van je moeder.

Iemand die luisterde.
Als je van school kwam.
Je schaafwonden uitwaste met rood.

Zo dat het pikte van pijnlijk genot.

Een brief was geen niemendalletje.
Hij vroeg tijd en inspanning.Je ging er voor zitten.
Het krassen van je kroontjespen. Sabbelen op het hout.

Het puntje van je tong uit je mond steken.

Zodat je beter kon nadenken.
Moeizaam. En ernstig.
Zoals Dinska Bronska.

Hem vullen met blauwe vingers. Heimwee en verlangen.



PS.
Ik heb het dan wel over de internaten van vlak na de oorlog.
Waar je voor twee of drie maanden vastzat.
Brieven niet dicht gelikt naar de censuur moesten.
En open gescheurd en nagekeken werden bij ontvangst.

Erger dan Leuven Centraal. Geen toilet op het alkoof. Maar absolute stilte.
Televisie en andere elektronische gadgets moesten nog uitgevonden worden.



 

 

©Trouw/RV

 

 335554

11-11-17

Toen is altijd anders

 

17-12-10

 

 

 

Dit trage land

 


Niet het wit op late wegen,
maar de tijd in dit huis.
Hoe stilte
over trappen schuifelt.

Onder een luifel van allenigheid.
Die luistert
naar het vallen van de avond.
Geruisloos gebed van desolate twijfel.

Het herinrichten
van herinneringen. Uit de slaap
van het verleden.
De volmaakte tijd.

Hoe alles was geweest wat nooit begonnen was.

 

 

 

 

 

 

PS.
Terwijl het regent in het nu, ligt er sneeuw in vroeger.
Tijd en woorden
worden gevangen door een datum.

Toen is altijd anders.

 

10-11-17

Tendresse

 

21-12-10

 

 

 

Tendresse

 


Hoe ik haar geur opschrijf
in deze witte woorden.
Een poederdoos van sneeuw.

Haar rode lippen pluk
als winterrozen.
In een tuin van oud verlangen.

Hoe zij mij in haar ogen
meeneemt. Tot aan haar
vroegste uren.

   En mij dan vindt. Als een verloren gemis.

 

 

 

 

335379

07-11-17

Hoe gaat het met de liefde?

oscar van den boogaard

Hoe gaat het met de liefde?

De vraag die ik het liefst stel is hoe het met de liefde is. Ik deed dat als kind al. Daarom zat ik in de pauzes vaak in de lerarenkamer. Want kinderen praten niet over de liefde. Meestal spraken de leraren over mislukkingen in de liefde. Hoe kan de liefde mislukken als het zo iets moois is, vroeg ik me af.

In zuidelijke landen kun je aan iedereen vragen hoe het met de liefde is. Je krijgt een eerlijk antwoord. In Brazilië kun je zelfs aan de taxichauffeur vragen hoe het met de ziel is, of met het hart. Ook dan krijg je een geïnspireerd antwoord. Maar bij ons willen de mensen de liefde voor zichzelf houden. Alsof liefde iets heel exclusiefs is en helemaal niet van iedereen. Over een ziel en een hart doen ze lacherig.

Gisteren liep ze voorbij mijn terras. Mooi en excentriek als altijd. Ik vroeg haar hoe het ging met de liefde en ze zei: ik word nog steeds graag gezien.

Ik herinner me haar huwelijksfeest met de man van wie ze inmiddels gescheiden is. Op mijn vraag wat ze in hem liefhad, had ze me toen geantwoord: hij ziet me zo graag.

Ik vroeg me af: zie je hém graag? Aan die vraag kwam ze niet eens toe. Ze is als een glanzende sculptuur van Jeff Koons. Ze spiegelt de verlangens van anderen maar van ­binnen is ze koud en leeg.

Toen haar man na vijf jaar huwelijk een vriendin bleek te hebben, concludeerde ze dat hij haar niet graag meer zag en toen heeft ze de scheiding aangevraagd. Aan de vraag of ze hem lief had, is ze nooit toegekomen.

Zij zag hem als een slechte investering, eigenlijk was hij een gebruiksvoorwerp voor haar. Hij moest haar lief­hebben. Toen de batterij op was heeft ze hem weggegooid.

Terwijl ze zich door mij liet bewonderen (daar ben ik goed in) stelde ze mij geen vragen. Dat is typisch aan wie zij is. Ze wil bekeken worden. Haar leven is een catwalk. Ze probeert te be­koren. Ze vertelt haar verhalen. Ze heeft geen interesse in ­anderen. Hoe zou ze ooit tot liefhebben in staat zijn?

Er kwam een oude studievriend voorbij mijn tafeltje. Hij had net met veel bravoure zijn Porsche voor het terras ge­parkeerd. Ik vroeg: hoe is het met de liefde? Hij zei: ze eten uit mijn hand. Hij bedoelt de wijven. Zijn methode: macht en rijkdom verzamelen.

Hij ziet alle vrouwen als één vrouw. Ze wordt nooit een dag ouder. De laatste tijd wordt ze zelfs jonger. Het liefst zou hij ze één naam geven. Zo hoeft hij nooit van iemand afscheid te nemen. Het is misschien een cliché maar het is wel hoe hij in wezen is. Ook hij stelde mij geen vragen. Hij heeft geen interesse in anderen. Hij is het centrum van de kosmos. Hoe zou hij ooit tot liefhebben in staat kunnen zijn?

Wat toen gebeurde was bijna te voorspellen. Hij gaf mijn vriendin die nog steeds voor mijn tafeltje stond aandacht (hij wierp haar een geile blik toe) en zij begon te tintelen. Je weet al hoe het verhaal verder gaat. Zodra ze elkaar geven wat ze nodig hebben, zijn de twee narcisten verliefd.

Het is als twee exhibitionisten tegenover elkaar in de trein. De een doet zijn jas open en laat zich bewonderen, maar dan doet de ander zijn jas open en laat zich bewonderen. Ze zijn geen van beiden in de ander geïnteresseerd, maar ze krijgen allebei wat ze nodig hebben. Als de trein aankomt, doen ze hun jas dicht en is het gedaan.

De meeste mensen stellen zichzelf de vraag hoe ze erin ­zullen slagen bemind te worden, in plaats van hoe ze het ­vermogen tot liefhebben kunnen verwerven.

Ik weet niet precies wat liefde is, maar wat ik wel weet, is dat het geen kwestie van nemen is. Het is daarom dat je in staat bent lief te hebben. Het is er altijd omdat je aandacht kunt geven, verwondering kunt voelen, het mooie in de ander kunt zien. En een liefdesrelatie? Het is een werkplaats, hard werken. Het is een atelier, pure creatie. Liefde is een kunst waarin je je kunt bekwamen.

Oscar van den Boogaard is schrijver. Zijn column verschijnt tweewekelijks op dinsdag.

 Beste lezer,
 
ik steel dit stukje integraal van De Standaard.
Voor jou.

Terzelfdertijd beschouw ik het als reclame voor de krant.
En de schrijver.


Misschien abonneert er zich wel iemand.
Of koopt een aangeraakte amateur een boek van Oscar.

Mijn diefstal is dus puur altruïstisch.

Voor iedereen en alleman.
Behalve voor mij.
Ik las immers de column al.

Dank u, Oscar van den Boogaard, voor dit stukje confronterende Schoonheid.
 
 
 
 

haast niemand weet dat ik besta...

 

‘Op mijn familie na weet haast niemand dat ik besta’, zegt ze.
‘Wel dat ik besta, maar niet dat ik nut heb. Of dat er een reden is dat ik er ben. Ik weet zelf ook niet zo goed wat ik hier op aarde kom doen. Ik hoopte dat er iemand zou zijn die het kwam zeggen.’

Dat gevoel van isolement en onzichtbaarheid wordt nog versterkt door de verschillende vormen van afscheid waarvan de bundel doordrongen is.
...
Hoe ontevreden ze ook is over haar uiterlijk, diep vanbinnen is ze een prinses:


‘Ik dacht dat ik zou groeien
in een ander. Misschien
werd ik wel met grote borsten

aan of kreeg een staart
met vin. Helaas kon ik alleen
maar worden wie ik ben.

Stil. Niemand ziet aan
mij wat ik verberg: onder mijn matras de erwt.’

Ted van Lieshout
Onder mijn matras de erwt. Gedichten en portretten. Een erwt voor de prinses -
In Onder mijn matras de erwt gaan woord en beeld een mooie wisselwerking aan. - Kinderpoëzie van de bovenste plank. 

                                                        °°°


Neen, ik heb nooit gehoopt iemand te worden
met grote borsten.
Die kon ik wel van iemand anders lenen. Later.

Als jongetje had ik andere zorgen.

Of mijn neus niet te uitstekend was
en vooral of dat andere uitsteeksel niet te minuscuul was.
Voor later als ik groot zou zijn.

Ach, het was altijd wel wat.

Maar niemand zag
wat ik verborg
onder mijn stoere woorden.

Zoveel wat er niet was.






PS.
Het gaat nooit over. Het gaat niet voorbij.
De twijfel en de angst.
Niemand die mij ziet.

Zelfs ikzelf vergeet al eens te kijken.

En dan tracht je met al je beschikbare middelen
je zichtbaar te maken. Kijk naar mij...
In woord en beeld. Duimen en harten op Facebook.

Maar haast niemand weet dat ik besta...






met een grote L

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=AVjRuM7Rong&feature=y...

 
www.youtube.com
Abraham Twerski explains the meaning of true love. Young man why are you eating that fish? You man says: "Because I love fish" He says, Oh you love the ...

 

 https://www.youtube.com/watch?v=YNx7kDJ2kDI

 

Juist en jawel. Maar niets nieuw onder de zon.

De enige echte liefde is die met een L.
Maar ja...
ook die is niet helemaal zonder vis...

 

mooie visdag nog!

 

335065

 

05-11-17

de kus - beeld en verbeelding

‘Le baiser de l’Hôtel de ville’: een man en een vrouw doen de woelige wereld even stilstaan.  Robert Doisneau
Retrospectieve Robert Doisneau, Museum van Elsene, tot 4/2

 

 

 


Het alledaagse.
Dat eeuwige zelfde.
Die gevaarlijke herhaling.

Van het ritueel dat zijn glans verliest.

Onder het stof van de routine.
Terwijl het nog elke dag
een wonder is.

Zoals ademen.

Niet de Schoonheid verandert.
Maar het oog.
Dat achteloos wordt. Zijn argeloosheid verliest.

Het jongetje.



                   °°°





PS.
"Niets meemaken in je leven. Dat is het schoonste." - A.L. Snijders

 
...

‘Le baiser de l’Hôtel de ville’, de foto van het kussende koppel omringd door toevallige passanten in Parijs. Robert Doisneau maakte ze in 1950 voor Time. Toen een uitgever in de ­jaren 80 op zoek was naar foto’s die het goed zouden doen als poster, diepte Doisneau deze kus op uit een oude doos – het had net zo goed een andere foto kunnen zijn.
Bijna een half miljoen posters werden ervan gedrukt, en die kwamen wereldwijd in de huis- en slaapkamers van romantische zielen terecht. Het werd een vertrouwd beeld. Een beeld dat deed dromen van de liefde die toch bestond. De man en vrouw die de woelige wereld rondom hen even ­deden stilstaan met een passionele kus, kon het aanstekelijker?
Naarmate de foto bekender werd en de icoonstatus ervan groeide, brokkelde ook die romantische illusie een beetje af. De scène bleek ­minder spontaan dan ze leek. De ­fotograaf had Françoise Bornet en Jacques Carteaud, een koppel theaterstudenten, laten poseren en hen elk vijfhonderd Franse frank ge­geven.
...
Fotojournalistiek was niet zo zijn ding. Met zijn foto’s zware maatschappelijke kwesties aanklagen evenmin. Daar kan je kritiek op hebben, of dat kan je gewoon verfrissend vinden. De schoonheid van het alledaagse is zijn hele leven een belangrijke inspiratiebron geweest.

Bron: De Standaard -

 

 334880

04-11-17

De hoofse liefde

 Afbeeldingsresultaat voor man achter venster rusthuis

Internet - Moment - stad Tongeren - Coverbeeld evenement

 

 

 

31-12-10

 

 


Is de liefde een antwoord
of een ondergedoken vraag?

En rijdt de poëzie te paard
als een hoofse ridder?

Of zondert zij zich af
als een preutse freule?

De hofnar kent de waarheid.
Hij lacht.

 

                                                              
                                                               °°°

 

 

PS.
Hier op deze stille plek, herhaal ik nu al een tijd mezelf.
Ik schep me uit de verleden tijd, zoals een jongetje water met een emmertje.
Uit een zee van tijd.

Voor later.

Als ik dit huis heb verlaten. Mijn geliefde. Mijn stenen bruid.
Losgerukt word
uit haar armen. Met ziel en hart.

Om dan ergens achter een raam te wachten. Tot de tijd voorbij gaat.

PS.
Ik dacht een foto te plaatsen van een man achter een raam.
Die wacht op het einde. Van de dag. Of het leven.
Googelde en vond dit krachtige beeld.

Deze man bestrijdt de tijd. Als een weke krijger.





 

 

334724

03-11-17

Signatuur

 

 


29-11-10




Afbeeldingsresultaat voor aangevroren venster

 

 

 

Signatuur


Zij wasemde zijn naam
op het venster
ijsbloemen geschreven op helder glas

en ijzig tijdelijk
alsof het alleen maar winter was
in haar handen

nu hij uitgeademd was.

 

 

 

 

02-11-17

Bladwit

22-11-10

 

 

Blad wit



En soms
schraap je de stilte
tot aan de ascese van wit.

Het vermoeden,
gestut door behoedzame twijfel,
schrappen tot aan de aarzeling.

Het ingekaderd zwijgen.

 

 

 

 

 

 

 

PS.
Soms ga je tot op het bot.
Het botte zwijgen.
Sterker dan het woord.

Onbarmhartig stil.

Zodat de kleinste ruimte op een bank
met twee,

grensoverschrijdend gewelddadig wordt.









334506