29-11-17

missen

31-05-13

 

Op een ochtend klopte de mier al vroeg op de deur van de eekhoorn.
'Gezellig,' zei de eekhoorn.
'Maar daar kom ik niet voor,' zei de mier.
...
Met zijn mond vol stroop vertelde de mier waarvoor hij
gekomen was.
'We moeten elkaar een tijdje niet zien,' zei hij.
'Waarom niet?' vroeg de eekhoorn verbaasd. Hij vond het juist zo gezellig
als de mier zomaar langskwam. Hij had z'n mond vol met pap
en keek de mier met grote ogen aan.
'Om erachter te komen of we elkaar zullen missen,' zei de mier.
'Missen?'
'Missen. Je weet toch wel wat dat is?'
'Nee,' zei de eekhoorn.
'Missen is iets wat je voelt als het er niet is.'
'Wat voel je dan?'
'Ja, daar gaat het nou om.' (zei de mier).

 Uit 'Misschien wisten zij alles' - pag. 130 - Toon Tellegen

 

 

...

 

Zoals je de zee mist. En de zon.
Maar ook de sneeuw.
En vlokken voor het venster.

Maar dan anders.

Zoals dat meisje met korenblond haar.
En die trage wals. Waarin je wilde wonen.
Met haar.

Maar we kregen armen.
Van iemand anders.
En de kilte. Van verlaten.

Missen doe je nooit alleen.

 

 

337345

 

Commentaren

.
Dank voor je mooie gedicht Uvi, in een taal die ik van binnenuit ´versta´en dat me niet onberoerd laat


De waarheid van het verloren paradijs
De weemoed van´dat het er nog is´, dat het nog
ergens in herinneringen hangt

De warmte en de stilte die
als een schauw langs de muren zwerft
waar werd gewoond, gelachen

gedanst, gefeest, gewalst wellicht
of althans...
gefantaseerd dat het zo was

.

Het verloren paradijs
met hun zomers en met hun winters
het ligt verborgen in ons zelf

en nooit lag het daarbuiten
al zochten we stad en land om ons heen af.
Verlangen en Gemis wonen in ons

en ook de zee de Zee die alles bevat
thuiskomen en weggaan
voelen dat je bent die je bent

en daar dan van blijven houden

Gepost door: Marieke | 29-11-17

Reageren op dit commentaar

.
Dank voor je mooie gedicht Uvi, in een taal die ik van binnenuit ´versta´en dat me niet onberoerd laat


De waarheid van het verloren paradijs
De weemoed van´dat het er nog is´, dat het nog
ergens in herinneringen hangt

De warmte en de stilte die
als een schauw langs de muren zwerft
waar werd gewoond, gelachen

gedanst, gefeest, gewalst wellicht
of althans...
gefantaseerd dat het zo was

.

Het verloren paradijs
met hun zomers en met hun winters
het ligt verborgen in ons zelf

en nooit lag het daarbuiten
al zochten we stad en land om ons heen af.
Verlangen en Gemis wonen in ons

en ook de zee de Zee die alles bevat
thuiskomen en weggaan
voelen dat je bent die je bent

en daar dan van blijven houden

Gepost door: Marieke | 29-11-17

Reageren op dit commentaar

prachtig Marieke,
je hebt het nog altijd in je vingers...
en natuurlijk, ook in je hart en je herinnering.

Gepost door: Uvi | 29-11-17

.

Natuurlijk zit het nog in mijn vingers, immers
mijn vingers beschrijven mijn hart: het ruime wit
het verborgen zwart en mijn ziel beschrijft de Kapitalen.

Aldus wandel ik langs de geboorte van letters
en raak aan wat mij Raakt,
troostend verontrustend en onvermoeibaar Thuis.

Soms vindt en vond gij mij - al lezend -.
Waart gij mij, heer Uvi
jaar in jaar uit tot steun

als een vast punt in het heelal.

Mijn dank.

.

.

Gepost door: Marieke | 29-11-17

Reageren op dit commentaar

"Natuurlijk zit het nog in mijn vingers, immers
mijn vingers beschrijven mijn hart:"
...
maar zouden je vingers ook je hersenen niet zijn?

Ikzelf noem mijn vingers steevast mijn kleine hersenen.
Ben dan ook altijd benieuwd wat ze denken
en schrijven...

Gepost door: Uvi | 29-11-17

Reageren op dit commentaar

Post een commentaar