26-11-17

omdat het zondag is

Mijn foto

Een Vlaams jezuïet in Amsterdam.

 

30 jaar geleden las ik voor het eerst de tekst “De moed om te aanvaarden dat men aanvaard is” 
van Piet van Breemen sj (uit “Als brood dat wordt gebroken”, Lannoo, 1977).
Hij grifte zich meteen in mijn geheugen. Enkele uittreksels. (2/6)

Aanvaard worden betekent, dat de mensen met wie ik leef, me een gevoel van eigenwaarde geven, me laten merken dat ik de moeite waard ben. Ze zijn gelukkig dat ik ben wie ik ben. Aanvaard worden betekent, dat ik ruimte krijg om te groeien maar niet geforceerd word: ik hoef niet te zijn wie ik niet ben. Het betekent ook dat ik niet word opgesloten in mijn verleden of mijn heden; integendeel ik krijg ruimte om te ontplooien en om de fouten van het verleden te boven te komen. In ’n zekere zin kunnen we zeggen dat aanvaard worden betekent een ont-hulling. Ieder van ons wordt geboren met vele mogelijkheden.

Maar die mogelijkheden kunnen pas tot werkelijkheid worden in het warme klimaat van het aanvaard worden door anderen. Aanvaard worden bevrijdt alles dat in mij is. Slechts wanneer ik bemind word in die diepere zin van volledig aanvaard-zijn, kan ik mezelf worden. De liefde, de aanvaarding van anderen, maakt mij tot de unieke persoon die ik zou kunnen moeten worden. Als iemand gewaardeerd wordt om wat hij doet, is hij niet uniek; iemand anders kan hetzelfde werk doen, misschien zelfs nog beter dan hij. Maar als iemand bemind wordt om wat hij is, dan wordt hij uniek, dan wordt hij een onvervangbare persoonlijkheid. 

Piet van Breemen sj

 

                                                                                                     °°°

Een preek op zondag. Het was altijd zo...

Tot de kerken stilaan hun herders verloren én hun mekkerende schapen.
Een 'Beminde gelovige' is nu een Selfie. Iemand die in zichzelf gelooft.
God in het diepst van zijn gedachten.

Vroeger werden we 'iemand' via de omweg van God.
Nu via de ander.

 

Ach, zou het niet wat laat zijn om nog te beginnen
aan de kruistocht om de andere te veroveren.
Zou op mijn leeftijd het al niet moeilijk genoeg zijn om zelf je eigen ik te aanvaarden.

Nog voor je dat van anderen verwacht.

...

Gisteren nog eens een mooie film gezien. Ontroerend en tragisch.
Misschien gaan deze bijvoeglijke naamwoorden wel samen
in schoonheid.

Terwijl ik de trailer hier beneden plakte, merk ik de tekst.
Komisch drama.
Bizar. Zouden deze twee woorden wel gelukkig zijn met mekaar?

 

Mijn moeder heette: Philomena.

Een goede zondag, wens ik u allen.

 

 


PS.
Ik zit al enkele weken in mijn ''Adeste fideles"-periode.
Heerlijke muziek. Dichtbij vroeger en God.

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=4EuTe5rFoM8

 
 
www.youtube.com
PHILOMENA is een hartverwarmend komisch drama van Stephen Frears (The Queen) dat op diverse filmfestivals door zowel pers als publiek omarmd werd. Genomineer...

 

 337092

Post een commentaar