22-11-17

toen we de tijd nog hadden

 Gerelateerde afbeelding
An Introvert and Her Camera - quietrev.com

 

Ze moesten inderdaad gaan, ik had het gezien
aan hun gezichten die langzaam veranderden
van die van kinderen in die van vrienden,
van die van vroeger in die van nu.

En gevoeld en geroken als ze me kusten,
een huid en een haar die niet meer voor mij
waren bedoeld, niet zoals vroeger,
toen we de tijd nog hadden.

Er was in ons huis een wereld van verlangen,
geluk, pijn en verdriet gegroeid, in hun
kamers waarin ze verzamelden wat ze mee
zouden nemen, hun herinnering.

Nu ze weg zijn kijk ik uit hun ramen en zie
precies datzelfde uitzicht, precies die
zelfde wereld van twintig jaar her,
toen ik hier kwam wonen.

 

Rutger Kopland - Vertrek van dochters
Uit: Geluk is gevaarlijk 1998

 

                                                      °°°

 

Toen de tijd nog traag was
en de dagen onvolledig
zo zonder krant of televisie
laptop of Facebook

toen duurde de dag langer

op zolder of langs de grachtkant
's avonds was het nog donker
en hing de was te drogen in de woonkamer
diagonaal van deur naar deur

toen dus was er nog leven in november

om van te dromen
wat er allemaal zou komen
later als...
nu later nu is geworden

denk ik meer en meer aan vroeger.



                          ...

 

 

PS.
Tussen het gewoel en rumoer van de kranten, de radio en andere media,
zoek ik naar iets wat me overeind houdt.
Geen geweld, oorlog of angst... daar sterf ik van.
Maar een ietsiepietsie 'schoonheid' om te weerstaan aan al dat Groot Verdriet.

En neen, ik schrijf geen poëzie, dit is niet meer dan het dagboek
van een wanhopige dromer.
Nooit te oud om nog naar het jongetje te zoeken.

 

 

336669

Commentaren

Schitterende tekst van Kopland. Ik las 'm voor het eerst ergens begin jaren 90, toen m'n dochters nog kleutertjes waren. De woorden raakten me diep. Nog steeds eigenlijk. En misschien nog meer omdat het ook over een tijdsspanne gaat van precies 20 jaar her. En ze zoveel herkenning oproepen. Alsof ik mezelf zit te lezen. Toen ook al.

Gepost door: kris | 22-11-17

Reageren op dit commentaar

Jawel, Kris, heerlijk gedicht van Kopland.
Wellicht ken je ook wel die 'lege plek' en 'jonge sla'...

we moeten ons wapenen met 'zin en betekenis' én "schoonheid"
tegen het geweld van 'de fake wereld' van elke dag.

Een dichter kan helpen.

Gepost door: Uvi | 23-11-17

Wanhopig, groot verdriet...: je hart en hoofd lijden, Uvi...

Gepost door: Guido | 23-11-17

Reageren op dit commentaar

ach, Guido,

met wat dichterlijke isolatie komt dat wel goed...

mooie avond nog.

Gepost door: Uvi | 23-11-17

Post een commentaar