18-11-17

de held die ik nooit ben geworden

Afbeeldingsresultaat voor meisje op fiets

Ring

Toch wel, ik weet het nog goed. Met van ergens een frank draaide ik een blinkende ring uit de sjiekenbak. Ik stak hem diep in de zak van de korte broek, wachtte tot Zij zou voorbijfietsen in de zijstraat en gooide hem ruim op tijd voor haar dansende voorband. Hij tingelde dof op de kasseien.

Daarna vluchtte ik weg, helemaal de held die ik nooit ben geworden.

We schrijven bijna een halve eeuw geleden, in het Eden van het eerste. Ik heb nooit geweten of ze hem heeft ontvangen. Waarschijnlijk ligt hij verpletterd onder enkele lagen asfalt.

Het was, voor zover ik me herinner, mijn prilste romantische gebaar. Ik was verliefd op het andere geslacht, maar besefte het nog niet. Ik was besmet, maar wist nog niet waardoor. Ik werd vervoerd, maar had geen idee niet waarheen. Evenmin kon ik voorzien dat dit levenslang zou duren.
...
Bernard Dewulf
De Standaard - Het weekblad - 18 november 2017

 

In die tijd
toen wij nog in korte broek
naar de Retorica reden,

was ik een weke held.

Uren zat ik langs de grachtkant
in de hoop
dat Zij voorbij zou rijden.

Ik zou niets zeggen.

Alleen maar kijken.
En dan weer terug naar huis fietsen.
In die tijd dus

waren helden stille aanbidders.


Zwijgend verliefd.
En handen in de broekzakken.
De tijden zijn veranderd. Blijkbaar.

De helden ook.




PS.
Niet alleen de mensen zijn veranderd. De woorden ook.
Sommige stierven.
Door gebrek aan belangstelling. Of beoefenaars.

Bijvoorbeeld: schroom of schuchterheid. Pudeur of politesse de coeur.

Geen boekjes meer over etiquette in de school.
Geen tijd en geen zin meer.
Voor hoffelijkheid. Ook al lijkt die soms op hypocrisie.

Als ik iets mis in deze tijd dan is het wel 'le savoir-vivre'.
En een rode blos op de wangen.




336301

Post een commentaar