17-11-17

Dan ga je alleen

Afbeeldingsresultaat voor joan didion

Een vrouw van stokken

Eerst sta je, aan de arm van een ander. Dan ga je, aan de arm van een ander. Dan ga je alleen. Daarna alsmaar verder. Je gaat en de wereld bereikt je. Je wordt groter, en daarna krimp je. Alsmaar kleiner word je. Wat overblijft, zijn vel over knoken. Waar is het keren, denk je achteraf, wat is de kaap?
...
Over de rouw voor haar man schreef Didion de klassieker Het jaar van magisch denken. Daarna werd het achterblijven een thema, zelfs een literair genre, mocht iedereen gaan schrijven over de overleden geliefde.

Dunne en Didion, het was het schrijverskoppel dat elkaars zinnen afmaakte. Haar boek steekt vol John, de documentaire veel minder. ‘Laat de doden de foto’s op de tafel worden’, zegt ze.


Bron: De Standaard der Letteren - 17 november 2017

                                                    °°°

 



Alleen.

Hoe kan je alleen gaan.
Met zoveel rumoer
rond je heen.

Tenzij in afzondering.

Zonder de aanwezige
andere.
Levend of dood.

Zij die zachtjes weggingen.

Uit je gedachten.
Bijna achteloos.
Moeiteloos verdwenen.

Uit je herinneringen.

Tot ze je weer
in de ogen keken.
Een bericht in de krant.

Heden overleden.



 

 

PS.
Van kleuter naar resident. Allebei wankel.
En gepamperd.
Met eigen mening. Maar veronachtzaamd.

Nog niet en niet meer.





Post een commentaar