17-11-17

mijn kleine hersenen



 12-09-10

 

 

De ogen van mijn vingers



En toch is elke ochtend anders.

Mijn vingers zijn erg belangrijk in m'n leven.
Het zijn mijn filosofen.
M'n schrijvende huisgenoten.

De alledaagse wereld trekt traag
langs het stille raam
van dit in zich gekeerde huis.

Ik zet me aan tafel, blader door wat dichters
en een literaire krant.
De zon of de regen zijn dan meestal
m'n enig gezelschap. En ook de wolken.

Dit langzame landschap is de eentonige studie van mijn ogen.
Mijn archivarissen van licht en donker.
Ze acteren die 'wetenschap' in de notarispraktijk van m'n hoofd.
De heren hersenen notuleren de buitenkant. Van m'n leven.

Ik treuzel wat, lanterfant over deze vlakte
van de ochtend.
En ben benieuwd wat mijn vingers
zien wat ik niet zag.

Ik lees het straks wel. Als ze zwijgen.

 

 

 

 

2017
PS.
Toen de lange houten tafel verhuisd was,
verdween er een ritueel waarvan ik erg hield.
Op de hoek van mijn langdurige tafel lagen twee boeken.
Het dagboek van een dichter (Nolens) en Misschien wisten zij alles (Tellegen).

Ze hebben nadien nooit meer een vaste stek gevonden.
Het werden letterkundige nomaden.
Mijn ochtenden vielen uit mekaar.
Stukken van mijn eenvoudig geluk. Scherven van gebroken handelingen.




336203

Post een commentaar