16-11-17

de afwijzing & de behendige verliezer

 

‘Ooit vroeg iemand me bij de eerste ontmoeting of ik al eens was afgewezen. Niet om een idee, maar ikzelf, als mens. Wezenlijk afgewezen. Het bleek een vaste vraag bij nieuwe ontmoetingen. Uit het antwoord haalde hij naar eigen zeggen veel essentie. Wie al een afwijzing te boven was gekomen, die lag een half leven voorop, vond hij. En wie er niet bang voor is, of niet meer: een vol.

Zelf was hij succesvol en geliefd. Toch kreeg hij de angst niet afgeschud. Wat hij al niet bedacht had om hem te bezweren. Ongenaakbaarheid was de slechtste strategie gebleken.

WikiHow ziet het juist: de afwijzing is iets om ons in te trainen. Zeker nu elke like te weinig als een afwijzing te veel voelt.

Het is altijd goed behendig te kunnen verliezen in een wedstrijd die je niet winnen kan.

- De Standaard - 15 november 2017

                                                      °°°

 

De behendige verliezer.

Ooit.

Dat klinkt als een sprookje
en lang geleden.

Toen de dieren nog spraken.

En de duimen van mensen
eerder bijkomstig waren.
En niet de graadmeter van vriendschap.

In die tijd dus. In illo tempore.

Leefde ik.
Een jongetje met korte broek.
En veel later. In mijn hoofd.

Want groot was ik al. En een verliezer ook.



 

 

PS.
Ik geraak niet thuis in dat grote Land van Duimen.
Ik blijf er een onbekende Vriend. Dus onbemind.
En door God en Klein Pierke verlaten.

Geen rode hartjes of tranende ogen.

Neen.
Volslagen alleen gelaten.
Afgewezen.

Als een vreemde inwijkeling.

 

 336070

Post een commentaar