12-11-17

een brief

 

Elke brief die ik ontvang, wekt bij mij een gulzig verlangen: openratsen die envelop!
(zo jammer dat die specifieke sensatie van ‘verwachting’ is verdwenen; nu gaan alleen rekeningen en de Belastingdienst nog schuil in een papieren envelop).

Een brief- of mailwisseling is van een heel andere dynamiek dan een gesprek in een café. Voor sommige schrijvers is het het warmdraaien voor het échte werk. Een goede correspondentie moet voor mij ook altijd een onderhuidse spanning hebben, een geheim vuurtje dat me opstookt. En als dat vuurtje wederzijds is, levert het bij de een poëtische, filosofische, bij de ander politieke of anekdotische en grappige, bij een derde liefdevolle, aandachtige brieven op. Misschien zijn het wel twee monologen en schrijven we elkaar steeds een pagina uit het boek dat ieder van ons in zich draagt, maar dat nooit af komt.

Bron: bron Trouw
Heerlijk, een brief van Herman Koch!  Wie corresponderen er tegenwoordig nog met elkaar?
Schrijvers Herman Koch en Wanda Reisel schreven elkaar jarenlang soms intieme brieven die nu zijn gebundeld.
Een gedeeld verleden op papier. - Wanda Reisel

                                                            °°°

 

Misschien moet je wel oud zijn en jaren
op een internaat versleten hebben.
Om dan te begrijpen wat een brief is.

Zelfs het zicht van de envelop was een blauw plekje aan de bewolkte hemel.

Het papier was de geur van het nest
waaruit men je had weggerukt.
De veilige warmte van je bed thuis.

En de aandacht en zorg van je moeder.

Iemand die luisterde.
Als je van school kwam.
Je schaafwonden uitwaste met rood.

Zo dat het pikte van pijnlijk genot.

Een brief was geen niemendalletje.
Hij vroeg tijd en inspanning.Je ging er voor zitten.
Het krassen van je kroontjespen. Sabbelen op het hout.

Het puntje van je tong uit je mond steken.

Zodat je beter kon nadenken.
Moeizaam. En ernstig.
Zoals Dinska Bronska.

Hem vullen met blauwe vingers. Heimwee en verlangen.



PS.
Ik heb het dan wel over de internaten van vlak na de oorlog.
Waar je voor twee of drie maanden vastzat.
Brieven niet dicht gelikt naar de censuur moesten.
En open gescheurd en nagekeken werden bij ontvangst.

Erger dan Leuven Centraal. Geen toilet op het alkoof. Maar absolute stilte.
Televisie en andere elektronische gadgets moesten nog uitgevonden worden.



 

 

©Trouw/RV

 

 335554

Post een commentaar